UZASADNIENIE K. K. (1) oskarżony został o to, że: I. W okresie od (...) roku w P. i L., brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili T. S. (1), P. K. (1) ps. (...), A. S.
art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 20 (dwadzieścia) zł. 3.
art. 45 § 1 k.k. orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa kwoty (...) (dwanaście tysięcy) zł stanowiącej równowartość korzyści majątkowej jaką oskarżony odniósł dopuszczając się przestępstwa opisanego wyżej w punkcie 2 wyroku. 4. Uznaje oskarżonego K. K.
(1)za winnego tego, że w okresie od dnia(...) roku w P., działając wspólnie i w porozumieniu z T. S.
(2), wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągniecia korzyści majątkowej, czynił przygotowania do uczestniczenia w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze (...) gram i wartości hurtowej 5.(...) zł w ten sposób, że przyjął od T. S.
(1)ustne zamówienie na jej dostarczenie, po czym podjął działania zmierzające do uzyskania substancji psychotropowej, wiedząc, że przeznaczona ma być ona do dalszej sprzedaży tj. przestępstwa z art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to
art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności. 5. Uznaje oskarżonego K. K.
(1)za winnego tego, że w okresie od dnia (...), działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z M. C., w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności od Ł. D. kilkukrotnie kierował wobec niego groźby pozbawienia życia i zdrowia tj. przestępstwa z art. 191§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to
art. 191§2 k.k. wymierza mu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności. 6.
art. 85 k.k. i art. 86 §1 i 2 k.k. – przy zastosowaniu art. 4 §1 k.k. wymierzone w punkcie 2, 4 i 5 jednostkowe kary pozbawienia wolności łączy i wymierza oskarżonemu K. K.
(1)karę łączną 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności. 7.
art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej w punkcie 6 kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu K. K.
(1)okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia (...) odnośnie oskarżonego P. K.
(1)8. Uznaje oskarżonego P. K.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...) roku do (...) roku w P., brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej w skład, której wchodzili również N. N.
(1), P. G.
(1), P. K.
(2), T. S.
(1)i A. S. ps. (...), mającej na celu popełnianie, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, przestępstw polegających na uczestniczeniu w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy i środka odurzającego w postaci marihuany tj. przestępstwa z art. 258 §1 k.k. i za to
art. 258 §1 k.k. wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności. 9. Uznaje oskarżonego P. K.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...)roku do dnia (...) roku w P., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z poniżej opisanego procederu stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, oraz wspólnie i w porozumieniu z P. K.
(2)i A. S., uczestniczył i usiłował uczestniczyć w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze netto co najmniej 2.736,73 gram i wartości hurtowej 29.(...) zł w ten sposób, że w celu dalszej dystrybucji nabywał substancje psychotropowe od niżej wskazanych kontrahentów, i tak: a) w okresie od (...) roku po uprzednim nabyciu przez P. G.
(1)od N. N.
(1)znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości (...) gram zakupił od niego za pośrednictwem P. K.
(2)wskazaną substancję psychotropową za kwotę 5.(...) zł, płacąc P. K.
(2)(...) zł za pośrednictwo w tej transakcji, b) w dniu (...) roku po uprzednim nabyciu przez P. G.
(1)od N. N.
(1)znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości (...) gram zakupił od niego za pośrednictwem P. K.
(2)wskazaną substancję psychotropową za kwotę (...) (...) zł, płacąc P. K.
(2)(...) zł za pośrednictwo w tej transakcji, c) w okresie od dnia (...) roku zakupił znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci (...) gram amfetaminy o wartości 5.(...) zł w ten sposób, że po zamówieniu przez P. G.
(1)u N. N.
(1)wskazanej substancji psychotropowej, którą następnie miał zakupić od P. G.
(1)za pośrednictwem P. K.
(2), prowadził rozmowy z P. K.
(2)i A. S., których celem było ustalenie czasu i miejsca odbioru amfetaminy, a którą to substancję psychotropową odebrał od N. N.
(1)w dniu (...) roku A. S. ps. (...), a następnie mu przekazał, d) w dniu (...) roku pomiędzy T. S.
(2), a P. K.
(2)negocjacjach, w trakcie których P. K.
(2)w imieniu P. K.
(1)złożył T. S.
(2)ofertę stałego nabywania od niego znacznych ilości amfetaminy, zakupił za pośrednictwem P. K.
(2)nabytą w tym samym dniu przez T. S.
(1)od K. K.
(1)znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wadze (...) gram i wartości hurtowej (...) zł, którą to substancję P. K.
(2)odebrał od T. S.
(1)i dostarczył mu, za co otrzymał wynagrodzenie w wysokości (...) zł, e) w dniu (...) roku zakupił od T. S.
(1)za pośrednictwem P. K.
(2)znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wadze (...) gram i wartości hurtowej (...) zł, gdzie tytułem wynagrodzenia za przeprowadzenie transakcji umniejszył P. K.
(2)dług wobec jego osoby o (...) zł, f) w dniach od (...) do (...) roku, w P., usiłował uczestniczyć w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wadze netto 236,73 gram i wartości hurtowej (...) zł w ten sposób, że w dniu (...) roku, otrzymał od P. K.
(2)ofertę nabycia wymienionej substancji psychotropowej, którą za pośrednictwem P. G.
(1)chciał zbyć N. N.
(1), a następnie w dniu (...) roku oczekiwał na dostawę amfetaminy, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zatrzymanie w tym samym dniu przez funkcjonariuszy policji bezpośrednich uczestników transakcji tj. P. K.
(2), P. G.
(1)i N. N.
(1)na miejscu jej realizacji, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu w okresie od dnia (...).(...) i od dnia (...) kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) za umyślne przestępstwo podobne z art. 59 ust. 1 i inne ustawy z dnia (...) o przeciwdziałaniu narkomanii tj. przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia(...) o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 13§1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k., w zw. z art. 65§1 k.k., w zw. z art. 64 §1 k.k. i za to
art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 §2 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz 300 (trzysta) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 20 (dwadzieścia) zł. 10.
art. 45 § 1 k.k. orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa kwoty (...).(...) (dwadzieścia siedem tysięcy pięćset) zł stanowiącej równowartość korzyści majątkowej jaką oskarżony odniósł dopuszczając się przestępstwa opisanego wyżej w punkcie 9 wyroku. 11. Uznaje oskarżonego P. K.
(1)za winnego tego, że w dniu (...) roku w P., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał substancję psychotropową w postaci amfetaminy o wadze 18,09 gram, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu w okresie od dnia (...).(...) kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) sygn. (...) za umyślne przestępstwo podobne z art. 59 ust. 1 i inne ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii tj. przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 §1 k.k. i za to
art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 §1 k.k. wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. 12.
art. 85 k.k. i art. 86 §1 i 2 k.k. – przy zastosowaniu art. 4 §1 k.k. wymierzone w punkcie 9 i 11 jednostkowe kary pozbawienia wolności łączy i wymierza oskarżonemu P. K.
(1)karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności. 13.
art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej w punkcie 12 kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu P. K.
(1)okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia (...) 14.
art. 230 §2 k.k. zwraca oskarżonemu P. K.
(1)dowody rzeczowe przechowywane w Biurze Dowodów Rzeczowych Sądu Okręgowego w P. pod nr (...) - opakowanie karty SIM (...) nr tel. (...) (pkt I.1 wykazu k. 2036 akt), - opakowanie karty SIM (...) nr tel. (...) (pkt I.2 wykazu k. 2036 akt) odnośnie oskarżonego N. N.
(1)15. Uznaje oskarżonego N. N.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...) roku do (...) roku w P., brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej w skład, której wchodzili również P. G.
(1), P. K.
(2), T. S.
(1), P. K.
(1)ps. (...) i A. S. ps. (...), mającej na celu popełnianie, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, przestępstw polegających na uczestniczeniu w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy i środka odurzającego w postaci marihuany tj. przestępstwa z art. 258 §1 k.k. i za to
art. 258 §1 k.k. wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. 16. Uznaje oskarżonego N. N.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...) roku do dnia (...) roku w P., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z poniżej opisanego procederu stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, oraz wspólnie i w porozumieniu z P. G.
(1)i A. S., uczestniczył i usiłował uczestniczyć w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze netto co najmniej 1.986,73 gram i wartości hurtowej (...) zł oraz środka odurzającego w postaci marihuany o wadze 1.000 gram i wartości hurtowej nie mniejszej niż (...) zł, w ten sposób, że: a) w okresie od(...) roku sprzedał P. G.
(1)znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wadze (...) gram za kwotę (...) zł wiedząc, że środek ten przeznaczony jest do dalszej sprzedaży, b) w dniu (...) roku sprzedał P. G.
(1)znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wadze (...) gram za kwotę (...) zł wiedząc, że środek ten przeznaczony jest do dalszej sprzedaży, c) w okresie od dnia (...) roku, sprzedał P. G.
(1)znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci (...) gram amfetaminy o wartości co najmniej (...) zł, która to substancja za pośrednictwem P. K.
(2)została następnie sprzedana P. K.
(1), a którą przekazał w dniu (...) roku A. S., ps. (...), d) w okresie od (...) roku, w pięciu transakcjach sprzedał P. G.
(1)znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze 250 gram, za łączną kwotę (...) zł, wiedząc, że środek ten przeznaczony jest do dalszej sprzedaży, e) w okresie od (...) nabył od nieustalonej osoby środek odurzający w postaci marihuany o wadze (...) gram, a następnie w ramach częściowej spłaty zadłużenia z tytułu uprzednio zaciągniętej pożyczki, przekazał P. G.
(1)1.000 gram wymienionego środka odurzającego o wartości co najmniej (...) zł wiedząc, że środek ten przeznaczony zostanie do dalszej sprzedaży, po czym po upływie około tygodnia wziął od P. G.
(1)około (...) gram uprzednio przekazanej marihuany o wartości około 7.(...) zł, f) w dniach od dnia (...) do (...) roku usiłował uczestniczyć w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wadze netto 236,73 gram i wartości hurtowej (...) zł w ten sposób, że w dniu (...) roku złożył P. G.
(1)ofertę pilnej sprzedaży amfetaminy, która po dokonaniu wzajemnych uzgodnień miała zostać zakupiona za pośrednictwem P. K.
(2)przez P. K.
(1), a następnie w dniu (...) roku udał się z P. G.
(1)samochodem marki N. (...), w którym schował wymienioną substancję psychotropową, na spotkanie z P. K.
(2), w celu realizacji transakcji, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zatrzymanie przez funkcjonariuszy policji, tj. przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. i za to
art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 §2 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 20 (dwadzieścia) zł. 17.
art. 45 § 1 k.k. orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa kwoty (...) (trzydzieści dwa tysiące pięćdziesiąt złotych) zł stanowiącej równowartość korzyści majątkowej jaką oskarżony odniósł dopuszczając się przestępstwa opisanego wyżej w punkcie 16 wyroku. 18. W ramach zarzutu opisanego w pkt IX e) uznaje oskarżonego N. N.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...) posiadał znaczną ilość środków odurzających w postaci marihuany o wadze (...) gram tj. przestępstwa z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to
art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności. 19. Uznaje oskarżonego N. N.
(1)za winnego tego, że w okresie od (...) roku w P., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, co najmniej dziesięciokrotnie udzielił nieodpłatnie P. G.
(1)substancję psychotropową w postaci amfetaminy o łącznej wadze co najmniej (...) gram tj. przestępstwa z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i za to
art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności. 20.
art. 85 k.k. i art. 86 §1 i 2 k.k. – przy zastosowaniu art. 4 §1 k.k. wymierzone w punkcie 15, 16, 18 i 19 jednostkowe kary pozbawienia wolności łączy i wymierza oskarżonemu N. N.
(1)karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności. 21.
art. 63§1 k.k. na poczet orzeczonej w punkcie 20 kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu N. N.
