IV Ka 845/21

Sygn. akt IV Ka 845/21

1. 2.WYROK 2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 stycznia 2022 r. 4.Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: 6.Przewodniczący: 7.SSO Agnieszka Połyniak (spr.) 8.Sędziowie: 9.SO Waldemar Majka 10.SO Adriana Skorupska 12.Protokolant:
2. Magdalena Telesz przy udziale Mariusza Dudkowskiego Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2022 r. 14.sprawy E. K. 15.córki Z. i I. z domu B. 16.urodzonej (...) w K. 17.oskarżonej z art. 160 § 2 k.k. i art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. 18.na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej 19.od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze 20.z dnia 16 marca 2021 r. sygnatura akt II K 381/16 I. zmienia zaskarżony wyrok, w ten sposób, że:
3. w punkcie II części dyspozytywnej w miejsce czynów przypisanych oskarżonej E. K., a zakwalifikowanych z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 160 § 3 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., na podstawie art. 66 § 1 k.k. i art. 67 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo umarza postępowanie karne przeciwko E. K. na okres próby wynoszący 1 (jeden) rok o czyn z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 160 § 3 k.k. polegający na tym, że w dniu 2 i 3 sierpnia 2010r. w L. w woj. (...), pełniąc obowiązki lekarza rodzinnego w (...) w L., nieumyślnie naraziła pacjentkę M. S. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia, w ten sposób, że 2 sierpnia 2010r. nie przeprowadziła badania EKG i nie przekazała pacjentki do dalszej diagnostyki w kierunku wykluczenia stanu zagrożenia życia, odsyłając pokrzywdzoną do domu i zlecając wykonanie badania EKG w dniu następnym, tj. 3 sierpnia 2010r., które następnie błędnie zinterpretowała, bowiem wykazało ono, że u pokrzywdzonej 3 sierpnia 2010r. rozwijał się zawał serca, w konsekwencji czego nie podjęła czynności zmierzających do ratowania zdrowia M. S., odsyłając ją do domu, przez co pozbawiła ją szans na odpowiednio wczesne wdrożenie adekwatnego leczenia inwazyjnego, zmierzającego do udrożnienia naczyń, czym naruszyła obowiązujące wówczas procedury medyczne;
4. uchyla rozstrzygnięcia z punktu III i IV części rozstrzygającej;
5. w punkcie VII części rozstrzygającej uchyla orzeczenie o opłacie, obniżając wysokość kosztów sądowych należnych od oskarżonej do kwoty 7.008,72 zł; II. na podstawie art. 49 k.k. w zw. z art. 67§3 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. orzeka od oskarżonej E. K. na rzecz Fundacji (...) świadczenie pieniężne w kwocie 4000 (cztery tysiące) złotych; III. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; IV. zasądza od oskarżonej E. K. na rzecz oskarżyciela posiłkowego J. S. 840 złotych tytułem zwrotu kosztów związanych z udziałem jego pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym; V. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, w tym wymierza jej opłatę w sprawie w kwocie 100 złotych. SSO Waldemar Majka SSO Agnieszka Połyniak SSO Adriana Skorupska UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 845/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1
6. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.
7. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z 16 marca 2021r., sygn. akt II K 381/16 1.
8. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.
9. Granice zaskarżenia 1.1.
10. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.
11. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
12. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana
13. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.
14. Ustalenie faktów 1.1.
15. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.
16. 1.1.
17. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.
18. 1.
19. Ocena dowodów 1.1.
20. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.
21. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
22. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.
