poprzez oddalenie wniosku o stwierdzenie likwidacji depozytu pomimo spełnienia przesłanek ustawowych do stwierdzenia likwidacji; - naruszenie art. 6 ust. 1-3 ustawy z dnia 18 października 2006r. o likwidacji niepodjętych depozytów poprzez przyjęcie, że dla stwierdzenia likwidacji depozytu konieczne jest ustalenie spadkobierców, a następnie wezwanie ich do odbioru depozytu; - naruszenie art. 6 ust.5 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów poprzez jego niezastosowanie. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja jest niezasadna i podlega oddaleniu. Niezasadny jest zarzut naruszenia art.
Przepis ten określa wymogi, jakie powinien spełniać wniosek o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu. Kodeks wymaga wskazania we wniosku: okoliczności, w których nastąpiło złożenie do depozytu, dokładnego określenia depozytu podlegającego likwidacji, a także osoby, która jest uprawniona do odbioru depozytu. Powyższe wymogi traktowane są jako wymogi formalne. Wnioskodawca we wniosku nie wskazał osób uprawnianych do odbioru depozytu, w pozostałym zakresie wymogi formalne wniosku zostały spełnione. Uwzględnienie zaś wniosku o likwidację niepodjętego depozytu zostało uzależnione od podjęcia przez przechowawcę określonych czynności mających na celu ustalenie uprawnionego (art.
W sytuacji, gdy nie jest znana osoba uprawniona do odbioru depozytu lub nie jest znane jej miejsce zamieszkania lub siedziba, uwzględnienie wniosku o likwidację depozytu jest uzależnione od podjęcia przez wnioskodawcę określonych czynności mających na celu ustalenie uprawnionego. Wymóg ten dotyczy podjęcia w miarę prostych czynności, które mogłyby służyć ustaleniu spadkobierców zmarłego deponenta. Są one określone m.in. w art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 18 października 2006 r. (Dz.U. 2009 Nr 157, poz.1241 z póź. zm.) o likwidacji niepodjętych depozytów i dotyczą wystąpienia do organu prowadzącego właściwą ewidencję, rejestr lub zbiór danych o udzielenie informacji w sytuacji, gdy nie jest znane miejsce zamieszkania lub siedziby uprawnionego. W niniejszej sprawie występuje szczególna sytuacja, gdyż uprawniony do odebrania depozytu (F. K.), będący jednocześnie deponentem, zmarł po jego złożeniu i ta okoliczność stała się podstawą obowiązku przechowawcy do zwrotu depozytu osobie uprawnionej. Jeżeli między złożeniem depozytu a wniesieniem wniosku o likwidację depozytu doszło do zmiany osoby uprawnionej do jego odbioru, to we wniosku o stwierdzenie likwidacji depozytu należy wskazać podmiot aktualnie uprawniony. Oznacza to także, że zarówno na przechowującym spoczywa szczególny obowiązek ustalenia osoby uprawnionej do odebrania depozytu, gdyż można zakładać, że taka osoba może nie wiedzieć o istnieniu depozytu pozasądowego. Przesłanką skutecznego stwierdzenia likwidacji depozytu jest ustalenie, że osoba uprawniona miała w ogóle możliwość jego odebrania. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 2 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów wezwanie do odbioru depozytu powinno nastąpić niezwłocznie po jego złożeniu lub uzyskaniu wiadomości o wystąpieniu okoliczności, która umożliwia odebranie tego depozytu. W sytuacji gdy przyczyną podjęcia depozytu była śmierć deponenta, niezbędne jest zawiadomienie jego spadkobierców o tym zdarzeniu. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie wezwał spadkobierców zmarłego F. K. do odbioru depozytu zmarłego, a jedynie pismem z dnia 14.06.2016r. poinformował zgodnie z podjętymi przez siebie ustaleniami córki zmarłego, że na koncie depozytowym Domu Pomocy Społecznej pozostaje kwota po zmarłym F. K.. Ponadto poinformował córki, że kwota ta może być wypłacona po na postawie prawomocnego wyroku sądowego lub aktu poświadczenia notarialnego. Wnioskodawca uprzednio nie ustalił czy są one spadkobiercami uprawnionym do odebrania depozytu. Wnioskodawca skoro zobowiązał córki zmarłego F. K. do wykazania orzeczeniem Sądu lub aktem poświadczenia dziedziczenia, że są spadkobiercami po zmarłym ojcu, to miał świadomość, że to spadkobierca powinien być wezwany do odbioru depozytu. Przechowawca depozytu powinien wykazać się w tym zakresie niezbędną starannością, gdyż w przeciwnym razie nie można uznać, że upłynął termin określony w art. 4 ust. 2 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów. Tymczasem działanie domu pomocy społecznej było w niniejszej sprawie niespójne. Mimo doręczenia wezwania córkom zmarłego, które zapewne uznano za osoby uprawnione do odbioru depozytu, wcześniej w 2011r. na podstawie art. 6 ust. 5 powyżej cytowanej ustawy dokonano także wezwania do odbioru depozytu przez wywieszenie wezwania na tablicy informacyjnej. Zrobiono w niniejszej spawie odwrotnie od wymaganej kolejności. Ten ostatni przepis ma zastosowanie jedynie w razie braku możliwości doręczenia wezwania do odbioru depozytu lub nieustalenia uprawnionego. Dopiero więc gdy uzna się, że osoba, której doręczono wezwanie, nie jest osobą uprawnioną, można rozważać kwestię skutków zastosowania art. 6 ust. 5 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów. Tym samym Sąd Rejonowy nie naruszył art. 6 ust. 5 powyżej cytowanej ustawy poprzez jego niezastosowanie, bowiem dokonanie wezwania przez wywieszenie na tablicy informacyjnej było w świetle okoliczności sprawy nieskuteczne. W sytuacji gdy przedmiot depozytu stanowi prawo majątkowe, które wchodzi w skład spadku, uprawnionym do jego odbioru jest spadkobierca zmarłego. W postępowaniu o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu sąd nie opiera się bowiem tylko na twierdzeniach wnioskodawcy, że prawo do odbioru przysługuje wskazanemu uprawnionemu, ale jest obowiązany ustalić, kto jest tą osobą, a więc kto jest spadkobiercą. Należy przyjąć, że wydanie depozytu po śmierci może nastąpić tylko na podstawie orzeczenia o stwierdzeniu nabycia spadku lub poświadczenia dziedziczenia. Sformułowania przytoczonych przepisów stanowią zatem potwierdzenie ogólnej reguły, że osobami uprawnionymi również w rozumieniu art. 6 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów są jedynie spadkobiercy. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 6 ust. 1-3 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów poprzez przyjęcie, że dla stwierdzenia likwidacji depozytu konieczne jest ustalenie spadkobierców, a następnie wezwanie ich do odbioru depozytu. Uwzględnienie wniosku zostało uzależnione od podjęcia przez przechowawcę określonych czynności mających na celu ustalenie uprawnionego (art.
Skoro wnioskodawca nie wykonał tych czynności wniosek podlegał oddaleniu. Niewątpliwie istotną czynnością mogłoby być wystąpienie przez wnioskodawcę do sądu z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku. Nie można też wykluczyć wystąpienia z wnioskiem o złożenie przedmiotu do depozytu sądowego, skoro przechowawca jest obowiązany zwrócić przedmiot depozytu spadkobiercom zmarłego deponenta. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy oddalił apelację, jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13§2 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.