( przed nowelizacją w art. 328 § 2 k.p.c.) ma przede wszystkim obowiązek odpowiedniej sanacji tego uchybienia, w szczególności poprzez uzupełnienie w uzasadnieniu własnego orzeczenia dostrzeżonych braków w ocenie dowodów przeprowadzonych w sprawie przez sąd pierwszej instancji, czy też poprzez uzupełnienie niedostatków w zakresie oceny prawnej ustalonego w sprawie stanu faktycznego (por.m.in. postanowienie SN z 16 listopada 2012 r., III CZ 83/12). Odpowiada to nie tylko kontrolnej, ale także merytorycznej funkcji sądu apelacyjnego. Należy jednak podkreślić, że w sytuacji, gdy uchybienia w sporządzeniu uzasadnienia Sądu pierwszej instancji są tak poważne, że uniemożliwiają w całości lub w znacznym zakresie ustalenie, na jakiej podstawie sąd pierwszej instancji poczynił określone ustalenia faktyczne sąd drugiej instancji powinien mieć możliwość uchylenia orzeczenia sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Nie ulega bowiem wątpliwości, że problem braku możności skontrolowania sposobu rozumowania sądu pierwszej instancji ma istotny walor praktyczny. W doktrynie trafnie wskazuje się, że w sprawach, w których uzasadnienie sądu pierwszej instancji zawiera tak daleko idące sprzeczności, że całkowicie nie daje się sensownie i logicznie wyłożyć sąd odwoławczy powinien móc uchylić zaskarżone orzeczenie. Sąd Apelacyjny szczególnie akcentuje, że przyjmując bezwzględne założenie o konieczności orzekania reformatoryjnego w powyższych sprawach, duża część wysiłku w rozpoznaniu sprawy spadłaby na sąd drugiej instancji, czym podważona zostałaby funkcja kontrolna środka odwoławczego, jakim jest apelacja. Przerzucenie zaś całkowitego rozpoznania merytorycznego sprawy na sąd drugiej instancji mogłoby być ocenione negatywnie z punktu widzenia konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania sądowego. Zasada dwuinstancyjnego postępowania sądowego wyrażona w art. 176 ust. 1 Konstytucji RP powinna być traktowana jako ważna reguła interpretacyjna dla pojęcia nierozpoznania istoty sprawy ( zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2017 r., V CZ 61/17). Do powyższego zagadnienia i przyjęcia, że w niektórych sytuacjach uzasadnione jest też uchylenie orzeczenia ze względu na respektowanie uprawnień stron wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania sądowego odniósł się również Sąd Najwyższy w swoich innych, nowszych orzeczeniach (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2012 r., I CZ 168/12, z dnia 23 września 2016 r., II CZ 73/16. i z dnia 24 stycznia 2017 r., V CZ 92/16, z dnia 6 lutego 2018 r., IV CZ 109/17). Z drugiej jednak strony rozważając rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy Sąd Odwoławczy miał na uwadze iż zgodnie z art. 386 § 4 k.p.c. sąd drugiej instancji obligatoryjnie uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania w razie stwierdzenia nieważności postępowania (§ 2) a fakultatywnie - może uchylić zaskarżony wyrok i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania tylko w razie nierozpoznania przez sąd pierwszej instancji istoty sprawy albo gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości (§ 4). Pojęcie nierozpoznania istoty sprawy zawarte w przedstawionym wyżej przepisie dotyczy nierozpoznania istoty roszczenia będącego podstawą powództwa, czy też wniosku. Nie może być ono kojarzone z rozpoznaniem wyłącznie kwestii formalnych. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 lipca 1998 r. (sygn. akt I CKN 804/97, Lex 151644) wskazał, że nierozpoznanie istoty sprawy oznacza brak merytorycznego rozpoznania zgłoszonych w sprawie roszczeń, to znaczy zaniechanie przez Sąd I instancji zbadania materialnej podstawy żądania, albo pominięcie merytorycznych zarzutów (zob. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 września 1998 r., sygn. akt II CKN 896/98, wyroku z dnia 23 września 1998 r., sygn. akt II CKN 897/98, OSNC 1999/1/22, w postanowieniu z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II CZ 141/12, LEX nr 1288649). Takie także stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 września 2002 r. (sygn. akt IV CKN 1298/00) podnosząc, iż pojęcie istoty sprawy, o którym mowa w art. 386 § 4 k.p.c. dotyczy jej aspektu materialnego i w tej jedynie płaszczyźnie może być oceniany zarzut jej nierozpoznania. Będzie ono zachodzić wówczas, gdy sąd nie zbadał podstawy materialnej pozwu, jak też skierowanych do niego zarzutów merytorycznych i w swoim rozstrzygnięciu nie odniósł się do tego, co jest przedmiotem sprawy. W wyroku z dnia 22 kwietnia 1999 r. (sygn. akt II UKN 589/98, OSNP 2000/12/483) Sąd Najwyższy wskazał, iż oceny, czy sąd I instancji rozpoznał istotę sprawy dokonuje się na podstawie z jednej strony analizy żądań pozwu, a z drugiej przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. W doktrynie utrwalony jest pogląd, że treścią powództwa, czy też wniosku jest żądanie urzeczywistnienia w konkretnym przypadku określonej normy prawnej przez wydanie orzeczenia sądowego określonej treści. Nierozpoznanie więc istoty sprawy sprowadza się do pozostawienia poza oceną sądu okoliczności faktycznych stanowiących przesłanki zastosowania norm prawa materialnego. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 26 listopada 2012 r. (sygn. akt III SZ 3/12, LEX nr 1232797) w sposób syntetyczny wskazał, że nierozpoznanie istoty sprawy zachodzi wówczas, gdy sąd pierwszej instancji: 1) rozstrzygnął nie o tym, co było przedmiotem sprawy; 2) zaniechał w ogóle zbadania materialnej podstawy żądania; 3) pominął całkowicie merytoryczne zarzuty zgłoszone przez stronę; 4) rozstrzygnął o żądaniu powoda na innej podstawie faktycznej i prawnej niż zgłoszona w pozwie; 5) nie uwzględnił (nie rozważył) wszystkich zarzutów pozwanego dotyczących kwestii faktycznych, czy prawnych rzutujących na zasadność roszczenia powoda ( por. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2015 r., sygn.. V CZ 39/15). Jakkolwiek skorzystanie ze sposobu rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 386 § 4 k.p.c. pozostawiono uznaniu sądu drugiej instancji, to możliwość uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania jest ograniczona do sytuacji, gdy sąd ten uzna apelację za zasadną merytorycznie i jednocześnie stwierdzi brak podstaw do wydania orzeczenia reformatoryjnego. Innymi słowy, rozstrzygnięcie o uchyleniu wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania następuje w razie stwierdzenia takich wad orzeczenia w postępowaniu sądu pierwszej instancji, których sąd drugiej instancji nie może sam usunąć, wydając wyrok reformatoryjny. Oznacza to, że w pierwszej kolejności sąd drugiej instancji powinien dokonać zmiany orzeczenia sądu pierwszej instancji (orzec reformatoryjnie), a dopiero w dalszej kolejności - w razie wystąpienia przesłanek powołanych w art. 386 § 2 lub § 4 k.p.c. - uchylić wyrok i przekazać sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania (orzec kasatoryjnie). Prowadzenie przez sąd drugiej instancji uzupełniającego postępowania dowodowego i orzekanie reformatoryjne powinny stanowić regułę, albowiem przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania znacznie przedłuża czas postępowania dowodowego. Ponadto Sąd Apelacyjny miał też na uwadze, że przepis art.