23. obrońca oskarżonej zaskarżyła wyrok w tej części, która dotyczyła wszystkich rozstrzygnięć odnoszących się do E. K. i zarzuciła
24. na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania prawa procesowego mającą wpływ na wynik sprawy, tj.: - na podstawie art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 kp.k. i art. 7 k.p.k. - poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego ocenę dowodów oraz uwzględnienie przez Sąd I instancji wyłącznie niekorzystnych dla oskarżonej dowodów, w tym: ⚫ uznanie wyjaśnień oskarżonej E. K. za niewiarygodne w zakresie nieprzyznania się do winy i uznanie ich za prostą negację zaistniałych faktów, podczas gdy wyjaśnienia złożone przez oskarżoną w postępowaniu przygotowawczym (ujawnione na rozprawie) w sposób dokładny oraz szczegółowy opisują wizytę pokrzywdzonej w (...) w L. w dniach 2 i 3 sierpnia 2010r., wskazują na przyczyny działań popdjętych przez oskarżoną w trakcie badań, a także znajdują potwierdzenie w sporządzonej przez nią dokumentacji medycznej, zeznaniach E. S. oraz zasadach doświadczenia życiowego, co prowadzi do wniosku, że nie można ich uznać za jedynie proste zanegowanie faktów; ⚫ dokonanie dowolnej oceny zeznań świadka I. S. polegającej na uznaniu ich za wiarygodne w całości podczas gdy wykluczają się wzajemnie z pismem z dnia 5 lutego 2018r. jakie M. G. - prezes (...) sp. z o.o. przesłał oskarżonej (pismo stanowiło dowód w sprawie), z którego wynika, że w 2010r. w tej placówce nie przyjmował żaden kardiolog, zaś świadek zeznał, że podczas rozmowy z pracownikiem (...) w dniu 2 sierpnia 2010r. przekazano jej że limity wizyt do kardiologa na 2010r. są wyczerpane, co prowadzi do oczywistej sprzeczności oraz powoduje wątpliwości co do wiarygodności pozostałej części zeznań tego świadka, ponadto pozostają one w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego, są niekonsekwentne, a także wskazują na możliwość kierowania się w trakcie zeznań przez świadka I. S. emocjami i w konsekwencji nie przedstawieniem obiektywnego przebiegu wydarzeń; ⚫ ocenę dowodu z zeznań świadka J. S., polegającą na uznaniu ich za całkowicie wiarygodne, podczas gdy jego wiedza o najistotniejszych dla sprawy okolicznościach tj. przebiegu wizyt pokrzywdzonej w dniach 2 i 3 sierpnia 2010 r, w (...) w L., pochodziła głównie od świadka I. S., których to zeznań nie można uznać w całości za wiarygodne i co powinno wpływać na ocenę zeznań tego świadka oraz poprzez niedostrzeżenie nieracjonalności w opisywanym przez Niego stanie faktycznym w zakresie nie wezwania karejJdjyjdniu 2 sierpnia 2010 r. pomimo opisywanych dolegliwości pokrzywdzonej tłumaczonym niewykryciu zawału przez kardiologa R. G.; ⚫ ocenę dowodu z zeznań świadka T. S., polegającą na uznaniu ich za całkowicie wiarygodne, podczas gdy jego wiedza o najistotniejszych dla sprawy okolicznościach tj. przebiegu wizyt pokrzywdzonej w dniach 2 i 3 sierpnia 2010 r. w (...) w L., pochodziła głównie od świadka I. S., których to zeznań nie można uznać w całości za wiarygodne i co powinno wpływać na ocenę zeznań tego świadka oraz nieuwzględnieniu sprzeczności w zeznaniach wskazanego świadka z zeznaniami J. S. oraz I. S. w zakresie występowania bólów w klatce piersiowej u pokrzywdzonej przed dniem 1 sierpnia 2010 r.; ⚫ ocenę zeznań świadka E.