z powodu braku uzasadnienia dla ustaleń Sądu I instancji: - dlaczego Sąd I instancji nie rozważył opinii zawartej w aktach sprawy innego biegłego ortopedy dr med. J. F., mimo istotnych sprzeczności między opiniami biegłych lekarzy ortopedów składających opinie w toku niniejszego postępowania, dlaczego przyjął opinię biegłego ortopedy R. E. jako podstawę do swoich ustaleń, dlaczego nie dokonał analizy treści uzasadnienia każdej opinii z osobna, co powoduje, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie odpowiada prawu. - dlaczego Sąd I instancji przy ocenie zeznań powódki i jej męża nie uwzględnił, ani nie uzasadnił skutków odmowy przez powódkę przedstawienia dowodów, do których została zobowiązana przez Sąd I instancji i które pozwoliły by na ustalenie obrażeń jakich doznała powódka w wyniku zdarzenia w dniu 10 stycznia 2011 roku, szczególnie że nie ma żadnych świadków tego zdarzenia. W konkluzji pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania za obie instancje, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji z uwzględnieniem kosztów postępowania apelacyjnego jako części kosztów procesu. W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o oddalenie apelacji w całości oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zwarzył co następuje: Apelacja podlegała oddaleniu jako bezzasadna. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w przedmiocie procesu (art. 227 k.p.c.) nie są obarczone błędem i znajdują oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania. Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje zatem wskazane ustalenia za własne. Zarzut obrazy przepisu art. 233 § 1 k.p.c. należy zatem uznać za chybiony w sytuacji, gdy ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji pozostaje w zgodzie z dyrektywami wskazanymi w przywołanej normie prawnej, zaś stanowisko skarżącego stanowi jedynie polemikę z prawidłowo ocenionymi ustaleniami faktycznymi, przyjętymi u podstaw kwestionowanego orzeczenia. W tym miejscu przypomnieć jedynie wypada, że w doktrynie i judykaturze panuje zgoda co do tego, że z uwagi na przyznaną Sądowi swobodę w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. może być uznany za zasadny jedynie wtedy, gdy podstawą rozstrzygnięcia uczyniono rozumowanie sprzeczne z zasadami logiki bądź wskazaniami doświadczenia życiowego, czego nie sposób zarzucić Sądowi Rejonowemu. W sytuacji, gdy na podstawie zgromadzonych dowodów możliwe jest wyprowadzenie konkurencyjnych wniosków co do przebiegu badanych zdarzeń, dla podważenia stanowiska Sądu orzekającego nie wystarcza twierdzenie skarżącego o wadliwości poczynionych ustaleń odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości, ale trzeba podważyć prawidłowość dokonanej przez Sąd oceny wskazując, że jest ona wadliwa w rozumieniu wyżej przytoczonym. W przeciwnym razie analizowany zarzut sprowadza się do polemiki ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd, co jednak nie jest wystarczające do wzruszenia kwestionowanego rozstrzygnięcia (por. T. Ereciński w: Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, pod red. T. Erecińskiego, wyd. V, SIP Lex, tak też Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 4 sierpnia 2016r., I ACa 162/16; por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2000r., V CKN 17/00; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 25 stycznia 2018r., III AUa 367/17; wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 12 stycznia 2018r., III AUa 518/17). Sąd I instancji w sposób prawidłowy dokonał oceny materiału dowodowego w niniejszej sprawie. Nie sposób przyznać skarżącemu racji, iż Sąd pominął dowody, a w zawiązku z tym dokonał ustaleń sprzecznych z pominiętymi dowodami. Skarżący zarzuca naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., podnosząc, iż powódka podczas pobytu w Szpitalu (...) w P. oświadczyła, że urazu kolana doznała w lutym 2012 roku. Na dowód, skarżący wskazuje dokument z karty informacyjnej szpitala z P., gdzie została wskazana data przebytego urazu, która następnie została skorygowana. Nie może umknąć uwadze Sądu, iż pobytowi w szpitalu towarzyszą lęk, niepokój, nierzadko ból fizyczny. Poszkodowana, wskazując lekarzowi datę zdarzenia na skutek tak silnych bodźców, mogła zatem się przejęzyczyć. Nie budzi jednak wątpliwości Sądu, iż uraz jakiego doznała powódka, miał miejsce w styczniu 2011 roku. Sąd Rejonowy dokonał ustaleń w oparciu o szereg dokumentacji medycznej – począwszy od dokumentacji przyjęcia powódki w Poradni chirurgii urazowo – ortopedycznej Wojewódzkiej (...) w Ł., gdzie zostało wykonane badanie RTG oraz rozpoznano stłuczenie kolana prawego, poprzez kartę informacyjną leczenia szpitalnego Wojewódzkiego Szpitala (...) w Ł., aż do dokumentacji medycznej leczenia szpitalnego w Klinice (...), Onkologicznej i Traumatologii Oddziału Urazowo-Ortopedycznego, Ortopedii Rekonstrukcyjnej i Onkologicznej O.