(1)okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia (...) odnośnie oskarżonego A. S. 22. Uznaje oskarżonego A. S. za winnego tego, że w okresie od (...) roku w P., brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej w skład, której wchodzili również N. N.
(1), P. G.
(1), P. K.
(2), T. S.
(1), P. K.
(1)ps. (...), mającej na celu popełnianie, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, przestępstw polegających na uczestniczeniu w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy i środka odurzającego w postaci marihuany tj. przestępstwa z art. 258 §1 k.k. i za to
art. 258 §1 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności. 23. W ramach zarzutu opisanego w pkt XII c) uznaje oskarżonego A. S. za winnego tego, że w okresie od dnia (...) do (...) roku, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, oraz wspólnie i w porozumieniu z P. K.
(2), P. G.
(1), P. K.
(1)i N. N.
(1), po negocjacjach prowadzonych pomiędzy N. N.
(1)i P. G.
(1)oraz pomiędzy P. G.
(1), P. K.
(2)i P. K.
(1)dotyczących zaplanowanej początkowo na dzień (...) roku transakcji sprzedaży P. K.
(1)substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wadze (...) gram i wartości hurtowej 5.(...) zł w ten sposób, że po uprzednim uzgodnieniu z P. G.
(1)i P. K.
(2), w dniu (...) odebrał od N. N.
(1)wymienioną substancję psychotropową, którą następnie przekazał do dalszej dystrybucji P. K.
(1)tj. przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 §1 k.k. i za to
art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64§2 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności oraz 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 20 (dwadzieścia) zł. 24. W ramach zarzutu opisanego w pkt XII a), b), d),
- e)oraz pkt XIII uznaje oskarżonego A. S. za winnego tego, że w okresie od pierwszej połowy (...) roku w P., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z poniżej opisanego procederu stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, udzielił niżej wymienionym osobom substancję psychotropową w postaci amfetaminy o łącznej wadze 17 gram i 1 porcję o nieustalonej wadze oraz środek odurzający w postaci marihuany w ilości 1 porcji o nieustalonej wadze o łącznej wartości (...) zł, i tak:
- a)w pierwszej połowie (...) udzielił P. K.
(2)substancję psychotropową w postaci jednej porcji amfetaminy zapakowaną w folię aluminiową o nieustalonej wadze, za nieustaloną kwotę, b) w dniu (...) udzielił P. K.
(2)substancję psychotropową w postaci amfetaminy o wadze 5 gram przyjmując w tym samym dniu część zapłaty w wysokości (...) zł, c) w dniu (...) po przyjęciu ustnego zamówienia od P. K.
(2)dzielił T. S.
(2)substancję psychotropową w postaci amfetaminy o wadze 5 gram za kwotę (...) zł, d) w dniu (...) udzielił P. K.
(2)substancję psychotropową w postaci amfetaminy o wadze 2 gram za kwotę (...) zł, przy czym jedną porcję P. K.
(2)przeznaczył dla P. C., e) w dniu (...) za pośrednictwem P. K.
(2)udzielił R. S. substancję psychotropową w postaci amfetaminy o wadze 5 gram za kwotę (...) zł, f) w dniu (...) za pośrednictwem P. K.
(2)udzielił nieustalonemu mężczyźnie o imieniu B. środek odurzający w postaci marihuany w ilości 1 porcji o nieustalonej wadze za kwotę (...) zł, tj. przestępstwa z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. i za to
art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64§2 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności, a
art. 33§2 k.k. 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 20 (dwadzieścia) zł. 25.
art. 45 § 1 k.k. orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa kwoty 388 (trzysta osiemdziesiąt osiem) zł stanowiącej równowartość korzyści majątkowej jaką oskarżony odniósł dopuszczając się przestępstwa opisanego wyżej w punkcie 24 wyroku. 26. Uznaje oskarżonego A. S. za winnego tego, że w (...) roku w P., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, po nabyciu od P. G.
(1), posiadał środek odurzający w postaci marihuany o łącznej wadze co najmniej 20 gram tj. przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i za to
art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności. 27.
art. 85 k.k. i art. 86 §1 i 2 k.k. – przy zastosowaniu art. 4 §1 k.k. wymierzone w punkcie 22, 23, 24 i 26 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz w punkcie 23 i 24 jednostkowe kary grzywny łączy i wymierza oskarżonemu A. S. karę łączną 2 (dwóch) lat i 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 160 (sto sześćdziesiąt) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 20 (dwadzieścia) zł. 28.
art. 63§1 k.k. na poczet orzeczonej w punkcie 27 kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu A. S. okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia (...) odnośnie oskarżonego T. S.
(1)29. Uznaje oskarżonego T. S.
(1)za winnego tego, że w okresie od początku (...) roku w P., brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej w skład, której wchodzili również N. N.
(1), P. G.
(1), P. K.
(2), P. K.
(1)ps. (...) i A. S. ps. (...), mającej na celu popełnianie, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, przestępstw polegających na uczestniczeniu w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy i środka odurzającego w postaci marihuany tj. przestępstwa z art. 258 §1 k.k. i za to
art. 258 §1 k.k. wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. (...) . Uznaje oskarżonego T. S.
(1)za winnego tego, że w okresie od dnia (...) roku do dnia (...) roku w P. i L., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z poniżej opisanego procederu stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz wspólnie i w porozumieniu z K. K.
(1)i P. K.
(2), uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze (...) (...) gram i wartości hurtowej (...) zł w ten sposób, że nabywał i zbywał wymienione substancje psychotropowe w celu ich dalszej sprzedaży, i tak: a) w dniu (...), po negocjacjach prowadzonych od dnia (...) roku z P. K.
(2), zakupił od K. K.
(1)znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wadze 1.000 gram i wartości hurtowej (...) zł, a następnie w tym samym dniu sprzedał za pośrednictwem P. K.
(2)nabytą substancję psychotropową o wadze (...) gram i wartości hurtowej (...) zł P. K.
(1)ps. (...), a w okresie od dnia (...) roku do dnia (...) roku oferował P. K.
(2)sprzedaż pozostałej, nabytej w dniu 19 listopada 2019r. od K. K.
(1)amfetaminy o wadze (...) gram i wartości (...) zł, obiecując mu, w przypadku realizacji transakcji wynagrodzenie w kwocie (...) zł, po czym P. K.
(2)prowadził negocjacje z nieustalonym mężczyzną jako potencjalnym kontrahentem, jak również sam podjął działania zmierzające do znalezienia odbiorcy substancji psychotropowej, b) w dniu (...) sprzedał P. K.
(1)ps. (...) za pośrednictwem P. K.
(2)znaczą ilość substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o wadze (...) gram i wartości (...) zł, tj. przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. i za to
art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64§2 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności oraz 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny przyjmując, iż jedna stawka dzienna wynosi 20 (dwadzieścia) zł. 31.
art. 45 § 1 k.k. orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa kwoty (...) (siedemnaście tysięcy) zł stanowiącej równowartość korzyści majątkowej jaką oskarżony odniósł dopuszczając się przestępstwa opisanego wyżej w punkcie (...) wyroku. 32. Uznaje oskarżonego T. S.
(1)za winnego tego, że w okresie od dnia (...) roku w P. i L., działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, wspólnie i w porozumieniu z K. K.
(1)i P. K.
(2), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii czynił przygotowania do uczestniczenia w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze (...) gram i wartości hurtowej 5.(...) zł w ten sposób, że po uprzednim przyjęciu od P. K.
(2)ustnego zamówienia na wskazaną substancję psychotropową, zamówił ją u K. K.
(1)wiedząc, że przeznaczona ma być ona do dalszej sprzedaży tj. przestępstwa z art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65§1 k.k. i za to
art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64§2 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności. 33. Uznaje oskarżonego T. S.
(1)za winnego tego, że w dniu (...) w P. i L., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał substancję psychotropową w postaci amfetaminy w ten sposób, że: a) zakupił od P. K.
(2)jedną porcję amfetaminy o nieustalonej wadze, którą samodzielnie wydzielił z większej ilości środka psychotropowego, przechowywanego w samochodzie dostawczym typu BUS zaparkowanym w P. przy ulicy (...), b) zakupił od A. S. za pośrednictwem P. K.
(2)substancję psychotropową w postaci amfetaminy o wadze 5 gram, tj. przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i za to
art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierza mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności. 34. Uznaje oskarżonego T. S.
(1)za winnego tego, że w dniu (...) roku w L. bez wymaganego zezwolenia posiadał broń palną w postaci pistoletu gazowego (...) model BABY kal. 8 mm tj. przestępstwa z art. 263§2 k.k. i za to
art. 263§2 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności. 35. Uznaje oskarżonego T. S.
(1)za winnego tego, że w dniu 08 maja 2013r., w L., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, posiadał substancję psychotropową w postaci amfetaminy o wadze 16,43 gram netto i środek odurzający w postaci marihuany o wadze 8,12 gram netto tj. przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to
art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności. 36.
art. 85 k.k. i art. 86 §1 i 2 k.k. – przy zastosowaniu art. 4 §1 k.k. wymierzone w punkcie 29, (...), 32, 33, 34 i 35 jednostkowe kary pozbawienia wolności łączy i wymierza oskarżonemu T. S.
(1)karę łączną 3 (trzech) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności. 37.
art. 63§ 1 k.k. na poczet orzeczonej w punkcie 36 kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu T. S.
(1)okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia(...) 38.
art. 230§2 k.p.k. zwraca oskarżonemu T. S.
(1)dowody rzeczowe przechowywane w Biurze Dowodów Rzeczowych Sądu Okręgowego w P. pod nr (...) - kartonowe pudełko z nadrukiem (...) (pkt II.1 wykazu k. 2036 akt), - cztery fiolki z tworzywa sztucznego zamykane korkami, w których znajdował się związek 3 - (...) (pkt II.2 wykazu k. 2036 akt), - substancję zawierająca związek 3 - (...) o wadze 0,83 gram netto, 0,886 gram netto i 0,82 gram netto (pkt II.3 wykazu k. 2036v akt), - cztery fiolki z tworzywa sztucznego zamykane korkami (pkt II.9 wykazu k. 2036v akt), - worek foliowy stanowiący opakowanie od substancji zawierającej związek 3 - (...) o wadze 36,43 gram (pkt II.15 wykazu k. 2037 akt), - sproszkowaną i częściowo zbryloną substancję koloru białego zawierająca związek 3 - (...) o wadze 36,43 gram netto (pkt II.16 wykazu k. 2037 akt), - kominiarkę (pkt II.18 wykazu k. 2037 akt), - worek foliowy z zapięciem strunowym z zawartością 61 fiolek z tworzywa sztucznego (pkt II.20 wykazu k. 2037v akt), 39.
art. (...) ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzeka przepadek dowodów rzeczowych w postaci: - substancji koloru białego zawierającej w swym składzie siarczan amfetaminy o wadze netto 17,88 gram, - substancji koloru białego zawierającej w swym składzie siarczan amfetaminy o wadze netto 8,83 gram, - substancji koloru białego zawierającej w swym składzie siarczan amfetaminy o wadze netto 4,09 gram, - substancji koloru jasnożółtego zawierającej w swym składzie siarczan amfetaminy o wadze netto 2,43 gram, - suszu roślinnego koloru brunatno-zielonego w postaci fragmentów kwiatostanów, liści łodyg oraz nasion będący zielem konopi o masie netto 6,(...) gram, - suszu roślinnego koloru brunatno-zielonego w postaci kwiatostanów, fragmentów liści łodyg oraz nasion będący zielem konopi o masie netto 0,92 gram, przechowywanych w Magazynie (...) przy Wydziale Dochodzeniowo – Śledczym KWP w P., nr depozytu (...) (...). 40.