wskazuje, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa - określa konstrukcyjne elementy uzasadnienia wyroku. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 lutego 2001 r. naruszenie przepisu, określającego wymagania, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądu może być ocenione jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy w sytuacjach tylko wyjątkowych, do których zaliczyć można takie, w których braki w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych i oceny prawnej są tak znaczne, że sfera motywacyjna orzeczenia pozostaje nieujawniona bądź ujawniona w sposób uniemożliwiający poddanie jej ocenie instancyjnej (sygn. akt V CKN 606/00, Lex nr 53116). W wyroku z dnia 14 listopada 2001 r., (II CKN 459/99) Sąd Najwyższy wskazał, że kodeks postępowania cywilnego przewiduje - w toku procesu decyzyjnego, którego ostatecznym rezultatem jest wydane orzeczenie - określoną chronologię zdarzeń, w ramach której cały proces myślowy, a następnie decyzyjny kończy się sporządzeniem sentencji orzeczenia. Pisemne uzasadnienie stanowi w istocie ujęte w ramy proceduralne sprawozdanie z tego zakończonego procesu myślowego i decyzyjnego. Braki w uzasadnieniu uniemożliwiające odczytanie motywów rozstrzygnięcia są wystarczającym powodem uchylenia werdyktu i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia (por. orzeczenie SN z dnia 26 lipca 2007 r., V CSK 115/07). Natomiast Sąd Najwyższy w uzasadnieniu swojego postanowienia z 30 stycznia 2015 r., sygn.. III CSK 123/14 wskazał, że w judykaturze utrwalony jest pogląd, że obraza art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wszystkich koniecznych elementów, bądź zawiera tak kardynalne braki, które uniemożliwiają kontrolę kasacyjną (por. np. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1997 r., I CKN 312/97, z 19 lutego 2002 r., IV CKN 718/00, z dnia 18 marca 2003 r., IV CKN 11862/00, z dnia 20 lutego 2003 r., I CKN 65/01, z dnia 22 maja 2003 r., II CKN 121/01, niepublikowane i z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN 792/98,OSNC 1999, Nr 4, poz. 83). Zresztą powyższy nurt zapatrywania utrzymał się do chwili obecnej, albowiem zarzut naruszenia art.
w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. może być skuteczny jedynie w wyjątkowych przypadkach, gdy treść uzasadnienia orzeczenia sądu drugiej instancji uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania orzeczenia lub w przypadku zastosowania prawa materialnego do niedostatecznie jasno ustalonego stanu faktycznego ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 lipca 2020 r., I NSK 8/19 i tam przytoczone orzecznictwo, z dnia 16 stycznia 2020 r., II UK 190/18 ). W sytuacji, gdy uchybienia w sporządzeniu uzasadnienia sądu pierwszej instancji są tak poważne, że uniemożliwiają w całości lub w znacznym zakresie ustalenie, na jakiej podstawie sąd pierwszej instancji poczynił określone ustalenia faktyczne, sąd drugiej instancji powinien mieć możliwość uchylenia orzeczenia sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania ( zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2019 r., IV CZ 91/19). Co do zasady Sąd Apelacyjny zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w judykaturze, że to, czy sprawa została wadliwie, czy prawidłowo rozstrzygnięta, nie zależy od tego, jak zostało napisane uzasadnienie (zob. wyrok SN z dnia 17 marca 2006 r., I CSK 63/2005). W świetle przytoczonych powyższej obszernych rozważań teoretycznych, w tym orzecznictwa Sądu Najwyższego, które Sąd Apelacyjny w pełni podziela i w ten sposób przytoczoną argumentację uznaje za własną, to należy mieć na uwadze, że istotnym jest na ile uchybienia w konstrukcji uzasadnienia wywierają wpływ na wynik sprawy, oraz czy na jego podstawie możliwe jest odtworzenie przesłanek, którymi kierował się Sąd I instancji wydając rozstrzygnięcie w sprawie. Stopień szczegółowości argumentacji Sądu wyznaczają przede wszystkim okoliczności doniosłe dla rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie u podstaw wyroku kasatoryjnego legła ocena sądu odwoławczego, że w przedmiotowym postępowaniu doszło w sposób ewidentny do nierozpoznania istoty sprawy, gdyż Sąd nie zbadał podstawy materialnej pozwu, jak też skierowanych do niego zarzutów merytorycznych i w swoim rozstrzygnięciu nie odniósł się do tego, co jest przedmiotem sprawy, pozostawił poza swoją oceną okoliczności