^ S. polegającą na apriorycznym założeniu o ich niewiarygodności ze względu na ich sprzeczność z opiniami biegłych oraz ze względu na to że świadek ten był pracownikiem oskarżonej i wywiedzeniu z tego wniosku, że ma on interes w zeznawaniu na korzyść oskarżonej, podczas gdy zeznania świadka dotyczą przebiegu wizyty pokrzywdzonej (...) w L. w dniu 3 sierpnia 2010 r., zaś opinie dotyczą prawidłowości procedury medycznej oskarżonej, czyli dwóch zupełnie różnych kwestii, co wyklucza możliwość wystąpienia sprzeczności; a nadto lakoniczne i dowolne uzasadnienie interesu świadka w zeznawaniu na korzyść oskarżonej, co także poddaje pod wątpliwość rzetelność oceny wskazanego dowodu; ⚫ ocenę opinii sądowo - lekarskich polegającą, na przyjęciu, iż przesądza ona o winie oskarżonej, mimo że opiniujący zakładają, że pokrzywdzona podczas badania w dniu 2 i 3 sierpnia 2010 r. uskarżała się na nieustępujący po wysiłku ból zawałowy przez co dokonują oceny materiału dowodowego co istotnie poddaje w wątpliwość rzetelność tej opinii i jej bezstronność, mimo że zeznania świadka E. S., wyjaśnienia oskarżonej, wpisy w dokumentacji lekarskiej oraz zasady doświadczenia życiowego wskazują jednoznacznie, iż u pokrzywdzonej nie występowały objawy podmiotowe w postaci bólu w klatce piersiowej charakterystycznego dla zawału mięśnia sercowego; ⚫ ^ocenę opinii sądowo - lekarskich polegającą na uznaniu, iż wynika z nich, że oskarżona swoim zachowaniem w dniach 2 oraz 3 sierpnia 2010 r. naraziła pokrzywdzoną M. S. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, podczas gdy z opinii biegłych nie wynika, że alternatywne (zgodne z procedurą) zachowanie oskarżonej doprowadziłoby do realnego i znaczącego zapobiegnięcia wzrostowi narażenia pokrzywdzonej na utratę zdrowia, a co jest konieczne do pociągnięcia jej do odpowiedzialności karnej; ⚫ - art. 7 kpk w zw. z art. 193 § 1 kpk poprzez przyjęcie, że opinie a w szczególności opinia główna z dnia 20 stycznia 2015 r. spełnia wymagania stawiane przez ustawę mimo, że biegli we wszystkich ze wszystkich zgromadzonych w aktach opinie wkracza w kompetencje sądu i dokonują oceny materiału dowodowego przypisując oskarżonej, iż nie rozpoznała zawału mimo istnienia bólu dławicowego u pokrzywdzonej przez co nadają walor wiarygodności świadkom I. S., T. S. i J. S. ponadto Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. wyrokowi Sądu I instancji zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na wynik sprawy, polegający na: - uznaniu, że zachowanie oskarżonej dnia 2 sierpnia 2010 r, wyczerpywało znamiona przestępstwa narażenia pokrzywdzonej na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia, podczas gdy wizyta pokrzywdzonej miała miejsce ponad 24 godziny przed ujawnieniem przez biegłych zawału serca, który miał miejsce w dniu 3 sierpnia 2010 r. w godzinach wieczornych zaś sytuacja zdrowotna pokrzywdzonej nie uległa żadnej zmianie od dnia 1 sierpnia 2010 r. gdzie była badana przez lekarza R. G., którego uniewinniono od czynu opisanego w art. 160 § 2 i § 3 kk, co wyklucza stwierdzenie, iż bezpośredniość niebezpieczeństwa utraty życia lub zdrowia występowała już w dniu 2 sierpnia 2010 r. podczas wizyty pokrzywdzonej w N2O w L.; oraz - uznaniu, iż między zaniechaniem oskarżonej, na której spoczywał prawny obowiązek opieki nad pokrzywdzoną M. S., a narażeniem pokrzywdzonej na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu zachodzi związek przyczynowy, podczas gdy z przeprowadzonego postępowania dowodowego nie wynika aby alternatywne, zgodne z procedurą medyczną działanie oskarżonej zapobiegłoby realnemu i znacznemu wzrostowi narażenia pokrzywdzonej, co jest warunkiem koniecznym do przypisania jej skutku, o którym mowa w art. 160 k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja w zasadniczej części