-Rehabilitacyjnego Szpitala (...) w P., w którym to rozpoznano u pozwanej uraz więzadła krzyżowego przedniego prawego stanu kolanowego w przebiegu urazu skrętnego. Sąd również oparł się na opiniach biegłego ortopedy, oraz doświadczeniu życiowym, a także na okoliczności, iż powódka zarówno przed zdarzeniem jak i po nim, nie doznała żadnych urazów. Niezrozumiałym, w ocenie Sądu Odwoławczego, jest również pogląd pozwanego, co do braku jego odpowiedzialności za szkodę powstałą u powódki. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż to pozwany prowadził w czasie zdarzenia parking płatny przy ulicy (...). Na bilecie parkingowym wydanym powódce widniał NIP działalności gospodarczej prowadzonej przez S. S., który jako jedyny pobierał dochody z parkingu. Prowadzenie parkingu odbywało się w ramach działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą (...) P.P.H.U. (...). Sąd odwoławczy nie miał wątpliwości, iż uznać należało, że pozwany jest osobą odpowiedzialną za utrzymanie parkingu. Przechodząc dalej, zgodnie z art. 233 § 2 k.p.c., Sąd ocenia negatywne zachowania stron, utrudniające lub uniemożliwiające przeprowadzenie dowodów w toku postępowania. Powyższe oznacza, że Sąd może uznać za nieudowodnione twierdzenie tej strony, która odmówiła przedstawienia dowodu lub stawiała przeszkody w jego przeprowadzeniu, bądź też przyjąć za prawdziwe twierdzenia strony przeciwnej. Nie oznacza to jednak, że wnioski Sądu każdorazowo tak będą się kształtowały. Ocena uzależniona jest bowiem od okoliczności sprawy, a poczynienie ustaleń innych od wskazywanych przez stronę, która wnioskowała o przeprowadzenia dowodu, może wynikać z pozostałego materiału procesowego, rozważonego według wspomnianych wyżej kryteriów oceny dowodów. W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom apelującego, powódka sprostała ciążącym na niej wymaganiom udowodnienia powstania szkody. Przedstawiła dokumentację medyczną, która w sposób przejrzysty dokumentowała przebieg rekonwalescencji po zdarzeniu. Zarzut naruszenia art.
nie zasługuje na uwzględnienie. Powołanie się na podstawę naruszenia w postaci art.
jest usprawiedliwione tylko wówczas, gdy z uzasadnienia orzeczenia nie daje się odczytać, jaki stan faktyczny lub prawny stanowił podstawę rozstrzygnięcia, co uniemożliwia kontrolę instancyjną. Inaczej rzecz ujmując, zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia może okazać się zasadny tylko wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w art.
zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli, czyli gdy treść uzasadnienia orzeczenia sądu pierwszej instancji uniemożliwia całkowicie odtworzenie i ocenę wywodu (ciągu wnioskowania o faktach i prawie), który doprowadził do przyjęcia zawartego w sentencji rozstrzygnięcia. To, czy w istocie sprawa została wadliwie, czy prawidłowo rozstrzygnięta nie zależy od tego, jak zostało napisane uzasadnienie. Jedynie w takim wypadku uchybienie art.
może być uznane za mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że nie każde uchybienie w zakresie konstrukcji uzasadnienia orzeczenia Sądu drugiej instancji może stanowić podstawę do kreowania skutecznego zarzutu. Skarżący musi przy tym wykazać zaistnienie tego rodzaju wadliwości, które czynią uzasadnienie bezwartościowym dla oceny wydanego rozstrzygnięcia sprawy ( vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 5 lipca 2018 r., I ACa 24/18, publ. Legalis nr 1842038). Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu odwoławczego Sąd Rejonowy pochylił się nad całością zebranego materiału dowodowego, a przedstawione w uzasadnieniu rozważania dotyczące podstawy prawnej orzekania w pełni oddają motywy, jakimi kierował się Sąd Rejonowy. Tym samym uzasadnienie wyroku Sądu I instancji czyni zadość wymogom stawianym w art.
Podsumowując powyższy wywód stwierdzić należy, iż apelacja pozwanego nie zawierała zarzutów, mogących podważyć rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego i w konsekwencji podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. Mając na uwadze, iż apelujący przegrał proces, a powód poniósł koszty związane z udziałem w postępowaniu apelacyjnym, należało zwrócić mu żądane koszty. Na koszy te złożyły się koszty ustanowienia pełnomocnika w sprawie, ustalone na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.