art. 44 §2 k.k. orzeka przepadek dowodów rzeczowych przechowywanych w Biurze Dowodów Rzeczowych Sądu Okręgowego w P. pod nr (...), w postaci: - opakowania w postaci woreczka foliowego (pkt I.3 wykazu k. 2036 akt), - metalowej puszki pomalowanej na kolor złoty z nadrukiem „J. A.…” (pkt II.4 wykazu k. 2036v akt), - woreczka foliowego z zapięciem strunowym, w którym przechowywana była amfetamina (pkt II.5 wykazu k. 2036v akt), - woreczka foliowego z zapięciem strunowym, w którym przechowywana była amfetamina (pkt II.6 wykazu k. 2036v akt), - torebki celofanowej stanowiącej opakowanie substancji (pkt II.7 wykazu k. 2036v akt), - metalowej fajki z odkręcanym ustnikiem i cybuchem (pkt II.8 wykazu k. 2036v akt), - fragmentu rurki z tworzywa sztucznego (pkt II.10 wykazu k. 2037 akt), - woreczka foliowego z zapięciem strunowym, stanowiący opakowanie od suszu roślinnego (pkt II.11 wykazu k. 2037 akt), - wagi elektronicznej koloru srebrnego (pkt II.12 wykazu k. 2037 akt), - plastycznej substancji koloru ciemnobrązowego (pkt II.13 wykazu k. 2037 akt), - worka foliowego koloru srebrnego (pkt II.14 wykazu k. 2037 akt), - wagi elektronicznej (pkt II.17 wykazu k. 2037 akt), - worka foliowego z zapięciem strunowym stanowiący opakowanie od substancji w postaci suszu roślinnego o wadze netto 6,90 gram (pkt II.19 wykazu k. 2037 akt), - worka foliowego z zapięciem strunowym z zawartością 98 sztuk woreczków foliowych z zapięciem strunowym (pkt II.21 wykazu k. 2037v akt), - worka foliowego z zapięciem strunowym z zawartością 37 sztuk woreczków foliowych z zapięciem strunowym (pkt II.22 wykazu k. 2037v akt), - 3 woreczków foliowych z zapięciem strunowym (pkt II.23 wykazu k. 2037v akt), 41.
art. 44§ 6 k.k. orzeka przepadek dowodu rzeczowego w postaci pistoletu gazowego (...) model BABY kal. 8 mm, nr (...) z pustym magazynkiem przechowywanego w Laboratorium Kryminalistycznym KWP w P.. 42.
§ 14ust.
2 pkt 5, § 16 i §2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( DZ.U nr 163 poz. 1348) w zw. z § 22 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03.10.2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2016.1714) przyznaje adw. R. R. kwotę 5.756,40 zł brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu N. N.
(1)z urzędu. 43.
§ 14ust.
2 pkt 5, § 16 i §2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( DZ.U nr 163 poz. 1348) w zw. z § 22 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03.10.2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2016.1714) przyznaje adw. K. K.
(2)kwotę 4.575,60 zł brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu T. S.
(1)z urzędu. 44.
§ 14ust.
1 pkt 2, ust. 2 pkt 5, § 16 i §2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( DZ.U nr 163 poz. 1348) w zw. z § 22 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03.10.2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2016.1714) przyznaje adw. Z. S. kwotę (...) zł brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu A. S. z urzędu. 45.
art. 627 k.p.k. i art. 633 k.p.k. zasądza od oskarżonych P. K.
(1), N. N.
(1), A. S. i T. S.
(1)na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w P. koszty sądowe w części tj. w kwocie po (...) zł,
art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223 z późn. zm.) nie wymierza im opłaty, a w pozostałej części kosztami sądowymi obejmującymi wydatki związane z udzieleniem oskarżonym N. N.
(1), A. S. i T. S.
(2)pomocy prawnej z urzędu, obciąża Skarb Państwa. 46.
art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego K. K.
(1)na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w P. koszty sądowe w kwocie (...) zł,
art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223 z późn. zm.) nie wymierza mu opłaty, a
art. 630 k.p.k. kosztami sądowymi w części uniewinniającej obciąża Skarb Państwa. Apelacje od powyższego wyroku wywiedli obrońcy wszystkich oskarżonych. Obrońca oskarżonego K. K.
(1)oraz oskarżonego N. N.
(1), działający
udzielonego mu pełnomocnictwa adwokat M. S., w swojej apelacji wspólnej dla obu wymienionych oskarżonych. wyrok Sądu I instancji zaskarżył – co pierwszego z wymienionych w części, w jakiej Sąd I instancji nie uniewinnił oskarżonego, w odniesieniu zaś do drugiego z wymienionych – w całości, zarzucając: 1. obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z 4 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego wbrew zasadom, prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego w zakresie w jakim Sąd orzekający: - uznał za wiarygodne, rzeczowe i konsekwentne zeznania świadka P. G.
(1)w zakresie w jakim opisywał transakcje, których przedmiotem miały być narkotyki oraz w zakresie w jakim pomówił oskarżonego N. N.
(1)o udział w tych transakcjach, uznając, że zeznania te potwierdziły ustalony stan faktyczny i korespondowały z zeznaniami P. K.
(2)oraz znalazły potwierdzenie w materiałach uzyskanych w ramach kontroli operacyjne podczas gdy zeznania te uznać należy co najmniej w tym zakresie za niewiarygodne. Świadek ten miał interes w pomówieniu oskarżonego N., który był mu winien duże sumy pieniędzy, a nadto zeznania te nie były spójne, konsekwentne i rzeczowe jak chce Sąd, świadek nie był w stanie podać ilości narkotyków, które miały być przedmiotem transakcji, ich ceny, ilości, częstotliwości dokonywanych transakcji, świadek często zmieniał okoliczności istotne dla przypisania oskarżonemu N. popełnienie zarzuconych mu przestępstw, bądź nie potrafił ich w ogóle podać, co ma niebagatelne znaczenie z punktu widzenia w szczególności tych czynów przypisanych oskarżonemu N. N.
(1), co do których zeznania świadka nie znajdują potwierdzenia w innym materiale dowodowym (bo takiego materiału brak), - uznał za wiarygodne, rzeczowe i konsekwentne zeznania świadka P. K.
(2)w zakresie w jakim świadek ten opisywał transakcje, których przedmiotem miały być narkotyki (i niezasadne uznanie za niewiarygodne zeznań dotyczące transakcji z oskarżonym S.) uznając, że zeznania te potwierdzają stan faktyczny, podczas gdy świadek nie potrafił stanowczością podać okoliczności dotyczących transakcji, w zeznaniach tych zachodzą sprzeczności, których Sąd nie uwzględnił dokonując oceny tego dowodu, - pominął w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym okoliczność: że świadek P. K.
(2)konsekwentnie, przez cały czas trwania postępowania zeznawał, że nie ma wiedzy, by N. N.
(1)był dostawcą narkotyków dla P. G.
(1), oraz pominął, że świadek P. G.
(1)oraz P. K.
(2)nie potwierdzali udziału K. K.
(1)w transakcjach narkotykowych, - uznał za wiarygodny dowód z materiałów zgromadzonych w ramach przeprowadzonej kontroli operacyjnej, który to dowód uczynił podstawą ustaleń faktycznych w zakresie popełnienia przestępstw przez N. N.
(1)oraz K. K.
(1), podczas gdy dowód ten został oceniony powierzchownie i w rzeczywistości nie wynika z niego, czy utrwalone rozmowy dotyczyły przestępstw narkotykowych, tym bardziej, czy ich przedmiotem była transakcja, ewentualnie jakiego dotyczyła narkotyku, ilości i ceny, tym samym nie dowodzi ona realizacji przez oskarżonych znamion popełnienia zarzucanych im czynów. W szczególności, że oskarżony N. nie został nagrany na żadnej z utrwalonych rozmów, powołane materiały uzyskane z kontroli operacyjnej nawet jeśli mogły potwierdzić dokonanie jakiejkolwiek, transakcji, czy zdarzenia - nie mogą w żaden sposób potwierdzać udziału w niej oskarżonego N. N.
(1). W przypadku oskarżonego K. utrwalone rozmowy z jego udziałem z (...) roku, czy (...) roku w swej treści nie potwierdzają udziału oskarżonego w jakimkolwiek przestępnym procederze, nie sposób z nich odczytać, by dotyczyły jakiejkolwiek niedozwolonej substancji, tym bardziej, że brak innych źródeł dowodowych potwierdzających udział N. N.
(1)i w szczególności K. K.
(1)w czynach wskazanych przez Sąd w sentencji wyroku, - uznał za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego N. N.
(1)oraz K. K.
(1)oraz pozostałych oskarżonych nieprzyznających się do winy w niniejszej sprawie, w zakresie w jakim: oskarżony N. N.
(1)nie przyznał się do udziału w zorganizowanej grupie przestępczej (pomimo że faktu istnienia grupy zaprzeczają również uznani za wiarygodne źródła dowodowe świadkowie K. i G.), uczestniczenia w jakichkolwiek transakcjach, których przedmiotem były narkotyki, zaś co do oskarżonego K. w zakresie w jakim nie przyznał się do uczestniczenia w jakichkolwiek transakcjach narkotykowych (w szczególności, że jego udziału nie potwierdzają „główni” świadkowie w niniejszej sprawie), a nadto, że nigdy nie kierował do pokrzywdzonego D. gróźb pozbawienia życia i zdrowia celem wymuszenia zwrotu wierzytelności (tego ostatniego nie potwierdził sam pokrzywdzony w ostatnich złożonych zeznaniach), - uznał za niewiarygodne zeznania pokrzywdzonego Ł. D. w zakresie w jakim wskazał, że nie obawiał się tego co mówił mu oskarżony podczas wizyt w jego miejscu zamieszkania, że rola oskarżonego K. była znikoma, w zakresie w jakim nie pamiętał, czy mu groził, jak i czy to miało związek ze zwrotem wierzytelności C.. Powyższe uchybienia miały wpływ na wydane rozstrzygnięcia doprowadzając bo błędnego ustalenia, że oskarżeni dopuścili się zarzucanych im czynów.
- obrazę przepisów postępowania tj. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. polegającą na ich niezastosowaniu i nieprzeprowadzeniu z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu językoznawstwa - slangu narkotykowego w celu ustalenia czego dotyczyły rozmowy zarejestrowane w trakcie kontroli operacyjnej pomimo, że w niniejszej sprawie zaistniała konieczności ustalenia okoliczności, dla której wymaga się wiadomości specjalnych, sąd zaś ma obowiązek przeprowadzić dowód z opinii biegłego, gdy stwierdzenie danej okoliczności takich wiadomości wymaga, powyższe zaś miało istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Sąd bowiem uznał, że materiały zgromadzone w trakcie kontroli operacyjnej mimo, że zawierały określenia specyficzne -co do których zabrakło jednoznacznego potwierdzenia ich znaczenia przez świadków — dotyczyły transakcji narkotykowych;
- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że zgromadzony w sprawie materiał z kontroli operacyjnej dotyczył transakcji których przedmiotem były narkotyki. Za takim kategorycznym twierdzeniem nie przemawiają zeznania świadków - choćby K., który substancję, którą zażywał nazywał amfetaminą, ale przyznaje, że nie wie czego ona dotyczyła, nie potwierdza niektórych określeń wynikających z zarejestrowanych rozmów. Zarzut jest tym bardziej zasadny, że przy żadnym z oskarżonych (z wyjątkiem zdarzenia gdzie zostali zatrzymani oskarżeni) nie zostały zatrzymane żadne środki odurzające, które mogły by być poddane badaniom laboratoryjnym celem potwierdzenia czy stanowią one substancje zabronione ustawowo;
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, polegający na przyjęciu, że nr (...) użytkowany był przez N. N.
