III AUa 834/18

Sygn. akt III AUa 834/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 grudnia 2018 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Alicja Podlewska Sędziowie: SSA Lucyna Ramlo SSO del. Tomasz Koronowski (spr.) Protokolant: sekr. sądowy Agnieszka Makowska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2018 r. w Gdańsku sprawy K. L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. o zwrot nienależnie pobranego świadczenia na skutek apelacji K. L. od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt VII U 27/17

1. zmienia zaskarżony wyrok oraz poprzedzającą go decyzję o tyle, że stwierdza iż K. L. nie jest zobowiązana do zwrotu kwoty 5.868,62 (pięć tysięcy osiemset sześćdziesiąt osiem 62/100) złotych tytułem odsetek od nienależnie pobranego świadczenia;
2. oddala apelację w pozostałej części;
3. oddala wniosek K. L. o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu za drugą instancję. SSA Lucyna Ramlo SSA Alicja Podlewska SSO del. Tomasz Koronowski Sygn. akt III AUa 834/18 UZASADNIENIE Decyzją z 30 września 2003r., znak (...) pozwany (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. zobowiązał ubezpieczoną K. L. do zwrotu pobranych świadczeń, za okres od 1 września 2000r. do 31 sierpnia 2003r. w kwocie 17.614,94 zł oraz odsetki od 6 września 2000r. do 30 września 2003r. w kwocie 5.868,62 zł wskazując, że świadczenie rentowe było za okres od 30 listopada 1998r. do 31 sierpnia 2003r. Odwołanie od tej decyzji złożyła K. L.. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. Wyrokiem z dnia 27 marca 2018r., sygn. akt VII U 27/17, Sąd Okręgowy w Gdańsku oddalił odwołanie. Sąd ten oparł się na następujących ustaleniach i wnioskach: K. L. w dniu 30 listopada 1998r. złożyła wniosek o przyznanie jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Ubezpieczona przedłożyła także zaświadczenie o stanie zdrowia, datowane na 30 listopada 1998r. Z treści zaświadczenia wynikało, że wydane zostało przez Przychodnię (...) S.A. przy ulicy (...). W treści wskazano, że chorobą podstawową ubezpieczonej jest dyskopatia wielopoziomowa szyjna i LS, zmiany zwyrodnieniowo-zniekształcające kręgosłupa, zespół bolesnego barku (strona lewa), nadciśnienie tętnicze i otyłość. W treści tego zaświadczenia wskazano również wyniki badań podstawowych, a mianowicie RR 170/90, 170/100, EKG rytm zatokowy miarowy 80, cechy przewlekłej hipoxemii, RTG kręgosłupa: znaczne zwężenie tarcz międzykręgowych w odcinku szyjnym C5-C6-C7, zmiany deformacyjne w stawach Luschki, zwężające otwory międzykręgowe, skolioza kręgosłupa piersiowo-lędźwiowego z rotacją kręgów w odcinku lędźwiowym, zniesienie wygięcia lędźwiowego ze znacznie zwężonymi tarczami międzykręgowymi L5-S1, wyciągnięcia deformacyjne krawędzi kręgów od przodu w zakresie odcinka dolnego piersiowego i lędźwiowego, cholesterol 380mg%, TG–250mg%. Zaświadczenie jak wynikało z pieczątki, podpisane miało być przez lekarza medycyny Z. S. – chirurga. Orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS ubezpieczona została uznana za częściowo niezdolną do pracy trwale od 30 listopada 1998r. Decyzją z 11 grudnia 1998r., ubezpieczonej przyznane zostało prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy od 30 listopada 1998r. Ubezpieczona pobierała świadczenie rentowe. Z pisma (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. wynika, że ubezpieczona nie była pacjentką tej Przychodni, a Przychodnia nie posiada dokumentacji lekarskiej