Sygn. akt III AUa 743/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 kwietnia 2021 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Mar

tej delegacji Minister Pracy i Polityki Socjalnej wydał w dniu 18 grudnia 1998 r. rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Z § 2 ust. 1 pkt 16 tego aktu prawnego wynika, że podstawy wymiaru składek nie stanowi przychód stanowiący część wynagrodzenia pracowników zatrudnionych za granicą u polskich pracodawców, odpowiadający równowartości diety z tytułu podróży służbowej przysługującej poza granicami kraju, za każdy dzień pobytu, z tym zastrzeżeniem, że tak ustalony miesięczny przychód tych osób stanowiący podstawę wymiaru składek nie może być niższy od kwoty przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zdaniem Sądu Najwyższego ten właśnie przepis ma zastosowanie w niniejszej sprawie, w której zainteresowani, zatrudnieni w odwołującej się Spółce, nie odbywali podróży służbowych w rozumieniu art. 77 k.p.. Z § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia wyraźnie wynika, że chodzi o część wynagrodzenia odpowiadającą równowartości diety przysługującej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju. Oczywisty wydaje się także cel takiej regulacji. Pracownik odbywający podróż służbową, tzn. wykonujący powierzone mu obowiązki poza stałym miejscem świadczenia pracy, ma prawo do diety, która ma rekompensować zwiększone w takiej sytuacji faktycznej wydatki na wyżywienie i nocleg. Tego rodzaju funkcja tej należności powoduje, że wolą ustawodawcy zwolniona jest od podatku dochodowego (art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych), a także wyłączona z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (§ 2 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia). Pracownik zatrudniony za granicą u polskiego pracodawcy nie odbywa podróży służbowej, wobec czego nie przysługują mu należności z tym związane, ale jego sytuacja faktyczna wykazuje podobieństwo do przebywania w takiej podróży, skoro pracę świadczy poza miejscem swego zamieszkania i w oddaleniu od rodziny, co generuje wyższe niż zwykle wydatki na utrzymanie. Biorąc to pod uwagę, ustawodawca zadecydował się zastosować w tym przypadku ulgę w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, zbliżoną do ulgi uzyskiwanej przez pracownika przebywającego w podróży służbowej, poprzez wyłączenie z podstawy ich wymiaru części wynagrodzenia stanowiącej równowartość diety. Oznacza to, że wykluczone jest dalsze wyłączenie z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne tych pracowników świadczeń wypłacanych im przez pracodawcę, a nazywanych dietami z tytułu podróży służbowej. Jak już bowiem powiedziano, takie diety nie przysługują pracownikom zatrudnionym za granicą u polskich pracodawców, bo nie przebywają oni w podróży służbowej, a ich brak, gdy chodzi o ulgę w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, rekompensuje odliczenie od podstawy wymiaru składek przychodu stanowiącego część wynagrodzenia pracowników, odpowiadającego równowartości diety z tytułu podróży służbowej przysługującej poza granicami kraju, za każdy dzień pobytu. Odliczenia od podstawy wymiaru składek diet i innych należności z tytułu podróży służbowych, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia, dotyczą wyłącznie należności uzyskiwanych z tych właśnie tytułów przez pracowników faktycznie przebywających w podróży służbowej. Świadczenie pracodawcy, choćby nazwane dietą z tytułu podróży służbowej, wypłacone pracownikowi nieodbywającemu takiej podróży (jak w niniejszej sprawie zainteresowanym zatrudnionym za granicą), nie jest tą należnością, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia, tylko przychodem stanowiącym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia w rozumieniu art. 18 ust. 1 ustawy systemowej, jak trafnie podnosi skarżący. Przy tej kwestii Sąd Najwyższy zauważył, że chociaż Sąd drugiej instancji przyjął, iż spór w niniejszej sprawie dotyczy też należności wypłacanej zainteresowanym nazwanej dietą z tytułu podróży służbowej, jednak nie znajduje to pokrycia w ustaleniach faktycznych. Z nich bowiem wynika, że zainteresowani otrzymywali nieodpłatne zakwaterowanie, świadczenia urlopowe oraz dodatki rozłąkowe i te składniki organ rentowy włączył do podstawy wymiaru składki w zaskarżonych decyzjach. Jak też wskazuje organ rentowy, nie jest kwestionowane wyłączenie z podstawy wymiaru części wynagrodzenia pracowników - w wysokości równowartości diety przysługującej z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju, ale dalsze wyłączenia dotyczące dodatku rozłąkowego oraz niewłączenie do niej nieodpłatnego zakwaterowania i świadczenia urlopowego. Wydaje się więc, że w niniejszej sprawie pracodawca nie wypłacał pracownikom jeszcze jakiegoś innego, dodatkowego świadczenia nazywanego „dietą”, ale nie zostało to w dostateczny sposób wyjaśnione. Z przedstawionych wyżej względów nie było więc podstaw do dalszego obniżania podstawy wymiaru składki o tzw. dodatek rozłąkowy. Odwołująca się Spółka wskazuje w tym kontekście na § 2 ust. 1 pkt 18 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Stosownie do niego, podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne nie stanowi dodatek za rozłąkę wypłacany pracownikowi czasowo przeniesionemu oraz strawne - do wysokości diety z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Ulga w postaci odliczenia od przychodu należności wypłacanych tytułem dodatku rozłąkowego przysługuje zatem wyłącznie pracownikom czasowo przeniesionym, którzy uzyskują tego rodzaju świadczenia. Zainteresowani nie byli czasowo przeniesieni w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 18 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, lecz zatrudnieni za granicą u polskiego pracodawcy, wobec czego nie mieścili się w zakresie podmiotowym wskazanego wyżej przepisu, stąd należności wypłacane im przez Spółkę, nazywane dodatkiem rozłąkowym, były innym przychodem ze stosunku pracy niż świadczenie określone tym przepisem, w związku z czym, wbrew stanowisku Sądu Apelacyjnego, brak było podstaw do stwierdzenia, że nie stanowią one podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Sąd Najwyższy podkreślał, że dodatek za rozłąkę oraz strawne pełnią podobną funkcję jak dieta, przysługują bowiem z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania w związku z świadczeniem pracy poza miejscem zamieszkania i w oddaleniu od rodziny. Z racji tych zwiększonych kosztów utrzymania poszczególnym grupom pracowników przysługuje jedna ulga