(1), oraz że brał on udział w transakcji, której przedmiotem były narkotyki w okresie od (...) roku, podczas gdy nie wynika to (by oskarżony użytkował ww. nr telefonu) z zeznań świadków- K. czy G., z zabezpieczonych telefonów, a nadto nie zweryfikowano, czy w ogóle użytkownik tego nr telefonu przebywał w miejscu, w którym miało dojść do transakcji, gdyż nie zabezpieczono logowań z masztów (owe logowania dotyczą jedynie oskarżonego S.); 5. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 19 ust. 15c ustawy z dnia 6 kwietna 1990 r. o Policji w zw. z art. 393 k.p.k. , art. 168b k.p.k., w zw. z art. 20 usta o dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy - kodeks postępowania karnego niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r., poz. 437) w brzmieniu obowiązującym w dacie czynów zarzucanych oskarżonym N. N.
(1)i K. K.
(1), nadanym ustawą z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 11.53.273) poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiałach uzyskanych w toku kontroli operacyjnej zarządzonej wobec T. S.
(1)i P. K.
(2)pomimo braku zgody następczej Sądu na ich procesowe wykorzystanie przeciwko oskarżonym N. N.
(1)oraz K. K.
(1), co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji, w której materiały z kontroli operacyjnej wprowadzone do procesu zostały z naruszeniem przepisów dotychczasowych (art. 20 ustawy z dnia 11 marca 2016 r.). Jak stanowi bowiem art. 20 przytaczanej powyżej ustawy, czynności procesowe dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są skuteczne, jeżeli dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych. W przedmiotowej sprawie, akt oskarżenia sporządzony został 26 marca 2014 r., a więc w czasie, gdy obowiązywał jeszcze przepis art. 19 ust. 15c ustawy o Policji i przez to uznanie materiałów uzyskanych w wyniku kontroli operacyjnej za dowód popełnienia przestępstw przez N. N.
(1)i K. K.
(1), w świetle ówczesnej dyspozycji wynikającej z art. 19 ust. U ustawy o Policji (z którego wynikał obowiązek wyrażenia przez Sąd zgody wykorzystanie materiałów kontroli operacyjnej w postępowaniu karnym, a zgody takiej brak jest w materiale dowodowym) było niedopuszczalne i jako takie sprzeczne z art. 20 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. 6. obrazę przepisów postępowania tj. art. l68 b k.p.k. w zw. 6 k.p.k., art. 170 pkt 1 k.p.k., art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez nieodniesienie się przez Sąd do istoty wniosku dowodowego Prokuratora (także jego zakresu i terminu złożenia) w przedmiocie wykorzystania dowodów uzyskanych w wyniku kontroli operacyjnej zarządzonej w stosunku do P. K.
(2)i T. S.
(1)i uwzględnienie tego materiału w stosunku do wszystkich oskarżonych, złożonego w trybie art. 168b k.p.k. a w konsekwencji doprowadzenie do naruszenia procesowej zasady równości stron z pogwałceniem prawa do obrony oskarżonych, poprzez pozostawienie możliwości decydowania co wchodzi w skład całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w gestii Prokuratora. W konsekwencji oznacza to, iż już na etapie postępowania sądowego, Prokurator występując z wnioskiem w trybie art. 168b k.p.k. wydał de facto decyzję o charakterze władczym, co mając na uwadze, że Prokurator uprawniony jest do wydawania takich decyzji jedynie na etapie postępowania przygotowawczego prowadzi do konstatacji, iż w momencie składania wniosku
art. 168b k.p.k., Oskarżyciel został gospodarzem procesu, a nie jego stroną i odstąpienie od zasady, iż wszelkie decyzje na etapie postępowania sądowego mogą być podejmowane wyłącznie przez Sąd. A nadto z ostrożności procesowej apelujący obrońca zarzucił: 7. rażącą niewspółmierność kary - poprzez orzeczenie w stosunku oskarżonego N. N.
(1)bezwzględnej kary pozbawienia wolność w wymiarze 3 lat bez uwzględnienia okoliczności branych pod uwagę przy ustalaniu wymiaru kary i w konsekwencji orzeczenie kary, która jest karą nieproporcjonalną, zaś za wystarczające do osiągnięcia celów kary było orzeczenie kary w łagodniejszym wymiarze. Podnosząc przytoczone zarzuty, apelujący obrońca wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych N. N.
(1)oraz K. K.
(1)od wszystkich zarzucanych im czynów, ewentualnie zaś o: - uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. A ponadto – z ostrożności – o zmianę wyroku w części dotyczącej oskarżonego N. N.
(1)poprzez zmniejszenie orzeczonej względem niego kary pozbawienia wolności. Obrońca oskarżonego P. K.
(1), działający
udzielonego mu pełnomocnictwa adwokat A. R., w swojej apelacji wyrok Sądu I instancji zaskarżył w całości, zarzucając: I. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 64 § 2 k.k. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że P. K.
(1)działał w warunkach określonych w art. 64 § 2 k.k., podczas gdy prawidłowa ocena uprzedniej karalności oskarżonego wskazuje, że ewentualne sprawstwo zarzucanych mu czynów winno zostać uznane za działanie w warunkach art. 64 § 1 k.k., II. obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., która miała istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, przejawiającą się w dowolnej, sprzecznej z nasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, która w konsekwencji doprowadziła Sąd do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych, w szczególności do przyjęcia że: a) oskarżony P. K.
(1)w okresie od (...) r. w P., brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili również N. N.
(1), P. G.
(1), P. K.
(2), T. S.
(1)i A. S., mającej na celu popełnianie, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, przestępstw polegających na uczestniczeniu w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy i środka odurzającego w postaci marihuany, b) za wiarygodne należy uznać zeznania świadków P. K.
(2)oraz P. G.
(1)w zakresie w jakim opisują udział oskarżonego w procederze handlu narkotykami, m.in. w zakresie znajomości przez świadka P. G.
(1)oskarżonego K. i domysłów P. G.
(1)o rzekomym udziale P. K.
(1)w zakupie amfetaminy (świadek P. G.
(1)na rozprawie w dniu (...) r. wskazał, iż „K. to chyba B.”, „nie wiem czy K. bezpośrednio sprzedawał amfetaminę P., domyślam się, że może iść to przez ręce B.”) w sytuacji gdy są one sprzeczne i rozbieżne, a świadkowie P. K.
(2)i P. G.
(1)byli zainteresowani polepszeniem swojej sytuacji procesowej, zaś z zeznań pozostałych świadków wynika, że świadek P. K.
(2)miał skłonności do konfabulowania (zeznania P. C. i P. G.
(2)), c) za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego K. w szczególności w zakresie: • w jakim oskarżony zaprzeczył, by działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, mimo iż pozostały materiał dowodowy na to nie wskazuje (świadkowie nie stwierdzają, aby oskarżony utrzymywał kontakt z innymi członkami przyjętej przez oskarżenie grupy przestępczej, a nadto świadek P. G.
(1)zeznał, że o udziale Paw K. wie tylko ze słyszenia, bowiem nigdy nie uczestniczył dalej w transakcji (k. 7 teczki osobowej P. G.
(1)), • w jakim oskarżony zaprzeczył, by posiadał w dniu 8 maja 2013 r. narkotyki w postaci amfetaminy o wadze 18,09 grama, jak również że narkotyk ten został podrzucony mu w miejscu zamieszkania w czasie czynności przeszukania przez funkcjonariusza Policji, III. obrazę przepisów postępowania tj. art.19 ust. 15c ustawy z dnia 6 kwietnia 199ji r. o Policji w zw. z art. 393 k.p.k., art. 168b k.p.k., w zw. z art. 20 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy - kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw Dz.U. z 2016 r., poz. 437) w brzmieniu obowiązującym w dacie czynów zarzucanych oskarżonemu P. K.
(1), nadanym ustawą z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy - kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 11.53.2731) poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiałach uzyskanych w toku kontroli operacyjnej zarządzonej wobec T. S.
(1)i P. K.
(2), pomimo braku zgody następczej Sądu na ich procesowe wykorzystanie, co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji, w której materiały z kontroli operacyjnej wprowadzone do procesu zostały naruszeniem przepisów dotychczasowych (art. 20 ustawy z dnia 11 marca 2016 r.), IV. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości nieusuwalnych na niekorzyść oskarżonego, tj. niemożności ustalenia kto był abonentem nr tel. (...), V. obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 9 § 1 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii biegłego z dziedziny fonoskopii celem zbadania czy głosy osób nagranych w wyniku kontroli operacyjnej stanowią głos oskarżonego K., w sytuacji gdy oskarżony K. co najmniej dwa razy kwestionował na rozprawie autentyczność swojego głosu podczas odsłuchu nagrań (tj. w dniu (...) r.), w sytuacji kiedy to stwierdzenie powyższych okoliczności ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i wymaga wiadomości specjalnych; wątpliwości powstałe w trakcie postępowania można rozstrzygnąć li tylko poprzez powołanie biegłego, VI. błąd w ustaleniach faktycznych stanowiący podstawę rozstrzygnięcia, a mający istotny wpływ na wynik sprawy polegający na błędnym przyjęciu, że: a) oskarżony K. od(...) r. zakupił od P. K.
(3)amfetaminę w ilości (...) gramów, w sytuacji gdy nawet świadek P. K.
(3)(którego zeznania Sąd uznał za wiarygodne) kilkakrotnie podawał jako datę pierwszej transakcji koniec wakacji, tj. (...) r. str. 2 i 5, 6),
- b)oskarżony K. brał udział w handlu amfetaminą, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że oskarżony K. nabył narkotyk w dniach: od (...) r., (...) r., (...) r., (...)
- c)środek odurzający nazywany przez świadków P. G.
(1)i P. K.
(2)amfetaminą, a który według ich zeznań miał być przekazywany P. K.
(1)(dotyczy transakcji opisanej w punkcie 9 a, b, c, d, e sentencji wyroku) w rzeczywistości był amfetaminą, albowiem według zeznań świadka P. K.
(3)„nikt nie sprawdzał na testach” zawartości środka i w związku z tym „nie wiadomo co to było” (s. 6 protokołu rozprawy z dnia (...) r.). Podnosząc przytoczone zarzuty, apelujący obrońca wniósł o - zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, Ewentualnie o: - uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w P. do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego A. S. , wyznaczona mu z urzędu adwokat Z. S., w swojej apelacji wyrok Sądu I instancji zaskarżyła w całości, zarzucając: 1. obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. naruszenie: art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym: a) oparcie ustaleń w przedmiocie braku wiarygodności wyjaśnień oskarżonego A. S. w zakresie w jakim oskarżony zaprzeczył, ażeby kiedykolwiek sprzedał narkotyki T. S.
(2), na zeznaniach P. K.
(2), których treść nie pozwalała na jednoznaczne przyjęcie, iż wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie nie są prawdziwe,
- b)poprzez bezpodstawne uznanie wyjaśnień oskarżonego A. S. w zakresie w jakim zaprzeczył udziałowi w zorganizowanej grupie przestępczej, uczestniczeniu w transakcji w dniu (...) roku oraz okoliczności udzielania w okresie od (...) roku substancji psychotropowych za niewiarygodne, przy jednoczesnym daniu wiary zeznaniom oskarżonego A. S. jedynie w zakresie w jakim częściowo przyznał się do winy, podczas gdy nie istniały podstawy do przyznania odmiennych walorów dowodowych poszczególnym zeznaniom oskarżonego,
- c)poprzez pominięcie zeznań świadka P. K.
(2)w zakresie w jakim zaprzeczał on stanowczo, ażeby A. S. nabywał od świadka bądź któregokolwiek ze współoskarżonych narkotyki, w tym mefedron, d) zeznań świadka P. G.
(1), które to zeznania różnią się diametralnie na poszczególnych etapach postępowania i w tym kontekście powinny być przez Sąd orzekający w sprawie ocenione ze szczególną ostrożnością, e) poprzez bezzasadne pominięcie zeznań świadków w osobach K. G., P. C. i P. G.
