żądaniem pozwu oraz kwotę 2.492,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Z przedmiotowym rozstrzygnięciem nie zgodziła się pozwana reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika i w dniu 26 września 2018 r. (data wpływu) złożyła sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu pozwana przyznała, że strony łączyła umowa opisana w pozwie. Przyznała również, że opłaciła w części należność wynikającą z faktury załączonej do pozwu. Podniosła, że zaprzecza uznaniu długu poprzez częściową zapłatę roszczenia wskazując, że zapłacona kwota została wyliczona jako uśredniona należność za wodę bez opłaty za ścieki, co jest uzasadnione złym stanem technicznym urządzeń, ciągłymi przeciekami wody, zniszczeniem urządzeń pomiarowych i brakiem możliwości ich konserwacji. Wskazała, ze winę za stan instalacji ponosi powód i to on doprowadził do powstania wycieków wody spowodowanych złym stanem instalacji. W odpowiedzi na sprzeciw z dnia 14 listopada 2018 r. (data wpływu) powód podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd ustalił, następujący stan faktyczny. Przy ustalaniu stanu faktycznego Sąd posługiwał się numeracją kart widniejącą na kartach uwzględniających i nieuwzględniających przenumerowania. Powód Przedsiębiorstwo (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. jest wpisany do rejestru przedsiębiorców prowadzonego w ramach Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem (...). Zaś pozwana E. T. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...) w K. w oparciu o wpis do (...). Okoliczności bezsporne. W dniu 09 czerwca 2005 r. strony zawarły umowę o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków nr 111-350-0000.
umowy usługobiorca (pozwana) zlecił, a usługodawca (powód) przyjął świadczenie usług w zakresie zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków za pomocą urządzeń zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. W myśl §4 miejscem dostarczania wody był zawór za wodomierzem głównym (pkt 1), a miejscem odbioru ścieków pierwsza studzienka licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku granica nieruchomości lub urządzenie pomiarowe znajdujące się na przyłączu kanalizacyjnym (pkt 2).
pkt 1 dostarczanie wody do nieruchomości miało nastąpić
warunkami technicznymi przyłączenia, o ciśnieniu umożliwiającym normalne użytkowanie wody na zasadach określonych w obowiązujących przepisach, na cele socjalne, w ilości wg wskazań wodomierza miesięcznie, o jakości odpowiadającej wymogom określonym przez Ministra Zdrowia. W myśl §7 pkt 1 za wykonaną usługę usługobiorca był zobowiązany uiszczać usługodawcy zapłatę na podstawie wystawionej faktury, w terminie 14 dni od jej otrzymania.
reklamacje dotyczące wskazań wodomierza usługobiorca zobowiązany był zgłaszać w formie pisemnej (pkt 1). W przypadku niesprawności wodomierza głównego ilość pobranej wody miała być ustalana na podstawie średniego jej zużycia w okresie 12 miesięcy przed stwierdzeniem niesprawności wodomierza, a gdy jest to niemożliwe, na podstawie średniego użycia wody w okresie do ujawnienia się niesprawności jego pracy (pkt 2). Usługodawca na wniosek usługobiorcy obowiązany był sprawdzić prawidłowość działania wodomierza (pkt 3). W myśl §9 usługobiorca zobowiązany był do natychmiastowego powiadomienia usługodawcy o uszkodzeniu, zerwaniu plomb, osłon, przemieszczeniu lub zaborze wodomierza.
