kk i brak refleksji oskarżonego oraz okoliczności łagodzące - przyznanie się, jak również pozytywną opinię oskarżonego w lokalnej społeczności. Sąd Odwoławczy po dokonaniu kontroli instancyjnej w całości podziela stanowisko Sądu Rejonowego w Łukowie. W niniejszej sprawie przede wszystkim należy uwypuklić, że sposób poruszania się pojazdu oskarżonego wskazuje, że nie panował on nad samochodem, jechał całą szerokością jezdni, wjechał na chodnik i uderzył w ogrodzenie posesji. Oskarżony stanowił realne i rzeczywiste zagrożenie dla uczestników ruchu. Ponadto należy wskazać na znaczną wysokość stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu, po pierwszym pomiarze wykonanym o godz. 18:13 wynosiło 1,27 mg/l, drugim z godz. 18:14 wynosiło 1,30 mg/l, trzecim z godz. 18:46 wynosiło 1,27 mg/l, czwartym z godz. 18:48 wynosiło 1,29 mg/l, piątym z godz. 19:14 wynosiło 1,20 mg/l, szóstym z godziny 19:16 wynosiło 1,18 mg/l. Stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu przekroczyło mniej więcej 5 krotnie wartość progową stanu nietrzeźwości określoną w art. 115 § 16 kk, tj. 0,5 ‰ lub 0,25 mg/l. W chwili popełnienia czynu oskarżonego obowiązywał prawomocny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W okolicznościach niniejszej sprawy chybione są argumenty obrońcy związane z pozytywną opinią oskarżonego w lokalnej społeczności, co miałoby mieć w sprawie zasadnicze znaczenie, a także incydentalny charakterze zdarzenia, skoro niecały miesiąc przed zdarzeniem tj. 20 czerwca 2021 r. uprawomocnił się wyrok Sądu Rejonowego w Pruszkowie o sygn. II K 500/20 wydany w sprawie kierowania pojazdem przez oskarżonego w znacznym stanie nietrzeźwości. Uprzednia karalność oskarżonego za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, zachowanie oskarżonego bezpośrednio po uderzeniu w ogrodzenie - jak zeznał świadek „kierujący wysiadł z samochodu i powiedział, że zapłaci ile trzeba, naprawi ogrodzenie i żeby nie dzwonić po Policę, chciał żebym oddał mu kluczyki” oraz prowadzenie pojazdu w trakcie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych obrazuje także jego lekceważący stosunek do wymiaru sprawiedliwości i porządku prawnego. O ile samo w sobie prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości jest naganne to zachowanie oraz okoliczności popełnienia czynu przez oskarżonego są rażąco naganne. Oskarżony swoim czynem, poruszając się po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, stworzył niebezpieczeństwo, finalnie stracił panowanie nad pojazdem i uderzył w ogrodzenie posesji. Słusznie Sąd Rejonowy uznał, że w niniejszej sprawie brak podstaw do zastosowania wobec oskarżonego środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, o co w apelacji wnosi obrońca. Warunkiem zastosowania tej instytucji jest spełnienie przesłanki o charakterze indywidualno-prewencyjnym: jeżeli zawieszenie jest wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. W przypadku dopuszczenia się czynu zabronionego z art.
kk powyższy wymóg dodatkowo jest obostrzony o konieczność zaistnienia szczególnie uzasadnionego wypadku – o czym mowa w § 4 art. 69 kk. W odniesieniu do oskarżonego nie może być mowy o szczególnie uzasadnionym wypadku, który przemawiałby za skorzystaniem z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej mu kary pozbawienia wolności. Sąd I instancji trafnie uznał, że oskarżony nie spełnia żadnej z wymienionych przesłanek. Nie zachodzi wobec niego pozytywna prognoza kryminologiczna, a tym bardziej nie wystąpiły wyjątkowe okoliczności wskazujące na potrzebę zastosowania wnioskowanego środka probacyjnego. Postawa oskarżonego, a przede wszystkim jego rażąco lekceważące podejście do norm prawnych wskazuje, iż poprzez niewykonanie kary pozbawienia wolności nie zostaną osiągnięte cele kary. Wymierzona przez Sąd orzekający kara pozbawienia wolności oraz wysokość świadczenia pieniężnego w kwocie 15.000 zł, zważywszy na ustawowe granice kary za czyn z art.
kk kształtujące się w przedziale od 3 miesięcy do lat 5 oraz zasądzonego na podstawie art. 43a § 1 i 2 kk świadczenia pieniężnego w przedziale od 10.000 zł do 60.000 zł są stosunkowo łagodne i zdecydowanie nie można ich uznać za rażąco niewspółmierne. Twierdzenie skarżącego, iż Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił w należytym stopniu właściwości i warunków osobistych oskarżonego są niezasadne. Łagodniejszy wymiar kary oraz środka karnego stanowiłby nadmierną pobłażliwość, doprowadzając oskarżonego, ale również społeczeństwo do przekonania o jego bezkarności, co dodatkowo mogłoby stanowić pewne przyzwolenie na takie zachowania. Oskarżony jest młodą osobą, nie posiada nikogo na utrzymaniu, pracuje i będzie miał możliwość uregulowania należności finansowych. Wniosek Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat oraz wymierzenie środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 10.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów skutkowała bezzasadnością wniosku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.