ubezpieczonej. Z pisma (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...) przy ulicy (...) w G. wynika, że podmiot ten nie posiada żadnej dokumentacji medycznej dotyczącej ubezpieczonej. Decyzją z 30 września 2003r. organ rentowy stwierdził, że ubezpieczona nienależnie pobrała świadczenie rentowe za okres od 30 listopada 1998r. do 31 sierpnia 2003r., w łącznej kwocie 29.500,37 zł i zobowiązał K. L. do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń za okres od 1 września 2000r. do 31 sierpnia 2003r. w kwocie 17.614,94 zł i odsetek od 6 września 2000r. do 30 września 2003r. w kwocie 5.868,62 zł. Zgromadzona w sprawie dokumentacja lekarska nie dawała podstawy do rozpoznania w dacie 30 listopada 1998r. nerwicy na podstawie jednorazowego badania psychiatrycznego i psychologicznego, przeprowadzonych w warunkach ambulatoryjnych oraz po analizie danych z akt sprawy wraz z dokumentacją medyczną. Biegli psycholog i psychiatra rozpoznali u ubezpieczonej przebyty zespół paranoidalny w 2003r.; nie stwierdzili u ubezpieczonej cech depresji, ani innych istotnych zaburzeń stanu psychicznego ani aktualnie, ani w dacie zakreślonej w postanowieniu Sądu. Jednostkowy wpis lekarza orzecznika ZUS w orzeczeniu z 10 grudnia 1998r., w punkcie
4. nerwica ze znakiem zapytania, nie znajduje potwierdzenia w opisie objawów w dniu badania, ani nie jest oparta żądną dokumentacją lekarską. Zgromadzona w sprawie dokumentacja lekarska nie dała podstaw do rozpoznania w dacie 30 listopada 1998r. nerwicy i innych zaburzeń stanu psychicznego, które czyniłyby ubezpieczoną trwale częściowo niezdolną do pracy. Ubezpieczona cierpiała na zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa, a nadto przykurcz palców trzeciego i czwartego ręki prawej. Układ nerwowy i układ ruchu nie powodują całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy. Dokumentacja medyczna zgromadzona w aktach ma oparcie w stanie zdrowia na dzień jej prowadzenia, to jest dyskopatia wielopoziomowa, zespół bolesnego barku lewego. Rozpoznania zostały potwierdzone przez lekarza orzecznika ZUS, jednocześnie nie powodowały niezdolności do pracy i nie były przyczyną orzeczonej trwałej częściowej niezdolności do pracy. Zgromadzona dokumentacja nie wskazuje, aby można było uznać ubezpieczoną za osobę częściowo niezdolną do pracy poczynając od 1998r., przeciwnie wskazuje, że ubezpieczona była i jest osobą zdolną do pracy. Rwa barkowa rozpoznana przez lekarza orzecznika ZUS miała charakter co najwyżej okresowy, niestwierdzona w K1 ZUS i innych kartach leczenia, a to uzasadnia co najwyżej kilkudniowe zwolnienia lekarskie. Zaświadczenie o stanie zdrowia z 30 listopada 1998r., nie stanowiło wystarczającej podstawy do stwierdzenia przez lekarza orzecznika ZUS częściowej niezdolności do pracy od 30 listopada 1998r., ponieważ same zmiany wykazane w badaniach obrazowych kręgosłupa zwyrodnieniowe i dyskopatyczne, nie są opisem stanu funkcjonalnego, a ten według zgromadzonej dokumentacji nie wykazywał znaczących ograniczeń ruchomości, objawów korzeniowych czy niedowładów kończyn. Analiza całokształtu obrazu klinicznego jednoznacznie wskazuje, że opisywana rwa barkowa lewostronna ma co najwyżej incydentalny charakter, o czym świadczy brak przykurczów, zaników mięśniowych czy sposób leczenia, a to nie uzasadnia uznania długotrwałej niezdolności do pracy. W opinii biegłego onkologa, z onkologicznego punktu widzenia ubezpieczona jest w stanie zdrowia ogólnym