okazała się chybiona i tym samym nie mogła doprowadzić do uniewinnienia E. K., choć doprowadziła do zmiany wyroku na korzyść oskarżonej w zakresie oceny tego, czy dopuściła się dwóch czynów na szkodę M. S., jak też oceny stopnia społecznej szkodliwości tego czynu oraz stopnia jej zawinienia, co z kolei rzutowało na zmianę orzeczenia w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze. Niemniej główne zarzuty, jak też związany z nimi postulat - uniewinnienia nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż: Obrończyni, formułując zarzut obrazy prawa procesowego, odwołała się do regulacji dotyczących oceny materiału dowodowego, który zgromadził i poddał analizie Sąd meriti, jednakże z zaprezentowanym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. W pierwszej kolejności zauważyć bowiem należy, że powszechnie aprobowane - także przez tut. Sąd - jest, iż by możliwe było uznanie, że doszło do przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów należy wykazać, że sąd uchybił swej powinności w tym zakresie, to jest zaniechał najpierw ujawnienia w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.), nie realizując ciążącego obowiązku dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), następnie zaś nie rozważył wszystkich tych okoliczności, które przemawiały zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonej (art. 4 k.p.k.), a w końcu, w sposób niewyczerpujący i nielogiczny, czyli bez uwzględnienia wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, przedstawił argumentację uprawniającą do danego wnioskowania w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.). Jeśli więc z uwzględnieniem powyższych kryteriów przeanalizuje się postępowanie Sądu I instancji, to rzeczywista treść z jednej stronów poszczególnych dowodów, z drugiej zaś wniosków, które zostały wyprowadzone i przedstawione w uzasadnieniu, przeczy stawianym zarzutom. I tak: - wbrew twierdzeniom apelującej, iż doszło do obrazy art. 7, art. 4 i 410 k.p.k., to w istocie nie przedstawiła racjonalnych argumentów, które wskazywałyby, iż wyżej opisane uchybienia, zaistniały dopiero, to mogłoby stanowić o zasadności zarzutu. Wskazać zatem wypada, że sąd a quo, uznając sprawstwo oskarżonej, nie pominął żadnego przeprowadzonego dowodu, zwłaszcza zaś takich, które w ocenie skarżącej byłyby tymi, świadczącymi na korzyść E. K.. Konstatacja ta wprost stanowi o tym, że nie można skutecznie twierdzić, iż doszło do obrazy art. 4, czy 410 k.pk. Wprost przekonuje o tym treść samej apelacji, w której obrończyni w istocie odwołuje się do odmiennej oceny treści oraz wniosków, które wyprowadziła na podstawie poszczególnych dowodów. Niemniej odmienna ich ocena nie stanowi o "pominięciu" danego dowodu, czyli zaniechaniu poddania go ocenie. Natomiast odnośnie formułowanego zarzutu, iż sąd błędnie przyznał przymiot wiarygodności jednym dowodom, a odmówił go innym (obraza art. 7 k.p.k.), to wskazuje sąd odwoławczy, że "zrzut błędu dowolności jest tylko wtedy słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, przy czym dla swej skuteczności wymaga on od apelującego wykazania, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego a nie tylko ograniczenia się do własnej oceny tego materiał" (tak m.in. Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z 2 czerwca 2021r., sygn. II AKa 44/21, Lex nr 3189578). Takiego błędu Sąd meriti nie popełni. Choć oczywiście rację ma apelująca, że ani J. S., ani T. S. nie byli naocznymi świadkami wizyty pokrzywdzonej u oskarżonej w dniach 2 i 3 sierpnia 2010r., to przecież żaden z nich tego nigdy nie twierdził, a Sąd orzekający takich ustaleń nie poczynił. Świadkowie ci wprost wskazywali źródło informacji o przebiegu wizyty i zaleceń lekarskich. Kluczowe natomiast jest to, że obaj zgodnie relacjonowali te, przekazane im informacje i - jak wynika z porównania ich depozycji z relacją I. S. - starali się uczynić to w sposób jak najbardziej obiektywny i dokładny. W tym też należy upatrywać zasadnego uznania przez sąd I instancji, iż są świadkami wiarygodnymi. Sformułowana w zarzucie apelacji teza, iż o niewiarygodności np. J. S. świadczyć miałoby niewezwanie 2 sierpnia 2010r. karetki pogotowia do żony, jest oczywiście chybiona. Uszło uwagi apelującej, że tego dnia M. S. korzystała z pomocy lekarskiej właśnie u oskarżonej i - co istotne - była umówiona z nią na dalsze badania w jej gabinecie dnia następnego (m.in. badanie EKG). Nie było więc podstaw by twierdzić, iż nie pozostaje pod opieką lekarską, a przy tym jej stan nie pogorszył się nagle 2 sierpnia 2010r. w taki sposób, by konieczne było wezwanie pogotowia ratunkowego. Ponadto sama pokrzywdzona, jak też członkowie rodziny, mieli przecież podstawy, by ufać, że E. K., jako lekarz, ma właściwą wiedzę i doświadczenie, a przede wszystkim, że leki, które zaordynowała i dalsza diagnostyka pomogą i nastąpi poprawa stanu zdrowia M. S.. Z akt sprawy wynika natomiast, wbrew twierdzeniem oskarżonej, że stan zdrowia pokrzywdzonej sukcesywnie się pogarszał, począwszy od 1 sierpnia 2010r., kiedy to zgłosiła się do kardiologa R. G. z powodu "wystąpienia w okolicy przedsercowej bólu uciskowego nasilającego się przy chodzeniu" (zapis dokumentacji w/wym. kardiologa z karty (...) w K.). Wskazać przy tym trzeba, że zapis badania EKG, wykonanego 1 sierpnia 2010r. przez tego kardiologa, analizowany przez biegłych ze (...) w K. (...), wbrew rozpoznaniu lekarskiemu R. G., już w tej dacie winien był prowadzić do wniosku, że u pacjentki widoczne były nieprawidłowe cechy niedokrwienia ściany dolnej i bocznej (opinia z 20.01.2015r., k. 178 akt PR 1 Ds. 250.2016). Tego już zatem dnia winny były zostać podjęte inne decyzje, aniżeli miało to miejsce, lecz stan ten jeszcze nie zagrażał bezpośrednio życiu pacjentki. Natomiast 3 sierpnia 2010r. badanie EKG wykazało już cechy rozwijającego się zawału ściany przedniej, obniżenie odcinka ST o 1 mm, istotne uniesienie odcinka ST w odprowadzeniach V1, V2,V3, V4 oraz istotne obniżenie odcinka ST w odprowadzeniach V5 i V6 (k. 178), co ostatecznie doprowadziło nie tylko do zawału. Doszło bowiem także do nagłego zatrzymania krążenia. Trudno zatem uznać, że stan zdrowia pokrzywdzonej i jej sytuacja była taka sama zarówno 1 sierpnia 2010r., kiedy była u kardiologa, jak i 2 i 3 sierpnia 2010r., kiedy diagnozowała ją oskarżona oraz, że 2 sierpnia 2010r. w czasie wizyty nastąpiłaby taka poprawa, że oskarżona nie miała podstaw, by podjąć bardziej zdecydowane działania w celu zapobieżenia dalszemu pogarszaniu się stanu zdrowia M. S.. Zamiast tego wizytę przerwała do dnia następnego, kiedy miały być wykonane dodatkowe badania. Z tych też względów linia obrony oparta na odwoływaniu się do oceny sytuacji, z którą miał do czynienia R. G., a która finalnie doprowadziła do jego uniewinnienia, nie może być skuteczna w przypadku E. K.. Również nieskuteczna jest próba przerzucenia odpowiedzialności na rodzinę pokrzywdzonej, bowiem tak należałoby ocenić forsowaną tezę, że nie wezwali karetki pogotowia, nie zarejestrowali M. S. do kardiologa i dużo wcześniej nie zareagowali na dolegliwości bólowe, więc