na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 4 listopada 2013 roku, sygn. akt VII K 553/13, I. Zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: 1. z opisu czynu przypisanego oskarżonemu eliminuje stwierdzenie: „przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne” i czyn ten kwalifikuje z art.
z art. 64 § 1 kk. Wyrokiem z dnia 4 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy w Białymstoku oskarżonego M. K. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocy art.
z art. 64 § 1 kk. skazał go na karę 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięciu) lat i zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa. Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonego zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: - obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 167 kpk i art. 211 kpk w zw. z art. 366 § 1 kpk poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z eksperymentu procesowego z udziałem świadków, na okoliczność ustalenia miejsca, w którym stał samochód policyjny oraz tego czy policjanci mogli widzieć pojazd wjeżdżający na odległy parking oraz osobę, która z tego pojazdu wysiada, w sytuacji gdy funkcjonariusze policji, nie mogli, z uwagi na ukształtowanie terenu widzieć nadjeżdżającego pojazdu, nadto wyjaśnienie tej okoliczności służyłoby potwierdzeniu faktu jaki miał miejsce. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż patrol policji zatrzymał do kontroli M. K. kierującego samochodem marki O. (...) o nr rej. (...), w sytuacji gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wynika iż funkcjonariusze podeszli do oskarżonego, który znajdował się poza samochodem i wyciągał rzeczy z bagażnika auta, kontrola zatem polegała na wylegitymowaniu osoby która nie prowadziła samochodu. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie jest zasadna, zaś podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy w wyniku wnikliwej i zgodnej z zasadami logiki analizy materiału dowodowego poprzedzonej dokładnym i wszechstronnym postępowaniem dowodowym, ustalił prawidłowy stan faktyczny oraz wyciągnął trafne i logiczne wnioski co do winy oskarżonego M. K.. Zajęte przez siebie w zaskarżonym wyroku stanowisko Sąd I instancji szczegółowo i należycie uzasadnił wskazując jakie fakty i okoliczności i dlaczego uznał za obciążające oskarżonego, a którym dowodom i także dlaczego wiary odmówił. Rozumowaniu Sądu I instancji nie można zarzucić żadnych nieprawidłowości i błędów. Sąd Rejonowy niewątpliwie oparł się przede wszystkim na zeznaniach świadków funkcjonariuszy policji B. M. i A. K.
kk przyjmując ten przepis za podstawę skazania i wymiaru kary, a w konsekwencji eliminując z opisu czynu stwierdzenie, że oskarżony „czynu dopuścił się przed upływem 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne”. Powyższe uzasadnione było tym, że Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo uznał, iż oskarżony działał w warunkach recydywy zwykłej z art. 64 § 1 kk. Zważyć należy, iż oskarżony M. K.wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt VII K 1062/09 został skazany za czyn z art. 178 a § 1 kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz dodatkowo na podstawie art. 71 § 1 kk wymierzono mu karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych, przyjmując za równowartość jednej stawki kwotę 10 zł. Ponadto orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2010 roku zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności. M. K.rozpoczął odbywanie kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym w dniu 27 grudnia 2010 roku (k. 79 akt VII K 1062/09), po czym postanowieniem Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie II 1 Kow 212/11/el udzielono mu zezwolenia na odbycie pozostałej części kary w systemie dozoru elektronicznego, która została wykonana łącznie w wymiarze 6 miesięcy w dniu 29 czerwca 2011 r. Podkreślenia wymaga fakt, iż w wypadku zarządzenia kary pozbawienia wolności grzywna orzeczona na mocy art. 71 § 1 kk nie podlega wykonaniu, a jeśli została wykonana Sąd I instancji stosownie do treści art. 71 § 2 kk skraca karę pozbawienia wolności o okres odpowiadający liczbie uiszczonych stawek dziennych z zaokrągleniem do pełnego dnia. Oskarżony uiścił w całości orzeczoną wobec niego karę grzywny. W związku z powyższym zaliczenie 60 stawek dziennych grzywny skutkowałoby uznaniem za wykonaną kary pozbawienia wolności w wymiarze 60 dni. W konsekwencji spowodowałoby to skrócenie podlegającej wykonaniu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności o 60 dni pozbawienia wolności. Jest to o tyle istotne, że okresu zaliczonego na poczet kary pozbawienia wolności z tytułu uiszczonej kary grzywny orzeczonej na podstawie art. 71 § 1 kk nie wlicza się do okresu odbytej kary pozbawienia wolności, stanowiącego podstawę przyjęcia działania sprawcy w warunkach powrotu do przestępstwa w znaczeniu art. 64 kk. W ocenie Sądu odwoławczego w sprawie niniejszej nie została więc zaktualizowana przesłanka z art. 64 § 1 kk bowiem nie został spełniony warunek odbycia przez oskarżonego co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności. Jak już wskazano wyżej wprawdzie M. K.odbył całą karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, jednakże nie może on ponosić negatywnych konsekwencji w związku z oczywistą obrazą przepisu art. 71 § 2 kk w toku wykonywania wyroku w sprawie VII K 1062/09 Sądu Rejonowego w Białymstoku. W związku z powyższym Sąd Okręgowy kwalifikując czyn oskarżonego z art.
orzeczoną karę pozbawienia wolności złagodził do 5 (pięciu) miesięcy, a orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych złagodził do 3 (trzech) lat, uznając, że w tej wysokości kara zasadnicza oraz środek karny spełnią zgodnie z dyrektywami wszystkie cele represyjne, wychowawcze i prewencyjne wobec osoby oskarżonego, a kara zasadnicza z pewnością nie przekracza stopnia jego winy. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok jako prawidłowy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy. Mając na uwadze sytuację majątkową i zarobkową oskarżonego Sąd Okręgowy uznał, że uiszczenie przez niego kosztów sądowych postępowania odwoławczego byłoby zbyt uciążliwe i zwolnił go od ich ponoszenia, obciążając nimi Skarb Państwa, na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r., Nr 49 poz. 223 z późn. zm.) i art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.