UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 1072/18 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1 Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano
§ 1kk. Z zeznań świadka M. J. wynika bowiem, iż w dniu 21 kwietnia 2018 roku około godziny 21.00. telefonicznie skontaktowała się z nim oskarżona A. M.
(1), która poprosiła go, aby przyjechał po nią do restauracji (...), gdyż jest pijana i chce wracać do domu. Po głosie rozpoznał, iż kobieta jest pijana, jej mowa była bełkotliwa. Następnie ww. świadek udał się we wskazane miejsce, gdzie po zachowaniu oskarżonej (zataczanie się, problemy z utrzymaniem równowagi) i mowie (bełkotliwa mowa), stwierdził, iż jest ona nietrzeźwa. Kolejny kontakt z A. M.
(1)ww. świadek miał około godziny 21.50, kiedy to oskarżona, podczas wykonywania manewrów cofania, doprowadziła do kolidowania z samochodem marki V., należącym do jego kolegi J. G., po czym oddaliła się z miejsca zdarzenia. Poruszając się za nią świadek M. J. telefonicznie w godz. 22.26.20 do 22.40.19. wielokrotnie informował dyżurnego K. K. o aktualnym położeniu jej pojazdu i o tym, że pojazdem tym porusza się nietrzeźwa kierująca. Z zeznaniami świadka M. J. korespondują zeznania świadka - funkcjonariusza policji P. P., który wskazał, iż w dniu 21 kwietnia 2018 roku około godziny 23.35, z polecenia dyżurnego K. K., udał się w rejon parkingu hotelu (...), gdzie miał znajdować się pojazd marki C. (...) koloru białego o nr rej. (...), którym miała kierować kobieta w stanie nietrzeźwości. Podczas kontroli od kobiety czuć było silną woń alkoholu, kobieta potykała się, miała zachwianie równowagi oraz niewyraźną, bełkotliwą mowę. Opis zachowania oskarżonej podany przez świadka P. P. koresponduje zatem ze sposobem zachowania oskarżonej, przedstawionym przez świadka M. J.. Dodatkowo świadek P. P. zeznał, iż kobieta, podczas rozmowy, przyznała się, iż jechała pod wpływem alkoholu oraz, że wcześniej cofając uderzyła w pojazd marki V., należący do J. G.. Podkreślenia wymaga, iż zachowanie oskarżonej, która po przybyciu funkcjonariuszy udawała, że śpi, nie chciała otworzyć samochodu, a nadto poddać się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, świadczy o tym, że nie miała ona czystego sumienia. Osoba bowiem, która nie ma nic do ukrycia dąży do najszybszego wyjaśnienia sprawy i oczyszczenia się ze stawianego zarzutu, czy podejrzenia, a nie zachowuje się w taki sposób, jak A. M.
(1). Oskarżona w trakcie przeprowadzonych przez funkcjonariuszy policji czynności nie wspominała natomiast o spożywaniu jakiegokolwiek alkoholu na parkingu przed hotelem (...), już po zaprzestaniu przez siebie jazdy, nie okazywała funkcjonariuszom butelki po bimbrze, który rzekomo miała wypić. Niewątpliwie natomiast, gdyby rzeczywiście taka sytuacja miała miejsce powiedziałaby o tym interweniującym policjantom. Powyższe wskazuje, iż ta wersja zdarzeń powstała w późniejszym czasie, dla potrzeb toczącego się postępowania karnego. Podnieść również należy, iż oskarżona w trakcie trzykrotnego pobierania jej krwi do badania w dniu 22 kwietnia 2018 roku w godzinach 01.10 do 2.
- deklarowała spożycie poprzedniego dnia o godz.. 15.
- cytrynowej i piwa, co niweczy jej twierdzenie, iż alkohol wypiła dopiero pod hotelem (...), czyniąc tym samym wyjaśnienia całkowicie niewiarygodnymi. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wykazał, iż oskarżona, po zatrzymaniu pojazdu pod hotelem (...) nie spożywała żadnego alkoholu, a zatem do ustalenia zawartości alkoholu w jej krwi w dniu 21 kwietnia 2018 roku w godzinach 21.00.-23.
- okazała się przydatna ustna opinia biegłego R. C. złożona na rozprawie w dni 27 lutego 2020 roku (k. 174v-176v). W takim bowiem przypadku możliwe było przeprowadzenie przez biegłego rachunku retrospektywnego w dwóch wersjach, w zależności od założonego współczynnika eliminacji alkoholu na poziomie od 0,1 do 0,2 ‰. I tak, z dokonanych przez biegłego R. C. wyliczeń wynika, iż przyjmując ten współczynnik na poziomie 0,1 ‰ stężenie alkoholu we krwi oskarżonej wyniosłoby około godziny 21.
- -1,9 ‰, około godziny 23.10 – 1,68 ‰, zaś około godziny 23.