pkt 1 usługobiorca zobowiązany był pisemnie zawiadomić usługobiorcę w terminie 14 dni o faktach skutkujących koniecznością zmiany umowy. Umowa została zawarta na czas nieokreślony, począwszy od dnia jej zawarcia. Dowód: umowa k. 8-
planem wykonanym przez pracownika powoda. Dowód: przesłuchanie pozwanej E. T. k. 35-36, e-protokół rozprawy z dnia 19.03.2018r. 00:14:40-00:28:
odczytami na podlicznikach wody najemców nieruchomości zużyli oni 106 m
treścią art. 6 kc oraz art. 232 kpc. W pozostałym zakresie uznał jej zeznania za prawdziwe. Były one spójne, logiczne i znalazły potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materialne dowodowym. Nadto nie były kwestionowane przez strony procesu (art. 230 kpc). Co prawda świadek ten zeznał, że nic mu nie wiadomo o awariach wodomierza zgłaszanych przez pozwaną, to jednakże dodał, że zajmują się tym inne działy. Zeznania pozwanej Sąd uznał za wiarygodne w całości. Były one spontaniczne, spójne i logiczne oraz korespondowały z dokumentami załączonymi przez strony do akt, zwłaszcza z wymienianą z powodem korespondencją. Nadto nie były kwestionowane przez strony procesu (art. 230 kpc). W szczególności dał wiarę jej twierdzeniom o występowaniu awarii wodomierza skutkujących niewiarygodnymi odczytami, wystawionych z tego powodu wysokimi fakturami VAT, wielokrotnym występowaniu z wnioskiem o przeniesienie wodomierza i braku reakcji powoda na jej wnioski. Opinia biegłego ma na celu ułatwienie Sądowi należytej oceny zebranego materiału wtedy, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Sama opinia nie może być źródłem materiału faktycznego sprawy ani stanowić podstawy ustalenia okoliczności będących przedmiotem oceny biegłych. Opinia biegłego podlega, jak inne dowody, ocenie według art. 233§1 kpc, lecz co odróżnia ją pod tym względem, to szczególne dla tego dowodu kryteria oceny, które stanowią: poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania sformułowanego w niej stanowiska oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej ocen, a także zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej (postanowienie SN z dnia 07 listopada 2000 r., I CKN 1170/98, OSNC 2001/4/64). Specyfika oceny tego dowodu wyraża się w tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez Sąd, który nie posiada wiadomości specjalnych, w istocie tylko w zakresie zgodności z zasadami logicznego myślenia i wiedzy powszechnej. Pełnomocnik powoda zakwestionował opinię biegłej. Złożył zastrzeżenia i wskazał, że opinia jest nieścisła i wewnętrznie sprzeczna. Pełnomocnik pozwanej nie kwestionował wniosków wywiedzionych przez biegłą. Po doręczeniu odpisu zarzutów strony powodowej biegła odniosła się do podniesionych przez niego kwestii i podtrzymała w całości sporządzoną w sprawie opinię główną. Opinia uzupełniająca nie została zakwestionowana przez strony procesu. Sąd podzielił opinię biegłego sądowego z dziedziny instalacji sanitarnych sporządzoną na okoliczność prawidłowości działania instalacji wodno-kanalizacyjnej zainstalowanej na nieruchomości pozwanej. W ocenie Sądu opinia biegłej jest jasna i logiczna, a nadto została sporządzona fachowo i rzetelnie. Wnioski wywiedzione w opinii są należycie uzasadnione i wolne od błędów logicznych oraz wewnętrznych sprzeczności, co świadczy o dużym doświadczeniu zawodowym i rzetelnej wiedzy fachowej biegłej. W szczególności biegła jednoznacznie i kategorycznie wskazała, że do niekontrolowanego wycieku wody doprowadził stan studzienki wodomierzowej, zaś woda nie trafiła do kanalizacji sanitarnej, tylko dostępnymi drogami dostała się do kanalizacji deszczowej lub do gruntu. Na podstawie art. 207§6 kpc Sąd pominął wniosek pełnomocnika powoda o przesłuchanie świadka A. M. zawarty w piśmie procesowym z 23 stycznia 2019 r., albowiem był spóźniony. Sąd przy ustalaniu stanu faktycznego pominął przedłożone przez pozwanego Warunki projektowania i realizacji sieci, przyłączy i urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, gdyż nie obowiązywały one w dacie zawarcia przez trony umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków nr 111-350-0000.
oświadczeniem pełnomocnika powoda na tą datę powód takich wytycznych w ogóle nie sporządził. Sąd zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie powódka dochodziła od pozwanej zapłaty reszty kwoty z faktury VAT nr (...) z dnia wystawionej 21 listopada 2016 r. w zakresie zapłaty za odprowadzenie ścieków. Poza sporem pozostawało, że w dniu 09 czerwca 2005 r. strony zawarły umowę o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków nr 111-350-0000 oraz, że na poczet spornej faktury pozwana uiściła kwotę 6.565.05 zł. Sporny pozostawał obowiązek pozwanej do uregulowania reszty należności wynikającej z faktury objętej pozwem. Strony łączyła umowa o świadczenie usług. Zgodnie treścią art. 750 kc do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Przepis ten odsyła zatem do przepisów art. 734§1 kc i art. 735§1 kc. Pierwszy z nich stanowi, że przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Drugi przepis wskazuje natomiast, że jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie.
