kk w postaci przyjęcia, iż nie ma możliwości zastosowania tego przepisu i wymierzenia kary ograniczenia wolności, w sytuacji gdy ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz udokumentowana sytuacja rodzinna i materialna oskarżonego jak też jego zachowanie wskazują jednoznacznie, iż kara ograniczenia wolności mogłaby spełnić swoje cele zarówno w zakresie prewencji ogólnej jak też indywidualnej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Tytułem wstępu do niniejszych rozważań w pierwszej kolejności wskazać należy, iż orzeczona względem oskarżonego kara w żadnym razie nie nosi cech rażącej niewspółmierności, a tylko tego rodzaju niewspółmierność mogłaby powodować, w myśl art. 438 pkt 4 kpk, wydanie orzeczenia reformatoryjnego. Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wówczas, jeżeli z punktu widzenia nie tylko sprawcy czy jego obrońcy, ale i ogółu społeczeństwa, orzeczona kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość. Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa – rażąco niewspółmierną, czyli niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować. W ocenie Sądu Okręgowego w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do wymierzenia kary innej rodzajowo lub w wyższym lub niższym rozmiarze. Podnoszony zarzut z art. 438 pkt 4 kpk, skarżący wiąże z obraza prawa materialnego, ale obraza prawa materialnego może polegać na błędnej wykładni przepisu, zastosowaniu nieodpowiedniego przepisu, a także na niezastosowaniu określonego przepisu, w sytuacji gdy jest to obowiązkowe. Natomiast przepis art.
kk nie ma zaś charakteru normy stanowczej (zawierającej nakaz lub zakaz określonego postępowania), zatem jego obraza - w rozumieniu art. 438 pkt 1 kpk - nie wchodzi w grę (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 kwietnia 2016 r. II AKa 42/16). W związku z tym zastosowanie instytucji uregulowanych w art.
Co więcej norma z art.
kk stanowi pewnego rodzaju odstępstwo od zasady, zgodnie z którą - za przypisany czyn wymierzana jest kara, która przewidziana została jako sankcja karna za konkretne przestępstwo. Stąd też sięgając po uregulowanie z art.
kk sąd za każdym razem obowiązany jest do indywidualnego podejścia i całościowego przeanalizowania konkretnego przypadku. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji wnikliwie rozważył kwestię zastosowania wobec oskarżonego represji karnej za przypisany mu czyn. Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął, iż brak jest możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art.
kk i wymierzenie oskarżonemu jedynie kary ograniczenia wolności za przypisany mu czyn, ponieważ kara nie spełniłaby swojego celu zarówno w zakresie prewencji generalnej, a także indywidualnej. Kara ograniczenia wolności byłaby karą niewspółmiernie łagodną biorąc pod uwagę, że oskarżony znajdował się pod znacznym wpływem alkoholu, a także mając na uwadze uprzednią karalność za czyn z art. 178a § 1 kk i art. 244 kk. Obrazuje to również lekceważący stosunek do obowiązującego porządku prawnego oraz wymiaru sprawiedliwości. Sąd Rejonowy analizując uprzednią karalności oskarżonego słusznie zauważył, że stosowane kary pozbawienia wolności z warunkowym ich zawieszeniem nie odnosiły pozytywnego skutku w zakresie zmiany postawy oskarżonego. Obrońca oskarżonego nie wskazał żadnych argumentów, które skutkowałyby uwzględnieniem apelacji. Wszystkie okoliczności wymienione w apelacji przez obrońcę związane z oceną wyjaśnień oskarżonego, jego sytuacją rodzinną zostały prawidłowo ocenione przez Sąd pierwszej instancji. Sąd Rejonowy ustalając rodzaj kary uwzględnił zarówno okoliczności łagodzące (skruchę oraz przyznanie się oskarżonego, jego stan zdrowia, a także sytuację rodzinną związaną z przewlekłym leczeniem z uwagi na zwyrodnienie kręgosłupa, fakt, że jest rencistą i ma na utrzymaniu 4 dzieci) oraz obciążające (znaczną ilość alkoholu, uprzednią karalność za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości). W związku z tym kara pozbawienia wolności w wymiarze 3 miesięcy – w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, będzie wystarczająca dla osiągnięcia celów kary i wymogów z art. 53 kk Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy słusznie nie znalazł podstaw do zastosowania wobec oskarżonego kary ograniczenia wolności. Nietrzeźwy kierowca stanowi niewątpliwie zagrożenie w ruchu drogowego, a wyjaśnienia oskarżonego związane z krótkim odcinkiem do przejechania 200 - 300 m, a także małym natężeniem ruchu w miejscu popełnienia czynu nie mogą stanowić żadnych okoliczności łagodzących, zwłaszcza gdy oskarżony był uprzednio karany za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Nie można pominąć zeznań świadka B. M., który opisał sposób w jaki oskarżony prowadził pojazd mechaniczny zjeżdżając ze swojego pasa ruchu, stanowiąc zagrożenie dla nadjeżdżających z naprzeciwka, nie reagował na sygnał dźwiękowe. Takie zachowanie oskarżonego świadczy o lekceważącym stosunku nie tylko do obowiązującego porządku prawnego, ale również bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ponadto cele prewencji indywidulanej i generalnej słusznie doprowadziły Sąd pierwszej instancji przy prawidłowym ustaleniu stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oraz pozostałych dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 kk, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzi konieczność orzeczenia wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności, albowiem kara ograniczenia wolności stanowiłaby nadmierną pobłażliwość, doprowadzając oskarżonego, ale również społeczeństwo do przekonania o jego bezkarności, co dodatkowo mogłoby stanowić pewne przyzwolenie na takie zachowania. Wniosek Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonym zakresie poprzez zastosowanie regulacji określonej w art. 37 a § 1 kk i orzeczenie wobec oskarżonego J. L. kary ograniczenia wolności. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu podniesionego przez obrońcę oskarżonego skutkowała bezzasadnością wniosku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.