: albo pkt 15, albo pkt 16, albo pkt 18 - § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe - w zależności od ich sytuacji faktycznej odpowiadającej hipotezie poszczególnych punktów. Jak wyżej wskazano, stosownie do treści art. 18 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 9 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i w związku z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych będących pracownikami stanowią dokonywane z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężna świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenie zasadnicze, wynagrodzenie za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Zakwaterowanie pracownika za granicą na koszt pracodawcy stanowi niewątpliwie świadczenie w naturze, którego wartość pieniężna jest przychodem danego pracownika ze stosunku pracy uwzględnianym w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy systemowej, obowiązek obliczania, potrącania z dochodów ubezpieczonych, rozliczania oraz opłacania należnych składek za każdy miesiąc kalendarzowy, według zasad wynikających z przepisów ustawy, spoczywa na płatniku składek. W stosunku do pracowników płatnikiem składek jest pracodawca (art. 4 pkt 2 lit. a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Wynika z tego, że powinnością odwołującej się Spółki było obliczenie, potrącenie, rozliczenie i opłacenie składek należnych od wszystkich przychodów zainteresowanych, w tym od wartości udzielonych im świadczeń w naturze w postaci kosztów zakwaterowania za granicą. Prawidłowe wykonanie tego obowiązku nie było możliwe bez prowadzenia dokumentacji odnoszącej się do ewidencji kosztów ponoszonych przez pracodawcę z tego tytułu wobec każdego pracownika w rozliczeniu miesięcznym. Skoro obowiązek ewidencjonowania w taki sposób kosztów zakwaterowania wynika wprost ze wskazanych wyżej przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, to jego niedopełnienie nie może działać na korzyść odwołującej się Spółki w tym sensie, że zostanie zwolniona z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia pracowników od kwoty wartości pieniężnej tych świadczeń w naturze. Organ rentowy jako uprawniony do dokonywania kontroli wykonywania zadań i obowiązków w zakresie ubezpieczeń społecznych przez płatników składek (art. 86 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych) ma prawo żądać od płatników wszelkich informacji (art. 87 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych) odnośnie do prawidłowości i rzetelności obliczania, potrącania i opłacania składek (art. 86 ust. 1 ustawy systemowej). W takiej sytuacji, gdy Spółka z powodu niedopełnienia ciążącego na niej obowiązku nie przedstawiła organowi rentowemu wykazów odzwierciedlających wartość świadczeń udzielonych faktycznie poszczególnym pracownikom, jedyną podstawą umożliwiającą organowi rentowemu wyliczenie należności składkowych z tego tytułu było to tzw. hipotetyczne wyliczenie wartości tych świadczeń, niezależnie od tego, że jak podnosiła odwołująca się „hipotetyczne wyliczenie nie ma nic wspólnego z rzeczywistymi kosztami poniesionymi przez spółkę, albowiem nie było sporządzane w oparciu o dokumenty finansowe oraz faktyczny czas pobytu pracowników na terenie Niemiec, albowiem zdarzało się, że dana kwatera była zapłacona z góry a faktyczny czas pobytu pracowników był zdecydowanie krótszy, albo były opłacane cztery miejsca na kwaterze, w sytuacji gdy mieszkało tam dwóch pracowników”. Brak stosownej ewidencji obciąża bowiem Spółkę, a nie organ rentowy. Z art. 232 zdanie pierwsze k.p.c. wynika, że strony obowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Kwestionując wykazy przedstawione przez organ rentowy, to odwołująca się winna zatem wykazać, że faktycznie poniesione przez nią koszty były różne od wykazanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, także w tym zakresie, że nie odpowiadają one uśrednionym kwotom wynikającym z faktur będących w posiadaniu płatnika, a dotyczącym należności za wynajem kwater. Niepodjęcie nawet próby przeprowadzenia takiego dowodu negatywnymi skutkami procesowymi obciąża wyłącznie Spółkę, a nie organ rentowy. W tym stanie rzeczy za nieprawidłowe należy uznać stanowisko Sądu odwoławczego, że skoro koszty noclegów uwidocznione w zaskarżonych decyzjach nie odpowiadają faktycznym kosztom poniesionym przez Spółkę w odniesieniu do poszczególnych zainteresowanych, to tym samym nie mogą stanowić podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Kwestia, czy wypłacane pracownikom odwołującej się Spółki przez niemiecką kasę urlopową ekwiwalenty za urlop stanowią podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w aktualnym stanie sprawy nie poddaje się natomiast kontroli kasacyjnej. W tym zakresie Sąd odwoławczy nie poczynił bowiem żadnych ustaleń faktycznych, nie dokonał też oceny prawnej w świetle przepisów regulujących wypłacanie tych świadczeń. Z pewnością za wystarczające do wyłączenia przedmiotowych świadczeń z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne nie może być bowiem uznane to, że ekwiwalenty wypłacane były nie przez pracodawcę, skoro nie jest sporne, że świadczenia te finansowane są ze składek odprowadzanych do kasy przez pracodawców zatrudniających pracowników na terenie Niemiec. Bez powołania się na jakąkolwiek podstawę prawną dowolnością razi też stwierdzenie Sądu drugiej instancji, że „niedopuszczalnym jest - mając na względzie polsko - niemiecką umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania - potrącenie składki na ubezpieczenie społeczne w Polsce od świadczenia niewątpliwie oskładkowanego w kraju wypłaty, tj. na terenie Niemiec”. W toku postępowania, również w apelacji od wyroku Sądu Okręgowego, organ rentowy podnosił, że przedsiębiorca kraju, z którego nastąpiło oddelegowanie do pracy na terenie Niemiec, zobowiązany jest do udziału w niemieckim postępowaniu urlopowym. Pracodawcy zabezpieczają prawa urlopowe pracowników, opłacając składki do kasy urlopowej. Ekwiwalent za niewykorzystany przez pracownika urlop jest wypłacany bezpośrednio pracownikowi bądź przekazywany pracodawcy w celu wypłaty byłym pracownikom. Ekwiwalent jest wypłacany po potrąceniu składki w części pracowniczej na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i chorobowe, którą przekazuje się polskiemu pracodawcy w celu przekazania jej do Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne w celu przekazania jej na Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego. Pracodawca i pracownik uzyskują potwierdzenie wysokości wypłaconego ekwiwalentu oraz części składek przekazanych pracodawcy w dokumencie „Zestawienie roszczeń do urlopu za dany rok”. Według Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, odwołująca się Spółka posiada niezbędną dokumentację do ustalenia prawidłowej podstawy wymiaru składek od tej należności, a także dysponuje składką w części pracowniczej na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Rację ma skarżący, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 378 § 1 KPC, poprzez brak ustosunkowania się do podnoszonej w apelacji kwestii wliczania do podstawy wymiaru składek ekwiwalentów za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, wypłacanych pracownikom oddelegowanym przez niemiecką kasę urlopową w sytuacji, gdy organ rentowy wykazał, iż instytucja ta zawiadomiła płatnika o wysokości wypłacanego ekwiwalentu i przekazywała płatnikowi część składki pracowniczej na ubezpieczenia społeczne oraz zdrowotne w celu dalszego przekazania do Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Ekwiwalent za urlop jest przychodem pracownika, stanowiącym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne (por. art. 18 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 9 ustawy systemowej i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), czego nie zmienia okoliczność, że w tym konkretnym przypadku wypłacany jest nie przez pracodawcę a przez inny podmiot, skoro taką podstawę stanowią wszelkie wypłaty dokonywane z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy, nawet bez względu na źródło finansowania tych wypłat, a przedmiotowe świadczenie finansowane jest ze składek pracodawców przeznaczonych na wypłatę tych świadczeń. Ponieważ ekwiwalent przysługuje za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (art. 171 KP), to takie same znaczenie przypisać należy odszkodowaniu za utracone roszczenia urlopowe, jeśli przysługuje ono z niemieckiej kasy urlopowej z tytułu niewykorzystania urlopu wypoczynkowego w naturze. O tym, że są to świadczenia równoważne i jednocześnie zamienne świadczy także treść art. 172 1 KP, stosownie do którego jeżeli pracodawca

odrębnych przepisów jest obowiązany objąć pracownika ubezpieczeniem gwarantującym mu otrzymanie świadczenia pieniężnego za czas urlopu, pracownikowi nie przysługuje wynagrodzenie przewidziane w art. 172 KP lub ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w art. 171 KP. W aktualnym stanie sprawy nie można też stwierdzić, ażeby od wypłat tego rodzaju należności pobierane były składki przez niemieckie instytucje ubezpieczeniowe, bowiem Sąd odwoławczy nie powołał się w tym zakresie na żadne przepisy prawa ani nie odniósł się do twierdzeń i zarzutów apelacyjnych organu rentowego odnośnie do potrącania i przekazywania płatnikowi przez kasę urlopową obciążającej pracownika części składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i chorobowe od tego rodzaju należności i składki na ubezpieczenie zdrowotne celem jej uiszczenia w polskich funduszach, jak również odnośnie do tego, że odwołująca się Spółka jest w posiadaniu dokumentów źródłowych potwierdzających stanowisko organu rentowego. Również więc i w tym zakresie skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionej podstawie. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy,

art. 398 15 § 1 KPC i art. 398 w związku z art. 108 § 2 KPC, orzekł jak w sentencji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Apelacyjny w Poznaniu Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 14.03.2013 r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV U 1493/12 uchylił zaskarżony wyrok w punkcie I i II i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zielonej Górze do ponownego rozpoznania pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach procesu. W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny wskazał, że zainteresowani nie byli czasowo przeniesieni, lecz zatrudnieni za granicą u polskiego pracodawcy. Dodatek za rozłąkę został wypłacony pracownikom bez podstawy prawnej, skoro pracownicy nie byli przeniesieni do pracy na terenie Niemiec, lecz wykonywali tam stale swoje obowiązki pracownicze. W takiej sytuacji nie mieścili się w zakresie podmiotowym § 2 pkt 18 powołanego rozporządzenia, a wypłacone im kwoty były innym przychodem ze stosunku pracy niż świadczenie określone w § 2 pkt 18. Odnosząc się natomiast do możliwości wyłączenia z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne kosztów zakwaterowania pracownika Sąd Apelacyjny stwierdził, że z faktu niewywiązywania się przez odwołującą spółkę z obowiązku nałożonego przez Sąd Okręgowy przedłożenia dokumentów pozwalających na ustalenie kosztów zakwaterowania pracowników w okresach miesięcznych nie można wyciągać dla organu rentowego negatywnych skutków procesowych. Powinnością odwołującej spółki było obliczenie, potrącenie, rozliczenie i opłacenie składek należnych od wszystkich przychodów zainteresowanych, w tym od wartości udzielonych im świadczeń w naturze postaci kosztów zakwaterowania za granicą. Brak stosownej ewidencji obciąża odwołującą spółkę i to ona powinna wykazać, że faktycznie koszty zakwaterowania były inne od wykazanych przez ZUS. W kwestii wypłacanych zainteresowanym pracownikom przez niemiecką kasę urlopową ekwiwalentów za urlop Sąd I instancji nie poczynił żadnych ustaleń faktycznych za wyjątkiem tego, że od wynagrodzeń zatrudnionych na terenie Niemiec pracowników odprowadzono składkę do Niemieckiej Kasy Urlopowej, która po zakończeniu każdego roku kalendarzowego przesyłała formularz

którego wypłacała pracownikom świadczenia urlopowe. Sąd I instancji doszedł do przekonania, że świadczenia urlopowe zostały faktycznie wypłacone nie przez pracodawcę, ale przez Niemiecką Kasę Urlopową w oparciu o obowiązujące w tym kraju przepisy i na tej podstawie wyłączył te kwoty z podstawy wymiaru składek. Sąd I instancji nie ustalał też kwot świadczeń urlopowych. Tymczasem ekwiwalent za urlop jest przychodem pracownika, stanowiącym podstawę wymiaru składek, niezależnie od tego, czy jest wypłacany przez pracodawcę, czy innym podmiot, nawet bez względu na źródło finansowania tych wypłat. Sąd Okręgowy nie badał też, czy od wypłaconego ekwiwalentu pobierane były składki przez niemieckie instytucje ubezpieczeniowe. W konsekwencji wyrok Sądu Okręgowego podlega uchyleniu, a sprawa przekazaniu Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny wskazał, że Sąd Okręgowy ponownie analizując sprawę winien rozważyć charakter prawny wypłacanych i ponoszonych przez odwołująca spółkę spornych świadczeń i możliwość ich wyłączenia - w aktualnym stanie sprawy - z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Sąd orzekający powinien przede wszystkim zbadać, czy od kwestionowanych świadczeń urlopowych pobierane były składki przez niemieckie instytucje ubezpieczeniowe oraz zbadać i zastosować właściwie w tym zakresie przepisy prawa.