dobrym, budowa prawidłowa, odżywienie prawidłowe, skóra bez patologicznych wykwitów. Biegły onkolog po zbadaniu skarżącej i przeanalizowaniu dokumentacji medycznej stwierdził, że ubezpieczona jest pod kontrolą laryngologa, nie zdiagnozowano u niej złośliwej choroby nowotworowej, nie była leczona onkologicznie. W badaniu przedmiotowym biegła nie stwierdziła czynnej choroby nowotworowej. Skarżąca nie wymaga leczenia onkologicznego. Wycięcie i okres po wycięciu części ślinianki przyusznej prawej w 2003r. nie powodował całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy i z powodów onkologicznych ubezpieczona zawsze była zdolna do pracy. Również biegły laryngolog wskazał na stwierdzony w styczniu 2003r. i usunięty w całości guz ślinianki przyusznej prawej, potwierdzony w badaniu histopatologicznym, jako tumor miętus guz mieszany. Guz mieszany jest nowotworem łagodnym, usuniętym w całości bez powikłań, z zachowaniem funkcji nerwu twarzowego i 13 lat bez wznowy. Jest to równoznaczne z jego wyleczeniem. Wycięty w całości guz ślinianki przyusznej prawej nie powodował przed zabiegiem i po jego usunięciu w styczniu 2003r. całkowitej ani też częściowej niezdolności do pracy, ze względu na jego łagodny charakter i niepowikłany przebieg. Ubezpieczona nie była także niezdolna do pracy z uwagi na stan narządu wzroku, u ubezpieczonej stwierdzono nadwzroczność obu oczu stan po irydotomiach laserowych obu oczu i jaskra zamykającego się konta w wywiadzie. Ubezpieczona jest z nadwzrocznością obu oczu, w optymalnej korekcji szkłami osiąga dobrą ostrość wzroku - obuocznie 0,
5. Komory przednie w obu oczach są spłycone, jednak podwójne irydotomie w każdym oku zabezpieczają przed potencjalnym blokiem źrenicy. Na dnie obu oczu nie stwierdza się objawów neuropatii przedniej, rokowanie co do utrzymania obecnego stanu narządu wzroku jest dobra. Brak ocznych przesłanek do orzeczenia niezdolności do pracy, zarówno w chwili obecnej, jak i w przyszłości, w tym okresie od 1998r. Ze względu na współwystępowanie poważnych schorzeń ogólnych, szczegółowa odpowiedź na pytania należy do biegłych innych specjalności. Zdaniem Sądu Okręgowego odwołanie podlegało oddaleniu. Okoliczności faktyczne w sprawie Sąd I instancji ustalił w oparciu o dokumenty zgromadzone w toku postępowania, zostały one uznane za wiarygodne. Jeżeli chodzi o dokumenty prywatne w rozumieniu artykułu 245 kpc, bowiem ich treść i autentyczność nie były kwestionowane. Sąd odmówił jednak wiarygodności i mocy dowodowej zaświadczeniu z dnia 30 listopada 1998r., bowiem z pozostałych dokumentów w sprawie, w szczególności z informacji Przychodni Lekarskiej z 2003r. wynika, że K. L. nie była pacjentką w tych przychodniach. Dokument ten został więc podrobiony i nie odzwierciedla rzeczywistego stanu rzeczy, tj. nie został on wystawiony przez podmiot wskazany jako autor tego dokumentu. W konsekwencji również orzeczenia lekarskie wystawione na podstawie tego dokumentu nie mogły zostać uznane za w pełni miarodajne i wymagały weryfikacji pod kątem zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Sąd Okręgowy wziął pod uwagę opinię biegłych z zakresu psychiatrii, psychologii, neurologii, ortopedii, onkologii, laryngologii, okulistyki. Opinie sporządzone zostały przez osoby będące fachowcami w swoich dziedzinach, w oparciu o dostępną dokumentację medyczną oraz badanie ubezpieczonej. Treść opinii jest jasna i nie budzi wątpliwości. Opinie nie zawierają sprzeczności i nie wymagają