faktyczne stanowiące przesłanki zastosowania norm prawa materialnego oraz z uwagi na to, że treść uzasadnienia orzeczenia sądu pierwszej instancji uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu – praktycznie sfera motywacyjna orzeczenia została ujawniona w sposób uniemożliwiający poddanie jej ocenie instancyjnej. Analiza uzasadnienia sądu I instancji dowodzi, że niestety nie spełnia ono wyżej wymienionych i opisanych standardów, a przez to nie sposób jest przeprowadzić tego rodzaju operacji, która pozwoliłaby na merytoryczną ocenę przesłanek, którymi kierował się ten Sąd wydając w sprawie rozstrzygnięcie, jest ono chaotyczne, lakoniczne, bardzo powierzchowne i dominujący jest wniosek, że Sąd Okręgowy w swoich rozważaniach co do zasadności powództwa praktycznie ograniczył się jedynie do powielenia argumentacji stanowiska powoda i przytoczonego przez niego orzecznictwa Sądu Najwyższego i sądów powszechnych, nie przedstawiając toku swojego własnego rozumowania i argumentowania swoich poszczególnych twierdzeń oraz nie odnosząc się do merytorycznych zarzutów pozwanej i podniesionej przez nią na ich potwierdzenie argumentacji. Powód L. K. – Syndyk masy upadłości (...) w W. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. w swoim pozwie wskazał, że posiada weksel własny na kwotę 5.634.123, 71 zł wystawiony przez pozwaną, jednocześnie powołał się na zawartą z nią umowę pożyczki z dnia 30.04.2013r., którą wypowiedział w dniu 6.06.2016r. Powód twierdził też , że pozwana pożyczkę otrzymała i nie zwróciła. Z kolei pozwana podnosiła, iż umowy o treści opisanej w dokumencie złożonym przez powoda w rzeczywistości nie zawarła albowiem doszło do popełnienia przestępstwa w sposób i w okolicznościach opisanych przez nią w zarzutach do nakazu zapłaty. W szczególności pozwana przez cały tok postępowania przed sądem I instancji podnosiła, że nigdy nie otrzymała kwoty 3.555.000 zł, którą miała otrzymać gotówką w dniu zawarcia umowy pożyczki. Pozwana przyznała też, że jako jedna z wielu osób uczestniczyła w procederze przestępczym i zgodziła się stanąć do umowy pożyczki jako pożyczkobiorca za wynagrodzeniem w wysokości 80.000 zł. Skarżąca podniosła też w apelacji, że Sąd ustalając stan faktyczny w zakresie zawierania i wykonania umowy ustalił go tak, jakby doszło do zawarcia normalnej, standardowej umowy pożyczki, uznał też za ustalone i udowodnione przez powoda, iż powód wypłacił pozwanej kwotę 3.555.000 zł gotówką. Dodała też, że za błędne należało uznać ustalenie, iż pozwana pożyczkę tę otrzymała, gdyż Sąd bezkrytycznie stwierdził, iż w dniu 30.04.2013r. (...) wypłacił na rzecz pozwanej kwotę 3.610.000 zł., a do wypłaty miało dojść w taki sposób, iż (...) zrealizował dyspozycję przelewu całej kwoty pożyczki na otwarty przez pozwaną rachunek, a następnie zrealizował dyspozycję S. T. co do przelewów na pokrycie składek i udziałów w (...), a 3.555.000 zł wręczył pozwanej gotówką w kasie w W.. Skarżąca podkreśliła też, że wniosek Sądu zdaje się wypływał ze złożonych przez powoda dokumentów i w zupełności nie uwzględnił innych dowodów, które Sąd dopuścił w tej sprawie oraz zasad doświadczenia życiowego. Powyższe zarzuty w stosunku do procedowania przez Sąd w niniejszej sprawie okazały się zasadne. Zdaniem Sądu Apelacyjnego należy podkreślić to, że zdecydowanie sądowi I instancji umknęło stanowisko zajęte przez peł. pozwanej na rozprawie w dniu 25.06.2021r., w którym wniósł, aby Sąd zwrócił uwagę, że sytuacja nie jest typowa dlatego, iż pozwana - mimo oczywistego popełnienia przestępstwa z pobudek, które znalazły wyraz w wyroku skazującym - nie działała w taki sposób, że wprowadzała w błąd drugą stronę i wtedy rzeczywiście można by było mówić, że przestępcze są okoliczności, a nie sama czynność. Dodał też, że czynność została wymyślona, wykreowana przez osoby reprezentujące pożyczkodawcę oraz , że w sprawie