zarządzenia z dnia 23.08.2017 r. (k. 843) sprawy z udziałem ubezpieczonych R. F. i K. Ł. wyłączono do odrębnego rozpoznania z uwagi na zgon w/w osób. Wyrokiem z 21 lutego 2019r.., sygn. IV U 2414/13, Sąd Okręgowy w Zielonej Górze, I. zmienił w części zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 20.02.2007 r., znak: (...), nr (...) w ten sposób, że ustalił, iż podstawę wymiaru składek dla ubezpieczonego N. B. w miesiącu X/2004 r. stanowi kwota 9.560,46 zł, II. zmienił w części zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 20.02.2007 r., znak: (...), nr (...) w ten sposób, że ustalił, iż podstawę wymiaru składek dla ubezpieczonego P. D. w miesiącu X/2004 r. stanowi kwota 3453,37 zł, III. zmienił w części zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 1.02.2007 r., znak: (...), nr (...) w ten sposób, że ustalił, iż podstawę wymiaru składek dla ubezpieczonego A. G. w miesiącu XI/2004 r. stanowi kwota 3283,18 zł, IV. w pozostałym zakresie oddala odwołania, V. zasądził od odwołującego (...) z o.o. w S. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. kwotę 7980,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, VI. nie obciążył odwołującego E. P. kosztami procesu. Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia oraz rozważania Sądu I instancji. Płatnik składek – (...) spółka z o.o. z siedzibą w Z. prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest wykonywanie robót budowlanych izolacyjnych. W spornych okresach wskazanych w zaskarżonych decyzjach płatnik wykonywał działalność gospodarczą w Polsce i w Niemczech. W związku z powyższym występował do ZUS o wydanie formularzy D/PL 101, następnie E 101 pracownikom wykonującym pracę w Niemczech. Zarządzeniem zarządu spółki z dnia 25.05.2000 r., w przedmiocie zasad wykonywania pracy za granicą, obowiązującym w spornych okresach, określono warunki wynagradzania pracowników za pracę i przyznawania im innych świadczeń związanych z wykonywaniem przez nich pracy poza granicami kraju (§ 1). Zarządzenie nie obowiązywało w przypadku odbywania przez pracowników podróży służbowych za granicę (§ 2 ust. 1). Pracownikowi, który wykonuje pracę za granicą, przysługiwało wynagrodzenie w wysokości uzgodnionej w umowie o pracę, w aneksie eksportowym lub w innym porozumieniu (§ 4). Pracownikowi, który wykonuje pracę za granicą, pracodawca mógł przyznać dodatki rozłąkowe. Wysokość tych dodatków nie mogła przekraczać kwoty zwolnionej z opodatkowania, wg przepisów prawa podatkowego kraju zatrudnienia (§ 5 ust. 1-2). Wysokość ekwiwalentu pieniężnego za nocleg wynosiła 8 zł i przysługiwała za każdy dzień pobytu za granicą (§ 6). Zgodnie z regulaminem wynagradzania pracowników płatnika z dnia 16.07.2004 r., pracownicy na stanowiskach nierobotniczych wynagradzani byli według płacy czasowo-premiowej, a pracownicy na stanowiskach robotniczych – wg płacy zadaniowo-premiowej (§ 4 ust. 1-2). Z tytułu świadczonej pracy przysługiwały na zasadach określonych w regulaminie: wynagrodzenie zasadnicze, premia, wypłacana okresowo według uznania pracodawcy, dodatki do wynagrodzenia i inne świadczenia związane z pracą. Dla pracowników na stanowiskach nierobotniczych premia uznaniowa w wysokości 50% wynagrodzenia zasadniczego w stosunku do danego pracownika. Dla pracowników na stanowiskach robotniczych premia uznaniowa wypłacana okresowo w granicach środków uzyskanych z przerobu wykonanego w danym miesiącu rozliczeniowym (przyjętym przez pracodawcę) przez brygadę, w której pracownik pracuje. Pula środków przeznaczonych ogółem na premie uznaniową nie może przekroczyć 33% netto przerobu (zadania) wykonanego w danym miesiącu przez brygadę, w której pracownik pracuje (§ 5). Pracownicy zatrudnieni na kontraktach eksportowych otrzymywali wynagrodzenie dewizowe. Wynagrodzenie to było ustalane wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości do 33% netto wykonanego na konkretnych budowach przerobu, przypadającego w danym miesiącu na brygadę, w której pracownik pracował, przy jednoczesnym zachowaniu stawki podstawowej brutto wg niemieckich taryfikatorów dla poszczególnych zawodów. Za czas przepracowany na kontrakcie pracownicy otrzymują ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, który jest naliczany i wypłacany wg przepisów prawnych kraju delegowania (§ 6). Zainteresowany A. G. zatrudniony był u płatnika składek w okresie od 5.11.2004 r. do 30.11.2005 r.,

umowy o pracę z dnia 5.11.2004 r. oraz z dnia 23.12.2004 r., i aneksu z dnia 19.09.2005 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 824,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa (max do wysokości 33% netto wykonanego zadania w danym miesiącu) na budowach krajowych. Zgodnie z kolejnymi aneksami do umowy, zainteresowany delegowany został do pracy na budowie do RFN, na stanowisku monter fasad, na okres od 5.11.2004 r. do 22.12.2004 r., od dnia 10.01.2005 r. do 30.09.2005 r. oraz od dnia 1.10.2005 r. do 30.11.2005 r. Stosownie do postanowień ww. aneksów, w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa w wysokości odpowiadającej aktualnym przepisom wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowany M. G. zatrudniony był u płatnika składek w okresie od 30.05.2005 r. do 23.02.2007 r.

umowy o pracę z dnia 30.05.2005 r. oraz z dnia 30.08.2005 r. i aneksu z dnia 17.10.2005 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 824,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa (max do wysokości 33% netto wykonanego zadania w danym miesiącu) na budowach krajowych. Od dnia 1.01.2006 r. płaca zasadnicza wynosiła 900,00 zł, od dnia 1.01.2007 r.- 936,00 zł. Zgodnie z kolejnymi aneksami do umowy, zainteresowany delegowany został do pracy na budowie do RFN, na stanowisku monter fasad, na okres od 17.06.2005 r. do 29.08.2005 r., od 26.09.2005 r. do 30.10.2005 r., od 8.11.2005 r. do 22.12.2005 r., od 9.01.2006 r. do 31.05.2006 r., od dnia 29.05.2006 r. do 30.09.2006 r. , od dnia 1.10.2006 r. do 20.10.2006 r., od 21.10.2006 r. do 22.12.2006 r., od 8.01.2007 r. do 23.02.2007 r. Stosownie do postanowień ww. aneksów, w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa w wysokości odpowiadającej aktualnym przepisom wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowany T. J. zatrudniony był u płatnika składek w okresie od 2.08.2004 r. do 31.05.2008 r.,

umowy o pracę z dnia 2.08.2004 r. oraz z dnia 28.10.2004 r., aneksu z dnia 13.12.2004 r. oraz umowy z dnia 22.12.2006 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 824,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa (max do wysokości 33% netto wykonanego zadania w danym miesiącu) na budowach krajowych. Od dnia 1.01.2006 r. płaca zasadnicza wynosiła 900,00 zł, od dnia 1.01.2007 r.- 936,00 zł. Zgodnie z kolejnymi aneksami do umowy, zainteresowany delegowany został do pracy na budowie do RFN, na stanowisku monter fasad na okres od 2.08.2004 r. do 27.10.2004 r., od 28.01.2004 r. na czas trwania kontraktu, od 17.01.2005 r. do 1.08.2005 r., od 2.08.2005 r. do 30.09.2005 r., od 9.05.2006 r. do 24.08.2006 r., od 25.08.2006 r. do 15.10.2006 r., od 16.10.2006 r. do 22.12.2006 r. Stosownie do postanowień ww. aneksów, w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa w wysokości odpowiadającej aktualnym przepisom wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowany W. L. był zatrudniony u płatnika składek w okresie od 17.01.2005 r.

umowy o pracę z dnia 17.01.2005 r. zawartej na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 849,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa (max do wysokości 33% netto wykonanego zadania w danym miesiącu) na budowach krajowych. Od dnia 1.01.2006 r. płaca zasadnicza wynosiła 900,00 zł, od dnia 1.01.2007 r.- 936,00 zł, od 1.01.2008 r.- 1126,00 zł Zgodnie z kolejnymi aneksami do umowy, zainteresowany delegowany został do pracy na budowie do RFN, na stanowisku monter fasad na okres od 17.01.2005 r. do 16.01.2006 r., od 17.01.2006 r. do 22.12.2006 r., od 8.01.2007 r. do 21.12.2007 r. Stosownie do postanowień ww. aneksów, w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa w wysokości odpowiadającej aktualnym przepisom wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowany M. T. był zatrudniony u płatnika składek w okresie 23.06.2003 r. do 28.02.2006 r.