uzupełnień, zostały wykonane w sposób rzetelny. Biegli bowiem wskazali, jakie poczynili ustalenia co do stanu zdrowia ubezpieczonej w oparciu, o jakie dane, a następnie w sposób logiczny i przekonywający uzasadnili wyprowadzone przez siebie wnioski. Sąd I instancji nie dopatrzył się podstaw do deprecjonowania wiarygodności i mocy dowodowej opinii. Oceniając opinię biegłych, Sąd Okręgowy miał na względzie, że opinia biegłego jak każdy inny dowód podlega ocenie sądu orzekającego, tak co do jej zupełności i zgodności z wymaganiami formalnymi, jak i co do jej mocy przekonywania. Jeżeli nie budzi zastrzeżeń, może stanowić uzasadnioną podstawę do dokonania ustaleń faktycznych i rozstrzygnięcia sprawy. Podstawy dokonania ustaleń faktycznych nie mogłaby jednak stanowić opinia dowolna, sprzeczna z materiałem dowodowym, niezupełna, czy pozbawiona argumentacji umożliwiającej sądowi dokonania oceny złożonej przez biegłego opinii (tak np. Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z 9 października 2015r., V ACa 536/15). Opinia biegłego, stanowiąc część materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, podlega ocenie sądu w zakresie wiarygodności i mocy dowodowej, przy czym opinia biegłego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 kpc, na podstawie właściwych dla jej przedmiotu kryterium zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, udziału wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w nich wniosków (tak na przykład Sąd Najwyższy w postanowieniu z 7 listopada 2000r., I CKN 1170/98, OSNC 2001 numer 4 pozycja 64). W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu I instancji, opinie biegłych były jasne, stanowcze i nie wymagały uzupełnienia. Ubezpieczona ograniczała się do wskazania, że opinie są nierzetelne, jednak nie podała dokładnie, na czym owa nierzetelność miałaby polegać. Konstrukcja każdej z opinii pozwala na ocenę, jakie dane biegli brali pod uwagę i jakie wnioski wyprowadzili. Zarzut, że biegli powinni sporządzić opinię w oparciu o dodatkową dokumentację lekarską, jest chybiony. Bezsprzecznie bowiem ubezpieczona nie przedłożyła dokumentacji dotyczącej leczenia w podmiotach, które zostały wskazane w piśmie k.
6. Sąd Okręgowy podkreślił, że w postępowaniu z zakresu ubezpieczeń społecznych obowiązuje zasada kontradyktoryjności i związany z nią ciężar udowodnienia przez wnioskodawcę podnoszonych przez niego twierdzeń (tak np. Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 17 stycznia 2017r. III AUa 2316/15). Ciężar dostarczenia w postępowaniu sądowym materiału procesowego spoczywa na stronach. Poszukiwanie za strony przez sąd z urzędu okoliczności przemawiających za ich stanowiskiem w istocie stanowiłoby wyręczanie jej w obowiązkach procesowych, przez co sąd mógłby się narazić na zarzut nierównego traktowania stron procesu. Rzeczą sądu nie jest zarządzanie dochodzeń w celu uzupełnienie lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzania z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach zgodnie z artykułem 3 kpc, a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie spoczywa na stronie, która wywodzi z tych faktów skutki prawne, zgodnie z art. 232 kpc (tak np. Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z 10 lutego 2017r., III AUa 897/16, Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z 8 grudnia 2016r., III AUa 126/15). W przedmiotowej sprawie wnioskodawczyni, reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, nie przedstawiła żadnej dokumentacji lekarskiej, poza dokumentacją znajdującą się wcześniej w aktach sprawy, stąd też, jeżeli wskazywała na konieczność dopuszczenia dowodu z uzupełniających opinii biegłych, których podstawą miałaby być również nieznajdująca się w aktach sprawy dokumentacja lekarska, to zgodnie z art. 232 kpc to na wnioskodawczyni spoczywał obowiązek przedstawienia tychże środków dowodowych Sądowi. W ocenie Sądu I instancji zaniechanie to prowadzi do przedłużenia postępowania, nadto w sprawie brak jest podstaw do uznania, że opinie biegłych są niezupełne bądź nie biorą pod uwagę jakiejkolwiek dokumentacji lekarskiej, która była dostępna w dacie opiniowania. jak również w okresie późniejszym. Taka dokumentacja przez strony, wbrew dyspozycji art. 232 kpc, nie została przedłożona. Nadto wskazać należy, że za nieuzasadnione należy uznać stanowisko, według którego nie wolno zaniechać przeprowadzenia dowodu z opinii na przykład dalszych biegłych, jeżeli dotychczas opracowane opinie biegłych nie dają podstaw do rozstrzygnięcia sprawy w sposób oczekiwany przez stronę. Odmienne stanowisko oznaczałoby bowiem przyjęcie, że należy przeprowadzić dowód z wszystkich możliwych biegłych, aby upewnić się, czy niektórzy z nich nie byliby takiego zdania jak strona (tak np. Sąd Najwyższy w wyroku z 18 lutego 1974r. w sprawie II CR 5/74). Stad też Sąd Okręgowy oddalił wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z uzupełniających opinii biegłych. Jak wskazano, opinie sporządzone przez biegłych zostały przez Sąd I instancji ocenione jako wiarygodne. Zostały one uznane za zupełne i opierające się na całości dostępnego materiału dowodowego. Strona nie podważyła w sposób skuteczny wiarygodności i mocy dowodowej, bowiem ograniczenie się do wskazania, że opinie są nierzetelne, ale bez uszczegółowienia takich zarzutów, nie może deprecjonować mocy dowodowej opinii biegłych. Nadto domagając się sporządzenia opinii uzupełniających, uwzględniających inną dokumentację medyczną, strona, wbrew obowiązkowi dowodzenia, dokumentacji takiej nie przedłożyła. Sąd I Okręgowy oddalił także wniosek dowodowy o przesłuchanie ubezpieczonej, jest to dowód o charakterze subsydialnym zgodnie z art. 299 kpc, który przeprowadza się, gdy nie ma innego materiału dowodowego w sprawie. W przedmiotowej sprawie zaś taka sytuacja nie zachodziła\. Nadto zwrócić uwagę należy, że ubezpieczona nie udzieliła odpowiedzi na pytanie, jak odpowie na zarzut, że posłużyła się zaświadczeniem lekarskim Z. S., który nie potwierdził autentyczności podpisu i wystawienia zaświadczenia, po czym stwierdziła, że nie będzie odpowiadać na dalsze pytania. Stąd też na podstawie art. 299 kpc Sąd I instancji oddalił ten wniosek dowodowy. Rozważając zasadność odwołania, Sąd I instancji miał na względzie, że stosownie do art. 138 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zwanej dalej ustawą emerytalną, osoba, która nienależnie pobrała świadczenia jest obowiązana do ich zwrotu. W myśl art. 138 ust. 2 ustawy emerytalnej, za nienależnie pobrane świadczenia w rozumieniu ust. 1 uważa się po pierwsze świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo wstrzymanie wypłaty świadczeń w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenie była pouczona o braku prawa do ich pobierania, i po drugie świadczenia przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych zeznań lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą świadczenia. Istotną