postanowieniami umowy. W dalszym toku procesu stanowiska stron nie uległy zmianie. Stan faktyczny . 27 listopada 2012 r. (...) Technologiczny w S., jako wynajmujący, zawarł z E. T., jako najemczynią, umowę najmu garażu o powierzchni 17.70 m[2]. Przy zawieraniu umowy E. T. podała adres: ul. (...), (...)-(...) S..
1 umowy najemca zobowiązał się do zapłaty czynszu najmu w wysokości 100 zł – 5,65 zł netto za 1m[2] garażu.
2 do czynszu najmu doliczany jest podatek VAT.
4 wysokość czynszu określonego w ust. 1 korygowana będzie co rok o średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, w stosunku do roku poprzedniego. Zmiana wysokości czynszu z tego tytułu wprowadzana będzie począwszy od następnego miesiąca po opublikowaniu wskaźnika w MP i nie wymaga pisemnego aneksu do umowy.
umowy czynsz miał być płatny do dnia 15 każdego miesiąca.
1 umowy umowa została zawarta na czas nieoznaczony począwszy od dnia 1 grudnia 2012 r.
3 lit a wynajmujący mógł rozwiązać umowę bez wypowiedzenia w przypadku, gdy najemca dopuszcza się zwłoki z zapłatą czynszu za dwa pełne okresy płatności i pomimo pisemnego uprzedzenia o zamierza rozwiązania z nim umowy nie zapłaci zaległego czynszu w dodatkowy miesięczny terminie, wyznaczonym przez wynajmującego.
1 najemca zobowiązany jest wydać wynajmującemu przedmiot najmu w stanie niepogorszonym, wolnym od osób i rzeczy, najpóźniej w dniu następnym po rozwiązaniu lub wygaśnięciu stosunku najmu.
2 w przypadku niewydania przedmiotu najmu w stanie wolnym od osób i rzeczy w terminie określonym w ust. 1 najemca zapłaci wynajmującemu karę umowną w wysokości 2/30 miesięcznego czynszu brutto – za każdy dzień zwłoki.
umowy wszelkie zmiany umowy mogą być dokonane wyłącznie w formie pisemnej pod rygorem nieważności.
1 strony oświadczyły, że podane adresy są aktualne i służą do wszelkiej korespondencji między stronami.
2 najemca zobowiązał się do odbierania wszelkiej korespondencji od wynajmującego.
3 strony oświadczają, że przesyłkę uznają za skutecznie doręczoną z dniem jej drugiego awizowania, niezależnie od tego, czy przesyłka została przez adresata odebrana. Dowód: - umowa – k. 7-10, - pełnomocnictwa – k. 11-
którymi przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju. Obowiązek zapłaty czynszu najmu jest podstawowym obowiązkiem najemcy. Wysokość czynszu najmu w niniejszej sprawie wynika wprost z umowy i wynosiła 100 złotych miesięcznie + VAT. Kwota ta była corocznie waloryzowana o wskaźnik inflacji, co jest typowym i powszechnie stosowanym postanowieniem umownym przy umowach najmu. Przepis art. 669 §1 k.c. stanowi natomiast, że najemca obowiązany jest uiszczać czynsz w terminie umówionym, którym w sprawie był 15 dzień każdego miesiąca. Drugą podstawą prawą żądania, oprócz ww. umowy najmu były art. 483 §1 k.c. i 484 k.c. Przepis art. 483 § 1 k.c. stanowi, że można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna). Przepis art. 484 k.c. stanowią z kolei, że: §
którym jeżeli strona zaprzecza prawdziwości dokumentu prywatnego albo twierdzi, że zawarte w nim oświadczenie osoby, która je podpisała, od niej nie pochodzi, obowiązana jest okoliczności te udowodnić. Strona pozwana, poza ogólnikowym zakwestionowaniem podpisu pozwanej, nie naprowadziła jakichkolwiek dowodów na tę okoliczność, co czyni podniesiony zarzut chybionym. Nietrafny okazał się również zarzut niewykazania żądania co do wysokości. Wbrew stanowisku kuratora pozwanej, to nie powód ma wykazać, że najemca nie uiścił czynszu, a najemca, że go uiścił – jeżeli kwestionuje zaległości z tego tytułu. Z kolei wysokość czynszu jest wprost określona w umowie i wynosiła 100 zł + VAT i podlegała waloryzacji. Waloryzacja ta odbywała się w oparciu o wskaźnik inflacyjny –