umowy o pracę z dnia 23.06.2003 r. zawartej na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 800,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa. Umowa była przedłużana kolejnymi aneksami. Od dnia 21.12.2003 r. wynagrodzenie zasadnicze wynosiło 824,00 zł Zgodnie z kolejnymi aneksami do umowy, zainteresowany delegowany został do pracy na budowie do RFN, na stanowisku monter fasad, na okres od 23.06.2003 r. do 31.10.2003 r., od 1.11.2003 r. do 20.12.2003 r., od 26.01.2004 r. do 30.04.2004 r., od 1.05.2004 r. do 31.07.2004 r., od 1.08.2004 r. do 22.12.2004 r., od 27.12.2004 r. do 22.06.2005 r., od 23.06.2005 r. do 22.12.2005 r., , od 22.01.2006 r. do 22.12.2006 r. Stosownie do postanowień ww. aneksów, w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa w wysokości odpowiadającej aktualnym przepisom wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowany M. S.

umowy o pracę z dnia 17.02.2003 r. zawartej na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 824,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa. Od dnia 23.12.2006 r. wynagrodzenie zasadnicze wynosiło 900,00 zł, od 1.01.2010 r.- 1317,00 zł, od dnia 1.01.2011 r.- 1386,00 zł Zgodnie z kolejnymi aneksami do umowy, zainteresowany delegowany został do pracy na budowie do RFN, na stanowisku monter fasad, na okres od 18.10.2004 r. do 22.12.2004 r., od 17.01.2005 r. do 30.09.2005 r., od 1.10.2005 r. do 22.12.2005 r., od 10.01.2006 r. do 22.12.2006 r. Na mocy porozumienia z dnia 9.01.2008 r. strony wskazały, że ich intencją jest przejściowe wykonywanie obowiązków służbowych za granicą w ramach oddelegowania pracownika. Stosownie do postanowień ww. aneksów, w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa w wysokości odpowiadającej aktualnym przepisom wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowany N. B. był zatrudniony u płatnika składek w okresie od 7.04.2003 r. do 8.09.2006 r.

umowy o pracę z dnia 7.04.2003 r. r. zawartej na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 800,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa. Od dnia 23.12.2004 r. wynagrodzenie zasadnicze wynosiło 849,00 zł Zgodnie z kolejnymi aneksami do umowy, zainteresowany delegowany został do pracy na budowie do RFN, na stanowisku monter fasad, na okres od 4.08.2003 r. do 15.10.2003 r., od 16.01.2003 r. na czas trwania kontraktu, od 27.10.2003 r. na czas trwania kontraktu, od 20.01.2004 r. na czas trwania kontraktu, od 22.10.2004 r. na czas trwania kontraktu, od 17.06.2005 r. do 30.09.2005 r., od 26.09.2005 r. 30.11.2005 r., od 1.12.2005 r. do 20.12.2005 r., od 9.01.2006 r. do 31.05.2006 r., od 1.08.2006 r. do 30.09.2006 r. Stosownie do postanowień ww. aneksów, w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa w wysokości odpowiadającej aktualnym przepisom wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowany pracował również we wcześniejszych i późniejszych okresach, nie objętych sporem. Zainteresowany T. B. był zatrudniony u płatnika składek w okresie od 2.04.2001 r. do 4.01.2002 r. , od 4.03.2002 r. do 13.03.2003 r., od 12.05.2003 r. do 20.12.2003 r., od dnia 26.01.2004 r. do 30.03.2004 r., od dnia 18.05.2004 r. do 13.01.2005 r.

: - umowy o pracę z dnia 2.04.2001 r. zawartej na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 1300,00 zł (V kat. zaszeregowania), premia uznaniowa, - umowy o pracę z dnia 4.03.2002 r. zawartej na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 800,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa, - umowy o pracę z dnia 12.05.2003 r. zawartej na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 800,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa, - umowy o pracę z dnia 26.01.2004 r. zawartej na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 824,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa, - umowy o pracę z dnia 18.05.2004 r. zawartej na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 800,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa, Zgodnie z kolejnymi aneksami do umowy, zainteresowany delegowany został do pracy na budowie do RFN, na stanowisku monter fasad, na okres od 10.05.2001 r. do 22.09.2001 r., od 22.10.2001 r. do 19.12.2001 r., 4.03.2002 r. do 14.06.2002 r., od 15.06.2002 r. do 30.06.2002 r., od 9.09.2002 r., od 11.11.2002 r. na czas trwania kontraktu, Stosownie do postanowień ww. aneksów, w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa w wysokości odpowiadającej aktualnym przepisom wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowany pracował również w późniejszym okresie, nie objętych sporem. Zainteresowany P. D. był zatrudniony u płatnika składek w okresie od 2.08.2004 r. do 30.09.2005 r.

: - umowy o pracę z dnia 2.08.2004 r. zawartej na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 824,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa, - umowy o pracę z dnia 28.10.2004 r. zawartej na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 824,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa, Zgodnie z kolejnymi aneksami do umowy, zainteresowany delegowany został do pracy na budowie do RFN, na stanowisku monter fasad, na okres od 2.08.2004 r. do 27.10.2004 r., od 28.10.2004 r. na czas trwania kontraktu Stosownie do postanowień ww. aneksów, w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa w wysokości odpowiadającej aktualnym przepisom wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowany pracował również we wcześniejszych i późniejszych okresach, nie objętych sporem. Odwołujący E. P. był zatrudniony u płatnika składek w okresie od 18.10.2004 r. do 30.12.2004 r.

: - umowy o pracę z dnia 18.10.2004 r. zawartej na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 824,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa, - umowy o pracę z dnia 23.12.2004 r. zawartej na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 824,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa, Zgodnie z kolejnymi aneksami do umowy, zainteresowany delegowany został do pracy na budowie do RFN, na stanowisku monter fasad, na okres od 18.10.2004 r. do 22.12.2004 r., od 27.12.2004 r. do 30.12.2004 r. Stosownie do postanowień ww. aneksów, w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa w wysokości odpowiadającej aktualnym przepisom wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowany pracował również we wcześniejszych i późniejszych okresach, nie objętych sporem. Zainteresowany H. M. był zatrudniony u płatnika składek w okresie od 17.02.2003 r. do dnia 30.09.2004 r.

umowy o pracę z dnia 17.02.2003 r. zawartej na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 800,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa. Od dnia 21.12.2003 r. wynagrodzenie zasadnicze wynosiło 824,00 zł Zgodnie z kolejnymi aneksami do umowy, zainteresowany delegowany został do pracy na budowie do RFN, na stanowisku monter fasad, na okres od 17.02.2003 r. do 31.03.2003 r., od 1.04.2003 r. do 30.04.2003 r., od 1.05.2003 r. do 31.05.2003 r., od 1.06.2003 r. do 31.07.2003 r. , od 1.08.2003 r. do 30.09.2003 r., od 1.10.2003 r. do 20.12.2003 r., od 19.01.2004 r. do 31.03.2004 r., od 1.04.2004 r. do 30.06.2004 r., od 1.07.2004 r. do 30.09.2004 r. Stosownie do postanowień ww. aneksów, w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa w wysokości odpowiadającej aktualnym przepisom wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowany R. M. był zatrudniony u płatnika składek w okresie od 15.11.2000 r. do 31.07.2002 r.

umowy o pracę z dnia 15.11.2000 r. zawartej na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. W umowie wskazano, że A. F. deleguje pracownika do pracy na budowę: kraj RFN, na stanowisku monter fasad. Ustalono, że w czasie trwania umowy pracownik będzie otrzymywał stawkę podstawową brutto wg taryfikatora dla budownictwa w RFN oraz wynagrodzenie akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 30% wykonanego przerobu. Stosownie do postanowień umowy o pracę w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowany W. K. był zatrudniony u płatnika składek w okresie od 24.01.2001 r. do 31.01.2001 r. oraz od 19.03.2001 r. do 30.04.2001 r.

umów o pracę z dnia 24.01.2001 r. na czas określony i z dnia 19.03.2001 r. zawartej na okres próbny, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. W umowie z dnia 24.01.2001 r. ustalono, że w czasie jej trwania pracownik będzie otrzymywał stawkę podstawową brutto wg taryfikatora dla budownictwa w RFN oraz wynagrodzenie akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 30% wykonanego przerobu. Stosownie do postanowień umowy o pracę w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. W drugiej z umów wskazano jako miejsce wykonywania pracy (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: ryczałtowo 1000,00 zł brutto i premia uznaniowa do 80%. Zgodnie z aneksem do umowy z dnia 19.03.2001 r., zainteresowany delegowany został do pracy na budowie do RFN, na stanowisku monter fasad, na okres od 1.04.2001 r. do 30.04.2001 r. Stosownie do postanowień ww. aneksów, w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa w wysokości odpowiadającej aktualnym przepisom wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowany M. S.

umowy o pracę z dnia 17.11.2000 r. zawartej na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. W umowie wskazano, że A. F. deleguje pracownika do pracy na budowę: kraj RFN, na stanowisku monter fasad. Ustalono, że w czasie trwania umowy pracownik będzie otrzymywał stawkę podstawową brutto wg taryfikatora dla budownictwa w RFN oraz wynagrodzenie akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 30% wykonanego przerobu. Stosownie do postanowień umowy o pracę w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowany pracował u płatnika składek również we wcześniejszych okresach, nie objętych sporem. Zainteresowany J. S. był zatrudniony u płatnika składek w okresie od 12.05.2003 r. do 31.12.2003 r. oraz od dnia 19.07.2004 r. do 30.11.2004 r.