- – 1,6‰. Przyjmując natomiast współczynnik na poziomie 0,2 ‰ stężenie alkoholu we krwi oskarżonej wyniosłoby o godzinie 21.
- - 2,28‰, zaś około godziny 23.
- około 1,8 promila. Biegły R. C. zaznaczył, iż mając na względzie indywidualny współczynnik oskarżonej, który wynosi 0,13 ‰ na godzinę, bliższa w jej przypadku jest wersja ze współczynnikiem 0,1 ‰, która dodatkowo wskazuje na najbardziej korzystne dla niej parametry. Biegły podał także, iż osoby, których stężenie alkoholu we krwi mieści się w przedziale 1,4 -2,2 ‰ mogą zachowywać się w sposób brawurowy, agresywny, bez kontroli swoich zachowań, może u nich wystąpić, z uwagi na porażenie ośrodkowego układu nerwowego, bełkotliwa mowa, zwiększona samoocena, nieuzasadniona pewność siebie. A zatem opis zachowania oskarżonej przedstawiony przez świadka M. J. nie stoi w sprzeczności z wnioskami wynikającymi z opinii biegłego. Sąd oczywiście dostrzega, iż w sprawie IIW 1372/18 oskarżona została uznana za winną popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 kw, jednakże Sąd w żadnym razie nie jest związany tym rozstrzygnięciem, tym bardziej, iż opisane powyżej dowody, przeprowadzone w niniejszym postępowaniu, dały podstawę do poczynienia odmiennych ustaleń faktycznych. Stan nietrzeźwości osoby kierującej pojazdem zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 ‰ albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub też, gdy zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość (art.115 § 16 kk). Niewątpliwą jest rzeczą, że prowadzenie pojazdu mechanicznego lub innego pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego godzi w sposób bezpośredni w bezpieczeństwo ruchu, stanowiąc umyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa oraz stwarzając hipotetyczne niebezpieczeństwo nastąpienia poważnych skutków. Art. 178 a § 1 kk kryminalizuje bezskutkowe prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Uzasadnieniem karalności samego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego jest poważne zagrożenie, jakie ono stwarza dla osoby prowadzącej pojazd oraz innych osób. Kierowanie pojazdem, a zwłaszcza pojazdem mechanicznym po drogach publicznych wymaga pełnej sprawności psychomotorycznej, czujności, napięcia uwagi, zdolności do natychmiastowego, prawidłowego reagowania na powstające sytuacje na drodze. Tymczasem - jak dowiodły liczne badania - nawet małe ilości alkoholu (poniżej 0,5‰) w organizmie człowieka powodują istotne zaburzenia percepcji i uwagi, upośledzenie koordynacji ruchów, osłabienie sprawności wzroku, zwężenie pola widzenia i akomodacji. Do tego dochodzi odhamowanie psychiczne, spotęgowanie reakcji popędowych, osłabienie samokrytycyzmu i poczucia odpowiedzialności, większa skłonność do ryzyka. Przestępstwa z art.
§ 1kk może być popełnione wyłącznie z winy umyślnej.
Jednak odpowiedzialność na podstawie tego przepisu może mieć miejsce zarówno wówczas, gdy sprawca ma świadomość, że znajduje się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, jak i wtedy, gdy przewiduje, iż alkohol bądź inny środek nie został wydalony z organizmu i na to się godzi. Przesłanką konieczną do przypisania sprawcy odpowiedzialności za przestępstwo jest wykazanie mu winy. Pojęcie „winy” można określić jako możliwość uczynienia sprawcy zarzutu, iż w czasie i miejscu, gdy miał możliwość zachowania się zgodnego z prawem, wybiera zachowanie się niezgodne z obowiązującymi normami prawnymi. Wina w przypadku oskarżonej była niewątpliwa. A. M.
(1)jest kobietą dojrzałą, o ukształtowanej już osobowości, właściwym stanie rozwoju umysłowego, wolnym od zakłóceń czynności psychicznych i odpowiednim zasobie doświadczenia życiowego, zatem ma wystarczające rozeznanie i wiedzę życiową, by znać skutki spożycia alkoholu, czas jego spalania i konsekwencje prawne kierowania pod wpływem alkoholu. Zdaniem Sądu, żadne okoliczności nie usprawiedliwiają oskarżonej. A. M.
(1), mając świadomość rodzaju i ilości wprowadzonego do organizmu alkoholu oraz rozeznanie co do tego, że wydalanie alkoholu jest procesem długotrwałym, decydując się na prowadzenie pojazdu mechanicznego po zakończeniu jego konsumpcji, przewidywała możliwość popełnienia przestępstwa i godziła się na to. Niewątpliwie oskarżona naruszyła podstawowy obowiązek ciążący na kierowcy (zachowania trzeźwości), a tym samym regułę ostrożności o fundamentalnym wręcz znaczeniu dla bezpieczeństwa komunikacji. W ocenie Sądu po stronie oskarżonej brak jest jakiejkolwiek atypowej sytuacji motywacyjnej, dla której mogłaby ona nie dać posłuchu normie sankcjonowanej określonej w art.
