VII U 3842/19

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2021 r. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Małgorzata Jarząbek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2021 r. w Warszawie sprawy S. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. o rentę z tytułu niezdolności do pracy na skutek odwołania S. W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 14 czerwca 2019 r. znak (...) oddala odwołanie. UZASADNIENIE S. W. w dniu 11 lipca 2019 r. złożył odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 14 czerwca 2019 r., znak: (...) Ubezpieczony wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 19 kwietnia 2019 r. do 7 sierpnia 2021 r. oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Dodatkowo wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych sądowych z zakresu ortopedii, neurologii i medycyny pracy celem określenia stopnia i czasu trwania niezdolności do pracy w charakterze kierowcy samochodu pożarniczego ze względu na schorzenia narządu ruchu i układu oddechowego. W uzasadnieniu odwołania ubezpieczony wskazał, że praca kierowcy samochodu pożarniczego jest bardzo ciężka i wymaga pełnej sprawności fizycznej ze względu na konieczność dźwigania, wspinania się, pracy na wysokości, nachylania się i klękania. Odwołujący podniósł, że lekarz medycyny pracy nie dopuścił go do pracy, a przez co ubezpieczony przebywa na urlopie bezpłatnym ( odwołanie z dnia 11 lipca 2019 r., k. 3-6 a. s.). Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. w odpowiedzi na odwołanie wniósł o oddalenie odwołania na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. W uzasadnieniu odpowiedzi na odwołanie organ rentowy powołał się na przepisy art. 57 i 58 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W jego ocenie orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS odwołujący nie został uznany za osobę niezdolną do pracy, co w konsekwencji miało przełożenie na wydanie zaskarżonej decyzji. ZUS wskazał, że ubezpieczony nie spełnił przesłanki wynikającej z art. 57 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy i nie ma prawa do nabycia renty z tytułu niezdolności do pracy ( odpowiedź na odwołanie z dnia 22 lipca 2019 r., k. 10 a. s.). Odwołujący zmodyfikował żądanie zawarte w treści odwołania i wniósł o przyznanie prawa do renty na okres od 1 czerwca 2019 r. do 7 sierpnia 2021 r. ( pismo procesowe z dnia 16 lipca 2019 r., k. 13-14 a. s.). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: S. W. według stanu na dzień złożenia wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy był zatrudniony na stanowisku kierowcy samochodu pożarniczego. Do jego obowiązków należało uczestniczenie w akcjach ratowniczo-gaśniczych, podczas których był zobowiązany do sprawnej obsługi sprzętu silnikowego, wykonywania czynności przewidzianych dla jego stanowiska w instrukcjach obsługi sprzętu, innych zadań z polecenia dowódcy sprzętu lub kierownika akcji bądź przełożonego oraz kierowania przydzielonym pojazdem z zachowaniem przepisów i zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Ostatnio przebywał na bezpłatnym zwolnieniu lekarskim ( dokumentacja medyczna, a. r. i pismo procesowe Urzędu Miasta Z. z dnia 15 czerwca 2021 r., k. 105 a. s.). W dniu 19 kwietnia 2019 r. odwołujący złożył wniosek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. o rentę z tytułu niezdolności do pracy. Lekarz orzecznik ZUS w orzeczeniu z dnia 20 maja 2019 r. uznał badanego za osobę zdolną do pracy. Rozpoznając sprzeciw odwołującego z dnia 21 maja 2019 r., komisja lekarska ZUS w dniu 13 czerwca 2019 r. również orzekła, że nie jest on niezdolny do pracy, co stanowiło podstawę do wydania decyzji z dnia 14 czerwca 2019 r., znak: (...) ZUS odmówił ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ nie spełnił naczelnej przesłanki określonej w art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( wniosek z dnia 19 kwietnia 2019 r., orzeczenia z dnia 20 maja 2019 r. i 13 czerwca 2019 r. oraz decyzja z dnia 14 czerwca 2019 r., k. 1, 4, 14 i 16 a. r. oraz k. 115 dok. lek.). Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych lekarzy ortopedy, neurologa i specjalisty medycyny pracy celem ustalenia, czy odwołujący się jest zdolny, czy też całkowicie lub częściowo niezdolny do pracy, ze szczególnym wskazaniem daty powstania tej niezdolności, czy jest to niezdolność trwała czy okresowa, a jeżeli okresowa, to na jaki okres oraz, jeżeli nastąpiła zmiana jego stanu zdrowia, to na czym ona polegała ( postanowienie z dnia 23 sierpnia 2019 r., k. 16 a. s.). W stanie zdrowia odwołującego rozpoznano: - zmiany zwyrodnieniowe i przeciążeniowe stawów biodrowych i kolanowych, zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego, piersiowego i lędźwiowego bez objawów ubytkowych i korzeniowych, dyskopatię szyjną, nadciśnienie tętnicze, otyłość, astmę oskrzelową, alergię, szumy uszne z ubytkiem słuchu oraz artroskopię prawego kolana wykonaną w 2012 r., w wyniku której nastąpiło częściowe usunięcie łąkotki przyśrodkowej. Ubezpieczony nie leczy się neurologicznie. W badaniu przedmiotowym wskazano, że ubezpieczony rozbiera się sprawnie, zaś ruchy, napięcie i czucie jest prawidłowe. Ruchomość jego kręgosłupa jest ograniczona bólowo jedynie w odcinku szyjnym, lecz bez wzmożonego napięcia mięśni przykręgosłupowych. Odwołujący nie jest niezdolny do pracy, ponieważ zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa nie uciskają na struktury nerwowe i nie cechuje ich zespół neurologiczny ( opinia biegłego sądowego neurologa J. B., k. 26-27 a. s.); - dyskopatię kręgosłupa bez upośledzenia sprawności i bez objawów zespołu bólowego oraz stan po usunięciu łąkotki przyśrodkowej kolana prawego w 2012 r. Pomimo zdiagnozowanych schorzeń ubezpieczony podczas badania ortopedycznego poruszał się swobodnie bez utykania. Przy tym bezproblemowo zdejmował ubrania. Napięcie mięśniowe odwołującego nie było wzmożone, a ruchy kręgosłupa wykonywał swobodnie i w pełnym zakresie. Nie uwidoczniono również żadnych dysfunkcji w zakresie kończyn, a po wykonanej artroskopii prawego kolana uzyskano pełny zakres ruchów bez zmniejszenia stabilności i objawów stanu zapalnego. Ze względu na stan zdrowia w zakresie ortopedycznym ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy ( opinia biegłego sądowego ortopedy M. G., k. 45-48 a. s.); - zespół bólowy kręgosłupa szyjnego, piersiowego i lędźwiowego w przebiegu wielopoziomowych zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznych, stan po artroskopii prawego kolana z powodu uszkodzenia łąkotki przyśrodkowej, nadciśnienie tętnicze, astmę oskrzelową, niedosłuch obustronny oraz łagodny rozrost prostaty. U odwołującego nie występują istotne deficyty neurologiczne ani znaczące dysfunkcje ruchowe, a także objawy ubytkowe i objawy drażnienia korzeni nerwowych. Ponadto ruchomość jego kręgosłupa była pełna we wszystkich płaszczyznach i odcinkach a napięcie mięśni przykręgosłupowych całkowicie prawidłowe. Ubezpieczony może w dalszym ciągu wykonywać pracę na stanowisku kierowcy samochodu pożarniczego ze względu na wydolność układu ruchu. Nie zdiagnozowano również narządowych powikłań w zakresie nadciśnienia tętniczego. W przebiegu zaś astmy oskrzelowej nie zaobserwowano, aby ubezpieczony wymagał nagłej interwencji lekarskiej z powodu gwałtownych