: - umowy o pracę z dnia 12.05.2003 r. zawartej na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 800,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa. - umowy o pracę z dnia 19.07.2004 r. zawartej na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 824,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa. Zgodnie z kolejnymi aneksami do umowy, zainteresowany delegowany został do pracy na budowie do RFN, na stanowisku monter fasad, na okres od 12.05.2003 r. na czas trwania kontraktu, od 19.07.2004 r. na czas trwania kontraktu. Stosownie do postanowień ww. aneksów, w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa w wysokości odpowiadającej aktualnym przepisom wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowany R. S. był zatrudniony u płatnika składek w okresie od 7.04.2003 r. do 23.02.2007 r.

umowy o pracę z dnia 7.04.2003 r. zawartej na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 800,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa. Kolejnymi aneksami umowa o pracę była zawierana na dalsze okresy. Od dnia 23.12.2004 r. wynagrodzenie zasadnicze wynosiło 849,00 zł. W dniu 22.12.2006 r. strony zawarły umowę o pracę na czas nieokreślony za wynagrodzeniem w kwocie 900,00 zł. Zgodnie z kolejnymi aneksami do umowy, zainteresowany delegowany został do pracy na budowie do RFN, na stanowisku monter fasad, na okres od 20.05.2003 r. na czas trwania kontraktu, od 6.09.2004 r. na czas trwania kontraktu, od 10.01.2005 r. do 31.08.2005 r., od 1.09.2005 r. do 30.09.2005 r., od 1.08.2006 r. do 30.09.2006 r. od 1.10.2006 r. do 15.10.2006 r., od 16.10.2006 r. do 22.12.2006 r., od 8.01.2007 r. do 23.02.2007 r. Stosownie do postanowień ww. aneksów, w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa w wysokości odpowiadającej aktualnym przepisom wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowany Z. U. był zatrudniony u płatnika składek w okresie od 24.03.2003 r. do 18.08.2006 r.

umowy o pracę z dnia 24.03.2003 r. zawartej na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 800,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa. Od dnia 21.12.2003 r. wynagrodzenie zasadnicze wynosiło 824,00 zł Zgodnie z aneksem do umowy, zainteresowany delegowany został do pracy na budowie do RFN, na stanowisku monter fasad, na okres od 6.09.2004 r. na czas trwania kontraktu. Stosownie do postanowień ww. aneksu, w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa w wysokości odpowiadającej aktualnym przepisom wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowany był zatrudniony u płatnika również w innych okresach nie objętych przedmiotem sporu. Zainteresowany T. W. był zatrudniony u płatnika składek w okresie od 24.03.2003 r. do 30.11.2004 r. oraz od 3.01.2005 r. do dnia 7.11.2006 r.

: - umowy o pracę z dnia 24.03.2003 r. na okres próbny w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 800,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa. - umowy o pracę z dnia 12.04.2004 r. na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 800,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa. - umowy o pracę z dnia 3.10.2005 r. zawartej na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 849,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa. Od dnia 1.01.2006 r. wynagrodzenie zasadnicze wynosiło 900,00 zł. Zgodnie z kolejnymi aneksami do umowy, zainteresowany delegowany został do pracy na budowie do RFN, na stanowisku monter fasad, na okres od 20.05.2003 r. na czas trwania kontraktu, od 5.07.2004 r. na czas trwania kontraktu, od 28.09.2004 r. na czas trwania kontraktu, 2.05.2005 r. do 30.09.2005 r., od 6.07.2006 r. do 31.10.2006 r., Stosownie do postanowień ww. aneksów, w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa w wysokości odpowiadającej aktualnym przepisom wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowany W. W. był zatrudniony u płatnika składek w okresie od 10.09.2001 r. do 31.03.2005 r. oraz od 1.06.2005 r. do 2.09.2005 r.

: - umowy o pracę z dnia 10.09.2001 r. zawartej na czas określony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 800,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa. - umowy o pracę z dnia 1.06.2005 r. na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku monter fasad. Jako miejsce wykonywania pracy w umowach wskazano (...). Wynagrodzenie określono w kwocie: płaca zasadnicza 849,00 zł (III kat. zaszeregowania), premia uznaniowa. Od dnia 1.01.2006 r. wynagrodzenie zasadnicze wynosiło 900,00 zł. Zgodnie z kolejnymi aneksami do umowy, zainteresowany delegowany został do pracy na budowie do RFN, na stanowisku monter fasad, na okres od 14.01.2002 r. do 24.01.2002 r., od 4.11.2002 r. na czas trwania kontraktu, od 1.07.2003 r. na czas trwania kontraktu, 20.04.2004 r. na czas trwania kontraktu, Stosownie do postanowień ww. aneksów, w czasie trwania umowy o pracę, pracownik miał otrzymywać następujące wynagrodzenie: stawka podstawowa brutto wg aktualnego taryfikatora dla budownictwa w RFN, akordowe wg uzgodnionych kontraktowych cen jednostkowych w wysokości netto 33% wykonanego przerobu. Podstawą obliczenia stawki podstawowej netto jest niemiecka taryfowa stawka podstawowa brutto odpowiedniej grupy zawodowej pomniejszona o podatki: ubezpieczenie socjalne płatne w Polsce, dodatek od płac płatny w RFN, dodatek solidarnościowy płatny w RFN, składka urlopowa w wysokości odpowiadającej aktualnym przepisom wpłacana do Kasy Urlopowej w RFN. Pracodawca pokrywa koszty wyjazdu na kontrakt oraz zjazdu z kontraktu. Pracodawca pokrywa całkowicie koszty zakwaterowania. Zainteresowani pracownicy w ramach zatrudnienia u płatnika pracowali przez określone okresy na terenie Polski, a przez resztę czasu byli delegowani do pracy na terenie Niemiec. Za pracę na terenie Niemiec otrzymywali wynagrodzenie w Euro oraz dodatek zwany rozłąkowym. Nie otrzymywali diet. Spółka nie prowadziła ewidencji noclegów i kwater zapewnianych pracownikom. Kwatery były bezpośrednio opłacane wynajmującym przez spółkę. Zdarzało się, że pracownicy odbywali nocleg w kwaterze zapewnionej przez kontrahenta niemieckiego. Spółka sporządziła hipotetyczne, uśrednione zestawienie kosztów kwater na osobę, które zostało wyrywkowo zweryfikowane przez organ rentowy w toku kontroli, bez zabezpieczenia dostępnych dokumentów źródłowych (faktur). Pracodawca potrącał ze stawki wynagrodzenia, w okresie pracy zainteresowanych w Niemczech, składkę urlopową w wysokości odpowiadającej aktualnym przepisom, wpłacaną do Kasy Urlopowej w RFN. Świadczenie za niewykorzystany urlop było wypłacane pracownikom przez Niemiecką Kasę Urlopową. Niemiecka Kasa Urlopowa po wypłaceniu zainteresowanym ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy przesłała płatnikowi na piśmie informację o jego kwocie. Kasa Wyrównawcza z tytułu Urlopu i Wynagrodzenia w Budownictwie (die U.- und L. der B., w skrócie (...)) jest wspólną instytucją stron układów zbiorowych pracy niemieckiego budownictwa. Razem z Dodatkową Kasą (...) na zewnątrz występuje pod nazwą (...). (...) prowadzi postępowanie urlopowe na rzecz krajowych i zagranicznych przedsiębiorstw budowlanych, w oparciu o przepisy prawa niemieckiego, jak i europejskie regulacje prawne o kierowaniu pracowników do pracy za granicą. W celu finansowania świadczeń, (...) pobiera składki od przedsiębiorstw budowlanych, stanowiące określony procent od wynagrodzenia brutto każdego pracownika. Pracodawcy z siedzibą w kraju i za granicą,

niemieckich układów zbiorowych w budownictwie, mają obowiązek wypłacania pracownikom wynagrodzenia za urlop, liczonego jako określony procent od wynagrodzenia brutto . (...) zwraca pracodawcy wypłacone pracownikowi wynagrodzenie za urlop w taryfowej wysokości. (...) wypłaca natomiast oddelegowanym pracownikom ekwiwalent pieniężny za urlop, jeżeli podczas delegowania do Niemiec pracownik nie wykorzystał należnego w całości lub w części urlopu wypoczynkowego bądź innych dni wolnych od pracy. W przypadku utraty prawa do urlopu lub ekwiwalentu za urlop pracownik może otrzymać od (...) tak zwane odszkodowanie za urlop. Wynagrodzenie za urlop podlega zgodnie z niemieckim prawem obowiązkowi składkowemu na ubezpieczenie socjalne. Wypłacany przez (...) ekwiwalent za urlop podlega obowiązkowi składkowemu na ubezpieczenie społeczne. Zanim (...) wypłaci pracownikowi ekwiwalent za urlop, potrąca od ekwiwalentu część udziału pracownika przypadającego na składkę ubezpieczenia socjalnego. Dla polskich pracowników, (...) ustala składkę na ubezpieczenie socjalne

