art. 30 ustawy o wspieraniu rozwoju można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie, jeżeli dotyczą one tych samych stron i związane są z realizacją tej samej inwestycji (art. 206 ust. la Pt). Zatem możliwe było prowadzenie jednego postępowania dotyczącego wszystkich nieruchomości i budynków Spółdzielni objętych wnioskiem (...). Przechodząc do meritum należy wskazać, że zakres dostępu, a tym samym i zakres postępowania przed organem, wyznacza treść wniosku operatora o wydanie decyzji. (...) we wniosku do Prezesa UKE o wydanie decyzji, ale także we wniosku do Spółdzielni, wskazywał na potrzebę dostępu do nieruchomości oraz do budynków Spółdzielni, w celu zapewnienia telekomunikacji w budynkach w technologii (...) (światłowód do domu) oraz doprowadzenia przyłącza telekomunikacyjnego także w technologii światłowodowej. Oceniając wniosek operatora pod kątem istniejących uregulowań prawnych, Sąd doszedł do przekonania, że prawidłowe było rozstrzygnięcie Prezesa UKE umożliwiające (...) dostęp do nieruchomości Spółdzielni, w zakresie opisanym w decyzji. W szczególności rozstrzygnięcie Prezesa UKE w odniesieniu do doprowadzenia przyłącza telekomunikacyjnego aż do punktu styku znajduje podstawę prawną w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju. Zamierzeniem inwestycyjnym (...) było wybudowanie elementu przyłącza telekomunikacyjnego, o jakim mowa art. 2 pkt 27b lit. a Pt, w postaci doprowadzenia do budynków światłowodowego odcinka linii kablowej do punktu styku, tj. zapewnienia dostępu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju. Zgodnie z tym przepisem, przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu powinien zostać zapewniony dostęp do nieruchomości, w tym do budynku oraz punktu styku, polegający na umożliwieniu mu doprowadzenia przyłącza telekomunikacyjnego aż do punktu styku. W tym stanie prawnym Prezes UKE prawidłowo ustalił warunki dostępu operatora do nieruchomości polegającego na wykonaniu przyłącza telekomunikacyjnego, w celu świadczenia w budynku usług telekomunikacyjnych zgodnie z założeniem inwestycyjnym operatora i wybraną przez niego technologią. Należy mieć przy tym na względzie fakt, że art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju w brzmieniu aktualnym na datę wydania decyzji, nie uzależnia ustalenia tego rodzaju dostępu od żadnych przesłanek, tym samym bez znaczenia dla udzielenia dostępu polegającego na doprowadzeniu przyłącza telekomunikacyjnego do budynku jest fakt istnienia przyłączy telekomunikacyjnych już doprowadzonych do budynku ani tego, czy zachodzi możliwość ich wykorzystania. Odnosząc się do rozstrzygnięcia organu dotyczącego instalacji telekomunikacyjnej, to w pierwszej kolejności należy wskazać, że instalacja telekomunikacyjna, w rozumieniu art. 2 pkt 8a Pt, to elementy infrastruktury telekomunikacyjnej, w szczególności kable i przewody wraz z osprzętem instalacyjnym i urządzeniami telekomunikacyjnymi, począwszy od punktu połączenia z publiczną siecią telekomunikacyjną (przełącznica kablowa) lub od urządzenia systemu radiowego do gniazda abonenckiego. Wniosek (...) dotyczył w tym zakresie wykonania w technologii (...) typu (...) (gigabitowa pasywna sieć światłowodowa) instalacji telekomunikacyjnej budynków. Wniosek (...) w odniesieniu do instalacji telekomunikacyjnej odpowiadał więc regulacji zapewnienia dostępu do nieruchomości, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy o wspieraniu rozwoju, polegającego na wykonaniu instalacji telekomunikacyjnej budynku, na którą składać się będzie kanalizacja telekomunikacyjna z umieszczonym w niej kablem światłowodowym oraz wymagany osprzęt instalacyjny i przełącznice światłowodowe. W światle poczynionych wyżej ustaleń w budynkach Spółdzielni znajduje się instalacja telekomunikacyjna innych operatorów, oraz samego (...). Przy czym (...), a także pozostali operatorzy posiadają jedynie miedziane kable telekomunikacyjne służące do