(3)w zakresie w jakim zaprzeczyli oni, ażeby dokonywali zakupu narkotyków od P. K.
(1)i A. i S.; 2. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku, będący następstwem opisanych powyżej uchybień prawa procesowego, a w szczególności przyjęcia nietrafnych kryteriów ocen zebranego materiału dowodowego, polegający na uznaniu, że oskarżony A. S. swoim zachowaniem wypełnił wszystkie znamiona przestępstw, tj.: z art. 258 § 1 k.k., art. 56 ust. 1 i 3 w zw. z art. 65 § 1 k.k. ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w sytuacji gdy okoliczności sprawy oraz prawidłowa i całościowa wykładnia materiału dowodowego nie dała podstaw do przesądzenia w sposób jednoznaczny i pewny o winie oskarżonego. Podnosząc przytoczone zarzuty, apelująca obrońca wniosła o: - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. Ewentualnie z najdalej idącej ostrożności procesowej, w razie nieuwzględnienia powyższego i uznania, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu przestępstw, wniosła o: - zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie kary łagodniejszej, niebędącej niewspółmiernie wysoką. Nadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów pomocy prawnej w postępowaniu odwoławczym udzielonej urzędu, a nie opłaconej nawet w czyści według norm przypisanych. Obrońca oskarżonego T. S.
(1), działający
udzielonego mu pełnomocnictwa adwokat R. R., w swojej apelacji wyrok Sądu I instancji zaskarżył w całości odnośnie punktów 29, (...), 32 i 33 oraz co do kary odnośnie punktów 34-35, zarzucając:
- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7 k.p.k. polegające na ocenie materiału dowodowego w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego oraz zasadami logiki;
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegający na: a) nieudowodnieniu okoliczności faktycznych, tj. przyjęcie za udowodnione faktów bez dostatecznej ku temu podstawy-w zakresie, w jakim Sąd uznał, że: - T. S.
(1)brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej (dot. czynów z pkt 29, (...), 32 wyroku), - T. S.
(1)uczynił sobie z opisanego wyroku procederu stałe źródło dochodu; - P. K.
(2)faktycznie obawiał się T. S.
(1)i na tej podstawie dowód z jego wyjaśnień w zakresie dotyczącym T. S.
(1)uznać należy za niewiarygodny- brak jest bowiem ku temu dostatecznych dowodów; b) sprzeczności wniosków między sobą w zakresie, w jakim Sąd, przy znacząco tożsamych ustaleniach w zakresie T. S.
(1)oraz K. K.
(1), wyciągnął sprzeczne wnioski, co do udziału obu oskarżonych w zorganizowanej grupie przestępczej; co w konsekwencji doprowadziło do:
- naruszenia prawa materialnego - tj. art. 258 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie. W zakresie czynów z pkt 34-35 wyroku, apelujący obrońca zarzucił:
- naruszenie przepisu art. 53 § 2 k.k. w zakresie, w jakim Sąd nie zindywidualizował okoliczności branych pod uwagę przy wymiarze kary T. S.
(1), dokonując tego zbiorczo względem wszystkich oskarżonych a nadto faktycznie nie wziął pod uwagę niekaralności T. S.
(1). Podnosząc przytoczone zarzuty, apelujący obrońca wniósł o: - w zakresie czynu z pkt 34 oraz 35 wyroku - zmianę wyroku i orzeczenie najniższego wymiaru kary tj. odpowiednio 6 i 1 miesiąca pozbawienia wolności; - w zakresie czynów z pkt 29 - o zmianę wyroku i uniewinnienie, - w zakresie czynów z pkt (...), 32, 33 o zmianę wyroku i o uniewinnienie, ewentualnie w tym zakresie wniósł o: a. w zakresie czynu z pkt (...) wyroku o zmianę i usunięcie z opisu czynu „czynienia sobie z poniżej opisanego procederu stałego źródła dochodu” oraz „działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, a nadto usunięcie z kwalifikacji czynu art 65 § 1 k.k. i orzeczenie kary w wymiarze odpowiadającym dolnej granicy zagrożenia; b. w zakresie czynu z pkt 32 wyroku o zmianę i usunięcie z opisu czynu „działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, a nadto usunięcie z kwalifikacji czynu art 65 § 1 k.k. i orzeczenie kary w wymiarze odpowiadającym dolnej granicy zagrożenia; c. w zakresie czynu z pkt 33 wyroku o zmianę i orzeczenie kary w wymiarze odpowiadającym dolnej granicy zagrożenia. - nadto o orzeczenie kary łącznej w wysokości odpowiadającej najwyższej z kar orzeczonych (w rozmiarze postulowanym w apelacji). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacje obrońców dotyczące oskarżonych P. K.
(1), N. N.
(1), A. S. i T. S.
(1)okazały się częściowo zasadne, a to w zakresie kwestionowania sprawstwa i winy oskarżonych co do czynu z art. 258 § 1 k.k. W pozostałym jednakże zakresie, wszystkie apelacje obrończe okazały się bezzasadne. Podzielić należało stanowisko wyrażone w apelacjach obrońców oskarżonych P. K.
(1), N. N.
(1), A. S. i T. S.
(1), w tym zakresie, w jakim kwestionowali oni prawidłowość przypisania wymienionym oskarżonym przestępstwa udziału w zorganizowanej grupie przestępczej oraz dokonywanie przestępstw narkotykowych w warunkach takiej grupy. Trafność omawianego stanowiska obrony nie wnikała jednakże z argumentacji apelujących, mającej uzasadniać zarzuty naruszenia procedury oraz błędów w ustaleniach faktycznych. Jak bowiem wskazano powyżej, poczynione w niniejszej ustalenia faktyczne Sądu I instancji, także te dotyczące przebiegu i schematu przestępczej współpracy pomiędzy oskarżonymi, okazały się prawidłowe. Wadliwa – bo w świetle ustalonych faktów nieuzasadniona – okazała się jedynie końcowa konkluzja Sądu I instancji, że oskarżeni tworzyli zorganizowaną grupę przestępczą i w ramach takiej grupy funkcjonowali. Wadliwość ta zaistniała zatem na etapie dokonywania przez Sąd I instancji aktu subsumpcji, tj. przy interpretacji faktów, nie zaś – jak twierdzili apelujący – na etapie ich ustalania. Niezależnie od powyższego uściślenia kwalifikacji wadliwości, którymi obarczone było zaskarżone rozstrzygnięcie, podzielić należało wnioski i konkluzje apelacji obrońców, że w przypadku wymienionych czterech oskarżonych, podobnie jak w odniesieniu do oskarżonego K. K.
(1)– słusznie przez Sąd I instancji uniewinnionego od zarzutu popełnienia czynu z art. 258 § 1 k.k. – brak było podstaw faktycznych do stwierdzenia, że ich zachowania, w kształcie ustalonym przez Sąd I instancji, wypełniały ustawowe znamiona wymienionego czynu. Podkreślenia wymagało, że przypisanie oskarżonym przestępstwa – niezależnie od tego, czy następuje ono w kształcie wynikającym z aktu oskarżenia, czy zostaje wzbogacone o dodatkowe, stwierdzone przez sąd okoliczności – wymaga bezwzględnie oparcia się przez tenże sąd na skonkretyzowanych podstawach faktycznych, wynikających jednoznacznie z dowodów (art. 410 k.p.k.), a przeprowadzone przez sąd w tym zakresie wnioskowanie winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.). Po przeprowadzeniu w omawianym zakresie kontroli instancyjnej wyroku, zainicjowanej apelacjami obrońców, stwierdzić należało, że Sąd I instancji wskazanym wymogom, w szczególności temu, wynikającemu z drugiego z powołanych przepisów – nie sprostał. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie dostarczała bowiem odpowiedzi na pytanie, na jakich dowodach Sąd I instancji oparł swoje wnioskowanie prowadzące do stwierdzenia sprawstwa i winy oskarżonych, co do czynu z art. 258 § 1 k.k.; w uzasadnieniu tym nie wskazano też faktów, które stanowiłyby wystarczające przesłanki do wywiedzenia stanowczej konkluzji w przedmiocie tego sprawstwa. Sąd I instancji skoncentrował się w tym zakresie przede wszystkim na prezentacji rozważań teoretycznych, dotyczących możliwości przypisania sprawcom udziału w grupie przestępczej w sytuacji gdy – jak w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym – brak było pomiędzy poszczególnymi oskarżonymi zależności i powiązań o charakterze podległości, w szczególności w ramach tzw. hierarchii pionowej. W sferze zaś faktów, Sąd I instancji poprzestał na przywołaniu trzech de facto okoliczności, to jest: że oskarżeni współpracowali w ramach przypisanego im procederu narkotykowego, przy czym każdy z nich realizował określone funkcje, jako dostawca, pośrednik, czy rozprowadzający narkotyki wśród konsumentów, mając przy tym świadomość zakresu działań innych sprawców, nadto – że z uwagi na swoją skalę proceder ten wymagał wysokiego stopnia organizacji ( vide: str. 94-97 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) oraz że oskarżeni niejako pilnowali się wzajemnie (podczas nagranych rozmów telefonicznych) by nie mówić o transakcjach narkotykowych zbyt otwarcie, tudzież ostrzegali się wzajemnie przed działaniami organów ścigania ( vide: str. 95 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Okoliczności te były jednakże dalece niewystarczające do tego, by w sposób zgodny z regułami dowodzenia wyprowadzić wniosek nie tylko o przynależności oskarżonych P. K.
(1), N. N.
(1), A. S. i T. S.
(1)do zorganizowanej grupy przestępczej w rozumieniu art. 258 § 1 k.k., ale w ogóle o istnieniu – na gruncie ustalonego stanu faktycznego – takiej grupy. Podkreślenia wymagało, że z poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych w przedmiocie sposobu działania oskarżonych i wzajemnych relacji pomiędzy nimi nie wynikały okoliczności, które w sposób jednoznaczny stanowiłyby niezbędne przesłanki pozwalające przesądzić, czy przestępcze przedsięwzięcie, będące przedmiotem osądu w niniejszej sprawie, faktycznie realizowane było w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej. Z całą pewnością o istnieniu takiej grupy nie przesądzała sama skala objętego zarzutami przestępczego przedsięwzięcia, ani fakt, że realizacja przestępczego procederu odbywała się w ramach współpracy pomiędzy oskarżonymi. Nie było zatem tak – jak wywnioskował Sąd I instancji – jakoby realizacja przestępczego obrotu narkotykami wymagała personalnego udziału wyłącznie oskarżonych, a konfiguracja ich współpracy była ściśle ustalona – skoro – jak Sąd I instancji sam ustalił – oskarżeni mieli możliwość zmieniania źródeł dostaw narkotyków i nie musieli bynajmniej bezwzględnie korzystać w tym zakresie z własnych, świadczonych wzajemnie usług. W szczególności, brak było zasadnych podstaw do przyjęcia – jak uczynił to Sąd I instancji – że oskarżeni P. K.
(1), N. N.
(1), A. S. i T. S.
(1)zaopatrując się wzajemnie w narkotyki celem ich dalszej dystrybucji, w ramach relacji hurtownik – detalista, połączeni byli relacjami właściwymi dla zorganizowanej grupy przestępczej, ale relacji takich nie było pomiędzy oskarżonym S., a oskarżonym K. K.
(1), pomimo że ten pierwszy zaopatrywał się hurtowo w narkotyki u drugiego z wymienionych. Na gruncie ustalonych przez Sąd I instancji faktów, przestępcze relacje łączące oskarżonych K., N., S. i S., nie różniły się bynajmniej od tych dotyczących oskarżonego K. na tyle, by można było zasadnie stwierdzić, że czterej pierwsi z wymienionych tworzyli zorganizowaną grupę przestępczą, w sytuacji gdy ostatni z wymienionych został od udziału w grupie uniewinniony. Wadliwa okazała się także dokonana przez Sąd I instancji interpretacja ustalonych faktów w celu wykazania, że oskarżonych łączyły więzy współpracy i lojalności właściwe wyłącznie dla zorganizowanej grupy przestępczej. O istnieniu takich relacji nie mogła świadczyć przywołana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 96) rozmowa pomiędzy T. S.