składek należnych ZUS. (...) przekazuje pracodawcy udział pracownika, przypadający na składkę, aby on przekazał łączną sumę na ubezpieczenie społeczne do kompetentnej instytucji. Również w ramach postępowania urlopowego pracodawca pozostaje dłużnikiem łącznej sumy składek. Odszkodowanie za urlop według niemieckiego prawa nie podlega składce. Od ekwiwalentu i odszkodowania za urlop podatek odprowadza (...). Przy każdym rozliczeniu wypłaconego świadczenia (...) informuje pisemnie pracownika i pracodawcę o wysokości ekwiwalentu oraz o ewentualnych potrąceniach na ubezpieczenie społeczne (polski ZUS) i z tytułu podatku. Za sporny okres od 01.01.2001 r. do 31.07.2005 r. płatnik składek do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych od przychodów wypłaconych zainteresowanym, skierowanym do pracy w Niemczech, nie uwzględnił przychodów uzyskanych ze stosunku pracy w wysokościach określonych w umowach o pracę i aneksach do umów o pracę. Płatnik składek do podstawy wymiaru składek przyjął kwotę prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za dany rok kalendarzowy. Ponadto płatnik składek od dodatków żywieniowych (zwanych dodatkami za rozłąkę) oraz wartości świadczeń w naturze (udostępnienie lokalu mieszkalnego, za który ponosi koszty najmu) udostępnionych zainteresowanym, oddelegowanym do pracy w Niemczech, nie naliczył składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Płatnik składek dla zainteresowanych N. B., T. B., P. D., W. K., H. M., R. M., M. S.

aneksów, w rzeczywistości określających miejsce ich pracy i warunki zatrudnienia. Wykonywanie pracy w Niemczech potwierdzili zainteresowani, zeznający w sprawie. Podali, że pracowali zarówno w Polsce, jak i w Niemczech, jednak z kontraktów wynika, że stale obowiązywała zasada pracy w Niemczech. Należało więc przyjąć, że w przypadku umów o pracę, w których wskazano miejsce pracy w RFN i w przypadku umów o pracę, w których wskazano miejsce pracy w S., ale do których zawarto aneks, praca w okresach oddelegowania była świadczona stale w Niemczech. Jak podkreślał Sąd Okręgowy świadczenie pracodawcy, choćby nazwane dietą z tytułu podróży służbowej, wypłacone pracownikowi nieodbywającemu takiej podróży (jak w niniejszej sprawie zainteresowanym zatrudnionym za granicą), nie jest natomiast należnością, o której mowa w § 2 pkt 15 rozporządzenia, tylko przychodem stanowiącym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia w rozumieniu art. 18 ust. 1 ustawy systemowej. Skoro stałe miejsce pracy zainteresowanych znajdowało się za granicą i tam też świadczyli oni stale pracę, to tym samym formuła podróży służbowej w rozumieniu art. 775 § 1 k.p., faktycznie nie miała zastosowania. Samo zastrzeżenie w umowach o pracę, że miejscem wykonywania pracy jest miejscowość S., miało w istocie pozorny charakter i było aktualizowane przez aneksy delegujące pracowników na teren RFN. Zainteresowani, zatrudnieni na warunkach opisanych powyżej, bezspornie otrzymywali następujące świadczenia: dodatek do wynagrodzenia zwany rozłąkowym, świadczenia w naturze w postaci zakwaterowania na terenie Niemiec na koszt płatnika, a niektórzy z nich – również ekwiwalent za niewykorzystany urlop oraz odszkodowanie za utracone roszczenie urlopowe, wypłacane z Niemieckiej Kasy Urlopowej. To właśnie wliczenia tych ostatnich świadczeń do podstawy wymiaru składek dotyczył spór w niniejszej sprawie. Sąd Okręgowy podkreślał, że kwalifikacja prawna świadczeń w postaci dodatku zwanego rozłąkowym (niezależnie od jego nazwy) oraz zapewnienia nieodpłatnego zakwaterowania w Niemczech – jako przychodów podlegających oskładkowaniu – została (podobnie jak status pracowników) również przesądzona przez Sąd Najwyższy wyrokiem wydanym w niniejszej sprawie, czemu dał też wyraz Sąd Apelacyjny w Poznaniu ( Sąd Najwyższy wskazał wprost w uzasadnieniu, że „z przedstawionych wyżej względów nie było więc podstaw do dalszego obniżania podstawy wymiaru składki o tzw. dodatek rozłąkowy”). Sąd Okręgowy przyjął więc za własne wskazania Sądu Najwyższego, wyrażone w niniejszej sprawie, że dodatek zwany w pozwanej Spółce dodatkiem za rozłąkę, nie jest przychodem ze stosunku pracy, o którym mowa w § 2 pkt 18 rozporządzenia. Z tego przepisu wynika bowiem, że ulga w postaci odliczenia od przychodu należności wypłacanych tytułem dodatku rozłąkowego przysługuje wyłącznie pracownikom czasowo przeniesionym, którzy uzyskują tego rodzaju świadczenia. Zainteresowani nie byli czasowo przeniesieni, lecz zatrudnieni za granicą u polskiego pracodawcy, wobec czego nie mieścili się w zakresie podmiotowym wskazanego wyżej przepisu. Podobnie jak dodatek rozłąkowy, Sąd Najwyższy, a w ślad za nim Sąd Apelacyjny w Poznaniu przesądziły kwestie związane z kosztami zakwaterowania zainteresowanych pracowników za granicą. W uzasadnieniu wyroku Sąd Najwyższy wskazał po pierwsze, że jest to świadczenie w naturze, którego wartość pieniężna jest przychodem danego pracownika ze stosunku pracy, uwzględnianym w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, lecz także, iż powinnością odwołującej się Spółki było obliczenie, potrącenie, rozliczenie i opłacenie składek należnych od wszystkich przychodów zainteresowanych, w tym od wartości udzielonych im świadczeń w naturze w postaci kosztów zakwaterowania za granicą. W tym miejscu Sąd Okręgowy zacytował fragment uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego wydanego w niniejszej sprawie, w którym wskazane zostało, że: „prawidłowe wykonanie tego obowiązku nie było możliwe bez prowadzenia dokumentacji odnoszącej się do ewidencji kosztów ponoszonych przez pracodawcę z tego tytułu wobec każdego pracownika w rozliczeniu miesięcznym. Skoro obowiązek ewidencjonowania w taki sposób kosztów zakwaterowania wynika wprost ze wskazanych wyżej przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, to jego niedopełnienie nie może działać na korzyść odwołującej się Spółki w tym sensie, że zostanie zwolniona z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia pracowników od kwoty wartości pieniężnej tych świadczeń w naturze. Organ rentowy, jako uprawniony do dokonywania kontroli wykonywania zadań i obowiązków w zakresie ubezpieczeń społecznych przez płatników składek (art. 86 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych) ma prawo żądać od płatników wszelkich informacji (art. 87 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych) odnośnie do prawidłowości i rzetelności obliczania, potrącania i opłacania składek (art. 86 ust. 1 ustawy systemowej). W takiej sytuacji, gdy Spółka z powodu niedopełnienia ciążącego na niej obowiązku nie przedstawiła organowi rentowemu wykazów odzwierciedlających wartość świadczeń udzielonych faktycznie poszczególnym pracownikom, jedyną podstawą umożliwiającą organowi rentowemu wyliczenie należności składkowych z tego tytułu było to tzw. hipotetyczne wyliczenie wartości tych świadczeń, niezależnie od tego, że jak podnosiła odwołująca się "hipotetyczne wyliczenie nie ma nic wspólnego z rzeczywistymi kosztami poniesionymi przez spółkę, albowiem nie było sporządzane w oparciu o dokumenty finansowe oraz faktyczny czas pobytu pracowników na terenie Niemiec, albowiem zdarzało się, że dana kwatera była zapłacona z góry a faktyczny czas pobytu pracowników był zdecydowanie krótszy, albo były opłacane cztery miejsca na kwaterze, w sytuacji, gdy mieszkało tam dwóch pracowników". Brak stosownej ewidencji obciąża bowiem Spółkę, a nie organ rentowy. Z art. 232 zdanie pierwsze k.p.c. wynika, że strony obowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Kwestionując wykazy przedstawione przez organ rentowy, to odwołująca się winna, zatem wykazać, że faktycznie poniesione przez nią koszty były różne od wykazanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, także w tym zakresie, że nie odpowiadają one uśrednionym kwotom wynikającym z faktur będących w posiadaniu płatnika, a dotyczącym należności za wynajem kwater. Niepodjęcie nawet próby przeprowadzenia takiego dowodu negatywnymi skutkami procesowymi obciąża wyłącznie Spółkę, a nie organ rentowy. W tym stanie rzeczy za nieprawidłowe należy uznać stanowisko Sądu odwoławczego, że skoro koszty noclegów uwidocznione w zaskarżonych decyzjach nie odpowiadają faktycznym kosztom poniesionym przez Spółkę w odniesieniu do poszczególnych zainteresowanych, to tym samym nie mogą stanowić podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne”. Również Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał (k. 526) na to, iż płatnik składek został zobowiązany przez Sąd Okręgowy do przedłożenia dokumentów pozwalających na ustalenie kosztów zakwaterowania pracowników w okresach miesięcznych, a fakt, że tego nie uczynił, nie może skutkować negatywnymi skutkami procesowymi dla organu rentowego. Niewątpliwe jest to, że odwołująca Spółka zarówno w toku kontroli, jak i w toku rozpoznania sprawy przez Sąd Okręgowy, pomimo nałożonego zobowiązania takiej dokumentacji nie przedstawiła dla każdego z zainteresowanych Skoro Sąd Najwyższy wskazał wprost, że jedyną możliwością było ustalenie kosztów zakwaterowania

