poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku, - naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 78 w zw. z art. 77 § 1 i § 2 u.g.n. i art. 80 u.g.n. poprzez przyjęcie, że okoliczność, iż doszło do wcześniejszego uchybienia w zakresie ustalania opłaty rocznej na etapach poprzedzających wypowiedzenie nie może zamykać drogi właścicielowi do prawidłowego ustalenia tejże opłaty na przyszłość. W apelacji wskazano nadto, że Sąd Rejonowy nie zastosował przepisu art. 77 ust. 2a u.g.n. W oparciu o wskazane zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez ustalenie opłaty rocznej począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r. na kwotę 11.509,50 zł, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na apelację pozwany wnosił o oddalenie apelacji, względnie zmianę zaskarżonego wyroku przez zastosowanie do ustalonej w wyroku Sądu I instancji wysokości opłaty przepisu art. 77 ust. 2a u.g.n. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja jest częściowo zasadna, aczkolwiek z przyczyn innych niż wskazane w apelacji. Ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny pozostawał poza sporem; apelacja nie zawierała zarzutów w tym przedmiocie. Sąd Okręgowy podziela zatem dokonane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne, uzupełniająco ustalając jedynie, że wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości (oznaczonej ówcześnie numerem działki (...) – decyzja k. 129) ustalona wyrokiem Sądu Rejonowego w Pabianicach z dnia 15 lutego 2005 roku wynosiła 11.509,50 zł (wyrok k. 130). W pierwszej kolejności należy odnieść się do podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia przepisu art.
przez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku. Należy wskazać, że w orzecznictwie ukształtowanym jeszcze na podstawie art. 328 § 2 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 7 listopada 2019 r. przyjmowało się, iż mankamenty dotyczące treści uzasadnienia orzeczenia podlegającego zaskarżeniu apelacją z reguły nie należą do tego rodzaju uchybień, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ uzasadnienie wyraża jedynie motywy wcześniej podjętego rozstrzygnięcia (tak np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II UK 148/09). Z tego względu powołanie się na naruszenie art.
(przed dniem 7 listopada 2019 r. – art. 328 § 2 k.p.c. określającego niezbędne elementy uzasadnienia wyroku) jest usprawiedliwione tylko w wyjątkowych wypadkach, gdy uzasadnienie sądu I instancji jest na tyle wadliwie, że uniemożliwia przeprowadzenie instancyjnej kontroli prawidłowości zaskarżonego wyroku (podobnie postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2021 r., (...) 45/21, LEX nr 3112371 i powołane tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Sąd Rejonowy przyjął, iż wypowiedzenie jest ważne i skuteczne w świetle art. 78 u.g.n. Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku jest zatem możliwa. Przechodząc do kwestii związanych z zastosowaniem prawa materialnego, w ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął, że wypowiedzenie nie narusza ustawy, jest ważne i wywołuje skutki prawne. Sąd Okręgowy podziela stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 listopada 2013 r. (sygn. akt II CSK 90/13), zgodnie z którym narzucenie w art. 78 ust. 1 u.g.n. właścicielowi gruntu przeprowadzającemu aktualizację opłaty rocznej szeregu obowiązków w zakresie treści wypowiedzenia ma charakter ochronny względem użytkownika wieczystego i dlatego obowiązki te powinny być traktowane restryktywnie. Stanowisko takie nie daje jednak podstaw do formułowania dodatkowych, nie zawartych w ustawie obowiązków. W treści powołanego przepisu przewidziano – ponad oświadczenie o wypowiedzeniu i ofertę nowej wysokości opłaty –jedynie następujące dodatkowe wymagania (wskazywane również w powołanym orzeczeniu SN): - poinformowania, w jaki sposób skalkulowana została nowa opłata, - pouczenia