cechą nienależnie pobranego świadczenia jest świadomość osoby pobierającej świadczenie co do nieprzysługiwania prawa do tego świadczenia w całości lub w części od początku albo w następstwie mających miejsce później zdarzeń (tak np. Inetta Jędrasik-Jankowska, Ubezpieczenia społeczne tom I, część ogólna, Warszawa 2003, strona 194, czy Sąd Najwyższy w wyroku z 17 maja 2001r., II UKN 338/00, OSNP 2003 nr 3, poz. 71). Elementem decydującym o zakwalifikowaniu świadczenia jako nienależnie pobranego jest więc na gruncie ubezpieczeń społecznych świadomość osoby pobierającej świadczenie co do braku prawa do tego świadczenia lub co do zmniejszenia jego wysokości. Kryterium istnienia świadomości wynika bądź z pouczenia dokonanego przez organ rentowy, bądź też z niektórych zachowań samego ubezpieczonego, np. złożenia fałszywych zeznań, posługiwania się fałszywymi dokumentami oraz innymi przypadki świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą świadczenia (tak np. Beata Gudowska, Zwrot nienależnych świadczeń z ubezpieczeń społecznych - część I, Praca i Zabezpieczenie Społeczne 2011, nr 7, strona 19). W przedmiotowej sprawie do wniosku o przyznanie prawa do renty ubezpieczona dołączyła dokument, to jest zaświadczenie o stanie zdrowia. Dokument ten, zdaniem Sądu I instancji, nie został sporządzony przez podmiot określony jako wystawca. Z pism k. 9 i 10 akt ubezpieczeniowych wynika jednoznacznie, że ubezpieczona nie była pacjentką podmiotu, który miałby wystawić zaświadczenie z 30 listopada 1998r., a nie sposób przyjąć, by ubezpieczona o tej okoliczności nie wiedziała. Zasady logiki, probabilistyki i racjonalnego postępowania wskazują, że pacjent wie, w jakich przychodniach się leczy, ma świadomość tego, do jakich podmiotów uczęszcza w celu uzyskania opieki lekarskiej. Skoro zatem z pism podmiotów k.9 i 10 akt ubezpieczeniowych wynika, że podmioty te nie dysponują dokumentacją lekarską ubezpieczonej, a ubezpieczona nie była pacjentką tych podmiotów, to nie sposób przyjąć, by ubezpieczona nie była świadoma, że podmiot, który jest wskazany jako wystawiający zaświadczenie w pieczęci nagłówkowej, jest podmiotem, w którym nie leczyła się, a skoro zaświadczenie zostało wystawione, czy miało być wystawione przez podmiot, w którym ubezpieczona nigdy nie leczyła się i którego pacjentem nigdy nie była, nie sposób zgodnie z zasadami logiki i probabilistyki przyjąć, że nie była ona świadoma, że zaświadczenie to nie jest prawdziwe, nie jest poprawne, jest dokumentem podrobionym. Inna zupełnie sytuacja występowałaby, gdyby zaświadczenie było wystawione przez podmiot, w którym ubezpieczona się leczyła. Wówczas w istocie należałoby uznać tak jak ubezpieczona wywodzi, że nie byłaby w stanie ocenić zasadności i poprawności i treści takiego zaświadczenia. Ale nie taka była sytuacja w sprawie niniejszej. W sprawie niniejszej ubezpieczona przedłożyła do wniosku o rentę dokument, którego wystawcą miałby być podmiot, w którym ubezpieczona nigdy się nie leczyła. Ubezpieczona, w ocenie Sądu Okręgowego, wiedziała, że zaświadczenie to jest podrobione. Dodatkowo Sąd I instancji zaakcentował, że ubezpieczona w toku postępowania nie była w stanie a w ocenie Sądu, nie chciała udzielić odpowiedzi na pytanie, jak odeprze zarzut organu rentowego, że posłużyła się zaświadczeniem lekarskim Z. S., który nie potwierdził autentyczności podpisu i wystawienia zaświadczenia. Okoliczność, że ubezpieczona milczała i nie potrafiła wyjaśnić tej