świadczenia usług w technologii miedzianej, która bądź nie jest przystosowana do dostarczania usług szerokopasmowego dostępu do Internetu o przepustowości co najmniej 30 Mb/s., bądź też wprawdzie umożliwia świadczenie usług szerokopasmowego dostępu do Internetu o przepustowości co najmniej 30 Mb/s (technologia H., tj. wykorzystująca w części kable światłowodowe oraz kable koncentryczne wykonane w technologii miedzianej) lecz uniemożliwia świadczenie usług przez (...) w takim standardzie, jaki zostałby osiągnięty w przypadku wybudowania przez (...) własnej sieci (...). Powyższa konstatacja jest wynikiem analizy wyjaśnień złożonych w toku postępowania administracyjnego przez właścicieli instalacji telekomunikacyjnej w budynkach, które zostały zweryfikowane przez organ regulacyjny w bazie danych (...). W tym stanie faktycznym Sąd ustalił, że istniejąca w budynkach Spółdzielni instalacja uniemożliwia świadczenie usług w tych budynkach przez (...) w takim standardzie, jaki zostałby osiągnięty w przypadku wybudowania przez (...) własnej sieci (...). Skoro więc istniejąca w budynku instalacja telekomunikacyjna w postaci kabli i przewodów nie odpowiada zapotrzebowaniu (...), to zachodzą podstawy do tego, aby w oparciu o przepis art. 30 ust 1 pkt 3 lit b ustawy przyznać (...) dostęp do nieruchomości polegający na prawie wykonania instalacji telekomunikacyjnej w budynkach Spółdzielni w technologii (...). Ponadto, odwołując się także do wyjaśnień operatorów należało uznać, że także kanalizacja telekomunikacyjna tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, rozumiana jako zespół rur służący do układania w nim kabli telekomunikacyjnych, znajdująca się w budynku jest niedostępna jak i nie odpowiada zapotrzebowaniu (...). W budynkach własną kanalizację telekomunikacyjną posiada wprawdzie (...), jednak istniejąca kanalizacja telekomunikacyjna budynków była przewidziana pod kable miedziane i możliwy jest w niej brak miejsca na urządzenia związane z obsługą włókien światłowodowych (jak np. splittery), czy też na kable światłowodowe w osłonie zapobiegającej uszkodzeniom włókien światłowodowych, ale także kanalizacja tego rodzaju nie jest dostosowana do układania w niej włókien światłowodowych, które nie mogą być zginane tak, jak zwykłe przewody miedziane. Zatem Prezes UKE prawidłowo uznał, że z uwagi na uwarunkowania natury technicznej (wymagania dla kanalizacji telekomunikacyjnej pod kabel światłowodowy), o ile umieszczenie kabli światłowodowych nie będzie możliwe w istniejącej i stanowiącej własność (...) kanalizacji telekomunikacyjnej, to (...) uprawniona jest do wykonania nowych kanalizacji telekomunikacyjnych budynków. Reasumując, na Spółdzielni spoczywa obowiązek zapewnienia (...) dostępu do nieruchomości i budynków Spółdzielni polegającego na umożliwieniu wykonania instalacji telekomunikacyjnych budynków wykorzystujących kable światłowodowe jako medium transmisyjne. Warto przy tym zwrócić uwagę, że ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych stanowi także implementację dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/61 (UE z 15 maja 2014 w sprawie środków mających na celu zmniejszenie kosztów realizacji szybkich sieci łączności elektronicznej (DZ. Urz. UE L 155, s.1). Wskazano w niej, że uznając znaczenie dostępu do szybkich łączy szerokopasmowych, państwa członkowskie przyjęły ambitne cele w zakresie rozwoju sieci szerokopasmowych określone w komunikacie Komisji „Europejska agenda cyfrowa − cyfrowe stymulowanie europejskiego wzrostu gospodarczego”, a mianowicie do 2013 roku zapewnić wszystkim obywatelom Europy podstawowy dostęp do łączy szerokopasmowych, zapewnić by do 2020 roku wszyscy obywatele Europy mieli możliwość dostępu do łączy o znacznie większej przepustowości, przekraczającej 30 Mb/s, przy czym co najmniej 50 % gospodarstw domowych w Unii ma mieć abonament na dostęp do łączy internetowych o przepustowości przekraczającej 100 Mb/s (punkt 2 preambuły). Wydając rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie należało więc uwzględnić także cele w zakresie rozwoju sieci szerokopasmowych wynikające z powołanej dyrektywy, do których zalicza się przede wszystkim postulat zapewnienia wszystkim obywatelom Europy dostępu do łączy o coraz większej przepustowości. W postulat ten wpisuje się zamierzenie (...), którego celem jest zbudowanie w budynkach Spółdzielni sieci światłowodowej i zaoferowanie ich mieszkańcom usług telekomunikacyjnych, o jak największej jakości. Przy czym należy wskazać, że decyzja realizuje kryterium interesu użytkowników, którzy zważywszy na błyskawiczny postęp technologiczny z jakim mamy do czynienia w ostatnich dekadach, uzyskają dzięki inwestycji (...), zaspokojenie potrzeb w zakresie nowoczesnych i szybkich łączy umożliwiających świadczenie usług telekomunikacyjnych. Wobec ustalenia, że zostały spełnione przesłanki pozwalające na pozytywne rozstrzygnięcie wniosku (...) Prezes UKE prawidłowo wydał, na podstawie art. 22 ust. 1 w związku z art. 30 ust. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju, decyzję zastępującą umowę o dostęp. Zgodnie z powołanymi regulacjami, decyzja zastępuje umowę o dostępie, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju. Na mocy decyzji (...) uzyskał prawo dostępu do nieruchomości, w tym do budynków Spółdzielni wymienionych w decyzji, w celu zapewnienia telekomunikacji w tych budynkach. Dostęp do nieruchomości, uprawnia (...) do korzystania z opisanych w decyzji budynków w celu wykonania swojej instalacji telekomunikacyjnej w technologii światłowodowej. Decyzja zastępująca umowę w sposób szczegółowy reguluje prawa i obowiązki stron, a Spółdzielnia zasadniczo nie zgłaszała istotnych uwag do treści poszczególnych regulacji. W szczególności Spółdzielnia nie wnosiła także o zmianę decyzji, poprzez uregulowanie w odmienny sposób praw i obowiązków stron, co do których miała uwagi, czego konsekwencją jest utrzymanie decyzji w mocy w całości, gdyż Sąd nie może orzekać o zmianie decyzji w sytuacji gdy strona tego nie żądała, gdyż stanowiłoby to orzeczenie ponad żądanie strony. Spółdzielnia domagała się jedynie uchylenia decyzji, ku czemu Sąd nie znalazł jednak podstaw. Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania wskazującego na brak odpłatności dostępu, ryzyko dewastacji klatek schodowych i korytarzy przy okazji prowadzenia przez operatora robót montażowych, ale także zasad uiszczania kaucji i zaspakajania z niej roszczeń, to zarzuty te okazały się nie być zasadne. W pierwszej kolejności należy wskazać, że na mocy art. 30 ust. 3a ustawy o wspieraniu usług dostęp jest nieodpłatny. Wniosek taki jest jednoznaczny w świetle treści art. 30 ust. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju, który wprawdzie nakazuje organowi przy wydawaniu decyzji stasować odpowiednio m.in. przepisy art. 22 ust. 2-4 ustawy o wspieraniu rozwoju odnoszące się do decyzji o dostępie do infrastruktury technicznej, które dotyczą odpłatności dostępu, niemniej jednak odpowiednie stosowanie wiąże się w tym wypadku z koniecznością pominięcia tych przepisów, skoro kwestia odpłatności, a w zasadzie jej braku została wprost uregulowana w art. 30 ust 3a, który wyraźnie stanowi, że dostęp jest nieodpłatny. Dlatego prawidłowo organ nie zawarł w decyzji postanowień dotyczących pobierania przez Spółdzielnię od (...) opłat za dostęp. Jednakże, organ uwzględnił w rozstrzygnięciu regulację zawartą w art. 30 ust. 3b ustawy o wspieraniu rozwoju, w myśl której przedsiębiorca telekomunikacyjny ponosi koszty: 1) związane z udostępnieniem nieruchomości w celu wykorzystywania istniejącego przyłącza telekomunikacyjnego lub istniejącej instalacji telekomunikacyjnej budynku albo doprowadzenia do budynku przyłącza telekomunikacyjnego lub wykonania instalacji telekomunikacyjnej budynku, w tym przywrócenia stanu pierwotnego, 2) utrzymania udostępnionego przyłącza telekomunikacyjnego, instalacji telekomunikacyjnej budynku lub całości lub części kabla telekomunikacyjnego. Stosownie do powyższego Prezes UKE w decyzji zobowiązał (...) do ponoszenia kosztów wykonywania czynności,
