przepis art. 101 1 §1 k.p. stosuje się odpowiednio, gdy pracodawca i pracownik mający dostęp do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, zawierają umowę o zakazie konkurencji. W umowie (która wymaga pod rygorem nieważności formy pisemnej - art. 101 3 k.p.) określa się także okres obowiązywania zakazu konkurencji oraz wysokość odszkodowania należnego pracownikowi od pracodawcy, przy czym odszkodowanie to – zgodnie z treścią § 3 w/w przepisu – nie może być niższe od 25% wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania zakazu konkurencji. Odszkodowanie może być wypłacane w miesięcznych ratach. W razie sporu o odszkodowaniu orzeka sąd pracy. W treści § 2 art.
k.p. wskazano, że zakaz konkurencji, o którym mowa w §1 przestaje obowiązywać przed upływem terminu, na jaki została zawarta umowa przewidziana w tym przepisie, w razie ustania przyczyn uzasadniających taki zakaz lub niewywiązywania się pracodawcy z obowiązku wypłaty odszkodowania. Z zasady umowa o zakazie konkurencji po ustaniu zatrudnienia uwypukla realizację pracowniczego obowiązku dbałości o dobro pracodawcy. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż wskazane w art.
warunki określające podmiot klauzuli konkurencyjnej nie podlegają ocenie na podstawie kryteriów obiektywnych, lecz zależą od subiektywnego przekonania pracodawcy, ważącego własny interes przy formułowaniu zakazu. Umowa o zakazie konkurencji może być więc zawarta nawet wówczas, gdy pracodawca jedynie przewiduje, że pracownik uzyska szczególnie ważne informacje. To pracodawca uznaje, czy wykorzystanie u konkurencji nabytej przez pracownika wiedzy mogłoby narazić go na szkodę. Podmiotem umowy o zakazie konkurencji może być więc każdy pracownik, co do którego pracodawca samodzielnie i w sposób swobodny zdecyduje, czy posiadane przez niego informacje są takimi, o jakich mowa w art.
Dążąc do zawarcia umowy o zakazie konkurencji pracodawca zamierza zabezpieczyć swój interes przed możliwymi jego naruszeniami ze strony zatrudnionych u niego pracowników lub byłych pracowników. Pracodawca kieruje się własnym przekonaniem, iż dany pracownik ma dostęp do informacji, które uważa za szczególne ważne, ponieważ ich ujawnienie mogłoby narazić go na szkodę, nawet jeśli ocena taka nie ma obiektywnego uzasadnienia, gdy okazuje się, że pracownik nie miał lub nie ma dostępu do tego rodzaju istotnych informacji, bądź wykorzystanie nabytej przez niego wiedzy nie narażało pracodawcy na szkodę (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z: 13 kwietnia 2005 r., sygn. II PK 258/04, 14 maja 1998 r., sygn. I PKN 121/98, 17 listopada 1999 r., sygn. I PKN 358/99, 17 grudnia 2001 r., I PKN 742/00, OSNP 2003 nr 24, poz. 588). Prawo do odszkodowania za listopad 2016r. powódka wywodziła z zawartej z byłym pracodawca umowy o zakazie konkurencji. Umowa ta była przedmiotem oceny w postępowaniu (...) 697/16 zawisłym przed tut. Sądem, w którym to powódka domagała się analogicznego odszkodowania, tyle że za wrzesień 2016r. Prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 6 października 2019 r. wydanym w sprawie (...)Pa 16/19 oddalono powództwo I.L. o odszkodowanie z tytułu zawartej umowy o zakazie konkurencji uznając ją za nieważną (art. 58 § 2 k.c. w zw. z art. 300 k.p.). W ocenie Sądu Okręgowego, sporna umowa jako jedna z dziewięciu została zawarta w momencie, gdy pewne już były zmiany w składzie zarządu pozwanej. Okoliczności zawarcia umów o zakazie konkurencji i krąg osób, z którymi je zawierano jednoznacznie wskazywał, że celem umów nie było zabezpieczenie interesów pozwanego pracodawcy, lecz wyłącznie przysporzenie nieuzasadnionych korzyści zagrożonej zwolnieniami kadry zarządzającej, w tym również powódce. Prawomocny wyrok sądu korzysta z powagi rzeczy osądzonej, co oznacza niemożność poczynienia w innym toczącym się postępowaniu ustaleń pozostających z nim w sprzeczności. Zgodnie bowiem z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd Rejonowy związany przytoczonym wyrokiem Sądu Okręgowego w S. nie mógł dokonywać samodzielnie ustaleń w zakresie oceny ważności umowy o zakazie konkurencji, co czyniło zbytecznym prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie szerszym niż zostało to dokonane. Z tego względu, stan faktyczny uznany został za bezsporny w zakresie łączącego strony pracowniczego stosunku prawnego oraz co do treści spornej umowy wraz z okolicznościami jej zawarcia, jak również w zakresie prawomocnych orzeczeń zapadłych w sprawie (...) 697/16. Wnioski dowodowe strony powodowej o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków oraz o przesłuchanie samej powódki zostały oddalone na podstawie art. 235
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.