kwestii, wskazuje, że nie ma żadnego innego wyjaśnienia jak to, że ubezpieczona świadomie posłużyła się podrobionym zaświadczeniem lekarskim. Tej okoliczności ubezpieczona nie tłumaczyła w toku postępowania, nawet bowiem przy przyjęciu, że rzeczywiście ubezpieczona była przekonana, że stan jej zdrowia uzasadnia przyznanie prawa do renty nie sposób przyjąć, że nie wiedziała, że zaświadczenie, które przedłożyła, jako wystawcę wskazywało przychodnię, której pacjentką ubezpieczona nie była. Uznać, więc trzeba, że ubezpieczona wiedziała o nieprawidłowościach i posłużyła się dokumentem, który nie był wystawiony przez podmiot określony jako jego autor. W innym przypadku ubezpieczona nie miałaby żadnego problemu z wyjaśnieniem, jak odeprze zarzuty organu rentowego formułowane w odpowiedzi na odwołanie, przedstawiłaby swoje stanowisko w tej kwestii i uzasadniłaby swoje wywody. Ubezpieczona zatem, zdaniem Sądu I instancji, uzyskała prawo do renty w warunkach określonych w art. 138 ust. 2 punkt 2 ustawy emerytalnej, a pobrana przez nią renta była świadczeniem nienależnym. Wniosek ten wspiera także i to, że z opinii biegłych, z których dowody zostały dopuszczone i przeprowadzone w postępowaniu niniejszym, wynika, że stan zdrowia ubezpieczonej nie uzasadniał orzekania o niezdolności do pracy. Opinie biegłych zostały przez Sąd Okręgowy ocenione jako wiarygodne i miarodajne, wynika z nich jednoznacznie, że dane wskazane w dokumentacji lekarskiej nie dawały podstaw do oceny stanu zdrowia ubezpieczonej jako uniemożliwiającego jej wykonywanie pracy zarobkowej, nie było więc podstaw do stwierdzenia niezdolności do pracy ubezpieczonej. Wszystkie te okoliczności we wzajemnym powiązaniu wskazują, że ubezpieczona w okresie objętym zaskarżoną decyzją nienależnie pobrała świadczenie rentowe. Wysokość należności wskazanych w zaskarżonej decyzji nie była podważona przez ubezpieczoną, sporna była sama możliwość uznania pobranego świadczenia za świadczenie pobrane nienależnie. Z tych względów Sąd I instancji na podstawie przywołanych przepisów oraz art. 477 14 § 1 kpc oddalił odwołanie. Nadto, postanowieniem wydanym na ostatnim terminie rozprawy, Sąd Okręgowy oddalił wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozstrzygnięcia sprawy karnej. Nie może budzić wątpliwości, że w istocie toczy się postępowanie przygotowawcze, jednakże w ocenie Sądu I instancji nie stanowi to podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie niniejszej. Zdaniem Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przedmiotowej jest wystarczający dla jej rozstrzygnięcia, nie ma konieczności oczekiwania na rozstrzygnięcie sprawy karnej. Wskazać należy tutaj również, że w niniejszej sprawie dopuszczony był i przeprowadzony dowód z opinii biegłych różnych specjalności, których opinie zostały przez Sąd następnie poddane ocenie i nie może w świetle tego materiału dowodowego budzić wątpliwości, że stan zdrowia ubezpieczonej nie uzasadniał przyznania prawa do świadczenia rentowego. Ubezpieczona złożyła apelację od opisanego wyroku, zaskarżając go w całości i zarzucając mu dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie stwierdzenia istnienia przesłanek żądania od skarżącej zwrotu świadczenia rentowego oraz naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik postępowania:
