skazała, że w związku z nabyciem w dniu 05.08.2020r. uprawnień emerytalnych, wyraża zgodę na rozwiązanie z nią umowy o pracę na mocy porozumienia stron z dniem 30.12.2020r. W tej sytuacji strony w dniu 16.07.2020r. zawarły porozumienie,
zawarły postanowienie: „Strony zgodnie postanawiają rozwiązać umowę o pracę na mocy porozumienia stron z dniem 30.12.2020r.” W dniu 15.12.2020r. D. M. trafiła do szpitala z Z. z powodu zachorowania na C.-19, gdzie zmarła w dacie(...), o godzinie 9.
skazała, że w związku z nabyciem w dniu 05.08.2020r. uprawnień emerytalnych, wyraża zgodę na rozwiązanie z nią umowy o pracę na mocy porozumienia stron z dniem 30.12.2020r. Po drugie zaś wynika to z zeznań jej syna - świadka M. M., który podał, że D. M. przez cały 2020 rok wspominała o otrzymaniu właśnie w tym roku nagrody jubileuszowej za 40 lat pracy. W związku z powyższym D. M. w dniu 16.07.2020r. zawarła ze stroną pozwaną porozumienie,
postanowiono: „Strony zgodnie postanawiają rozwiązać umowę o pracę na mocy porozumienia stron z dniem 30.12.2020r.” Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie była okoliczność, czy stosunek pracy D. M., zmarłej o godzinie 9.00 w dacie 30.12.2020r., ustał w związku z przejściem przez nią na emeryturę, czy też w wyniku jej śmierci. Jak bowiem wynika to jednoznacznie z treści w/w pkt 8 załącznika nr 10 do (...), tylko w sytuacji ustania stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę, pracownikowi, któremu do nabycia prawa do nagrody jubileuszowej brakuje mniej niż 12 miesięcy, licząc od dnia rozwiązania stosunku pracy, przysługuje prawo do tej nagrody w dniu rozwiązania stosunku pracy. W ocenie Sądu, mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należało, iż stosunek pracy D. M. wygasł na skutek jej śmierci. Nie doszło do rozwiązania tego stosunku pracy na mocy zawartego pomiędzy stronami porozumienia z daty 16.07.2020r.,
postanowiono: „Strony zgodnie postanawiają rozwiązać umowę o pracę na mocy porozumienia stron z dniem 30.12.2020r.” Strony porozumienia z dnia 16.07.2020r., określiły w nim termin końcowy ustania stosunku pracy na dzień 30.12.2020r. Jak stanowi art. 110 k.c.: „Jeżeli ustawa, orzeczenie Sądu lub decyzja innego organu państwowego albo czynność prawna oznacza termin nie określając sposobu jego obliczania, stosuje się przepisy poniższe.” Ponieważ strony porozumienia z dnia 16.07.2020r. nie określiły innego sposobu liczenia terminów, zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu cywilnego. W myśl art. 111 § 1 k.c.: „Termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia”. Użyty przez ustawodawcę zwrot: „z upływem dnia” oznacza, że termin ten kończy się o północy. Bowiem dzień liczy się od północy do północy (por. St.Dmowski, St. Rudnicki „Komentarz do Kodeksu Cywilnego, Księga pierwsza, Część Ogólna” Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 429). W konsekwencji uznać należało, iż rozwiązanie stosunku pracy pomiędzy D. M. i stroną pozwaną nastąpiłoby o północy w dniu 30.12.2020r. Jednakże nie doszło do tego na skutek śmierci D. M. w dniu 30.12.2020r. o godzinie 9.00. Stosunek pracy D. M. nie ustał w wyniku jego rozwiązania na mocy porozumienia stron zawartego w związku z przejściem przez D. M. na emeryturę, lecz ustał w wyniku śmierci D. M.. Zgodzić się należy z obiema stronami postępowania, że w rozpoznawanej sprawie przesłanki nabycia przez D. M. prawa do nagrody jubileuszowej są analogiczne jak przesłanki warunkujące nabycie prawa do odprawy emerytalnej określone w Kodeksie pracy. Bowiem w myśl art. 92 1 § 1 k.p.: „Pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia.” Jak wynika z powyższego przepisu, roszczenie o odprawę emerytalną staje się wymagalne w dniu przejścia na emeryturę, którym jest dzień rozwiązania stosunku pracy. Nabycie prawa do odprawy emerytalnej uzależnione jest od zrezygnowania ze świadczenia pracy w związku z przejściem na emeryturę, a nie tylko od uzyskania uprawnień emerytalnych lub rentowych. Dla uzyskania prawa do odprawy emerytalnej konieczne jest rzeczywiste, faktyczne przejście na emeryturę ze stanu bycia czynnym pracownikiem. W identyczny sposób określona została data wymagalności roszczenia D. M. – i tym samym także i powoda – o zapłatę nagrody jubileuszowej za 40 lat pracy, w treści cytowanego powyżej pkt 8 załącznika nr 10 do (...). Z tego przepisu także wynikało, iż ewentualne roszczenie D. M. o nagrodę jubileuszową stałoby się wymagalne w dniu przejścia przez nią na emeryturę, którym byłby dzień rozwiązania stosunku pracy. Jednakże nie doszło do przejścia przez D. M. na emeryturę i do rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron, gdyż D. M. zmarła przed upływem terminu zakończenia stosunku pracy określonego w tym porozumieniu. Stosunek pracy D. M. wygasł na skutek jej śmierci. Do końca dnia 30.12.2020r. (czyli do północy) D. M. pozostawała jeszcze pracownikiem strony pozwanej. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż decyzją z dnia 05.11.2020r. (...) Oddział w W. przyznał D. M. zaliczkę na poczet przysługującej jej emerytury, począwszy od dnia 01.10.2020r., tj. od dnia złożenia wniosku. Bowiem wypłata emerytury została zawieszona z uwagi na kontynuowanie zatrudnienia u strony pozwanej przez D. M.. W ocenie Sądu wszelka inna wykładnia powyżej wskazanych uregulowań prawnych jest nieuzasadniona i sprzeczna z istotą i celem regulacji dotyczących odprawy emerytalnej oraz – w tym wypadku nagrody jubileuszowej, której przesłanki nabycia zostały określone identycznie jak przesłanki nabycia prawa do odprawy emerytalnej w Kodeksie pracy. Na marginesie wskazać należy, że także i rentę rodzinną powód otrzymał począwszy od dnia 30.12.2020r., tj. od daty zgonu żony D. M., a nie od dnia 31.12.2020r. W tym natomiast miejscu, z ostrożności procesowej odnieść się należy do kwestii wysokości ewentualnej nagrody jubileuszowej należnej powodowi z tytułu 40 lat pracy jego małżonki u strony pozwanej. Zgodnie z pkt. 3 załącznika nr 10 do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy obowiązującego u strony pozwanej, podstawę wymiaru nagrody jubileuszowej stanowi miesięczne wynagrodzenie zasadnicze pracownika, przysługujące mu w dniu nabycia prawa do tej nagrody. W myśl pkt. 5, pracownikowi po 40 latach pracy przysługuje nagroda jubileuszowa w wysokości 600% podstawy wymiaru. Zgodnie z § 28 ust.1 i ust.3 (...), pracownikowi przysługuje za wykonaną pracę miesięczne wynagrodzenie zasadnicze, wynikające z jego kategorii zaszeregowania i stawki miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego, odpowiadającej tej kategorii oraz inne składniki wynagrodzenia, określone w Układzie. Stawki miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego, odpowiednie do grupy wynagrodzenia zasadniczego określa Tabela miesięcznych stawek wynagrodzenia zasadniczego, stanowiąca załącznik nr 2 do Układu. Jak zaś wynika z treści porozumienia w sprawie zmiany warunków umowy o pracę D. M. z dnia 30.08.2019r., miesięczne wynagrodzenie zasadnicze D. M. według 9 grupy wynagrodzenia zasadniczego w szczeblu XXXV wynosiło 3.170 zł brutto. Było to najwyższe możliwe wynagrodzenie zasadnicze przewidziane dla zajmowanego przez D. M. stanowiska pracy. Dlatego też hipotetyczna kwota nagrody jubileuszowej przysługującej D. M. za 40 lat pracy wynosi 19.020 zł brutto (6 x 3.170 zł brutto), a nie jak wskazał w pozwie powód: 31.478,64 zł brutto. Przytoczona przez powoda w piśmie procesowym z dnia 19.08.2021r. (k.77-80) argumentacja, iż wynagrodzenie zasadnicze D. M. obejmowało dwa składniki: „stawkę miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego” oraz „wynagrodzenie zasadnicze wynikające z grupy zaszeregowania” stanowi o niezrozumieniu przez powoda obowiązujących u strony pozwanej przepisów płacowych, a przecież przytoczonych przez samego powoda – lub też wynika jedynie z przyjętej przez powoda taktyki procesowej. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd w pkt I-wszym sentencji wyroku oddalił powództwo jako nieuzasadnione. W pkt. II-gim sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 102 k.p.c., odstąpił od obciążenia powoda kosztami zastępstwa procesowego należnymi stronie pozwanej. W ocenie bowiem Sądu, całokształt okoliczności niniejszej sprawy przemawiał za zastosowaniem wobec powoda tego przepisu, stanowiącego, iż w wypadkach szczególnie uzasadnionych Sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Jak wskazuje się w judykaturze, skorzystanie przez Sąd z przepisu art. 102 k.p.c. w zakresie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu jest suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym Sądu orzekającego i tylko do jego oceny należy przesądzenie, czy wystąpił szczególnie uzasadniony wypadek, który uzasadnia odstąpienie, a jeśli tak to, w jakim zakresie, od generalnej zasady obciążenia kosztami procesu strony przegrywającej spór. Zatem ustalenie czy w danych okolicznościach zachodzą "wypadki szczególnie uzasadnione", o których mowa w art. 102 k.p.c., ustawodawca pozostawia swobodnej ocenie Sądu (vide: post. SN z 26.01.2007r., V CSK 292/06, Lex nr 232807). W niniejszej sprawie Sąd zważył, iż o zasadności zastosowania art. 102 k.p.c. w przedmiocie orzeczenia o kosztach zastępstwa procesowego należnych stronie pozwanej przesądza charakter niniejszej sprawy, w której w istocie spór dotyczył interpretacji przepisów prawa, a nie ustalonego stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, powód miał prawo pozostawać w subiektywnym – aczkolwiek błędnym – przekonaniu o zasadności swych roszczeń i domagać się ich wyjaśnienia i rozstrzygnięcia przed Sądem. W pkt. III-cim sentencji wyroku Sąd zaliczył koszty sądowe na rachunek Skarbu Państwa, gdyż powód był zwolniony od obowiązku ich poniesienia - z mocy art. 96 ust.1 pkt. 4 ustawy z dnia 28.07.2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398). W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.