(2), a P. K.
(2), w której ten pierwszy zapewniał drugiego, że nie będzie sprzedawał narkotyków jego klientom i klientom P. K.
(1)oraz podkreślał, że tylko do niego ma zaufanie (plik (...), stenogram k. 955). Wbrew przekonaniu Sądu I instancji z rozmowy tej nie wynikało bynajmniej, jakoby oskarżeni współpracowali ze sobą w ramach określonego w sposób zorganizowany podziału ról. Wprost przeciwnie, z rozmowy tej wynikało, że oskarżeni mieli faktyczną i obiektywna możliwość, by stanowić dla siebie konkurencję na rynku narkotykowym, ale nie konkurowali ze sobą ze względów subiektywnych, w tym z uwagi na wzajemne zaufanie. Tymczasem – co podkreślał Sąd I instancji w swoich rozważaniach teoretycznych – jednym z warunków stwierdzenia istnienia zorganizowanej grupy przestępczej jest ustalenie, że dla realizacji przestępczego przedsięwzięcia niezbędna jest współpraca wszystkich uczestników i to w ramach wyznaczonych im ról. Warunek ten nie jest spełniony w sytuacji, gdy – jak miało to miejsca na gruncie ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego – oskarżeni mogli (tj. mieli taką obiektywna możliwość) zaopatrywać się w narkotyki z różnych źródeł i mogli wzajemnie ze sobą konkurować na rynku nabywców indywidualnych, a zatem ich przestępcza współpraca była wynikiem niejako swobodnego wyboru (ograniczonego zapewne względami ekonomicznymi, czy towarzyskimi), nie zaś warunkiem koniecznym realizacji przestępczego przedsięwzięcia. Okoliczności te wskazywały – na co trafnie zwracał uwagę apelujący obrońca oskarżonego P. K.
(1)– że oskarżeni tworzyli raczej kooperatywę niezależnych „przedsiębiorców”, połączonych przy tym więzami osobistej znajomości, niźli zorganizowaną grupę przestępczą w rozumieniu art. 258 § 1 k.k. Formułując wniosek przeciwny, Sąd I instancji zdawał się przy tym stanowisko swoje wywodzić wyłącznie z faktu, że oskarżeni znali się wzajemnie i współpracowali w ramach zarzuconego im procederu rozprowadzania narkotyków. Dodać należało, że stanowisko Sądu I instancji w przedmiocie istnienia zorganizowanej grupy przestępczej jawiło się bezzasadne, pomimo że Sąd ten miał oczywiście rację, podkreślając, że dla ustalenia istnienia i funkcjonowania zorganizowanej grupy przestępczej, nie jest bynajmniej koniecznym, by potwierdzenie tych faktów zostało wprost wyartykułowane przez uczestników grupy. To bowiem nie wyrażone przez oskarżonych, czy świadków oceny i interpretacja rzeczywistości stanowią miarodajną podstawę dowodową i faktyczną do stwierdzenia istnienia grupy przestępczej, ale dokonywana przez Sąd ocena całokształtu okoliczności faktycznych wynikających z różnych dowodów (zarówno osobowych, jak i nieosobowych), które wskazywać muszą na zaistnienie w rzeczywistości wykładników istnienia takiej grupy. Jednakże w przedmiotowej sprawie – jak wskazano już powyżej – przeprowadzone dowody i ustalone na ich podstawie fakty dotyczące relacji i przestępczej współpracy oskarżonych nie dostarczały podstaw do stwierdzenia, że przestępcze zachowania oskarżonych dokonywane były w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Wobec powyższego, stanowcze stwierdzenie przez Sąd I instancji sprawstwa i winy oskarżonych P. K.
(1), N. N.
(1), A. S. i T. S.
(1)w zakresie czynu z art. 258 § 1 k.k., musiało być uznane za dowolne. Przy czym Sąd I instancji nie sformułował swojej konkluzji o udziale oskarżonych w grupie przestępczej w wyniku wadliwej oceny dowodów, ale w następstwie nieuprawnionej interpretacji prawidłowo ustalonych przez siebie faktów dotyczących współpracy oskarżonych w ramach przestępczego procederu narkotykowego. W tej sytuacji, wobec braku na gruncie niniejszej sprawy wystarczających podstaw faktycznych, pozwalających na pewne wnioskowanie o sprawstwie i winie oskarżonych P. K.
(1), N. N.
(1), A. S. i T. S.
(1)w zakresie czynu z art. 258 § 1 k.k., należało ich od zarzutu popełnienia tego czynu uniewinnić, o czym Sąd Apelacyjny orzekł w pkt 1
- a)–
- d)uzasadnianego wyroku. Konsekwencją uniewinnienia oskarżonych od czynu z art. 258 § 1 k.k., było stwierdzenie, że przypisanych im czynów narkotykowych nie dopuścili się oni w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej. Wobec tego, Sąd Apelacyjny, orzekając w pkt 1
- e)uzasadnianego wyroku, wyeliminował z opisu czynów przypisanych oskarżonym w punktach 9, 16, 23, 24, (...) i 32 części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku wskazanie, że oskarżeni działali w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Brak było natomiast podstaw do wyeliminowania z podstawy prawnej skazania w tychże punktach, przepisu art. 65 § 1 k.k. Jego zastosowanie pozostawało bowiem aktualne z uwagi na przypisanie oskarżonym uczynienia sobie z przypisanego im przestępczego procederu stałego źródła dochodu. Apelujący obrońcy wszystkich pięciu oskarżonych bezpodstawnie kwestionowali natomiast ustalenia i wnioski Sądu I instancji co do sprawstwa oskarżonych w zakresie pozostałych (poza udziałem w zorganizowanej grupie przestępczej) przypisanych im przestępstw. Stwierdzić zatem należało, że przeprowadzona kontrola instancyjna nie wykazała innych – poza opisanymi powyżej – wadliwości w zakresie rozstrzygnięcia co do sprawstwa i winy oskarżonych. Zarzuty podniesione przez apelujących obrońców, kwestionujące sprawstwo i winę oskarżonych P. K.
(1), N. N.
(1), A. S. i T. S.
(1), w zakresie pozostałych (poza przestępstwem z art. 258 § 1 k.k.) przypisanych im czynów, a oskarżonego K. K.
(1)– co do wszystkich przypisanych mu czynów, okazały się czysto polemiczne. Uwidoczniło się to w szczególności w przypadku apelacji obrońców oskarżonych A. S. i T. S.
(1). Zawarte w nich zarzuty, pomimo zakwalifikowania ich zarówno jako błąd w ustaleniach faktycznych, jak i naruszenie procedury, stanowiły w istocie polemikę z dokonaną przez Sąd I instancji oceną dowodów. Apelujący bowiem nie tylko zdawali się ignorować istnienie dowodów sprawstwa i winy oskarżonych, ale kwestionowali sądową oceną dowodów, nie wskazując de facto konkretnych uchybień w procedowaniu Sądu, a ograniczając się do zarzucenia naruszenia generalnych zasad procesowych. Tymczasem wykazanie naruszenia generalnych zasad procesowych, w tym ujętej w art. 7 k.p.k., wymaga uprzedniego dowiedzenia, że Sąd uchybił konkretnym (szczegółowym) regułom procedowania, w tym np. wymogowi oparcia ustaleń na całości materiału dowodowego wprowadzonego do procesu, czy konieczności oceny poszczególnych dowodów z poszanowaniem zasad wiedzy, doświadczenia życiowego, czy logiki. Bez uprzedniego wykazania takich skonkretyzowanych błędów proceduralnych Sądu, zarzucenie naruszenia generalnych zasad procesowych pozostaje gołosłownym twierdzeniem apelującego, podobnie – jak niewykazanie jakiegokolwiek naruszenia procedury, czyni dowolnym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Oceniając zasadność podniesionych w apelacjach zarzutów dotyczących przypisanych oskarżonym czynów narkotykowych, zauważyć należało, że istotą tych zarzutów było kwestionowanie prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji oceny kluczowych w sprawie dowodów obejmujących materiał z kontroli operacyjnych. Zważywszy bowiem na treść wymienionych dowodów – bogatą w szczegóły istotne dla rozstrzygnięcia – co w połączeniu z materiałem z osobowych źródeł dowodowych, dostarczało wyczerpujących podstaw do odtworzenia zdarzeń składających się na zarzuconą oskarżonym przestępczą działalność narkotykową – stanowisko obrońców, forsujących tezę o niewinności oskarżonych, miało sens jedynie w przypadku wykazania nieprawidłowości albo niewiarygodności tych dowodów. W przypadku zaś uznania owych dowodów za prawidłowe i wiarygodne, stanowiska apelujących obrońców okazałyby się rażąco dowolne i nieskuteczne. Wbrew jednakże oczekiwaniom apelujących obrońców, kontrola instancyjna wykazała, że we wszystkich przypadkach zarzuty skierowane przeciwko ocenie wymienionych dowodów nie zasługiwały na uwzględnienie, a popierająca je argumentacja obrońców okazała się w całości chybiona. I tak, faktycznie niebyłym uchybieniem proceduralnym, jakiego dopuścić się miał Sąd I instancji, było zarzucone przez obrońców oskarżonych N. N.
(1), K. K.
(1)oraz P. K.
(1), naruszenie art. 19 ustawy o policji oraz art. 168b k.p.k. , poprzez poczynienie ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o materiały uzyskane w toku kontroli operacyjnej, pomimo wątpliwości co do legalności owych podsłuchów i prawidłowości wprowadzenia ich do procesu. Przede wszystkim, apelujący obrońcy wyraźnie przeoczyli, pomimo że informacja ta wprost podana została w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (vide: str. 22 wymienionego dokumentu), że w toku postępowania przygotowawczego prokurator uzyskał wymagane decyzje Sądu, stanowiące tzw. zgody następcze, tj. zgodę na wykorzystanie uzyskanych w ramach sprawy operacyjnej o kryptonimie (...), materiałów z kontroli operacyjnej o kryptonimie (...), zarządzonych wobec P. K.
(2)i T. S.
(1), w odniesieniu do oskarżonych N. N.
(1), P. K.
(1), K. K.
(1)i A. S.. Okoliczność ta czyniła oczywiście bezpodstawnymi zgłoszone przez obrońców wątpliwości co do legalności i prawidłowości wprowadzenia do procesu wspomnianych materiałów z kontroli operacyjnej. W szczególności, podkreślenia wymagało, że wydanie przez sąd, na etapie postępowania przygotowawczego wspomnianych zgód następczych, oznaczało, że sposób wprowadzenia do procesu materiałów z kontroli operacyjnej, zgodny był z procedurą obowiązującą przed wejściem w życie nowelizacji Kodeksu postępowania karnego z 11 marca 2016 r., obejmującej m.in. dodanie przepisu art. 168b k.p.k., budzącego wątpliwości co do swojej konstytucyjności. Przy czym omawiane zgody następcze zostały wydane w sprawach o przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a zatem niewątpliwie o przestępstwa objęte katalogiem z art. 19 ustawy o Policji. Brak zatem było podstaw do kwestionowania ich prawidłowości. W odniesieniu zaś do sformułowanych w apelacjach obrońców wątpliwości co do konstytucyjności przepisu art. 168b k.p.k. i wynikającego zeń uprawnienia prokuratora, stwierdzić należało, że tutejszy Sąd Apelacyjny – pomimo iż dostrzega i w pełni podziela istotne wątpliwości co do konstytucyjności przepisu art. 168b k.p.k. – podziela też pogląd, że tzw. rozproszona kontrola konstytucyjności danego przepisu nie polega na abstrakcyjnej kontroli aktu prawnego, dokonywanej w oderwaniu od stanu faktycznego danej sprawy, ale ma charakter konkretny i odnosi się do realiów zaistniałych w ramach rozpoznawanej sprawy. Nie sposób zaś nie dostrzec, że wywody zawarte w obu wymienionych wyżej apelacjach (w szczególności te, niezwykle obszerne, sformułowane przez obrońcę oskarżonych N. N.