użytkownika o drodze, w jakiej wypowiedzenie może zostać zakwestionowane, - podania wartości nieruchomości gruntowej oszacowanej przez rzeczoznawcę, - powiadomienia o miejscu, w którym zapoznać się można z operatem szacunkowym, a więc z metodologią ustalenia nowej wartości nieruchomości. Kwestionowane wypowiedzenie (akta GG.6843.42.2015 – karta nienumerowana) zawiera wszystkie wskazane elementy. Ustawa nie wymaga natomiast, aby w wypowiedzeniu wskazana była kwotowo dotychczasowa wysokość opłaty. Błędne wskazanie dotychczasowej wysokości opłaty nie wpływa zatem na ważność wypowiedzenia. Nie ulega nadto wątpliwości, że – wobec tego, iż przed dniem wypowiedzenia obowiązywała opłata w wysokości 11.509,50 zł, można i należy rozumieć oświadczenie woli właściciela w ten sposób, że ta właśnie opłata jest wypowiadana. Oświadczenie woli nie może być bowiem interpretowane bez uwzględnienia okoliczności, w jakich zostało złożone (art. 65 § 1 k.c.). Podsumowując, Sąd Rejonowy nie naruszył art. 78 u.g.n. Należy jednak zauważyć, że w niniejszej sprawie występują podstawy do zastosowania przepisu art. 77 ust. 2a u.g.n., na co również wskazywał skarżący (k. 290). Jak stanowi powołany przepis, w przypadku gdy zaktualizowana wysokość opłaty rocznej przewyższa co najmniej dwukrotnie wysokość dotychczasowej opłaty rocznej, użytkownik wieczysty wnosi opłatę roczną w wysokości odpowiadającej dwukrotności dotychczasowej opłaty rocznej. Pozostałą kwotę ponad dwukrotność dotychczasowej opłaty (nadwyżka) rozkłada się na dwie równe części, które powiększają opłatę roczną w następnych dwóch latach. Opłata roczna w trzecim roku od aktualizacji jest równa kwocie wynikającej z tej aktualizacji. Jak trafnie wskazał Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 13 czerwca 2016 r. (sygn. akt I ACa 193/15, LEX nr LEX nr 2071310) sąd powinien w orzeczeniu kształtującym obowiązek użytkownika wieczystego z tytułu opłaty rocznej określić wysokość jego świadczeń w poszczególnych okresach z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 77 ust. 2a u.g.n. W niniejszej sprawie dotychczasowa opłata wynosiła 11.509,50 złotych, a zatem zaktualizowana wysokość opłaty przewyższa ponad dwukrotnie wysokość dotychczasowej opłaty, co uzasadnia zastosowanie mechanizmu przewidzianego w analizowanym przepisie. W pierwszym roku po aktualizacji (tj. w roku 2016) użytkownik powinien zatem wnieść opłatę w wysokości 23.019 zł (dwukrotność dotychczasowej opłaty). Nadwyżka w kwocie 30.666,99 zł (to jest 53.685 zł – 23.019 zł) rozkłada się na dwie równie części, po 15.333,49 zł (30.666,99 / 2). W roku 2017 opłata wynosi zatem 38.352,99 zł (23.019 zł + 15.333,49 zł), a począwszy od 2018 r. kwotę wynikającą z aktualizacji, czyli 53.685,99 zł. Wskazane kwoty zostały zamieszczone w sentencji wyroku. Reasumując, z uwagi na niezastosowanie przez Sąd Rejonowy przepisu art. 77 ust. 2a u.g.n. Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok. Z uwagi na to, że powództwo nie zostało uwzględnione w części, w jakiej powód żądał ustalenia niższej wysokości opłaty, w tej części powództwo zostaje oddalone, co również znalazło odzwierciedlenie w sentencji wyroku. Apelacja powoda została w pozostałej części oddalona jako bezzasadna (art. 385 k.p.c.). Z uwagi na to, że co do zasady stanowisko Sądu Rejonowego co do wysokości zaktualizowanej opłaty rocznej było prawidłowe, a zmiana wyroku ograniczyła się do zastosowania okresu przejściowego przewidzianego w art. 77 ust. 2a u.g.n., Sąd Okręgowy rozstrzygnął o kosztach postępowania apelacyjnego na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., przyjmując, że skarżący przegrał postępowanie apelacyjne niemalże w całości. Od powoda zasądzono zatem na rzecz pozwanego zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1.800 złotych (§ 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, Dz.U.2015.1800).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.