Sygn. akt I C 944/18 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 listopada 2018 r. Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny: Przewodniczący: SSR Tadeusz Kotuk Protokolant: st. sekr. sąd. A

§ 1k.c.

Z okoliczności przedstawionych w pozwie wynika wprost, że przedmiotowy lokal został najęty w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych rodziny: zamieszkali w nim członkowie rodziny powoda – żona i małoletnie dzieci. I taki stan trwa do chwili obecnej. Nie przedstawiono żadnego twierdzenia i dowodu na to, że najęcie przedmiotowego lokalu miało służyć wyłącznie realizacji celów powoda nie związanych z zapewnieniem miejsca zamieszkania jemu i jego rodzinie. Trudno nawet sobie to wyobrazić lub wydedukować – z twierdzeń pozwu w ogóle nie wynika, że w tym lokalu powód chciał zamieszkać sam lub z kimś innym, niż członkowie jego rodziny. Istnienie rozdzielności majątkowej pomiędzy małżonkami – z uwagi na treść art.

§ 1i § 2 k.c.

nie pozbawia pozwanej statusu współnajemcy – stosuje się w takim przypadku odpowiednio przepisy o wspólności ustawowej. Powód nie przedstawił prawomocnego orzeczenia sądowego znoszącego wspólność najmu. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, w tym przywoływaną przez powoda chorobę psychiczną pozwanej, sformułowanie powództwa w niniejszej sprawie bez uwzględnienia (lub odniesienia się) przez profesjonalnego pełnomocnika powoda będącego adwokatem treści art.

k.c. należy ocenić wysoce krytycznie, gdyż powództwo pod względem prawnym zdaniem Sądu było oczywiście bezzasadne. Fakt braku zameldowania pozwanej w przedmiotowym lokalu nie ma żadnego znaczenia dla wykładni art.

k.c. To, że pozwana nie przyczynia się do utrzymania lokalu w żadnym stopniu nie uprawnia powoda do domagania się eksmisji. Należy zwrócić uwagę, że art. 5 k.c. nigdy nie stanowi źródła roszczenia (powództwa), lecz co najwyżej środek obrony. Reasumując, pozwana jest na równi z powodem współnajemcą lokalu i powód nie posiada uprawnienia do domagania się przez nią jego opuszczenia, gdyż posiada ona równorzędny tytuł do jego zajmowania. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w punkcie I. sentencji na mocy art. 222 § 1 k.c. a contrario w zw. z art. 690 k.c. w zw. z art.

§ 1k.c.

Koszty W punkcie II. sentencji na mocy art. 98 § 1 k.p.c. kosztami procesu obciążono powoda jako przegrywającego. W punkcie III. sentencji na mocy art. 107 zdanie trzecie k.p.c. a contrario kosztami interwencji ubocznej obciążono Gminę M. G., albowiem w żaden sposób nie przyczyniła się do wyjaśnienia sprawy.