zmieniającego rozporządzenie w sprawie ogólnych warunków umów o udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej w ramach umowy w trakcie przerwy w udzielaniu świadczeń tj.:
zmieniającego rozporządzenie w sprawie ogólnych warunków umów o udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej w wysokości należności głównej 45.588,48 zł wraz z należnymi odsetkami. Ponadto strony oświadczyły, że wartość świadczeń wykonanych w 2020 r. ponad limit określony w umowie nr (...) wynosi 10.875,06 zł, co zostało potwierdzone w umowie o sfinansowanie świadczeń ponad kwotę zobowiązania z dnia 2 lipca 2021 r. Strony w umowie dokonały potrącenia kwoty nadwykonań z należnością w kwocie 45.588,48 zł. Pozostała do spłaty przez powoda na rzecz pozwanego należność w kwocie 34.713,42 zł. (dowód: ugoda - k. 538-539) Sąd zważył, co następuje: Sąd ustalił stan faktyczny
dokumentów złożonych przez strony oraz zeznań przesłuchanych świadków, które korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym. Wskazać należy, że świadkowie byli zgodni co do wartości świadczeń wykonanych przez powoda oraz wysokości środków wypłaconych powodowi w ramach realizacji umowy za 2020 r. Z zeznań świadków wynika również, że wszystkie środki finansowe (tj. kwota 406.132,44 zł) zostały wypłacone powodowie przez pozwanego przed wniesieniem pozwu. Powód pismem z 27 sierpnia 2021 r. cofnął pozew w zakresie dochodzonej należności głównej tj. kwoty 94.620,96 zł ze zrzeczeniem się roszczenia, zaś podtrzymał żądanie zapłaty odsetek. Prawomocnym postanowieniem z dnia 30 września 2021 r. Sąd umorzył postępowanie o zapłatę kwoty 94.620,96 zł. W związku z tym do rozstrzygnięcia została kwestia zasadności żądania odsetek od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. W ocenie powoda zapłata należności objętych pozwem nastąpiła po wniesieniu pozwu: w dniu 16 czerwca 2021 r. w kwocie 83.984,04 zł, w kwocie 10.875,06 zł w dniu 07 lipca 2021 r. W pierwszej kolejności należy wskazać, że powód wywodzi roszczenie odsetkowe, podnosząc, że faktura (...) została wystawiona 15 czerwca 2021 r. na skutek zablokowania możliwości wystawienia faktury w systemie (...) operowanym przez pozwanego. W ocenie Sądu dokument wygenerowany z Systemu Informatycznego Monitorowania (...), nie dowodzi, że dopiero w dniu 16 czerwca 2021 r. nastąpiła zapłata należności. Z dokumentu można najwyżej wywnioskować, że 15 czerwca 2021 r. został wprowadzony do systemu (...) (vide k. 549 i 550). Niewątpliwie rozliczenie umowy następuje na zasadach określonych w umowie oraz w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, zwanymi OWU. Stosownie do § 1 pkt 5 OWU przez okres rozliczeniowy rozumie się nieprzekraczający termin obowiązywania umowy okres roku kalendarzowego albo inny, zawierający się w roku kalendarzowym, okres oznaczony w umowie. Natomiast zgodnie z § 1 pkt 6 OWU przez okres sprawozdawczy rozumie się odpowiednio miesiąc kalendarzowy, okres krótszy niż miesiąc kalendarzowy, upływający w ostatnim dniu miesiąca – w przypadku gdy umowa, o której mowa w pkt 14 nie obowiązuje od pierwszego dnia danego miesiąca albo wygaśnie lub ulegnie rozwiązaniu przed ostatnim dniem miesiąca kalendarzowego. Wskazać również należy, że § 10 pkt 10 OWU, rozliczenie wykonania umowy rozumie się ustalenie stanu faktycznego,
którego dokonana zostanie płatność za świadczenia opieki zdrowotnej zrealizowana w ramach umowy, w danym okresie rozliczeniowym. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że na gruncie niniejszej sprawy, okresem rozliczeniowym przewidzianym w umowie jest rok kalendarzowy. W konsekwencji czego, strony dokonują rozliczenia umowy biorąc pod uwagę cały okres rozliczeniowy, a nie poszczególne jego miesiące. Z treści umowy z dnia 02 lipca 2020 r. wynika, że wartość świadczeń wykonanych ponad limit określony w umowie to kwota 10.875,06 zł. Strony w powyższej umowie uregulowały kwestię dotyczącą zwrotu przez pozwanego powyższej kwoty, a mianowicie ustaliły, że wynagrodzenie zostanie zapłacone przez pozwanego w terminie 7 dni od dnia doręczenia przez powoda Funduszowi prawidłowo wystawionego rachunku wraz z raportem statystycznym. Ponadto strony oświadczyły, że zapłata wynagrodzenia wyczerpuje roszczenie powoda wobec Funduszu w związku z realizacją tych świadczeń, udzielonych we wskazanym wyżej okresie. Strony w umowie z dnia 02 lipca 2021 r. określiły termin spełnienia świadczenia, co oznacza, że przed jego upływem pozwany nie pozostaje w opóźnieniu. Zgodnie z ugodą z dnia 7 lipca 2021 r. powód z tytułu rozliczenia środków finansowych, wypłaconych jako 1/12 kwoty zobowiązania za 2020 r. wynikającej z umowy,
zmieniającego rozporządzenie w sprawie ogólnych warunków umów o udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej był zobowiązany do zwrotu pozwanemu kwoty 45.588,48 zł. Strony w ugodzie dokonały potrącenia kwoty nadwykonań z należnością w kwocie 45.588,48 zł. Pozostała do zapłaty przez powoda należność na rzecz pozwanego w kwocie 34.713,42 zł. W wyniku dokonanego przez strony potrącenia wierzytelność powoda z tytułu wykonania świadczeń ponad limit określony w umowie uległa w całości umorzeniu (art.498 k.c.). Z tych przyczyn należy wskazać, że powód nie wykazał, aby pozwany pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia pieniężnego, dlatego żądanie powoda zasądzenia odsetek za opóźnienie
art. 481 k.c. podlegało oddaleniu. O kosztach procesu orzeczono
art. 102 k.p.c. Stosownie do wskazanego przepisu, w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów. Nie ulega wątpliwości, że powoda należy uznać za stronę przegrywającą proces. Jednakże biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, w ocenie Sądu zależało zastosować dobrodziejstwo powyższej instytucji. Przemawiało za tym subiektywne przekonanie powoda o racji wytoczonego powództwa. Ponadto powód od 15 marca 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. nie wykonywał badań z uwagi na zakaz udzielania świadczeń w związku z zagrożeniem epidemicznym. W tym okresie pobierał zaliczki będące równowartością 1/12 kwoty zobowiązania dla danego zakresu świadczeń określonej w umowie i był przekonany, że powyższe kwoty winny pokryć jego koszty związane z utrzymaniem spółki w gotowości do realizacji badań, które nie mogły zostać wykonane z uwagi na wprowadzone ograniczenia. W ocenie Sądu powyższe okoliczności przemawiają ze odstąpieniem od obciążania powoda kosztami procesu. Z uwagi na to, że cofnięcie pozwu w zakresie należności głównej nastąpiło przed rozpoczęciem posiedzenia na które sprawa została skierowana, Sąd
art. 79 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych postanowił zwrócić powodowi połowę uiszczonej opłaty sądowej od pozwu, pomniejszonej o opłatę minimalną. sędzia Ewa Oknińska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.