hipotetycznego wyliczenia, to brak było podstaw do ustalania owych wartości na nowo w obecnie toczącym się postępowaniu. Dodatkowo Sąd Okręgowy zauważył, że płatnik składek konsekwentnie wykazywał, że zestawienie zostało sporządzone przez pracownika spółki (...), który nie pełnił funkcji w zarządzie. Nie negując tej okoliczności (wykazanej zeznaniami w/w oraz prezesa zarządu C. K.), podkreślić należy, że stanowisko odnośnie braku możliwości przedłożenia imiennych wykazów wartości świadczeń w naturze za udostępnione lokale zajmował również prezes zarządu. I tak np. w piśmie z dnia 16.01.2006 r. (k. 167) C. K. wskazał nie tylko, że ich przedłożenie nie jest możliwe, ale również, że sposób wyliczenia potwierdzić może właśnie Z. L.. Płatnik nie kwestionował więc ani uprawnień ani wiedzy swojego pracownika w tym zakresie. Dlatego też Sąd oddalił wniosek odwołującego o przesłuchanie właściciela spółki, gdyż jego przeprowadzenie znacznie przedłużyłoby postępowanie i wygenerowało wysokie koszty, zaś okoliczność dotycząca ewentualnego sprawowania funkcji w zarządzie przez Z. L. nie mogła dyskredytować wartości sporządzonego przez niego hipotetycznego wyliczenia, skoro powoływał się na nie również prezes zarządu spółki C. K.. Do kosztów zakwaterowania ZUS przyjął więc prawidłowo zestawienie płatnika składek, a sposób wyliczenia polegał na tym, że kwotę z faktury podzielono na ilość miejsc w danej kwaterze i w ten sposób obliczono osobo dobę, która odpowiadała kwocie wskazanej przez płatnika składek (k. 180- notatka służbowa z dnia 14.01.2010 r.) Sąd I instancji podkreślał, że Sąd Apelacyjny we wskazaniach zawartych w uzasadnieniu orzeczenia podał, że Sąd Okręgowy ponownie analizując sprawę winien rozważyć charakter prawny wypłacanych i ponoszonych przez odwołująca spółkę spornych świadczeń i możliwość ich wyłączenia - w aktualnym stanie sprawy-z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Jak wskazano w uzasadnieniu, Sąd orzekający powinien przede wszystkim zbadać, czy od kwestionowanych świadczeń urlopowych pobierane były składki przez niemieckie instytucje ubezpieczeniowe oraz zbadać i zastosować właściwie w tym zakresie przepisy prawa. Jak wskazano zaś powyżej, podzielając pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy i będąc związanym jego oceną prawną, Sąd Okręgowy przyjął, że fakt objęcia składką na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne dodatku rozłąkowego i kosztów zakwaterowania, jak i wysokość przychodu zainteresowanych z tego tytułu zostały prawidłowo ustalone w zaskarżonych decyzjach. Korekta dotyczyła wyłącznie tych danych co do których organ rentowy w toku postępowania wskazał na błędy rachunkowe przyznając jednocześnie, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych we własnym zakresie nie wydał decyzji zmieniających. Zmiany decyzji w zakresie ogólnej podstawy wymiaru świadczeń dotyczyły wyłącznie zainteresowanych N. B., P. D. i A. G.. I tak w przypadku N. B. zmiana dotyczyła wysokości przychodu za X 2004 r., gdzie w uzupełnieniu materiału dowodowego wskazano, że prawidłową kwotę stanowi 9.560,46 zł (w miejsce pierwotnie ustalonej 10.027,90). Tym samym podstawa wymiaru składek winna wynosić 23.834,17 zł (tj. (...),61 zl-467,44 zł). W przypadku P. D. różnica dotyczyła również miesiąca października 2004 r., gdzie w notatce z dnia 21.04.2015 r. (k. 732 i nast.) wskazano, że prawidłowa kwota to 3453,37 zł w miejsce przyjętej 3456,01 zł. Tym samym podstawa wymiaru składek winna wynosić 10576,48 zł (tj. (...),12 -2,64). W przypadku A. G. różnica dotyczyła miesiąca listopada 2004 r., gdzie w notatce z dnia 21.04.2015 r. wskazano, że prawidłowa kwota wynosi 3283,18 zł, a nie jak przyjęto wcześniej- 3283,50 zł. Tym samym podstawa wymiaru składek winna wynosić 18155,88 zł (tj. 18156,26-0,38). Różnice te miały wyłącznie rachunkowy charakter, lecz wobec braku zmiany decyzji we własnym zakresie, wymagały zmiany w toku rozpoznania wniesionych odwołań, o czym orzeczono w pkt I-III sentencji wyroku. W istocie więc, przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy został zobowiązany przez Sąd Apelacyjny do zbadania kwestii wypłacanych zainteresowanym pracownikom przez niemiecką kasę urlopową ekwiwalentów za urlop. Jak wskazano w uzasadnieniu Sądu Apelacyjnego, Sąd I instancji nie poczynił żadnych ustaleń faktycznych za wyjątkiem tego, że od wynagrodzeń zatrudnionych na terenie Niemiec pracowników odprowadzono składkę do Niemieckiej Kasy Urlopowej, która po zakończeniu każdego roku kalendarzowego przesyłała formularz

którego wypłacała pracownikom świadczenia urlopowe. Również Sąd Najwyższy podniósł, że sprawa w zakresie dotyczącym świadczeń urlopowych nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Kwestią przesądzoną przez Sąd Apelacyjny jest też w zasadzie kwalifikacja prawna świadczeń wypłacanych pracownikom odwołującej przez Niemiecką Kasę Urlopową i to – w ocenie Sądu Okręgowego – zarówno tytułem ekwiwalentów za urlop, jak i – choć nie wprost – odszkodowań za utracone roszczenie urlopowe. Sąd Najwyższy wskazał, że skoro ekwiwalent przysługuje za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (art. 171 k.p.), to takie same znaczenie przypisać należy odszkodowaniu za utracone roszczenia urlopowe, jeśli przysługiwało ono z niemieckiej kasy urlopowej z powodu niewykorzystania urlopu w naturze. Sąd Okręgowy – w ślad za wcześniejszymi orzeczeniami Sądów wyższej instancji w niniejszej sprawie – przyjął jako niewątpliwe, że ekwiwalent za urlop jest przychodem pracownika, stanowiącym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne (art. 18 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 9 ustawy systemowej i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), niezależnie od tego, czy jest wypłacany przez pracodawcę, czy przez inny podmiot i bez względu na źródło finansowania wypłaty. W tej sprawie, ekwiwalent za urlop wypłacany był nie przez pracodawcę, a przez inny podmiot (spełniający rolę podmiotu akcesoryjnego), ale było to świadczenie ze stosunku pracy łączącego odwołującą Spółkę z każdym z zainteresowanych, a co więcej, było ono finansowane z funduszu urlopowego, w którym Spółka miała obowiązek uczestniczenia przez opłatę składki. Dodatkowo, w przypadku ekwiwalentu za urlop, zgodnie z niemieckim prawem, podobnie jak polskim, istnieje obowiązek składkowy na ubezpieczenie socjalne. Zanim (...) wypłaci pracownikowi ekwiwalent za urlop, potrąca od ekwiwalentu część udziału pracownika przypadającego na składkę ubezpieczenia socjalnego. Dla polskich pracowników (...) ustala składkę na ubezpieczenie socjalne

składek należnych ZUS. (...) przekazuje pracodawcy udział pracownika przypadający na składkę, aby przekazał łączną sumę na ubezpieczenie społeczne do kompetentnej instytucji. Natomiast w kwestii ciągle tzw. odszkodowania za urlop, wypłaconego przez (...) niektórym z zainteresowanych według reguł prawa niemieckiego, istotnym jest, że nie jest to świadczenie znane prawu polskiemu, w przeciwieństwie do ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Bez wątpienia jest to jednak również świadczenie dające pracownikowi przychód ze stosunku pracy łączącego go z pracodawcą i to finansowane na rzecz pracowników przedsiębiorstw budowlanych ze źródeł identycznych i przez ten sam podmiot akcesoryjny, jak w przypadku ekwiwalentu za urlop. Jedyna różnica w przypadku realizacji tego świadczenia przez (...) w stosunku do ekwiwalentu za urlop polega na tym, że według niemieckiego prawa odszkodowanie za urlop nie podlega składce na ubezpieczenie socjalne. W niniejszej sprawie, analizie podlega jednak obowiązek składkowy według prawa polskiego, wobec czego według prawa polskiego należy kwalifikować przychody pracownicze podlegające oskładkowaniu. Jak już wskazano, tak zwane odszkodowanie za urlop, przysługujące według prawa niemieckiego w przypadku utraty prawa do urlopu lub ekwiwalentu za urlop, nie jest świadczeniem literalnie znanym prawu polskiemu, bo też nie jest mu znaną konstrukcja, czy instytucja utraty prawa do urlopu lub ekwiwalentu za urlop. W prawie polskim zasadą jest obowiązek wykorzystania urlopu w naturze, za wynagrodzeniem urlopowym lub wypłata ekwiwalentu w przypadku niewykorzystania urlopu. Roszczenia o urlop i o ekwiwalent za urlop nie podlegają utracie, a co najwyżej przedawnieniu, ale wówczas nadal istnieją i nie są rekompensowane odszkodowaniem. Przekładając więc istniejące w prawie niemieckim tzw. odszkodowanie za urlop na realia polskie, stwierdzić należy, że w istocie pełni ono taką rolę finansową oraz taki jest jego cel i znaczenie, jak w prawie polskim – w zależności od sytuacji faktycznej – wynagrodzenia za czas urlopu (art. 172 k.p.) lub ekwiwalentu przysługującemu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (art. 171 k.p.). O tym, że są to świadczenia równoważne świadczy także treść art. 172