1 sentencji decyzji (§ 2 ust. 12 pkt 1 sentencji decyzji). Zgodnie z § 2 ust. 12 pkt 2 sentencji decyzji (...) jest zobowiązany do zwrotu Spółdzielni wydatków, które Spółdzielnia poniesie w związku z wykonywaniem przez (...) uprawnień określonych w § 2 ust. 1 sentencji decyzji. Takimi wydatkami (kosztami) przewidzianymi przez Prezesa UKE są w szczególności koszty energii elektrycznej zużytej przez (...). Powyższe rozwiązanie pozwoli na zwrot Spółdzielni przez (...) wszelkich wydatków i kosztów jakie poniesie Spółdzielnia w trakcie realizacji inwestycji, które będą oczywiście uzasadnione i wynikające z prac prowadzonych przez (...). Tym samym trudno zgodzić się z twierdzeniem Spółdzielni, że Prezes UKE nie rozstrzygnął o zwrocie poniesionych kosztów. Zwrot opisanych wyżej kosztów przez (...) będzie następował w oparciu o przedstawione przez Spółdzielnię dokumenty księgowe, a termin uiszczenia tych kosztów będzie wynosił 14 dni od dnia otrzymania tych dokumentów przez Operatora (§ 2 ust. 13 sentencji decyzji). Jak słusznie podnosił organ, koszty podlegające zwrotowi powinny pozostawać w adekwatnym związku z faktem prowadzenia przez (...) prac i nie mogą prowadzić do bezpodstawnego wzbogacenie Spółdzielni. Nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut dotyczący tożsamości dostępu telekomunikacyjnego z instytucją służebności przesyłu, oraz, że kwesta ta, jako, że nie mieści się w kompetencji Prezesa UKE, nie upoważnia go do rozstrzygania o dostępie. Jakkolwiek istotnie Prezes UKE nie ma kompetencji do regulowania w trybie administracyjnym służebności przesyłu, niemniej ma kompetencji do regulowania dostępu telekomunikacyjnego, co wprost wynika z treści ustawy o wspieraniu rozwoju. Zdaniem Sądu, jakkolwiek można doszukiwać się pewnych cech podobieństwa obu instytucji, jest to wszak prawo do korzystania z cudzej nieruchomości w określony sposób, zbliżone do rzeczowego prawa jakim jest służebność, niemniej jednak jest to szczególna regulacja sektorowa prawa publicznego, dotycząca rynku telekomunikacyjnego i jako lex specjalis wyłącza stosowanie innych uregulowań, szczególnie tych odnoszących się do stosunków cywilno-prawnych. Instytucja służebności przesyłu nie była przedmiotem analizy ani rozstrzygnięcia Prezesa UKE ponieważ nie znajdowała zastosowania do stanu faktycznego ustalonego w ramach prowadzonego postępowania, ani tym bardziej nie była przedmiotem wniosku operatora. Odnośnie obawy Spółdzielni o zagrożenie dla estetyki ciągów komunikacyjnych czy wręcz ich dewastacji, do czego może doprowadzić położenie kolejnej instalacji w budynkach, to należy wskazać, że nie jest to okoliczność, która w świetle obowiązujących regulacji prawnych może stanowić przeszkodę do udzielenia dostępu telekomunikacyjnego, o jakim mowa w art. 30 ustawy o wspieraniu rozwoju. Niewątpliwi prace montażowe zazwyczaj stanowią ingerencję w budynek, niemniej jednak jest to wpisane we wszelkie prace instalacyjne, a zatem także dostęp na potrzeby poprowadzenia instalacji telekomunikacyjnej także mieści w sobie taką formę ingerencji, lecz, co należy podkreślić, zaakceptowaną przez ustawodawcę. Warto przy tym zaznaczyć, że (...) zobowiązany jest do wykonania instalacji telekomunikacyjnej budynku w miarę możliwości w istniejącej kanalizacji telekomunikacyjnej, a zatem bez zasadniczej ingerencji w substancję budynku. Ponadto należy zwrócić uwagę, że wykonywanie przez (...) uzyskanego w drodze decyzji dostępu, powinno następować w zgodzie z przepisami powszechnie obowiązującego prawa (§ 2 ust. 2 decyzji). W związku z powyższym, (...) został zobowiązany w decyzji do wykonania infrastruktury w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa i do prowadzenia prac