← Polska

III RC 428/20

Sygn. akt III RC 428/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 sierpnia 2021 r. Sąd Rejonowy w Pruszkowie, III Wydział Rodzinny i Nieletnich w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia M

§ 1

pkt 1 kpc jako zmierzający do wykazania faktu bezspornego, przyznanego przez stronę postępowania. Sąd postanowił pominąć wniosek dowodowy w zakresie zwrócenia się o opinię biegłych psychologa, psychiatry i biegłego z zakresu medycyny pracy na podstawie art.

§ 1pkt 3 kpc jako nieprzydatnego do niniejszego postępowania.

Sąd postanowił pominąć wniosek dowodowy w zakresie zwrócenia się do Prokuratury o udostępnienie opinii biegłego na podstawie art.

§ 1pkt 3 kpc jako nieprzydatnego do niniejszego postępowania.

Z. S. została prawomocnie skazana za posiadanie narkotyków, co oznacza, iż Sąd orzekający w postępowaniu karnym nie stwierdził istnienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność karną Z. S.. Sąd postanowił pominąć wniosek dowodowy w zakresie zwrócenia się do placówek medycznych na podstawie art.

§ 1pkt 5 kpc jako zmierzający do przedłużenia postępowania.

Z. S. w toku postępowania mogła uzyskać dokumentację ze wskazanych placówek samodzielnie i przedłożyć ją do akt sprawy. Sąd postanowił pominąć wniosek dowodowy o przesłuchanie świadka S. K. na podstawie art.

§ 1

pkt 2 i 5 kpc jako mający wykazać fakty bezsporne oraz jako zmierzający do przedłużenia postępowania. Zeznania stron, a w szczególności Z. S. wystarczyły do ustalenia czy istnieją przesłanki przemawiające za uchyleniem obowiązku alimentacyjnego R. M.. Sąd postanowił pominąć wniosek dowodowy w zakresie zwrócenia się do placówek wskazanych w piśmie procesowym z dnia 13 stycznia 2021 r. na podstawie art.

§ 1pkt 2 kpc jako zmierzający do wykazania faktów bezspornych.

Przesłuchanie świadka R. S. i stron postępowania Sąd uznał za wiarygodne, jasne i skorelowane ze sobą. Sąd zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 138 kro w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Zmiana stosunków może także prowadzić do uchylenia obowiązku alimentacyjnego, m.in. wówczas, gdy uprawniony do alimentacji uzyska zdolność do samodzielnego utrzymania się bądź zobowiązany utraci całkowicie możliwości zarobkowe. Podstawą powództwa z art. 138 kro może być tylko taka zmiana stosunków, która nastąpiła po uprawomocnieniu się wyroku zasądzającego alimenty. Dla oceny zasadności roszczenia powoda należało zatem ustalić, czy od daty uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 18 maja 2015 r. nastąpiła taka zmiana stosunków, która uprawniałaby do uchylenia obowiązku alimentacyjnego powódki wobec pozwanej. Obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka nie jest ograniczony żadnym terminem, w szczególności dojściem alimentowanego do pełnoletności. Nie jest też związany stopniem wykształcenia w tym sensie, że uprawniony nie traci prawa do alimentowania z chwilą uzyskania określonego podstawowego lub średniego wykształcenia. Jedyną okolicznością, od której uzależnione jest trwanie bądź ustanie tegoż obowiązku jest możliwość samodzielnego utrzymania się dziecka. W szczególności nie traci prawa do alimentowania przez rodziców dziecko, które osiągnęło pełnoletność, jeżeli chce ono kontynuować naukę oraz jego osobiste zdolności i cechy charakteru pozwalają na rzeczywiste kontynuowanie edukacji. Obowiązek alimentacyjny rodziców względem dziecka ustaje dopiero, gdy dziecko osiągnie samodzielność życiową, co z reguły wiąże się z możliwością podjęcia pracy zarobkowej, przy czym możliwość podjęcia pracy zarobkowej nie może być rozważana w oderwaniu od osobistej i życiowej sytuacji uprawnionego. Jeśli chodzi o dzieci, które osiągnęły pełnoletność należy brać pod uwagę okoliczność, czy dokładają starań w celu uzyskania możności samodzielnego utrzymania się, czy wykazują chęć dalszej nauki oraz czy osobiste zdolności i cechy charakteru pozwalają na rzeczywiste kontynuowanie nauki. R. M. wniosła o uchylenie z dniem wniesienia pozwu obowiązku alimentacyjnego wobec córki Z. S. ustalonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 18 maja 2015 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III RC 167/15. Powództwo było uzasadnione. Wszelkie przesłanki przemawiające za uchyleniem obowiązku alimentacyjnego zostały bezspornie spełnione. Z. S. od kilku lat prowadzi samodzielne, dorosłe życie. Pozwana jest pełnoletnia, podjęła zatrudnienie, ma partnera, z którym zamieszkuje. Powyższa sytuacja jest już ugruntowana. Z. S. nie ma dobrych relacji z rodzicami. Rzadko rozmawia z ojcem, do którego zwykle zwraca się o pomoc finansową. Pozwana unika kontaktu z matką. Jest autonomiczna w podejmowaniu decyzji. Rodzice pozwanej nie ingerują w jej życie, nie mają wglądu i wpływu na plany na przyszłość córki. Z. S. pracuje i z tego tytułu uzyskuje wynagrodzenie netto w kwocie 1800-2000 zł. Usprawiedliwione potrzeby pozwanej są na poziomie 1750-1800 zł uwzględniając udział w kosztach mieszkaniowych, zakup żywności, leków, odzieży i dojazdów do pracy. Pozwana z własnych środków jest w stanie pokrywać wszystkie swoje potrzeby. Zaznaczyć też należy, iż pozwana wydaje znaczne kwoty na papierosy, które przecież nie wchodzą w zakres usprawiedliwionych potrzeb. Kategorycznie Sąd nie uwzględnił zakupu używek, na które pozwana miesięcznie przeznacza kwotę nawet ponad 400 zł. W ocenie Sądu podjęcie prywatnej (...)nie zalicza się do usprawiedliwionych potrzeb Z. S. ,wobec możliwości skorzystania z usług specjalisty w ramach NFZ. Kontynuowanie leczenia jest natomiast konieczne w przypadku Z. S.. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż Z. S. ma możliwości zarobkowe i możliwość samodzielnego utrzymania się. Pozwana posiada zatrudnienie od 2019 r. W między czasie podejmowała (...). Leczenie (...) Z. S. nie wpływa na świadczenie przez nią pracy. Bardzo istotną przesłanką wpływającą na decyzję Sadu o uchyleniu obowiązku alimentacyjnego R. M. jest niekontynuowanie przez Z. S. edukacji. Przesłanki uzasadniające uchylenie obowiązku alimentacyjnego istniały już w dacie 19 października 2020 r. Uchylenie obowiązku alimentacyjnego zostało orzeczone zgodnie z żądaniem pozwu od dnia wniesienia powództwa. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 kpc. Powództwo R. M. zostało uwzględnione w całości. Wobec powyższego Sąd zasądził od pozwanej zwrot zastępstwa procesowego na rzecz powódki w całości, tj. kwotę 900 zł (punkt II wyroku). Sąd pozostawił R. M. przy poniesionych dotychczas kosztach sądowych stosując zasadę słuszności wyrażoną w art. 102 kpc.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.