odrębnych przepisów jest obowiązany objąć pracownika ubezpieczeniem gwarantującym mu otrzymanie świadczenia pieniężnego za czas urlopu, pracownikowi nie przysługuje wynagrodzenie przewidziane w art. 172 k.p. lub ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w art. 171 k.p. Takim zaś obowiązkowym ubezpieczeniem urlopowym jest właśnie obowiązkowe uczestnictwo – przez opłatę składki – polskich przedsiębiorców budowlanych działających na terytorium Niemiec w Kasie Wyrównawczej z tytułu Urlopu i Wynagrodzenia w Budownictwie, zabezpieczającej prawa urlopowe pracowników. W konsekwencji, świadczenia wypłacane w ramach tego zabezpieczenia, są należnościami, o których mowa w art. 171 i 172 k.p. Nie ma zaś wątpliwości, że świadczenia przewidziane tymi przepisami wchodzą w systemie polskim do podstawy wymiaru składek. Dodatkowo wskazać należy, że § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, nie przewidywał i nie przewiduje wyłączenia z podstawy wymiaru składek jakichkolwiek przychodów pracowniczych o charakterze odszkodowawczym czy rekompensującym za świadczenia z tytułu urlopu wypoczynkowego. To natomiast definitywnie przesądza o prawidłowej kwalifikacji przez organ rentowy tzw. odszkodowania urlopowego, jako przychodu podlegającego oskładkowaniu. Przesądzając tę okoliczność Sąd zweryfikował prawidłowość przyjętych przez ZUS kwot z tytułu w/w świadczeń stwierdzając, że wartości wskazane w załącznikach do decyzji („zestawienie różnic podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy”) są prawidłowe i każdorazowo mają odzwierciedlenie w dokumentacji znajdującej się w aktach kontroli na wskazanych przez organ rentowy kartach (vide: pismo z dnia 21.04.2015 r.- k. 732 i nast.). Karty te powołane zostały prawidłowo z wyjątkiem jednej, co Sąd miał na uwadze ustalając stan faktyczny sprawy (k. 4124 zamiast k. 4121 odnośnie W. K.). Błąd tego rodzaju dotyczył również zainteresowanego M. S.

list obecności) dla ustalenia podstawy wymiaru składek tj. obniżenia tej podstawy o dietę przysługującą z tytułu podróży służbowej. Mając wszystko powyższe na względzie, w pozostałym zakresie,

art. 477 14 § 1 k.p.c., odwołania podlegały oddaleniu, o czym orzeczono jak w punkcie IV wyroku. O kosztach postępowania (pkt V) rozstrzygnięto

art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Na wysokość kosztów zastępstwa procesowego złożyły się następujące kwoty: - 2280 zł (120 zł x 19) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego,

§ 12ust.

4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 163 poz. 1349 ze zm.) - 2280 zł (120 zł x 19) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego,

§ 12ust.

1 pkt 2 w zw. z § 11 ust. 2 ww. rozporządzenia; - 3420 zł (180 zł x 19) tytułem kosztów postępowania przed Sądem Okręgowym,

§ 9ust.

2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804). Jednocześnie

art. 102 k.p.c. Sąd Okręgowy nie obciążył kosztami zastępstwa procesowego odwołującego E. P., albowiem pomimo wniesienia odwołania faktycznie popierał on stanowisko organu rentowego. Tym samym, ze względów słusznościowych brak było podstaw do obciążania go kosztami poniesionymi przez organ rentowy z tytułu zastępstwa prawnego. Na koniec Sąd Okręgowy nadmienił, że w identycznej sprawie, również z odwołania tego samego płatnika składek, z tym, że dotyczącej innych pracowników, zapadło już prawomocne rozstrzygnięcie - sprawa została zakończona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 07.12.2016 r. (sygn. akt III AUa 2678/15). Wyrokiem tym oddalono apelacje płatnika składek od wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 10.03.2015 r. IV U 3025/13 (oddalającego wszystkie odwołania). Apelację od powyższego wyroku w całości wywiódł płatnik A. F. zarzucając: I. błąd w ustaleniach faktycznych oraz w ocenie zebranego materiału dowodowego jak również sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez: A. błędne przyjęcie, że wysokość przychodu Zainteresowanych została prawidłowo ustalona w zaskarżonych decyzjach w sytuacji, gdy; a. sam ZUS w toku procesu przyznał się do błędów i w toku sprawy złożył tzw. uzupełnienia decyzji wskazując inne podstawy oskładkowania; b. przeprowadzony w toku tej sprawy na zlecenie Sądu dowód z opinii Biegłych sądowych dowiódł, że wyliczenia wysokość przychodu Zainteresowanych zawarte w decyzjach są błędne bowiem Biegli w treści wydanej opinii stwierdzili, iż: - „str.65 (..) „Po dokonaniu wnikliwej analizy badaniu dokumentacji źródłowej zebranych zarówno przez kontrolujących inspektorów ZUS ale również dużej ilości zebranych przez biegłych w toku prowadzonego badania stwierdzają, że przedstawione przez ZUS decyzje zawierające wysokie przepisy składek ubezpieczeniowych są niespójne z materiałami dowodowymi z kontroli z wybranymi przez biegłych podczas opracowania opinii co w znacznym stopniu podważa jakość rzetelność i kompleksowość prowadzonej kontroli oraz wydania na tej podstawie indywidualnych decyzji. " - „str.l53 (..) „biegli ustalili, że Inspektorzy ZUS mimo prowadzenia przez okres dwóch lat kontroli wymiaru składek oraz dodatkowo dwóch lat przeznaczonych na korekty i uzupełnienia wydanych decyzji ubezpieczeniowych, nie zebra/,i nie skompletowali nie zabezpieczyli dokumentacji źródłowej niezbędnej do prawidłowego rozliczenia składek ubezpieczeniowych ZUS nawet tych , które stanowiły rozbieżności pomiędzy stronami np. rachunki za noclegi, delegacje służbowe, listy obecności pracowników zatrudnionych za granicą, wybranych fragmentów akt osobowych dotyczących umów aneksów o pracę itp." - ,,str.l55 (..) „W toku przeprowadzonego kompleksowego badania dokumentacji źródłowej zebranej w aktach sprawy oraz po opracowanie kilkudziesięciu tabel obliczeniowych biegli stwierdzają, że w obliczeniach podstawy ustalenia składek ubezpieczeniowych- Inspektorzy ZUS popełnili wiele błędów merytorycznych oraz rachunkowych dotyczących poszczególnych rozliczeń obejmujących ponad 45 kart uzupełnienia ZUS materiału dotyczącego wydanych decyzji obciążających płatnika składek". - ,,str.l56 (..) „Bezspornie należy stwierdzić, że pomyłek i błędów podsumowanie poszczególnych Tabel opracowanych przez inspektorów ZUS jest dużo. Występują też różnice w poszczególnych miesiącach i latach." Bo błędne przyjęcie, że wszyscy Zainteresowani delegowani byli do stałej pracy w Niemczech w sytuacji, gdy z przedłożonych przez Spółkę do akt sprawy z pismem z dnia 06.11.2014r. a. 21 sztuk teczek zawierających oryginale kompletne akta osobowe dotyczące w/w Zainteresowanych , a wśród dokumentów składających się na te akta znajdują się w oryginale aneksy delegujące każdego z pracowników do pracy na terenie Niemiec; b. zestawień zawierających wskazanie: - w jakich okresach czasu dany pracownik był zatrudniony na terenie Niemiec

tzw. aneksów delegujących; - w jakich okresach czasu dany pracownik wykonywał pracę na trenie Polski stosownie do treści umowy o pracę jaka go łączyła z (pracodawcą) Odwołującym, którego siedziba zawsze była na terenie Polski jednoznacznie wynika, iż ustalenia Sądu Najwyższego i Sądu Apelacyjnego w Poznaniu i Sądu Okręgowego w zakresie tego, iż w/w Zainteresowani wykonywali pracę za granicą stale u polskiego pracodawcy są w całości błędne, w sytuacji, gdy prawda i fakty wyglądały zupełnie i absolutnie przeciwnie. Natomiast zgromadzone w niniejszej sprawie dowody jak chociażby: - zeznania zainteresowanych jakie zostały przeprowadzone w sprawie; - zeznania świadka K. S.

tzw. aneksu delegującego, który w latach 2000-2002 był sporządzany zawsze przez świadka Z. L., zaś od 2002 do dziś zawsze przez kadrową słuchanego świadka K. S.

pierwotnej umowy o pracę.