7. art. 233 § 1 kpc , art. 232 kpc, art. 227 kpc i art. 217 § 1 i 2 kpc poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z uzupełniających opinii sądowo-lekarskich na okoliczność ustalenia stanu zdrowia skarżącej w okresie czasu wydania orzeczenia o jej częściowej niezdolności do pracy i w późniejszym okresie czasu przy uzupełnieniu i uwzględnieniu pełnej dokumentacji medycznej skarżącej oraz art. 232 kpc poprzez niezasadne przyjęcie, że nieprzedłożenie przez skarżącą dokumentacji medycznej świadczy o zaniechaniu i przedłużaniu postępowania,
8. naruszenie przepisu postępowania art. 233 § 1 kpc w zw z art. 227 kpc poprzez naruszenia zasady wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego i pominięcie oceny dowodu z opinii sądowo-lekarskiej z dnia 1 czerwca 2016r., sporządzonej na wniosek Prokuratury Rejonowej w G.do sprawy PR 2 Ds. 2146/17, w zakresie dotyczącym skarżącej,
9. naruszenie przepisu art. 233 § 1 kpc w zw. z art. 227 kpc poprzez sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego wnioskowania ocenę znaczenia dowodu z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 10 grudnia 1998r. dla weryfikacji dokumentacji medycznej i stwierdzeniu prawa lub braku prawa do świadczenia rentowego,
10. naruszenie przepisu art. 233 § 1 kpc w zw. z art. 227 kpc poprzez sprzeczną z zasadami logicznego wynikania ocenę wniosków opinii biegłych neurologa i ortopedy z dnia 15 kwietnia 2014r. oraz opinii sądowo-psychiatrycznej i psychologicznej z dnia 7 kwietnia 2014r. odnośnie braku medycznych wskazań do stwierdzenia przez lekarza orzecznika ZUS częściowej niezdolności do pracy skarżącej w kontekście zarzutu stawianego skarżącej,
11. naruszenie przepisu art. 212 § 1 kpc i art. 328 § 2 kpc poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji zeznania informacyjnego skarżącej jako środka dowodowego, na podstawie którego Sąd ocenił stan świadomości skarżącej na temat okoliczności istotnych w sprawie i dokonał ustaleń faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia, W oparciu o wskazane zarzuty ubezpieczona wniosła o:
12. dopuszczenie dowodu z postanowienia Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 25 stycznia 2018r. w sprawie II K 880/17 odnośnie zwrotu sprawy Prokuratorowi Prokuratury Rejonowej w G. w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego na okoliczność ustalenia, że nie jest dostępna pełna dokumentacja medyczna dotycząca stanu zdrowia skarżącej, umożliwiająca jednoznaczne wypowiedzenie się w dotychczasowych opiniach sądowo-lekarskich, czy skarżąca w dacie wydania orzeczenia o częściowej niezdolności do pracy była osobą okresowo lub trwale niezdolną do pracy oraz co do braku ustaleń, czy skarżąca brała udział w zapoznawaniu się przez lekarzy orzeczników z przedłożonymi przez nią dokumentami, w tym z treścią zaświadczenia o stanie zdrowia (druk N9),
13. akt sprawy II K 304/04 Sądu Rejonowego w Gdyni w sprawie prowadzonej przeciwko skarżącej z art. 286 § 1 kk: zeznań świadka G. S. z protokołu rozprawy z dnia 10 lutego 2006r. (k. 2177-2180 akt sprawy II K 304/04), zeznań świadka M. S. z protokołu rozprawy z dnia 10 lutego 2006r. (k. 2180-2181 akt sprawy II K 304/04), zeznań świadka I. S. z protokołu rozprawy z dnia 24 marca 2006r. (k. 2228v-2229v akt sprawy II K 304/04), zeznań świadka J. M. z protokołu rozprawy z dnia 24 marca 2006r. (k. 2229v-2230v akt sprawy II K 304/04), zeznań świadka G. W. z protokołu rozprawy z dnia 24 marca 2006r. (k. 2230v - 2231v akt sprawy II K 304/04), zeznań świadka D. S. z protokołu rozprawy z dnia 28 kwietnia 2006r. (k. 2260 - 2261 akt sprawy II K 304/04), zeznań świadka J. M.