udowodniono, iż pozwana nie otrzymała kwoty 3.500.000 zł na biurko w dniu podpisywania umowy - taka forma wypłaty, jaką miałby potwierdzać podpis pozwanej jest niezgodna z zasadami doświadczenia życiowego, gdyż kwota 3.500.000 zł jest kwotą gigantyczną i niewiarygodne jest stwierdzenie, że pozwana otrzymała ją w gotówce, oświadczył, że pozwana jedynie otrzymała wynagrodzenie za zawarcie umowy pożyczki w kwocie 80.000 zł, a nie otrzymała kwoty pożyczki. W istocie sąd I instancji skupił się w aspekcie nieważności umowy pożyczki praktycznie jedynie na kwestii popełnienia przez pozwaną czynu zabronionego w związku z zawarciem umowy pożyczki, penalizowanego w ustawie karnej i to zarówno w płaszczyźnie ustalonego stanu faktycznego i rozważań prawnych. Nawet stwierdzając, że odrębną kwestią są czynności osób, które działały w imieniu powoda oraz działania pożyczkobiorcy, to w swoim uzasadnieniu odniósł się merytorycznie jedynie do ustalenia i oceny zachowania pożyczkobiorcy tj. pozwanej, a nie dokonał właściwych- pełnych ustaleń faktycznych i przez to rozważań prawnych odnoszących się zarówno do pożyczkodawcy jak i do pożyczkodawcy. W tym zakresie ograniczył się jedynie do bardzo lakonicznego sformułowania, że ustalenie, czy działania pozwanej i członków zarządu powoda wypełniają znamiona czynu zabronionego nie ma znaczenia dla ustalenia obowiązku zwrotu pożyczki zgodnie z zawartą umową – w żaden sposób nie uzasadnił takiego swojego stanowiska, nie odniósł go do stanu faktycznego. Powyższe jest tym bardziej niewłaściwe, gdyż Sąd w ustaleniach faktycznych podał, że aktem oskarżenia z dnia 4 grudnia 2019 roku pozwana została oskarżona o to, że w okresie od dnia 27 marca 2013 roku do 30 kwietnia 2013 roku w W., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła (...) w W., do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie 3.800.00 zł, w ten sposób, że podała do kwestionariusza wywiadu pożyczkowego nieprawdziwe informacje dotyczące miejsca pracy i wynagrodzenia miesięcznego oraz przedłożyła przekazane jej uprzednio przez inne osoby, poświadczające nieprawdę dokumenty o istotnym znaczeniu dla uzyskania pożyczki w postaci: zaświadczenia o zarobkach z dnia 26 marca 2013 roku wystawionego przez firmę (...) sp. z o.o. z siedzibą w S. przy ul. (...), umowy o pracę z dnia 1 lutego 2012 roku w firmie (...) na stanowisku dyrektora handlowego z wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości 156.521,59 zł, informacji o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w roku 2012 PIT 11 oraz operatu szacunkowego dotyczącego określenia wartości nieruchomości w postaci działki gruntu o nr (...) położonej w obrębie (...) - M., gmina Z., powiat (...), której wartość w przedłożonym operacie została znacznie zawyżona, które to dokumenty potwierdzały nieprawdziwe dane odnośnie jej zatrudnienia oraz osiąganych przez nią dochodów, wprowadzając przez to pracowników (...) w błąd, co do zatrudnienia i wysokości osiąganych przez nią dochodów, w wyniku czego doszło do zawarcia umowy pożyczki zabezpieczonej hipoteką nr (...) na wymienioną kwotę, którą w całości pobrała wraz z innymi osobami, nie mając zamiaru spłaty kredytu, działając w ten sposób na szkodę (...) w W., tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Jako dowód powyższego sąd powołał się na akt oskarżenia z dnia 4 grudnia 2019 roku (k. 191 – 202). Również Sąd ten ustalił, że w stosunku do pozwanej przed Sądem Okręgowym w Gorzowie Wielkopolskim toczyło się postępowanie karne pod sygn. akt II K 197/19, w którym został obowiązek naprawienia szkody na rzecz (...) w wysokości 80.000 zł. , jako dowód wskazując zeznania pozwanej i świadka N. K.. Jednakże Sąd nie dokonał ustaleń faktycznych co do treści wyroku skazującego, jego prawomocności- co w szczególności z uwagi na treść art. 11 k.p.c. było decydujące dla istoty sprawy i właściwego rozstrzygnięcia żądania powoda z uwagi na zawarcie w opisie czynu zarzucanego pozwanej stwierdzenia, że doszło do zawarcia umowy pożyczki zabezpieczonej hipoteką nr (...) na wymienioną kwotę, którą w całości pobrała wraz z innymi osobami. Ponadto Sąd ten ustalił, że M. G.