(1)i K. K.
(1)), dotyczyły wyłącznie generalnych wątpliwości co do konstytucyjności wspomnianej nowelizacji k.p.k. i obejmowały jedynie uwagi natury ogólnej w przedmiocie wpływu legalności uzyskania dowodów na możliwości ich procesowego wykorzystania. W omawianym przypadku, apelujący obrońca nie zdołał w żaden sposób wykazać, jakoby na gruncie przedmiotowej sprawy owe wątpliwości natury ogólnej sprzeciwiały się zasadności procesowego wykorzystania materiałów pochodzących z kontroli operacyjnych. Szczególnego podkreślenia wymagało przy tym to, że prowadzone kontrole operacyjne obejmowały przestępstwa tzw. katalogowe, tj. ujęte w katalogu art. 19 ustawy o Policji. Jako takie mogły być one zarówno w pełni legalnie zarządzone, jak i objęte tzw. zgodą następczą. Wspomniane wątpliwości co do konstytucyjności art. 168b k.p.k. dotyczą zaś wyłącznie możliwości rozszerzenia zgody na przestępstwa inne, niż ujęte we wspomnianym katalogu (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. I KZP 4/18). Podzielić zatem należało stanowisko Sądu I instancji, że w sytuacji procesowej zaistniałej w niniejszej sprawie, wobec wystąpienia zasadnych przesłanek, które umożliwiałyby wydanie tzw. zgody następczej na wykorzystanie materiałów z wymienionych kontroli operacyjnych także w sprawie przeciwko oskarżonym N. N.
(1), P. K.
(1), K. K.
(1)i A. S., brak było podstaw do uznania, że sam fakt kontrowersyjnej zmiany stanu prawnego w sygnalizowanym zakresie, wykluczał możliwość wykorzystania wymienionych materiałów, jako dowodów w niniejszej sprawie. W tej sytuacji, wbrew stanowisku wyrażonemu przez apelującego obrońcę oskarżonych N. i K., w niniejszej sprawie nie doszło do sytuacji, kiedy to Sąd I instancji dopuszczając dowód z materiałów z kontroli operacyjnej, oddał w tym zakresie kompetencję procesową oskarżycielowi publicznemu. Nie mogło być też w omawianym zakresie mowy o naruszeniu art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. , poprzez nieodniesienie się przez Sąd I instancji do stanowiska procesowego prokuratora w przedmiocie dopuszczenia wspomnianych dowodów. Jak bowiem wspomniano powyżej, Sąd I instancji dysponował, zgodami następczymi na wykorzystanie materiałów z kontroli operacyjnej także wobec oskarżonych N. N.
(1), P. K.
(1), K. K.
(1)i A. S., nie tylko zgodami na zarządzenie takiej kontroli wobec P. K.
(2)i T. S.
(1). W tej sytuacji stosowanie przez Sąd I instancji trybu przewidzianego w art. 168b k.p.k., było w swej istocie bezprzedmiotowe. W obliczu powyższych rozważań, stwierdzić zatem należało, że materiały kontroli operacyjnych prowadzonych wobec wszystkich oskarżonych stanowiły legalne dowody, w sposób prawidłowy wprowadzone do procesu, a Sąd I instancji opierając na nich rozstrzygnięcie – wbrew stanowisku wyrażonemu w apelacji obrońcy oskarżonych N. i K. – nie naruszył art. 410 k.p.k. , ani też – jak twierdził apelujący obrońca oskarżonego P. K.
(1)– art. 393 k.p.k. Podkreślenia wymagało przy tym, że był to materiał dowodowy bogaty w istotne szczegóły i słusznie uznany został przez Sąd I instancji za miarodajny w zakresie potwierdzenia sprawstwa i winy oskarżonych. Apelujący obrońcy nie mieli też racji wywodząc (przy czym stanowisko takie wyrażone zostało wprost w apelacjach obrońców oskarżonych N. N.
(1)i K. K.
(1)oraz P. K.
(1)), jakoby w sprawie istniały zasadne wątpliwości co do tożsamości osób, których rozmowy utrwalono, a co za tym idzie – jakoby materiał z kontroli operacyjnych nie mógł stanowić podstawy dowodowej stwierdzenia sprawstwa oskarżonych w zakresie zarzuconych im czynów. Przede wszystkim, apelujący obrońca trzeciego z wymienionych oskarżonych niezasadnie kwestionował, że zarejestrowane rozmowy prowadzone były m.in. za pośrednictwem numerów telefonicznych użytkowanych przez oskarżonego K. (nr (...), (...). Przynależność owych numerów do wymienionego oskarżonego została wprost potwierdzona przez świadka P. K.
(2), który po odtworzeniu rozmów z kontroli operacyjnej wyjaśnił, że jego rozmówcą był P. K.
(1); nadto dzwoniący z wymienionych numerów rozmówca P. K.
(2)przedstawiał się jako (...), a był to pseudonim używany przez P. K.
(1). Dodać należało, że tak jednoznaczne ustalenie przynależności wymienionych numerów do oskarżonego K., czyniło oczywiście bezzasadnym podniesiony w apelacji jego obrońcy zarzut, jakoby w tym zakresie istniały niedające się usunąć wątpliwości wymagające zastosowania reguły ujętej w art. 5 § 2 k.p.k. Z kolei w przypadku oskarżonego N. – wbrew stanowisku apelującego obrońcy – jego identyfikacja jako osoby użytkującej telefon o nr (...), jednoznacznie wynika z analizy połączeń telefonicznych odczytanych łącznie z zeznaniami P. G.
(1). Z numerem tym kontaktowali się zatem w związku z poszczególnymi transakcjami narkotykowymi zarówno świadek P. G.
(1), jak i m.in. oskarżony S., przy czym wymieniony świadek wskazał, że w dniu (...) r., z uwagi na niemożność osobistego przeprowadzenia transakcji w dniu następnym, przekazał wymieniony numer A. S., jako telefon kontaktowy do N. N.
(1). Z kolei przyporządkowanie numerów do oskarżonych K. (nr(...)), S. (nr (...)) i S. (nr(...)), nie była kwestionowana przez ich apelujących obrońców, przy czym w przypadku oskarżonego S. posługiwanie się wymienionymi numerami, potwierdzał w swoich wyjaśnieniach sam oskarżony. Prawidło przyjął zatem Sąd I instancji, że wymienieni oskarżeni byli bez wątpliwości użytkownikami wskazanych wyżej numerów telefonicznych, w tym objętych kontrolą operacyjną, a w toku postępowania dowodowego nie ujawniała się żadna okoliczność nakazująca przyjąć, jakoby z numerów tych korzystały inne osoby. W tej sytuacji zgłoszone zarówno przez obrońcę oskarżonego K., jak i przez obrońcę oskarżonych N. i K., wątpliwości co do tożsamości osób, do których przyporządkowano ustalone numery telefonów oraz osób, których rozmowy utrwalono w toku kontroli operacyjnych, okazały się niezasadne, a omawiane stanowisko apelujących obrońców – w pełni dowolne. Podobnie, stawianie Sądowi I instancji zarzutu – jak uczynił to apelujący obrońca oskarżonego K. – że nie przeprowadził z urzędu dowodu z opinii z zakresu fonoskopii – co miało naruszyć art. 193 § 1 k.p.k. i art. 167 k.p.k. – celem identyfikacji głosów utrwalonych na nagraniach – w omówionych wyżej okolicznościach, uznane być musiało za oczywiście bezzasadne. Bezzasadność ta uwidoczniła się tym bardziej wobec faktu, że w toku procesu przed Sądem I instancji, ani obrońcy, ani oskarżeni nie zgłaszali w tym zakresie wątpliwości, ani też nie podejmowali żadnej aktywności dowodowej, zmierzającej do weryfikacji nagrań pod kątem identyfikacji rozmówców. Sąd Apelacyjny nie podzielił także stanowiska wyrażonego w apelacjach obrońcy oskarżonych N. i K. oraz obrońcy oskarżonego T. S.
(1), jakoby treść utrwalonych rozmów telefonicznych, prowadzonych przez oskarżonych, nie dostarczała zasadnych podstaw do przyjęcia, że dotyczyły one transakcji narkotykowych, a co za tym idzie – jakoby nagrania owych rozmów nie stanowiły należytej podstawy dowodowej przypisanych oskarżonym sprawstwa i winy w zakresie czynów narkotykowych. W pełni dowolne były zatem twierdzenia podnoszone przez wymienionych apelujących, jakoby fakt, że w utrwalonych rozmowach telefonicznych oskarżeni nie mówili wprost o narkotykach, pozostawiał wątpliwości co do tego, że przedmiotem ich działań faktycznie były narkotyki (amfetamina i marihuana). Przede wszystkim, zarówno doświadczenie zawodowe Sądu, jak i powszechnie dostępne doświadczenie życiowe jednoznacznie wskazują, że osoby obracające narkotykami zwyczajowo posługują się na ich określenie słowami zastępczymi, mającymi ukryć nielegalny charakter przedmiotu ich działań. W przeciwieństwie do tego – osoby prowadzące rozmowy dotyczące działań legalnych, w szczególności dokonujące nabycia legalnych produktów (jak np. opon – jak utrzymywał apelujący obrońca oskarżonego S.) z reguły nie mają potrzeby maskowania w rozmowach faktycznego ich przedmiotu, stąd, gdyby przedmiotem konwersacji były takie (legalne) sytuacje i legalne przedmioty, rozmówcy nie mieliby potrzeby starannego ukrywania ich charakteru i posługiwania się enigmatycznymi terminami zastępczymi, typu „szpak”, „feta”, „amelinium”, „biały laptop” (na oznaczenie amfetaminy) i „kłak”, „wąs”, „baba”, „babka” (na oznaczenie marihuany), ani też zastępowania – i to podczas trwania całej rozmowy – słów określających przedmiot rozmowy zaimkiem „to”. Naiwnie brzmiała próba wykazania przez obronę, jakoby przedmiotem rozmów, w których mowa była np. o dostarczeniu „takiej samej ilości tego” (np. „Taką samą ilość i wszystko to” – „ Tamto, co ostatnio?’ – jak w rozmowie pomiędzy P. K.
(2)a P. G.
(1), poprzedzającej transakcję z dnia (...) r. (plik (...), stenogram k. 786, 1035) nie było faktycznie mowy o narkotykach. Podobnie, oczywiście niezasadne, a wręcz naiwne były twierdzenia obrony, jakoby treść utrwalonych w toku kontroli operacyjnej rozmowy oskarżonych, w których umawiali się oni np. o zapłatę „sześciu stów za całego szpaka” (vide: plik (...), stenogram na k. 819), pozostawiała wątpliwości co do tego, że dotyczyły one narkotyków. Dodać należało, że znacznie wymienionych terminów, jak określeń poszczególnych rodzajów narkotyków, wprost potwierdzili w swoich relacjach procesowych świadek P. K.
