stalkingu, to Sąd Okręgowy nie będzie odnosił się do argumentów zawartych w apelacji, albowiem wyeliminował dyspozycję tego przepisu z przestępstwa przypisanego oskarżonemu w punkcie 1 a z innych powodów wziętych pod uwagę z urzędu, w świetle których zarzuty te stały się bezprzedmiotowe. Sąd Okręgowy korzysta tu z normy art. 436 kpk. Przecież czyn przypisany w zaskarżonym jedynie na korzyść oskarżonego wyroku nie zawiera wszystkich ustawowych znamion przestępstwa stalkingu (brakuje znamienia "w zbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia lub istotnie narusza jej prywatność"), co niejako automatycznie ( wobec kierunku apelacji ) musi prowadzić do wyeliminowania art.
Ponieważ obrońca nie dostrzegł tego w apelacji ( niestety nie dostrzegł tego również Sąd Rejonowy ferując wyrok ani prokurator, który najpierw taki wadliwy zarzut postawił w akcie oskarżenia, a potem wyroku nie zaskarżył), a Sąd Okręgowy podnosi tę kwestię z urzędu, zostanie ona szczegółowo omówiona w kolejnej części uzasadnienia. Wniosek O zmianę wyroku i uniewinnienie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zarzuty apelacji okazały się bezzasadne, a co do wyeliminowania dyspozycji art.
W konsekwencji obniżenie kary za ten czyn i obniżenie kary łącznej. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Przestępstwo uporczywego nękania (art.
KK) ma charakter materialny, gdyż skutkiem zachowania się sprawcy musi być wytworzenie u pokrzywdzonego jednego z opisanych stanów, tj. uzasadnionego okolicznościami poczucia zagrożenia, poniżenia lub udręczenia, albo poczucia istotnego naruszenia jego prywatności ( zob. Kodeks Karny. Komentarz. red. prof. dr hab. Alicja Grześkowiak, opub. Legalis oraz wyr. SA we Wrocławiu z 19.2.2014 r., II AKa 18/14, KZS 2014, Nr 7–8, poz. 98). Są to oczywiście znamiona tego przestępstwa materialnego, które muszą znaleźć się w opisie przypisanego czynu. Niestety, w zaskarżonym wyroku nie zawarto ich w tym opisie, ani nie da się ich z tego opisu wyinterpretować ( opis czynu zawiera znamiona uporczywości, a nawet nękania, oczywiście zawiera również znamiona zniesławienia i znieważenia, ale nie tam ani słowa związanego z w/w znamionami będącymi skutkiem stalkingu). Zatem nie da się "uratować" tego wyroku przez wyinterpretowanie brakującego znamienia z zawartej w opisie czynu treści. Nie można też wyprowadzać tego znamienia z fraz zawartych dopiero w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, albowiem uzasadnienie wyroku jest wtórną do procesu wyrokowania czynnością stanowiącą sprawozdanie z wyroku i nie może konwalidować ani uzupełniać braków samego wyroku. W takiej sytuacji ( oczywiście przy apelacji skierowanej jedynie na korzyść, tak jak w tej sprawie) w zasadzie nie ma innej możliwości zakończenia procesu jak wyeliminowanie dyspozycji art.
Wobec kierunku zaskarżenia wyroku i regulacji art. 434 § 1 kpk, uchybienie w postaci nie zawarcia w opisie przyjętego w akcie oskarżenia kompletu znamion przestępstwa nie może być konwalidowane w postępowaniu odwoławczym, bowiem uzupełnienie opisu czynu o brakujące znamię wymagałoby poczynienia nowego i niekorzystnego dla oskarżonego ustalenia, a w efekcie zmiany wyroku wbrew kierunkowi wniesionej apelacji. W takich okolicznościach, przy uwzględnieniu uwarunkowań procesowych wynikających z treści art. 433 § 1 kpk i art. 440 kpk, Sąd odwoławczy zobligowany jest zmienić wyrok i w tym przypadku wyeliminować dyspozycję art.
wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2019 r. II AKa 39/19 opubl. KZS 2019/12/73 oraz Legalis). Ta zmiana wymusiła obniżenie kary za czyn przypisany w puncie 1 a wyroku Sądu Rejonowego do 2 miesięcy pozbawienia wolności, Sąd Okręgowy uznał taką karę za adekwatną do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości jego czynu ( przy przyjęciu, że na skutek w/w zmian można poruszać się jedynie w granicach ustawowych kary określonej w art. 212 §2 kk w zw. z art. 11 § 3 kk). To z kolei spowodowało konieczność uchylenia rozstrzygnięcia z punktu 2 zaskarżonego wyroku o karze łącznej ( bo zmieniły się składowe tej kary) i wymierzenia jej na nowo. Kierując się zasadą łączenia kar i stopniem asperacji wynikającym z zaskarżonego jedynie na korzyść wyroku Sądu Rejonowego Sąd Okręgowy wymierzył karę łączną 4 miesięcy pozbawienia wolności. Uzupełniono również postawę skazania za czyn przypisany w punkcie 1 a zaskarżonego wyroku o art. 4 § 1 kk, albowiem ustawa z daty czynu była względniejsza od tej z daty wyrokowania ( w dacie czynu nie obowiązywał jeszcze art. 57 b kk obostrzający karę za czyn ciągły).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.