4 umowy wysokość czynszu korygowana będzie co rok o średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, w stosunku do roku poprzedniego. Zmiana wysokości czynszu z tego tytułu wprowadzana będzie począwszy od następnego miesiąca po opublikowaniu wskaźnika w MP i nie wymaga pisemnego aneksu do umowy. Sąd nie dopatrzył się wadliwości w waloryzacji ustalonego czynszu najmu, a strona pozwana, ponownie, poza ogólnikowym zarzutem, nie sprecyzowała w jakim zakresie i co do jakiej wysokości strona powodowa dokonała nieprawidłowej – zawyżonej waloryzacji czynszu. Słuszny okazał się zarzut bezskutecznego wypowiedzenia umowy. Skoro umowa została zawarta na czas nieoznaczony, to ciężar wykazania jej skutecznego wypowiedzenia spoczywał na stronie powodowej, gdyż to powód wywodził z tego faktu skutki prawne (podstawę do naliczania kar umownych). Aby mówić o skutecznym wypowiedzeniu umowy niezbędnym byłoby przedłożenie oświadczenia o jej wypowiedzeniu, poprzedzonego wezwaniem do zapłaty, wraz z dowodem, że doszło do pozwanej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią (art. 61 §1 zd. 1 k.c.). Sąd miał na uwadze, że możliwość zapoznania się z treścią oświadczenia przez adresata nie może być utożsamiana z rzeczywistym zapoznaniem się przez niego z tym oświadczeniem, co oznacza, że skuteczne złożenie oświadczenia woli następuje także w sytuacji, w której co prawda adresat oświadczenia woli nie zna jego treści, ale miał realną możliwość zapoznania się z nią, gdyż doszła ona do niego w taki sposób, że mógł się z nią zapoznać (vide wyrok Sądu najwyższego z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt III CSK 148/16, Legalis 1668520), taka zaś sytuacja nie miała w sprawie miejsca, a przynajmniej powódka tej okoliczności nie wykazała. Ustalenie „możliwości zapoznania się z treścią oświadczenia woli” jest niewątpliwie elementem stanu faktycznego sprawy. Nie należy jej wobec tego pojmować abstrakcyjnie i hipotetycznie, w oderwaniu od rzeczywistych, konkretnych okoliczności sprawy. To na powódce ciążył obowiązek wykazania tej okoliczności. Wystarczające byłoby wykazanie przez osobę składającą oświadczenie woli skierowane do innej osoby, że wysłała to oświadczenie adresatowi listem poleconym, natomiast na adresacie spoczywałby ciężar ewentualnego wykazania, że nie miał możliwości zapoznania się z jego treścią (obalenie domniemania skuteczności, doręczenia) (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I CSK 715/10, Legalis 465584). Dowodem skutecznego doręczenia jest co do zasady zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji, nawet jeżeli przesyłka wróciła jako niepodjęta, gdyż to wówczas, o ile korespondencja byłaby zaadresowana na prawidłowy, np. wskazany w umowie, adres, pozwany byłby zobowiązany do wykazania, że w dacie doręczenia pod wskazanym adresem nie przebywał. Takim dowodem może być również potwierdzenie nadania przesyłki. Powódka zaś takich dowodów nie zaoferowała, albowiem zarówno oświadczenie o wypowiedzeniu umowy, jak i poprzedzające je wezwanie do zapłaty zostały wysłane na adres: ul. (...), (...)-(...) S.. Tymczasem w umowie najemczyni podała jako swój adres: ul. (...), (...)-(...) S.. Brak jest jakichkolwiek dowodów, aby pozwana zawiadomiła powoda o zmianie adresu oraz aby strony zawarły aneks do umowy, w którym pierwotny adres zostały zmieniony. W odpowiedzi na zarzut strony pozwanej powód wskazał, że pozwana w trakcie trwania umowy poinformowała o zmianie adresu do korespondencji na adres ul. (...), (...)