(2)i oskarżony A. S.. W tym kontekście za oczywiście bezzasadny uznać należało podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonych N. i K. zarzut wadliwego jakoby nieprzeprowadzenia przez Sąd I instancji z urzędu dowodu z opinii biegłego językoznawcy na okoliczność interpretacji słów utrwalonych na nagraniach z kontroli operacyjnych. Semantyczna analiza treści wyrażeń językowych – w sytuacji gdy oskarżeni intencjonalnie posługiwali się nazwami nieadekwatnymi do ich rzeczywistego znaczenia – byłaby mało przydatna dla zinterpretowania, co faktycznie mieli na myśli wypowiadając dane słowo. W tej sytuacji, bardziej przydatne dla zdekodowania treści wypowiedzi oskarżonych było wspomniane doświadczenie zawodowe Sądu, niż wiedza specjalna z zakresu językoznawstwa. Wiedza ta byłaby bowiem przydatna jedynie do przeanalizowania leksykalnego znaczenia danego pojęcia, nie zaś ustalenia znaczenia nadanego danym słowom przez oskarżonych. W swej istocie, postulowany przez apelującego dowód z opinii biegłego językoznawcy był dowodem, o którym mowa w art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k., a zatem dowodem nieprzydatnym do stwierdzenia danej okoliczności. Zauważyć następnie należało, że istotnym elementem zarzutów wszystkich de facto apelacji było kwestionowanie prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji oceny innych poza wspomnianymi wyżej dowodami z materiałów z kontroli operacyjnej, kluczowych w sprawie dowodów, pochodzących z osobowych źródeł dowodowych, tj. zeznań (a uprzednio wyjaśnień) świadków P. K.
(2)i P. G.
(1), będących współuczestnikami tego samego procederu narkotykowego, który zarzucono oskarżonym w niniejszej sprawie. I w tym wypadku jednakże, wbrew oczekiwaniom apelujących obrońców, kontrola instancyjna wykazała, że we wszystkich przypadkach zarzuty skierowane przeciwko ocenie dowodu z zeznań wymienionych świadków nie zasługiwały na uwzględnienie. W przypadku wymienionych świadków – wbrew stanowisku apelujących obrońców oskarżonych – nie ujawniły się żadne zasadne okoliczności, w tym dotyczące ich sfery motywacyjnej, mogące wskazywać na dążenie do fałszywego obciążenia oskarżonych w niniejszej sprawie. Zauważyć należało, że istotnym argumentem przywołanym przez apelującego obrońcę oskarżonego P. K.
(1), mającym dowieść niewiarygodności wyjaśnień i zeznań P. K.
(2)i P. G.
(1), było odwołania się do ich motywacji, nakierowanej na dążenie do poprawy własnej sytuacji procesowej nawet kosztem zeznawania nieprawdy. Takie stanowisko apelującego było nieuprawnione. O ile bowiem bezspornym było, że P. K.
(2)i P. G.
(1), będący współuczestnikami tego samego procederu narkotykowego, chcąc zyskać legalne korzyści procesowe i poprawić swoją sytuację prawną, chociażby w zakresie wymiaru kary, w sposób oczywisty mieli interes prawny w tym, by dostarczyć organom ścigania informacji o czynach i sprawcach powiązanych z ich własną przestępczą działalnością, to jednak twierdzenia obrony, jakoby realizując swój cel procesowy, świadkowie prezentowali zmyśloną narrację, fałszywie oskarżając P. K.
(1)(czy pozostałych oskarżonych) – nie zostało przez apelującego wykazane. W zakresie omawianego zarzutu, apelujący obrońca poprzestał bowiem na prezentacji wywodu, który sprowadzał się zasadniczo do myśli, że fałszywe oskarżanie innych osób i zmyślanie faktów w sposób niejako naturalny wynika z dążenia oskarżonego (potem świadka) do uzyskania legalnych korzyści procesowych w postępowaniu karnym. Apelujący formułując swoją argumentację zdawał się wprost twierdzić, że uznanie zeznań P. K.
(2)i P. G.
(1)za wiarygodne nie było możliwe w sytuacji, gdy świadkowie ci posiadali w sprawie interes prawny. Myślenie takie pomijało jednak okoliczność, że w interesie świadków było przedstawienie organom ścigania jak największej ilości informacji przydatnych dowodowo, a więc prawdziwych i dających się skutecznie zweryfikować w toku postępowania, tylko takie bowiem informacje spełniają kryteria, o których mowa chociażby w art. 60 § 4 k.k., warunkując tym samym możliwość uzyskania przez świadków wskazanych w tym przepisie korzyści procesowych. Omawiane wywody apelacji abstrahowały też od bezspornej okoliczności, że P. K.
(2)i P. G.
(1)będąc osobami ściśle związanymi z procederem handlu narkotyków, który zarzucono także oskarżonym w niniejszej sprawie, mieli faktyczne możliwości posiąść wiedzę o ich czynach i roli w tymże procederze. Podkreślenia wymagało przy tym, że składając swojej wyjaśnienia i zeznania obaj wymienieni świadkowie nie unikali podawania okoliczności obciążających ich samego, jako współsprawców czynów objętych zarzutami. Ponadto – jak trafnie skonstatował Sąd I instancji – podając okoliczności obciążające, P. K.
(2)w żaden sposób nie obciążał oskarżonych, w tym K., nadmiernie, ale opisywał ich role wyłącznie w znanym sobie zakresie, nie kształtując swojej relacji zgodnie ze spodziewanymi oczekiwaniami organów ścigania. Apelujący obrońca oskarżonego T. S.
(1)nie wykazał także, jakoby wiarygodne były początkowe relacje procesowe P. K.
(2), w których świadek nie obciążał wymienionego oskarżonego, z których to relacji świadek na późniejszym etapie postępowania wycofał się. Odnośnie tej relacji, słusznie przyjął Sąd I instancji, że świadek początkowo nie chciał obciążać oskarżonego, uznając go za osobę, której reakcje bywają nieprzewidywalne. Nie bez znaczenia dla przyznania relacjom procesowym P. K.
(2)i P. G.
(1)waloru wiarygodności był też sposób zaprezentowania przez nich posiadanej wiedzy o przestępczym procederze – w tym konsekwencja i wewnętrzna spójność ich bogatej w szczegóły relacji, składanej przez nich w różnym czasie i w różnym charakterze procesowym. Podkreślenia wymagało w szczególności, że obaj wymienieni zeznawali w niniejszej sprawie w charakterze świadków, a zatem eksponowany przez obronę ich własny interes procesowy, przestał odgrywać istotna rolę – wszak w niniejszym procesie, na etapie postepowania jurysdykcyjnego, nie byli oni oskarżonymi. Zauważyć zaś należało, że zeznając w takim charakterze, zarówno P. K.
(2)jak i P. G.
(1), konsekwentnie podtrzymywali swoje relacje obciążające nie tylko oskarżonych, ale też samych siebie. Wskazać również należało na – niesłusznie negowany przez apelujących obrońców – fakt obecności w relacjach procesowych P. K.
(2)i P. G.
(1)pewnych psychologicznych wyznaczników wiarygodności relacjonowania zdarzeń, w tym umiejętność osadzenia faktów w miejscu i czasie, czy nieukrywanie niepamięci pewnych szczegółów zdarzeń, czy wyraźne zaznaczania, które z podawanych faktów były przedmiotem ich wiedzy, a które jedynie domysłów, czy wnioskowania. Takie cechy ich relacji procesowych stanowiły dodatkowe potwierdzenie wiarygodności świadka i uprawdopodobnienie podawanych przezeń faktów. Nie było również tak, jak podkreślał w swojej apelacji obrońca oskarżonych N. N.
(1)i K. K.
(1), jakoby zeznania P. K.
(2)i P. G.
(1)zawierały różnice i nieścisłości wykluczające uznanie ich za wiarygodne. Apelujący nie starał się nawet wskazać, na czym owe sygnalizowane przez niego różnice i nieścisłości miałyby polegać. W szczególności nie wykazał, jakoby nie mogły być one zasadnie wyjaśnione – jak uczynił to Sąd I instancji – naturalnym procesem zapominania przez świadków pewnych szczegółów zdarzeń. Ze swej istoty błędne logicznie było zatem rozumowanie apelujących obrońców, upatrujących przede wszystkim w samym fakcie pochodzenia informacji z dowodu z pomówień, niezawodnej przesłanki wniosku o tym, że obciążając oskarżonych w niniejszej sprawie P. K.
(2)i P. G.
(1)podawać mieli nieprawdę. Wnioskowanie takie ignorowało wszystkie ujawnione w toku postępowania przed Sądem I instancji okoliczności wskazujące na pozytywną weryfikację dowodową treści relacji procesowych wymienionych świadków, w tym zgodność ich zeznań z treścią wspomnianych materiałów z kontroli operacyjnej. Jak trafnie zauważył i ocenił Sąd I instancji w swoich szczegółowych rozważaniach dotyczących poszczególnych przypisanych oskarżonym transakcji narkotykowych, treść dowodów z zeznań P. K.
(2)i P. G.
(1)w sposób precyzyjny współgrała i uzupełniała się wzajemnie z treścią utrwalonych rozmów, dając tym samym pełne podstawy dowodowe do odtworzenia przebiegu owych transakcji oraz rodzaju i ilości objętych nimi narkotyków. Nadto, zeznania P. K.
(2)i P. G.
(1)nie tylko potwierdzały się wzajemnie oraz jednoznacznie współgrały z treścią wymienionych materiałów z kontroli operacyjnej, ale potwierdzone także zostały częściowo wyjaśnieniami oskarżonego T. S.
(1)(przyznającego się m.in. do posiadania amfetaminy i marihuany), jak również opiniami kryminalistycznymi (stwierdzającymi, że substancje zatrzymane u oskarżonych K. i S. były substancjami psychotropowymi i środkami odurzającymi), czy wynikami przeszukań, w trakcie których u oskarżonego S. ujawniono szereg przedmiotów służących do przygotowywania i zażywania porcji narkotyków. Z okoliczności tych wynikało, że omawiane dowody z pomówień pochodzących od P. K.
(2)i P. G.
(1)– wbrew twierdzeniom apelujących obrońców – nie tylko nie były sprzeczne z żadnym innym wiarygodnym dowodem, ale też w zakresie poszczególnych objętych nim faktów, znajdował potwierdzenie w treści innych dowodów zgromadzonych w sprawie. Z przedstawionych dotychczas rozważań wynikało zatem, że żaden z podniesionych przez apelujących obrońców, szczegółowych zarzutów proceduralnych, nie podważył skutecznie prawidłowości procedowania Sądu I instancji w przedmiocie dowodów, w tym z materiałów utrwalonych w toku kontroli operacyjnych oraz zeznań wymienionych świadków. Przeprowadzona kontrola instancyjna doprowadziła zatem do konkluzji, że dowody te były legalne, prawidłowo wprowadzone do procesu i poddane ocenie w sposób adekwatny do zasad prawa dowodowego, w szczególności bez uchybienia wymogom odwoływania się do wiedzy specjalnej biegłych. Dowody te, przede wszystkim z materiałów z kontroli operacyjnej oraz zeznań świadków K. i G. były zatem miarodajnym źródłem dowodowym dla ustalenia, że to oskarżeni K., K., N., S. i S. dokonywali poszczególnych transakcji, których przedmiotem były narkotyki. Treść wymienionych dowodów – jak trafnie ustalił Sąd I instancji, a czemu apelujący obrońcy przeczyli niezasadnie – oceniona w sposób kompleksowy z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, dostarczała pełnych podstaw dowodowych do poczynienia ustaleń potwierdzających sprawstwo i winę oskarżonych w zakresie zarzuconych im czynów narkotykowych. Przede wszystkim – jak trafnie zauważył Sąd I instancji – istotą postępowania dowodowego w niniejszej sprawie było to, by wszystkie zarejestrowane rozmowy, a zatem materiały uzyskane w ramach sprawy operacyjnej o kryptonimie (...), tj. materiały z kontroli operacyjnej o kryptonimie (...), poddać analizie w sposób kompleksowy, łącznie z zeznaniami kluczowych w sprawie świadków P. K.
(2)i P. G.
(1). Bowiem przestępcza działalność zarzucona oskarżonym K., K., N., S. i S. pozostawała w ścisłym związku z działalnością narkotykową dwóch wyżej wymienionych świadków. W takiej właśnie wzajemnej relacji, poszczególne utrwalone rozmowy oraz relacje procesowe świadków K. i G. dostarczały informacji na temat poszczególnych elementów ciągu zdarzeń, składającego się