instalacyjnych oraz konserwacyjnych swoich urządzeń stanowiących elementy infrastruktury w sposób niekolidujący z instalacjami znajdującymi się na nieruchomości lub w budynku oraz nie powodując ich uszkodzenia bądź wadliwego działania (§ 2 ust. 4 decyzji) oraz do tego, aby wykonując instalację telekomunikacyjną budynku używał wyłącznie urządzeń spełniających wszystkie wymagania przewidziane prawem, w tym dotyczące odpowiednich norm bezpieczeństwa oraz posiadania stosownych certyfikatów (§ 2 ust. 5 decyzji). Poza tym zgodnie z art. 30 ust. 1c ustawy o wspieraniu rozwoju przedsiębiorca telekomunikacyjny jest obowiązany do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu przyłącza telekomunikacyjnego, kabla telekomunikacyjnego lub instalacji telekomunikacyjnej budynku, co znajduje odzwierciedlenie w § 2 ust. 2 i 3 sentencji decyzji. Nie bez znaczenia dla obaw Spółdzielni o dewastację jest też okoliczność, że (...) ponosi odpowiedzialność za szkody wynikające bezpośrednio z prac związanych z wykonaniem, eksploatacją, konserwacją, naprawą lub wymianą infrastruktury (§ 2 ust. 11 decyzji), a wykonanie infrastruktury przez (...) musi nastąpić zgodnie z wszystkimi wymogami przewidzianymi w przepisach prawa, przez co należy rozumieć w szczególności przepisy Prawa budowlanego, przepisy z zakresu ochrony przeciwpożarowej, przepisy regulujące sposób realizowania infrastruktury telekomunikacyjnej czy bhp (np. § 2 ust. 7, § 4 ust 1, decyzji). Zabezpieczeniem praw Spółdzielni przed ewentualnym uszkodzeniem budynku, ale też innymi szkodami mogącymi powstać w związku z wykonywaniem przez (...) prawa dostępu, jest ustalenie kaucji zabezpieczającej roszczenia z tytułu naprawienia szkody, (§ 4 ust. 12-15 decyzji). Prezes UKE zobowiązał (...) do wpłacenia, przed przystąpieniem do realizacji prac,
2 pkt 1-2, kaucji w wysokości 2.000 zł za każdy kolejny zajmowany budynek, z tytułu zabezpieczenia należytego wykonania prac. W przypadku prac,
Podkreślenia przy tym wymaga, że ustanowiona kaucja w żaden sposób nie ogranicza możliwości żądania naprawienia szkody przenoszącej wartość kaucji, gdyż w każdym przypadku (...) odpowiada za naprawę całkowitej szkody na zasadach ogólnych uregulowanych w kodeksie cywilnym. Powyższe zasady współpracy, oraz obowiązki nałożone na (...) w zaskarżonej decyzji zdaniem Sądu pozwalają uznać, że prawa Spółdzielni zostały w sposób właściwy zabezpieczone, w szczególności także na wypadek ewentualnej dewastacji czy zniszczenia klatek. Nie wchodząc w szczegóły, Sąd konstatuje, że Prezes UKE wydając decyzję wziął pod uwagę stanowiska stron przedstawione w toku postępowania, kierując się jednocześnie kryteriami określonymi w art. 22 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju, tj. koniecznością zapewnienia niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych warunków dostępu. Sąd podzielił w tym zakresie w całości argumentacje organu przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W szczególności ustalone w decyzji warunki dostępu, uwzględniają zasadę proporcjonalności gdyż, w stanie faktycznym sprawy nie istniała inna możliwość zapewnienia (...) dostępu niż władcza decyzja administracyjna, gdyż Spółdzielnia odmawiała dostępu w sposób dobrowolny. Wyrazem zastosowania zasady proporcjonalności jest ustalenie przez Prezesa UKE w decyzji o dostępie zrównoważonych praw i obowiązków dla stron tej decyzji, tak aby ustawowy cel (dostęp do nieruchomości w celu zapewnienia telekomunikacji) został osiągnięty, przy jednoczesnym poszanowaniu praw Spółdzielni. Ustalone w decyzji zasady dostępu nie są zbyt uciążliwe dla Spółdzielni i uwzględniają w należytym zakresie jej prawa i interesy. W odniesieniu do zasady niedyskryminacji Prezes UKE wydając rozstrzygnięcie w sprawie, wziął pod uwagę warunki dostępu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju, jakie zostały ustalone w innych podobnych przypadkach, co znane jest Sądowi z urzędu, mając