-(...) S. i dlatego korespondencja była wysłana na ten właśnie adres. Jednakże strona powoda, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, na twierdzenie to nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu, samo zaś twierdzenie dowodem nie jest i dlatego Sąd uznał twierdzenie to za niewykazane, czego konsekwencją jest brak skutecznego wypowiedzenia umowy. To zaś oznacza, że umowa ta wiązała strony aż do 15 marca 2019 r., kiedy dokonano zgodnego jej rozwiązania i zdania przedmiotu najmu. To zaś oznacza, że strona powodowa nie była upoważniona do obciążania pozwanej karą umowną za niewydanie wynajmującemu przedmiot najmu w stanie niepogorszonym, wolnym od osób i rzeczy, najpóźniej w dniu następnym po rozwiązaniu lub wygaśnięciu stosunku najmu. Ten obowiązek najemcy nigdy się nie zaktualizował, skoro umowa nie została skutecznie pozwanej wypowiedziana. Skoro zaś się nie zaktualizował, to nie zaktualizowało się uprawnienie wynajmującego do obciążania pozwanej kara umowną. Tak argumentując Sąd zasądził w punkcie 1 od pozwanej na rzecz powoda czynsz najmu, w punkcie 2 oddalił zaś powództwo co do kar umownych. Zaznaczyć należy, że w ocenie Sądu powód mógłby domagać się czynszu najmu również za ten okres, za który obciążył pozwaną karami umownymi, skoro umowa w czasie tym wiązała strony. Jednakże powód nie sformułował żądania ewentualnego w tym zakresie, sąd zaś był związany żądaniem zasądzenia kar umownych. O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie 3 w oparciu o zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 100 zd. 2 k.p.c. przepis art. 98 §1 k.p.c. stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Na koszty te,
treścią art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 § 3 k.p.c. i 99 k.p.c., składa się wynagrodzenie pełnomocnika, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
aś z art. 100 zd. 2 k.p.c. w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu Powód wygrał proces co do 53% - 1.307,54 zł z żądanych 2.476,46 zł. Powód poniósł następujące koszty procesu: 900zł z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego – § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800 ze zm.), 30 zł opłaty od pozwu art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005 r., Nr 167, poz. 1398 ze zm.), 360 zł – zaliczka na wynagrodzenie kuratora - art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005 r., Nr 167, poz. 1398 ze zm.) w zw. z art. 98 §2 k.p.c. oraz 17 złotych z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa - art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz część IV załącznika ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. 2006 Nr 225 poz. 1635 z późn. zm.). Łącznie 1.307 zł. Pozwana nie poniosła kosztów procesu. 53% kosztów powoda to 690,08 zł i taką kwotę należało zasądzić. W punkcie 4 i 5 wyroku, na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1025 z późń. zm.), który stanowi, iż kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Strona powodowa nie uiściła opłaty od rozszerzonego pozwu. Po rozszerzeniu pozwu należna opłata wynosiła 124 zł (5% żądania w postępowaniu zwykłym), zatem brakująca opłata wynosi 94 zł. Sąd nakazał pobranie tej kwoty od każdej ze stron – stosownie do stopnia w jakim przegrała sprawę. W świetle powyższych okoliczności orzeczono jak w sentencji wyroku. Sędzia Grażyna Sienicka
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.