- zarzut IV apelacji obrońcy oskarżonego R. S.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty obrazy przepisów prawa procesowego mającej wpływ na treść orzeczenia w zakresie pkt 15 wyroku tj. art. 7 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k.
również okazały się chybione. Gdy chodzi o dowody wskazujące na charakter udziału oskarżonego R. S. w spaleniu samochodu użytkowanego przez K. D. skarżący utracił z pola widzenia przywołane już uprzednio wyjaśnienia samego oskarżonego (k-1234), który swój czynny udział w popełnieniu tego przestępstwa opisywał. Przypominając skarżącemu te wyjaśnienia wskazać należy, iż oskarżony na miejsce podpalenia samochodu pojechał jako „ochroniarz”, niemniej jednak uszkodził siatkę ogrodzenia posesji pokrzywdzonego aby dostać się w pobliże samochodu, przyniósł tam osobiście kilkunastolitrową bańkę z płynem łatwopalnym służącym do podpalenia pojazdu. W tej zaś sytuacji depozycje skarżącego przekonujące o braku udziału oskarżonego w tymże przestępstwie pozostają w sprzeczności nawet z treścią wyjaśnień samego oskarżonego, który czynny w nim udział przyznaje. Gdy chodzi o kwestionowaną wartość pojazdu marki A. (...) stanowiącego własność A. F. zauważyć należy, iż sąd meriti istotnie nie dopuścił dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy w celu wyceny jego wartości, opierając się jednakże na innych wiarygodnych dowodach. Nie sposób podzielić pogląd, iż sąd tenże winien jednocześnie wykazać się większą aktywnością dowodową z urzędu w tym zakresie (obraza art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k.), gdyż to do sądu meriti należała ocena czy zgromadzone dowody pozwalają na dokonanie prawidłowych ustaleń. Przypomnieć należy, iż sąd a quo dysponował dowodami, które pozwalały na ustalenie wartości tego pojazdu i dowodów tych skarżący przed sądem I instancji nie kwestionował. Wartość samochodu od początku postępowania była konsekwentnie deklarowana zarówno przez właściciela pojazdu A. F., jak i jego użytkownika K. D. na około 50 000 – 60 000 zł. Zauważyć też trzeba, iż dowodem potwierdzającym pośrednio wskazaną wartość jest kopia polisy AC znajdująca się na karcie 1217 akt sprawy, zgodnie z którą, wartość ta dla celów ubezpieczeniowych została w dniu 13 października 2015 t. określona na 51 800 zł. Tak więc twierdzenia skarżącego, które odwołują się do dołączonych przez niego ogłoszeń z portali aukcyjnych pozostają w rażącej sprzeczności z zgromadzonymi w sprawie dowodami. Jednocześnie wartość dowodową wspomnianych ogłoszeń należy ocenić jako znikomą skoro de facto poza ogólnym określeniem marki i modelu pojazdu, a także zdawkowych informacji o wyposażeniu i rzekomym przebiegu samochodów, nie zawierają one żadnych szczegółowych danych potwierdzających ich adekwatność. Tymczasem jak przekonują zasady doświadczenia życiowego to właśnie szczegółowe dane zawarte we wniosku o ubezpieczenie w zakresie AC pozwalają na przyjęcie średniej wartości rynkowej pojazdu, co nie oznacza, iż stan techniczny pojazdu czy też historia jego użytkowania nie pozwalają na przyjęcie wartości wyższej niż wynikająca z polisy, jak to miało miejsce w analizowanym przypadku. Tak więc również zarzuty obrazy art. 7 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k.
okazały się chybione. Ustne zarzuty obrońcy oskarżonego R. S. dotyczące wadliwości pkt 16 orzeczenia, tj. nałożonego na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody również nie są trafne. Przypomnieć należy, iż postępowanie karne dotyczy wyłącznie osób objętych skargą oskarżyciela, czego konsekwencją jest to, iż kary czy też inne środki wymierzone wyrokiem mogą, co do zasady dotyczyć wyłącznie oskarżonych, a treść orzeczenia nie może prowadzić do poszerzenia zakresu odpowiedzialności karnej osób objętych innymi postępowaniami, choćby pozostawały one w bliskim związku. Skarżący nie wskazał jednocześnie żadnych okoliczności przekonujących, iż co do ewentualnych współsprawców przestępstwa przypisanego oskarżonemu pkt 15 wyroku, zapadły jakiekolwiek, choćby nieprawomocne wyroki. Zauważyć jednocześnie należy, iż w myśl art. 441 § 1 k.c. odpowiedzialność solidarna zachodzi z mocy prawa wówczas, gdy kilka osób ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną jednym czynem niedozwolonym. Regułą zatem jest odpowiedzialność solidarna w tych wszystkich wypadkach, gdy kilka osób odpowiada za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym. Orzeczenie obowiązku naprawienia szkody solidarnie od współoskarżonych, jest korzystne dla pokrzywdzonego, stwarzając możliwość dochodzenia pełnego odszkodowania od każdego ze sprawców, co dodatkowo zabezpiecza interesy pokrzywdzonego. Takie ukształtowanie zakresu odpowiedzialności sprawców nie zmienia jednak w żadnym stopniu wynikających z solidarności uprawnień wobec współsprawców, gdyż ich roszczenia regresowe czy też możliwość wniesienia powództw przeciwegzekucyjnych również wynikają ze stosownych przepisów prawa cywilnego. Tak więc bez względu na treść rozstrzygnięcia zawartego w pkt 15 wyroku oskarżonemu przysługiwać będą wszelkie roszczenia regresowe stanowiące konsekwencje przypisania mu przestępstwa zniszczenia mienia, o ile w toku kolejnych postępowań karnych ustaleni zostaną inni współsprawcy tego przestępstwa. Wniosek ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec nietrafności w/w zarzutów apelacji wioski uznano za niezasadne.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.