jednocześnie na uwadze potrzebę zapewnienia zrównoważonych praw i obowiązków obu stron postępowania (zasada proporcjonalności), interes tych stron oraz prowadzoną politykę regulacyjną, której celem jest stworzenie zasad wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych. Na poprawność rozstrzygnięcia Prezesa UKE w tym zakresie wskazuje brak zastrzeżeń Prezesa UOKK do przedstawionego projektu decyzji w ramach postępowania konsultacyjnego. Jeśli chodzi o zarzuty odwołania, wskazujące na naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, to Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela utrwalony w judykaturze pogląd o nieskuteczności powoływania się na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w postępowaniu przed SOKiK, poza pewnymi wyjątkami. W szczególności, tego typu zarzuty zasadniczo nie mogą stanowić samoistnej podstawy uchylenia decyzji. Wynika to z faktu, że wniesienie do sądu odwołania od decyzji administracyjnej wszczyna dopiero cywilne, pierwszoinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sąd dokonuje własnych ustaleń, rozważając całokształt materiału dowodowego (takie stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 maja 1991r., sygn. akt III CRN 120/91; postanowieniu z dnia 11 sierpnia 1999r. sygn. akt I CKN 351/99; wyroku z dnia 19 stycznia 2001r. sygn. akt I CKN 1036/98). Podobnie Sąd Apelacyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 grudnia 2006r. stwierdził, iż zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego nie mogą być podnoszone przed SOKiK, który jako sąd powszechny rozpatruje sprawę od nowa, co skutkuje brakiem możliwości uchylenia decyzji zaskarżonej do tego sądu z uwagi na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (sygn. akt VI ACa 620/06). W sprawie niniejszej zdaniem Sądu postępowanie administracyjne toczące się przed Prezesem URE nie było dotknięte taką wadą, która uzasadniałaby uchylenie decyzji. Wyjątki od zasady, że zarzuty procesowanie odnoszące się do etapu postępowania administracyjnego nie mogą doprowadzić do uchylenia decyzji w ramach rozpoznania odwołania, które zostały wykreowane przez orzecznictwo Sądu Najwyższego, wskazują, że taka możliwość odnosi się tylko do takich zarzutów, które po pierwsze nie mogą być niejako konwalidowane na etapie postępowania sądowego (jak ma to miejsce np. w odniesieniu do ustaleń faktycznych, środków dowodowych, oceny dowodów, niektórych wad formalnych samej decyzji) ale także waga tych zarzutów musi być na tyle istotna, że uzasadnia ona uchylenie decyzji. Chodzi o takie uchybienia organu, na skutek których przedsiębiorca, którego dotyczy decyzja, nie ma zapewnionych odpowiednich gwarancji proceduralnych, w szczególności mówi się tutaj o uchybieniach tego rodzaju (wadach kwalifikowanych decyzji), które istotnie wpłynęły na merytoryczną treść zaskarżonej decyzji lub też takie sytuacje w których zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Rozpoznając zarzuty powoda dotyczące naruszenia zasad postępowania administracyjnego, Sąd jednak nie dopatrzył się wśród nich takich, które naruszałyby np prawo odwołującego się do obrony, czy innych które wskazywałyby na wydanie decyzji w warunkach nieważności. W szczególności także decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że decyzja odpowiada prawa. W tym stanie rzeczy, Sąd w oparciu o przepis art. 479 53 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie, gdyż nie było podstaw do jego uwzględnienia. O kosztach postępowania rozstrzygnięto, zgodnie z wyrażoną w art. 98 § 1 k.p.c., zasadą odpowiedzialności za wynik procesu przyjmując, że kosztami należnymi wygrywającym sprawę – Prezesowi UKE i zainteresowanemu (...) były tylko koszty wynagrodzenia pełnomocników procesowych w wysokości po 720 zł, ustalone na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia odwołania. SSO Małgorzata Perdion-Kalicka
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.