zaostrzeń jej objawów. Odwołujący zmaga się również z łagodnym rozrostem prostaty oraz z niedosłuchem obustronnym ze słuchem wydolnie społecznie, co jednak również nie daje podstaw do uznania jego za osobę niezdolną do pracy choćby w stopniu częściowym ( opinia biegłego sądowego z zakresu medycyny pracy K. Z., k. 79-80 a. s.). Sąd ustalił wskazany stan faktyczny na podstawie dowodów z dokumentów, jak również w oparciu o opinie biegłych sądowych specjalistów z zakresu ortopedii, neurologii i medycyny pracy. Wśród dokumentów zebranych w sprawie, które zostały uwzględnione przez Sąd, znalazły się przede wszystkim akta organu rentowego oraz dokumentacja medyczna odwołującego, która pozwoliła biegłym sądowym na ustalenie stanu jego zdrowia oraz występujących u niego schorzeń, momentu ich powstania i charakteru, a także wpływu tych schorzeń na zdolność do pracy zgodnej z kwalifikacjami. Ponadto stan faktyczny został ustalony w oparciu o zakres czynności, który odwołujący był zobowiązany wykonywać jako kierowca samochodu pożarniczego. Sąd nie znalazł podstaw do nieuwzględnienia wskazanych dokumentów, ponieważ ich wiarygodność nie budziła wątpliwości i nie była negowana przez strony procesu. Opinie biegłych sądowych zostały ocenione przez Sąd jako rzetelne, gdyż zostały wydane w oparciu o obiektywne badania ubezpieczonego w odniesieniu do opinii neurologicznej i ortopedycznej, oraz przy uwzględnieniu dokumentacji medycznej przez wszystkich trzech biegłych. Ponadto, treść opinii jest jasna i logiczna, a także wyczerpująco i przekonująco uzasadniona. Z tych względów nie budziły one wątpliwości i zastrzeżeń w zakresie, w jakim ostateczna ocena stanu zdrowia ubezpieczonego potwierdziła jego zdolność do pracy. Sąd przyjął zatem opinie biegłych sądowych jako podstawę dokonanych ustaleń faktycznych uznając, że brak jest podstaw do ich negowania. Szczególnie wyraźnie elementy świadczące o możliwości wykonywania pracy przez ubezpieczonego na stanowisku kierowcy samochodu pożarniczego zostały zaakcentowane w opiniach, które sporządzili biegli z zakresu ortopedii i neurologii a które potwierdzone zostały w opinii biegłego sądowego medycyny pracy. Pełnomocnik odwołującego zgłosił uwagi do treści opinii sporządzonych przez biegłych sądowych z zakresu ortopedii i medycyny pracy. W stosunku do pierwszej z nich wskazał, że biegły analizował wywiad zawodowy odwołującego z 2011 r., zamiast z 2018 r., w którym podano, że podczas wykonywania obowiązków jego pozycja jest wymuszona. Ponadto, jego zdaniem, ubezpieczony może wykonać skłon tylko za kolano, co oznacza, że nie może dotykać palcami za kolano. Dodatkowo odwołujący informował biegłego o dużym bólu podczas przeprowadzania badania przedmiotowego, kiedy nastąpiło wyginanie rąk i nóg. Pełnomocnik podniósł, że w opinii wskazano, iż odwołujący stara się o rentę od 04/2019, co nie jest prawdą, gdyż wniosek złożył w kwietniu 2019 r. W odniesieniu do opinii biegłego z zakresu medycyny pracy pełnomocnik strony odwołującej się podniósł, że opinia została wydana bez przeprowadzonego wywiadu oraz bez zapoznania się z wywiadem zawodowym z 2018 r. Opierając się o dane z wywiadu 2018 r. pełnomocnik ponownie uznał, że ubezpieczony wykonuje pracę ciężką w pozycji wymuszonej, wymagającą schylania się i noszenia ciężarów, a także przebywania na wysokości, co wymaga od niego zachowania pełnej sprawności. Z tego też powodu został złożony wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii innych biegłych sądowych tych dwóch specjalności ( pisma procesowe z dnia 25 sierpnia 2020 r. i 26 kwietnia 2021 r., k. 59-61 a. s.). Sąd w postanowieniu z dnia 9 sierpnia 2021 r. na podstawie art. 235