§ 1kk.
W tych okolicznościach stopień winy oskarżonej należy ocenić na znaczny. Jako znaczny Sąd ocenił również stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonej. A. M.
(1)swoim zachowaniem godziła w niezwykle istotne dobro prawne, jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji. Naruszyła jedną z podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu, jaką jest zasada trzeźwości, zdecydowała się na prowadzenie samochodu, pomimo, że zawartość alkoholu w jej organizmie przekraczała dolną granicę stanu nietrzeźwości określoną w przepisach i to kilkukrotnie. Takie zachowanie podjęła umyślnie, wiedziała, że jako kierowca ma obowiązek zachowywać trzeźwość, iż po spożyciu alkoholu nie można jej prowadzić pojazdów, by nie narażać siebie i innych użytkowników dróg na niebezpieczeństwo. Występek wskazany w art.
§ 1
kk należy do grupy formalnych, sam fakt bowiem prowadzenia pojazdu mechanicznego lub innego pojazdu w stanie nietrzeźwości albo pod wpływem środków odurzających stanowi jego ustawowe znamiona. Bez znaczenia jest okoliczność, że pojazd był prowadzony prawidłowo i nie sprowadzał żadnego niebezpieczeństwa (por. wyrok SN z 24 listopada 1960 r., V K. 556/60, (...) 1961, nr 1, s. 190, wyrok SN z 10 marca 1964 r., IV K. 1296/61, OSNKW 1964, nr 10, poz. 152). 3.2 Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej B. K. M. G. 3.3 Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4 Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5 Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności A. M.
(1)I. Sąd kierując się dyrektywami z art 53 kk, orzekł w stosunku do oskarżonej za przestępstwo przypisane jej niniejszym wyrokiem karę 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym. Liczba orzeczonych wobec oskarżonej miesięcy kary ograniczenia wolności odpowiada stopniowi zawinienia oraz społecznej szkodliwość dokonanego przez nią czynu. Ustalona liczba godzin w ocenie Sądu uwzględnia sytuację rodzinną A. M.
(1), która nie pracuje, ma na utrzymaniu jedno dziecko, którym się opiekuje. A. M.
(1)II. I. Na podstawie art. 42 §2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk, Sąd orzekł wobec A. M.
(1)środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres czterech lat. Orzeczenie tego rodzaju środka karnego wobec oskarżonej miało charakter obligatoryjny, czas trwania zakazu jest niezbędny do wyeliminowania A. M.
(1)z ruchu drogowego, aby zapewnić jego bezpieczeństwo i jednocześnie jest to okres wystarczający dla osiągnięcia celów prewencyjnych w stosunku do oskarżonej. A. M.
(1)III. I. Na podstawie art. 43a § 2 kk Sąd orzekł wobec oskarżonej świadczenie pieniężne w kwocie 5000 (pięć tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Świadczenie to nie jest formą naprawienia szkody, lecz stanowi środek karny pełniący funkcje o penalnym charakterze, jego wysokość określona w najniższym dopuszczonym przez ustawę wymiarze, została dostosowana do możliwości finansowych oskarżonej, która nie osiąga stałego dochodu i utrzymuje jedno dziecko. A. M.
(1)IV. I. Na podstawie art. art. 63 § 4 kk Sąd zaliczył oskarżonej A. M.
(1)na poczet orzeczonego wobec niej w punkcie II wyroku środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy nr (...) od dnia 26 lipca 2018 roku.
- 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.
- inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
- KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności V. Na koszty złożyły sądowe w niniejszej sprawie w łącznej kwocie 3883,15 zł złożyły się na następujące kwoty: - 120 zł tytułem opłaty od kary ograniczenia wolności na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j.: Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.); - 30 zł tytułem opłaty za uzyskanie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego na podstawie art. 618 § 1 pkt 10 kpk w zw. z § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 861); - 40 zł tytułem opłaty za ryczałt za doręczenia korespondencji w postępowaniu przygotowawczym i sądowym – na podstawie art. 618 § 1 pkt 1 kpk w zw. z § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 663 ze zm.)’ - 208,03 zł za przeprowadzenie badania i wydanie sprawozdania z zakresu badania alkoholu etylowego w płynach ustrojowych (k. 34), - 2092,50 zł tytułem należności świadków (k. 110, 144), - 1392,62 zł wydatki związane z wydaniem opinii przez biegłego R. C. (k. 168, 173). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk uznając, iż aktualna sytuacja oskarżonej, pozwala na uiszczenie przez nią kosztów sądowych jedynie w części, tj. w kwocie 1500 złotych. A. M.
(1)aktualnie nie osiąga dochodów, ma zaś na utrzymaniu jedno dziecko. 1.Podpis Sędzia Monika Marcinkowska