treścią art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 07 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tj. Dz.U. z 2017, poz. 328) jeżeli umowa o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków nie stanowi inaczej, odbiorca usług odpowiada za zapewnienie niezawodnego działania posiadanych instalacji i przyłączy wodociągowych lub instalacji i przyłączy kanalizacyjnych z urządzeniem pomiarowym włącznie. Łącząca strony umowa nie zawierała żadnych uregulowań w tym zakresie. W przedmiotowej sprawie wodomierz znajduje się w murowanej studzience przy granicy nieruchomości pozwanej, pomiędzy dwoma zaworami d=40 i d=32 mm, przy czym poza zaworem d=32 mm instalacja należy do pozwanej. W myśl §113 ust 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690) w brzmieniu obowiązującym w dacie zawierania umowy przez strony instalacja wodociągowa powinna być zaprojektowana i wykonana w sposób zapewniający zaopatrzenie w wodę budynku,
jego przeznaczeniem, oraz spełniać wymagania określone w Polskiej Normie dotyczącej projektowania instalacji wodociągowych. Zaś
ust. 6 tego § wyroby zastosowane w instalacji wodociągowej powinny być dobrane z uwzględnieniem korozyjności wody, tak aby nie następowało pogarszanie jej jakości oraz trwałości instalacji, a także aby takich skutków nie wywoływało wzajemne oddziaływanie materiałów, z których wykonano te wyroby.
powołanego rozporządzenia zestaw wodomierza głównego, na połączeniu z siecią wodociągową, powinien być umieszczony w piwnicy budynku lub na parterze, w wydzielonym, łatwo dostępnym miejscu, zabezpieczonym przed zalaniem wodą, zamarzaniem oraz dostępem osób niepowołanych. W budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej miejscem tym powinno być odrębne pomieszczenie (ust. 1). Dopuszcza się umieszczenie zestawu wodomierza głównego w studzience poza budynkiem, jeżeli jest on niepodpiwniczony i nie ma możliwości wydzielenia na parterze budynku miejsca, o którym mowa w ust. 1.(ust. 2). Natomiast w myśl §117 ust. 1 pkt 2 studzienka, w której jest zainstalowany zestaw wodomierza głównego, powinna mieć przypadku umieszczenia w studzience wodomierzowej poza budynkiem - zabezpieczenie przed napływem wód gruntowych i opadowych, zagłębienie do wyczerpywania wody oraz wentylację. Przy czym
ust. 2 powołanej regulacji studzienka wodomierzowa powinna być wykonana z materiału trwałego, mieć stopnie lub klamry do schodzenia oraz otwór włazowy o średnicy co najmniej 0,6 m w świetle, zaopatrzony w dwie pokrywy, z których wierzchnia powinna być dostosowana do przewidywanego obciążenia ruchem pieszym lub kołowym. Aktualne przyłącze wodociągowe do studni wodomierzowej zostało wykonane przez pracownika powoda w 1997 r. Tak zeznała pozwana, a pełnomocnik powódki okoliczności tej nie kwestionował. Z opinii biegłej sądowej wynika, że studzienka znajduje się w stanie katastrofalnym, jest murowana, zalana wodą, stare przewody wychodzące ze studzienki do nieruchomości pozwanej nie zostały zaślepione. Zaś
obowiązującymi wymogami technicznymi w dacie zawierania umowy w przypadku umieszczenia wodomierza w studni wodomierzowej powinna być ona wykonana z materiałów zapewniających jej bezwzględną szczelność. To stan studzienki wodomierzowej , w której wszystkie przewody łącznie z wodomierzem są zanurzone w wodzie doprowadził do niekontrolowanego wycieku wody. Skoro zatem powód nie wykonał należycie swojego zobowiązania i zamontował na nieruchomości pozwanej studzienkę wodomierzową, która nie odpowiadała obowiązującym wówczas regulacjom prawnymi i normom technicznym, nie może podnosić, że to pozwana była odpowiedzialna za jej utrzymanie w należytym stanie i obciążać jej konsekwencjami własnego zaniechania. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że do niekontrolowanego wycieku wody doszło na skutek zainstalowania przez powoda na nieruchomości pozwanej wodomierza w studni wodomierzowej, która nie odpowiadała wymaganiom instalacyjnym dla wodomierzy oraz Polskim Normom dotyczącym zabudowy zestawów wodomierzowych w instalacjach wodociągowych. Na podkreślenie zasługuje okoliczność, iż pozwana wielokrotnie składała powodowi reklamacje na piśmie i zwracała się o zgodę na przeniesienia wodomierza, jednak bezskutecznie. Mimo złożenia wniosku o przeniesienie przyłącza nie dostała od pozwanego odpowiedzi. Powód zatem mając wiedzę o złym stanie technicznym studzienki wodomierzowej nie podjął żadnych działań mających na celu zapewnienia jej zgodności z obowiązującymi normami. Opłata za ścieki należy się w przypadku ich odprowadzenia, zaś powód nie wykazał,
treścią art. 6 kc w zw. z art. 232 kpc, że ilość ścieków objęta sporną fakturą rzeczywiście została przez niego odprowadzona do oczyszczalni ścieków. W myśl art. 27 ust. 1 pkt 4 ilość odprowadzonych ścieków ustala się na podstawie wskazań urządzeń pomiarowych. Zaś
pkt 5 razie braku urządzeń pomiarowych ilość odprowadzonych ścieków ustala się na podstawie umowy, o której mowa w art. 6 ust. 1, jako równą ilości wody pobranej lub określonej w umowie.
opinią biegłej sądowej woda, która wyciekła na nieruchomości pozwanej na pewno nie wpłynęła do kanału kanalizacji sanitarnej ze względu na szczelność budowy samego kanału, jak również szczelność studzienek kanalizacyjnych. Ponieważ niekontrolowany wypływ wody przez otwór w studzience wodomierzowej nie został przyjęty przez szczelną kanalizację sanitarną, fakturę VAT wystawioną przez powoda należy skorygować o wartość ilości ścieków, które nie wpłynęły do kanalizacji ścieków i dalej do oczyszczalni ścieków. Ilość wody, która wyciekła niekontrolowanie przez przewody wodociągowe wewnętrzne i kanalizację sanitarną wyniosła 1.814 m3. Jej wartość stanowi 12.832,24 zł i o taką kwotę należy skorygować fakturę VAT wystawioną przez powoda. Zatem wartość do zapłaty przez pozwaną z tytułu zużycia wody za okres objęty pozwem wynosi 6.508,45 zł. Pozwana zaś na poczet faktury uiściła kwotę 6.565,05 zł. Tym samym powództwo podlegał oddaleniu w całości. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 kpc,
zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Na koszty te w rozpoznawanej sprawie złożyła się opłata sądowa od pozwu w kwocie 300,00 zł obliczona
art. 13 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. tj. z 2016 r., poz. 623 ze zm.), koszty zastępstwa procesowego stron w kwocie w kwocie po 3.600,00 zł obliczone
w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) i z §6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), kwota po 17,00 zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa wynikająca z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz.U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.) oraz koszty opinii biegłego w wysokości 1.091,69 zł (przy czym powódka uiściła zaliczkę na poczet opinii biegłego w kwocie 500,00 zł). Powódka poniosła koszty w wysokości 3.917,00 zł (300,00 zł + 3.617,00 zł), zaś pozwany w kwocie 4.117,00 zł (500,00 zł + 3.617,00 zł). Powód przegrał proces w całości, winien więc w całości ponieść jego koszty. Mając na względzie powyższe Sąd zasądził od powoda na pozwanego powódki kwotę 4.117,00 zł tytułem zwrotu kosztów, w tym kwotę 3.617,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, o czym orzekł w pkt 4 sentencji wyroku. Nadto na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nakazał pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu rejonowego w Kaliszu kwotę 591,69 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych (kosztów opinii biegłego), o czym orzekł w pkt 3 sentencji wyroku. sędzia Katarzyna Górna-Szuława
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.