Sygn. akt VII U 1040/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 lutego 2022r. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący:

§ 1k.p.c.

Z kolei uwzględniając ubezpieczonemu te okresy, co do których istniała taka możliwość i zmieniając w tym zakresie decyzję na podstawie art.

§ 2k.p.c., Sąd ustalił również ile wynosiły wynagrodzenia za pracę M.

P.. Wprawdzie ich wysokość nie była podawana przez pracodawcę do ZUS, bo składane deklaracje były bezimienne, Sąd jednak mógł oprzeć się na innych dostępnych dokumentach, które ZUS bezzasadnie pominął. Są to umowa o pracę oraz pisma dotyczące zmian wysokości wynagrodzenia, jakie otrzymywał ubezpieczony, złożone w oryginale. Wynika z nich, jakie kwoty płacy zasadniczej i dodatku funkcyjnego otrzymywał ubezpieczony od chwili zawarcia umowy o pracę. Wynosiły one łącznie: - od 8 stycznia 1990r. do 1 stycznia 1991r. – 820 000 zł miesięcznie; - od 2 stycznia 1991r. do 30 czerwca 1991r. – 2 400 000 zł miesięcznie; - od 1 lipca 1991r. do 1 stycznia 1992r. – 2 600 000 zł miesięcznie; - od 2 stycznia 1992r. do 30 kwietnia 1993r. – 4 200 000 zł miesięcznie; - od 1 maja 1993r. do 31 sierpnia 1994r. – 5 000 000 zł miesięcznie. Do wskazanych kwot Sąd nie doliczył premii uznaniowej, gdyż ani dokumenty, ani zeznania świadków i strony nie wskazują jej wysokości. Mając na względzie powołane okoliczności, Sąd Okręgowy na podstawie powołanego art.

§ 2k.p.c.

zmienił zatem zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. w ten sposób, że do wyliczenia kapitału początkowego M. P. uwzględnił okres jego zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) Sp. z o.o. w L. od 1 czerwca 1990r. do 31 lipca 1990r. oraz od 18 października 1990r. do 31 sierpnia 1994r. przyjmując, że wynagrodzenia za pracę stanowiły kwoty wcześniej wskazane. O kosztach zastępstwa procesowego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 100 k.p.c. Drugi ze wskazanych przepisów stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. W przedmiotowej sprawie Sąd, zasądzając od organu rentowego na rzecz M. P. kwotę 180 zł, a więc koszty zastępstwa procesowego w pełnym zakresie, w wysokości wynikającej z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2018r. poz. 265), miał na względzie, że ubezpieczony przegrał w niewielkim zakresie, gdyż okresy, których Sąd nie uwzględnił były krótkie, a poza tym powodem, dla którego nie zostały zaliczone nie była bezzasadność stanowiska ubezpieczonego, tylko okoliczność, o której była mowa. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, zasadne było włożenie na ZUS obowiązku zwrotu przeciwnikowi kosztów zastępstwa procesowego w całości.