są niewiarygodni jako świadkowie, ponieważ kierowali się emocjami, "próbując obwinić oskarżoną za problemy zdrowotne matki, na które rodzina zareagowała zbyt późno" (k. 304). Nie przekonuje kolejna teza, że pokrzywdzona 2 sierpnia 2010r. przyszła wraz z córką do gabinetu oskarżonej jedynie w tym celu, by otrzymać inne leki, czy skierowanie do poradni kardiologicznej, bo do takiego wniosku w istocie prowadzi twierdzenie oskarżonej, iż w czasie odbierania wywiadu od pacjentki E. K. nie dowiedziała się o bólach w klatce piersiowej, lecz jedynie o "ucisku" i to miałoby stanowić podstawę uznania, iż "sytuacja jest bezpieczna", a pacjentka w dobrej kondycji. Tym bardziej, iż poprzedniego dnia u kardiologa owe "bóle w klatce piersiowej" zgłaszała, a oskarżonej sygnalizowała, że leki otrzymane nie są skuteczne. To właśnie zasady doświadczenia życiowego, wsparte wiedzą fachową oskarżonej winny były doprowadzić oskarżoną do wniosku, że M. S. wymaga wnikliwej uwagi i sygnalizowany ból, nawet jako tzw. "ucisk" , stanowić winien swego rodzaju symptom, że z pacjentką dzieje się coś niedobrego. Już z tego tylko powodu, winna była zostać skierowana do dalszej szpitalnej diagnostyki, a nie odesłana do domu. W tym też kontekście oceniane zeznania I. S., wbrew stanowisku obrony, stanowią spójną całość z rzeczywistą treścią dokumentacji medycznej M. S., w tym zwłaszcza badań EKG, które wprost obrazowały pogarszający się stan jej zdrowia, a przede wszystkim z sygnalizowanymi jako "ból", czy też jako "ucisk" symptomami problemów krążeniowych. Nieskuteczna przy tym jest próba podważenia wiarygodności I. S. poprzez wykazywanie, iż nie mogła umówić M. S. na wizytę u kardiologa, nie dlatego, że nie było limitów, lecz dlatego, że lekarz takiej specjalności w ośrodku, do którego dzwoniła, nie przyjmował. Okoliczność ta, wbrew stanowisku skarżącej, nie ma znaczenia dla prawidłowego procedowania w sprawie. Istotne bowiem jest to, że bezspornie od 1 sierpnia 2010r. stan zdrowia M. S. pogarszał się, a I. S. szukała dla niej pomocy lekarskiej i podejmowała działania takie, jakie w danym momencie były możliwe. Jednego dnia była z matką u kardiologa, a pomoc ta, okazała się niewystarczająca, więc następnego dnia udała się z pokrzywdzoną do kolejnego lekarza - oskarżonej, bowiem tylko do niej udało się im zarejestrować. Swoiste "gdybanie", że powinna była wezwać karetkę, czy szukać kardiologa, który tego dnia pokrzywdzoną by przyjął, nie zmienia przecież tego, że to E. K. 2 sierpnia 2010r., jako lekarz rodzinny, przyjęła pacjentkę, zatem przejęła za nią odpowiedzialność, czyli na niej spoczywał obowiązek dokonania właściwej oceny jej stanu oraz podjęcia działań adekwatnych w danych okolicznościach, by zapobiec dalszemu pogarszaniu się tego stanu zdrowia, a tego zaniechała. Zasadnie przy tym Sąd I instancji nader ostrożnie i wnikliwie analizował relację pracownicy oskarżonej, tj. świadka E. S., która rzeczywiście wraz z upływem czasu przypominała sobie coraz więcej szczegółów związanych z badaniem M. S. w dniu 3 sierpnia 2010r. Nie można nie dostrzec, że przesłuchana po raz pierwszy 5 lutego 2014r. (k. 104 -105 akt PR 1Ds 250.2016) przyznała, że "tak dokładnie nie pamięta przebiegu tego całego badania (...) codziennie ma bardzo dużo pacjentów", a chodziło o badania EKG. Niemniej już wówczas podała, że pokrzywdzona wróciła do gabinetu po coś, czego zapomniała. Nic więcej nie potrafiła sobie przypomnieć. Natomiast w 2018r., czyli kolejne 4 lata później, cytowała już nawet wypowiedzi pokrzywdzonej oraz oskarżonej