jasno wskazuje, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów praw. Za uczynienie zadość powyższym wymogom z pewnością nie może być uznane samo lakoniczne stwierdzenie Sądu, mające charakter nic nie mówiącego zwrotu-że zeznania pozwanej Sąd uznał za wiarygodne jedynie w części, w jakiej znajdują potwierdzenie w dowodach z dokumentów. Na powyższej rozprawie pel. pozwanej oświadczył, że uznanie, iż wypłata pożyczki nastąpiła w gotówce jest niezgodna z zasadami doświadczenia życiowego, gdyż kwota 3.500.000 zł jest kwotą gigantyczną i niewiarygodne jest stwierdzenie, że pozwana otrzymała ją w gotówce. Z kolei peł. powoda podał, że żaden przepis prawa nie zabrania wypłaty takiej kwoty w gotówce, jest to forma wypłaty może niestandardowa, ale dopuszczalna i praktykowana. Niestety do powyższych twierdzeń oraz faktów wynikających z materiału dowodowego - lecz nie ujętych w ustaleniach stanu faktycznego, które wskazywały, że w dniu 30.04.2013r. do południa stawiła się w banku pozwana S. T., złożyła wniosek o udzielenie jej pożyczki w kwocie 3.610.000 zł i tego samego dnia wniosek ten został przeanalizowany przez (...), skompletowano wszystkie dokumenty, podpisano umowę i towarzyszące jej dokumenty, wykonano przelewy, których dotyczą dyspozycje, a o godz. 16,04 wypłacono z kasy 3.555.000 zł gotówką, którą wręczono pożyczkobiorcy - Sąd również nie odniósł się, nie dokonał oceny tych okoliczności faktycznych , zwłaszcza, że jak wynika z ogólno dostępnych danych, to 1.000.000 zł w banknotach o nominale 100 zł waży ok. 9,3 kg, czyli 3.5000.000 zł. to waga ok.32,55 kg, a przy uwzględnieniu nominału 200 zł., to 1 mln zł. w dwusetkach waży ok. 4,6 kg., łącznie ok.16,1kg – nominału 500 zł. na dzień zawarcia umowy nie było jeszcze w obiegu. Z analizy całokształtu poczynionych powyżej rozważań jednoznacznie wynika, że niniejsza sprawa jest klasycznym przykładem nie rozpoznania istoty sprawy przez sąd I instancji, jak również – i to niestety - przykładem jak nie powinno być sporządzone uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu, które nie czyni zadość nawet minimalnym ustawowym wymogom w tym zakresie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy w prawidłowy sposób ustali zarówno stan faktyczny jak i rozpozna istotę sprawy tj. w szczególności rozstrzygnie: czy żądanie powoda co do zasady zasługuje na uwzględnienie, a jeżeli tak, to na której z prawnych podstaw wskazywanych przez powoda tj. zobowiązaniu wekslowym, czy też zobowiązaniu wynikającym ze stosunku podstawowego tj. umowy pożyczki, czy dane zobowiązanie było ważne , a jeżeli uzna, że tak, to czy zostało ono faktycznie zrealizowane, jednocześnie uwzględniając przy tym stanowiska stron, zwłaszcza rozważy wszystkie zarzuty pozwanej dotyczące kwestii faktycznych oraz prawnych rzutujących na zasadność roszczenia powoda. Jednocześnie Sąd powinien dać powyższemu właściwy wyraz w uzasadnieniu - odnieść się do stanowiska zajmowanego przez każdą ze stron, zwłaszcza tych przywołanych w niniejszym uzasadnieniu przez sąd odwoławczy oraz dokonać w sposób właściwy subsumpcji należycie ustalonego stanu faktycznego do właściwych przepisów prawa materialnego. Również Sąd Okręgowy - co oczywistym - sporządzi uzasadnienie w sposób czyniący zadość wszystkim ustawowym wymogom jego sporządzenia, w szczególności nie powinno ono mieć tych uchybień, które w sposób obszerny zostały przedstawione przez sąd odwoławczy. Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 108 § 2 k.p.c. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego. Dariusz Rystał
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.