Sygn. akt XVII AmE 207/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 września 2021 roku Sąd Okręgowy w Warszawie XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Jolanta Stasińska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2021 roku w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprawy z odwołania (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o zatwierdzenie taryfy na skutek odwołania (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 25 marca 2019 roku, Nr (...)
- oddala odwołanie,
- zasądza od (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720,00 zł (siedemset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sędzia SO Jolanta Stasińska Sygn. akt XVII AmE 207/19 UZASADNIENIE Prezes Urzędu Regulacji Energetyki decyzją z dnia 25 marca 2019 roku, numer (...), na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), w związku z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2018 r. poz. 755, ze zm.) oraz w związku z art 5 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2538, z późn. zm.) umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia taryfy dla energii elektrycznej dla odbiorców w grupach taryfowych (...) przedsiębiorstwa (...) S.A. z siedzibą w P., wszczęte na wniosek tego Przedsiębiorstwa z dnia 14 listopada 2018 r., znak: (...)/. Od wyżej wymienionej decyzji powód – (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w P. złożyła odwołanie, zaskarżając decyzję w całości. Powyższej decyzji powód zarzucił:
- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2538 z późn. zm. - dalej: „Ustawa") poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nastąpiło z mocy ustawy przedłużenie stosowania cen ustalonych w taryfach stosowanych w dniu 31 grudnia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2019 r., a tym samym uznanie, iż dotychczasowa taryfa obowiązująca w dniu 31 grudnia 2018 r. z mocy prawa znajduje zastosowanie do 31 grudnia 2019 r., co miało wpływ na wynik sprawy;
- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 47 ust. 1 i 2 PE poprzez jego niezastosowanie polegające na niezatwierdzeniu taryfy zgodnie z wnioskiem Powoda albo odmowie zatwierdzenia taryfy zgodnie z wnioskiem Powoda w przypadku stwierdzenia niezgodności taryfy z zasadami i przepisami, o których mowa w art. 44- 46 PE, co miało wpływ na wynik sprawy;
- naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na jego wynik, tj. art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm. - dalej: (...)) w zw. z art. 30 ust. 1 PE, poprzez jego błędne zastosowanie polegające na umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy w przedmiotowym stanie faktycznym i prawnym postępowanie nie było bezprzedmiotowe a więc nie powinno podlegać umorzeniu;
- naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na jego wynik, tj. art. 10 § 1 KPA poprzez jego niezastosowanie polegające na niepowiadomieniu Powoda o planowanym zakończeniu postępowania oraz nieumożliwieniu Powodowi wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań, a w konsekwencji pozbawienie Powoda możliwości wypowiedzenia się w ramach prowadzonego postępowania. Wskazując na powyższe, wniósł o:
- zmianę decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 25 marca 2019 r. (znak (...)) i na podstawie art. 47 ust. 1 i 2 PE orzeczenie o zatwierdzeniu „Taryfy dla energii elektrycznej (...) SA dla odbiorców z grup taryfowych G" zgodnie z wnioskiem Powoda złożonym w dniu 14 listopada 2018 r. (z późniejszymi uzupełnieniami);
- ewentualnie uchylenie decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 25 marca 2019 r. (znak (...));
- zasądzenie od Pozwanego na rzecz Powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych W odpowiedzi na odwołanie pozwany wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie od powoda na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany w całości podtrzymał stanowisko zawarte w treści zaskarżonej decyzji. Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny: Przedsiębiorstwo (...) SA. z siedzibą w P., zwane dalej: „Przedsiębiorstwem", pismem z dnia 14 listopada 2018 r., znak: (...)/ (z późniejszymi uzupełnieniami) wystąpiło do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z wnioskiem o zatwierdzenie taryfy dla energii elektrycznej dla odbiorców z grup taryfowych(...) na rok
- /k. 3-229 akt adm./ Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o dowody z dokumentów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, które nie były przez żadną ze stron niniejszego postępowania kwestionowane, jak również w ocenie Sądu nie budziły wątpliwości. Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje: Strony nie wystąpiły o przeprowadzenie rozprawy, natomiast rozpoznanie sprawy na rozprawie nie było konieczne, wobec czego wystąpiły podstawy rozstrzygnięcia sprawy na posiedzeniu niejawnym. Odwołanie jest niezasadne. W odniesieniu do podniesionych przez powoda zarzutów naruszenia prawa procesowego wskazać należy, że w przypadku wniesienia odwołania od decyzji Prezesa URE do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Sąd rozpoznaje sprawę merytorycznie. Mając bowiem na względzie charakter postępowania przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, postępowanie niniejsze ma charakter postępowania rozpoznawczego, pierwszoinstancyjnego i kontradyktoryjnego. Z tych względów wskazywany przez powoda zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. nie mógł skutkować uchyleniem lub zmianą zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 5 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2538), która weszła w życie z dniem 31 grudnia 2018 r., zmieniona ustawą z dnia 21 lutego 2019 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw, ustawę - Prawo ochrony środowiska, ustawę o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, ustawę o zmianie ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych oraz niektórych innych ustaw oraz ustawę o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji (Dz. U. poz. 412): „Przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie obrotu energią elektryczną określa na 2019 r. ceny i stawki opłat za energię elektryczną dla odbiorcy końcowego w rozumieniu art. 3 pkt 13a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2018 r. poz. 755, z późn. zm.1)), zwanego dalej „odbiorcą końcowym”, w wysokości cen stosowanych w dniu 31 grudnia 2018 r. ustalonych w taryfie w rozumieniu art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, zatwierdzonej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, zwanego dalej „Prezesem URE”. Zgodnie natomiast z treścią art. 7 powyższej ustawy z dnia 21 lutego 2019 roku, przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 w powyższym brzmieniu wszedł w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, czyli z dniem 6 marca 2019 roku. Z uwagi na brzmienie powyższego przepisu, zasadnie przyjął pozwany, że powód, jako przedsiębiorstwo energetyczne prowadzące działalność gospodarczą w zakresie obrotu energią elektryczną, został zobowiązany do określenia na 2019 r. cen za energię elektryczną dla odbiorców końcowych w grupach taryfowych G, dla których świadczy usługę kompleksową, w wysokości cen stosowanych w dniu 31 grudnia 2018 r. ustalonych w taryfie zatwierdzonej przez Prezesa URE na rok
- Znajdująca oparcie w powyższym przepisie prawa była również konstatacja pozwanego, że procedowanie przez Prezesa URE wskutek (złożonego w listopadzie 2018 r.) wniosku Powoda o zatwierdzenie taryfy na 2019 r. stało się bezprzedmiotowe, co spowodowało konieczność umorzenia postępowania w tej sprawie, w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Niezasadnie też powód podnosił, że pomimo treści powyższego przepisu, według art. 47 ust. 1 i 2 powód nadal był obowiązany do przedstawienia przedmiotowej taryf do zatwierdzenia, a także, iż w zakresie kompetencji Prezesa URE pozostawało wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie zatwierdzenia taryfy. Należy tu bowiem znów przywołać treść wspominanego art. 5 ust. 1 pkt pkt 1, z którego wynika, że powód został zobowiązany do określenia na 2019 r. cen i stawek opłat za energię elektryczną dla odbiorcy końcowego w wysokości cen stosowanych w dniu 31 grudnia 2018 r. ustalonych w taryfie ustalonych w taryfie zatwierdzonej przez Prezesa URE na rok 2018, nie zaś, do przedstawienia kolejnego wniosku taryfowego do zatwierdzenia, aby móc ponownie określać ceny energii na rok
- Zasadnie zatem przyjął pozwany, że nie był uprawniony do kontynuowania postępowania zgodnie z wnioskiem powoda, tj. w przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla energii elektrycznej dla odbiorców z grup taryfowych G na rok 2019 rok. Istotnie bowiem, prowadzenie analizy i weryfikowanie kosztów (art. 47 ust. 2 ustawy – Prawo energetyczne) dla taryfy na 2019 roku, skoro ustawodawca wprost przewidział wysokość cen na 2019 rok – tj. według wysokości zatwierdzonej przez Prezesa URE w taryfie na 2018 roku (w odniesieniu do której przedmiotowa analiza już została przeprowadzona), byłoby postępowaniem contra legem. Nie miał też powód w piśmie procesowym z dnia 24 września 2019 roku i 22 października 2019 racji twierdząc, że konieczność dostosowania cen do poziomu z dnia 31 grudnia 2018 roku w żadnym razie nie oznacza przedłużenia stosowania z mocy ustawy całej taryfy przedsiębiorstwa energetycznego, jako że ceny i stawki opłat stanowią jedynie jeden z elementów taryfy, a zatem pozwany wciąż ma kompetencje do zweryfikowania taryfy pod kątem zgodności zawartych w niej zasad. Tym samym w przekonaniu powoda Prezes URE ma ciągle możliwość dokonania oceny taryfy w pozostałej części, tj. w części dotyczącej zasad stosowania tych cen i stawek opłat. Zdaniem powoda, Prezes URE ma nie tylko możliwość, ale i obowiązek dokonania weryfikacji taryfy w przywołanym zakresie, natomiast w przypadku niezgodności taryfy z zasadami i przepisami z art. 44-26 ustawy – Prawo energetyczne, powinien domówić zatwierdzenia taryfy. Z powyższą argumentacją również nie sposób się zgodzić. Istotnie jak wskazał pozwany, nie jest możliwe wybiórcze zatwierdzenie taryfy. Brak jest zatem możliwości dokonania analizy taryfy jedynie w części, tj. w części dotyczącej zasad stosowania tych cen i stawek opłat. Jak wskazuje się w orzecznictwie: „Taryfa podlega zatwierdzeniu jako całość, a stwierdzenie sprzeczności z regułami jej kalkulowania choćby tylko w zakresie jednego elementu wyklucza możliwość uwzględnienia wniosku o zatwierdzenie taryfy.” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2018 roku, sygn. akt VII AGa 911/
- Legalis nr 1775644). Do zatwierdzenia taryfy dochodzi zatem jedynie w przypadku jej zasadności w zakresie wszystkich jej elementów. Wypada tu jedynie znów przypomnieć, że wolą ustawodawcy (art 5 art. 1 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy) było ustalenie cen na 2019 rok, według cen stosowanych w dniu 31 grudnia 2018 „ustalonych w taryfie (…) zatwierdzonej przez Prezesa URE”. Wbrew temu co twierdzi powód, jest to zatem odesłanie nie tylko do cen w określonej wysokości, lecz do taryfy zatwierdzonej przez Prezesa URE - określającej wysokość tych cen, która już została zatwierdzona, a zatem zatwierdzona w zakresie wszystkich jej niezbędnych elementów jako całość. Z tego względu niezasadny był również zarzut naruszenia art. 105 § 1k.p.a., albowiem postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia taryfy dla energii elektrycznej dla odbiorców w grupach taryfowych(...) na rok 2019 wszczęte na wniosek powoda z dnia 14 listopada 2018 r., podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 479 53 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie. O kosztach procesu, Sąd orzekł stosownie do wyników postępowania na podstawie art. 98 k.p.c. oraz Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Na koszty postępowania po stronie pozwanego złożył się koszt zastępstwa procesowego w wysokości 720,00 zł. Sędzia SO Jolanta Stasińska