, który odnosi się do przeprowadzenia egzekucji z lokalu mieszkalnego lub nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym, służących zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych dłużnika, na trwale ogranicza możliwość wyznaczenia terminu takiej licytacji wyłącznie na wniosek wierzyciela ( § 1 nowo wprowadzonego przepisu ) oraz wprowadza warunek polegający na tym, że wysokość egzekwowanej należności głównej stanowi co najmniej równowartość jednej dwudziestej części sumy oszacowania ( § 2 ). Wprowadzone w przepisie art. 952
i 3 kpc, jeżeli należność przysługuje Skarbowi Państwa, wynika z wyroku wydanego w postępowaniu karnym lub mimo niespełnienia warunków przewidzianych w tych przepisach zgodę na wyznaczenie terminu licytacji wyraził dłużnik, do którego nieruchomość należy, albo sąd. Należy w tym miejscu ponownie podkreślić, iż wyżej wskazane odstąpienie od ograniczenia w możliwości wyznaczenia licytacji odnosi się jedynie do wartości roszczenia. Nie zwalnia to zatem wierzyciela z obowiązku wystąpienia z wnioskiem o wyznaczenie terminu licytacji (M. M., Tarcza antykryzysowa 3.0 - a postępowanie egzekucyjne ;Opublikowano: LEX/el. 2020). Wskazana w art.
kpc możliwość wyrażenia przez sąd zgody na wyznaczenie terminu licytacji na wniosek wierzyciela została uzależnione od oceny spełnienia występujących w warunkach alternatywy łącznej przesłanek dotyczących wysokości i charakteru dochodzonej należności lub braku możliwości zaspokojenia wierzyciela z innych składników majątku dłużnika. Usytuowanie przepisu § 4 art.
kpc oraz jego brzmienie ( „przepisów § 2 i 3 nie stosuje się...”) jednoznacznie wskazują, iż zgoda Sądu udzielana w trybie tego przepisu dotyczy jedynie wyłączenia w konkretnych okolicznościach sprawy warunku wyznaczenia pierwszego terminu licytacji związanego z wysokością sumy oszacowania. Przepis ten nie daje natomiast możliwości wyrażenia przez Sąd zgody na wyznaczenie licytacji lokalu mieszkalnego służącego zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych dłużnika ( jak w przedmiotowej sprawie ) w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub epidemii oraz 90 dni po jego zakończeniu. Przeciwna wykładnia byłaby sprzeczna z zasadniczym celem pakietu ustaw nazwanych (...) – w świetle projektu ustawy ( (...) sejmowy Nr 344) obejmującego ustawę z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenieniem się wirusa (...)2 (Dz. U. 2020.875 ). Miało nim bowiem być zapobieżenie negatywnym skutkom zmian gospodarczych wynikających z pandemii (...)19 poprzez łagodzenie następstw – bezpośrednich skutków epidemii, zarówno doraźnie (a zatem poprzez wyłączenie możliwości przeprowadzenia licytacji lokalu mieszkalnego służącego zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych dłużnika - w okresie epidemii), jak i długofalowo ( ograniczenia z § 2 i 3 przepisu ). Wprowadzenie do Kodeksu postępowania cywilnego normy zawartej w art.
i 3 miało na celu – w ocenie autorów ustawy, jak to wynika z uzasadnienia projektu - jak najdalej idące zagwarantowanie bezpieczeństwa mieszkania lub domu należącego do dłużnika w dłuższym okresie czasu, na przyszłość. Natomiast § 5 art.
kpc wprowadzający ustawowy zakaz dopuszczalności licytacji lokalu mieszkalnego lub nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym, które służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych dłużnika w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz 90 dni po jego zakończeniu realizuje niewątpliwie doraźną ochronę jednej z podstawowych potrzeb życiowych, jaką jest potrzeba zapewnienia mieszkania dłużnika. Nadto należy zauważyć, iż przepis ten jako nieobjęty pierwotnym projektem ustawy przedstawionym Sejmowi przez Prezesa Rady Ministrów ( Projekt ustawy o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa (...)2 z autopoprawką - przyjęty przez rząd w trybie obiegowym 28 kwietnia 2020 r. (skierowany do Sejmu 28 kwietnia 2020 r.) nie był również pierwotnie objęty zakresem normy wyrażonej w przepisach międzyczasowych – art. 64 powołanej ustawy, co może istotnie stwarzać problemy interpretacyjne przy dokonywaniu jego wykładni , zwłaszcza co do czasowych ram jego zastosowania. Sąd II instancji stoi również na stanowisku, iż przepis art. 64 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenieniem się wirusa (...)2 , na który wskazuje wnioskodawca w treści zażalenia z dnia 18 października 2021 r. r. nakazuje stosować dodany w art. 2 w/w ustawy do Kodeksu postępowania cywilnego art.
kpc również do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy (a zatem przed dniem 30 maja 2020 r. – jak w rozpatrywanej sprawie ). Treść badanego przepisu wskazuje, iż jedyny wyjątek od stosowania w całości nowo dodanego przepisu art.
kpc do postępowań wszczętych przed 30 maja 2020 r. dotyczy sytuacji, w której wierzyciel przed tą datą, mimo braku takiego ustawowego obowiązku, złożył wniosek o wyznaczenie terminu pierwszej licytacji nieruchomości. W takiej sytuacji przepis art. 64 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. umożliwia odejście od rygorów przewidzianych w nowo dodanym przepisie art.
kpc , ale tylko w odniesieniu do jego § 2 i 3. Norma wyrażona w art. 64 ustawy nie wpływa natomiast w żaden sposób na istniejący obecnie ( od 30 maja 2020 r. ) zakaz wyznaczania terminu licytacji lokalu mieszkalnego w warunkach wskazanych w art.
kpc Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, iż stan epidemii wprowadzony w Polsce 20 marca 2020 r. na podstawie rozporządzenia MZ w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz. 491 ze. zm) nie ustał, zaskarżone postanowienie wydane na podstawie art.
kpc w zw. z art. 64 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenieniem się wirusa (...)2 , odpowiada prawu, co uzasadnia oddalenie zażalenia w trybie art. 385 kpc w zw. z art. 397§ 3 kpc. Sędzia Izabela Śwital
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.