stanowi, że maksymalna wysokość odsetek wynikających z czynności prawnej nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych (odsetki maksymalne). Jeżeli wysokość odsetek wynikających z czynności prawnej przekracza wysokość odsetek maksymalnych, należą się odsetki maksymalne. Przepis ten wszedł w życie 20 lutego 2006 r., na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 157, poz. 1316 z dnia 19 sierpnia 2005 r.) i zgodnie z art. 5 tej ustawy stosuje się do czynności prawnych dokonywanych po jej wejściu w życie. Odsetki za opóźnienie mają charakter świadczenia okresowego, który przejawia się w tym, że z każdym dniem opóźnienia powstaje wobec dłużnika odrębne roszczenie o odsetki, które jest także od tego dnia wymagalne i od tego dnia zaczyna się przedawniać (m.in. uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 26 stycznia 2005 r., III CZP 42/04, oraz uchwały Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 1991 r., III CZP 21/91, OSNC 1991, nr 10-12, poz. 121, z dnia 9 listopada 1994 r., III CZP 141/94, "Monitor Prawniczy" 1995, nr 3, s. 83). Skoro każdy kolejny dzień niewykonania zobowiązania pieniężnego za odrębne zdarzenia oznaczające poszczególne wypadki niewykonania zobowiązania, to prawem właściwym dla odsetek za opóźnienie powinno być prawo obowiązujące w dniu, za który należą się odsetki (tak też Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 15 marca 2018 r., III CZP 107/17, Lex nr 2467066; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia 2019 r., IV CSK 438/18, Lex nr 2727404). Zatem w stosunkach prawnych, które powstały przed dniem 20 lutego 2006 r., od tego dnia należą się odsetki nie wyższe niż odsetki maksymalne wprowadzone przez ustawę z dnia 7 lipca 2005 r. Stanowiska Sądu I instancji oraz pozwanej są zatem błędne. Podkreślić należy, że istotą powództwa opozycyjnego jest pozbawienie wykonalności tytułu, który nie został jeszcze wykonany, tzn. że tytuł wykonawczy może być pozbawiony wykonalności tylko wówczas, kiedy nie został jeszcze wykonany lub w tej części, w której nie został wykonany. W niniejszej sprawie zatem należało ustalić wysokość wierzytelności na dzień wyrokowania według aktualnego brzmienia tytułu wykonawczego, wysokość dotychczasowego wyegzekwowanego świadczenia oraz wysokość wierzytelności, która winna przysługiwać wierzycielowi na podstawie tytułu wykonawczego z uwzględnieniem zmienionej regulacji prawnej art. 359 §
od dnia 20 maja 2006r. Według stanu na dzień wyrokowania przez Sad Okręgowy tj. 12 kwietnia 2022 roku wierzytelność wynikająca z przedmiotowego tytułu wykonawczego wynosi łącznie z odsetkami w wysokości 50% w stosunku rocznym od 14 lutego 2006 roku do 12 kwietnia 2022 roku 26 710,30zł. Składa się na tą kwotę : - należność główna 4341,70zł, - odsetki umowne w wysokości 50% w stosunku rocznym za okres od 14 lutego 2006 roku do 19 lutego 2006 roku 18,96zł, - odsetki umowne w wysokości 50% w stosunku rocznym od kwoty 2767,74zł od 20 lutego 2006 roku do daty wyrokowania tj. do 12 kwietnia 2022 roku 22 349,64zł Okoliczność, ze Komornik sądowy umorzył postępowanie egzekucyjne zgodnie z wnioskiem wierzyciela nie ma znaczenia dla istnienia klauzuli wykonalności w części wierzytelności niewyegzekwowanej na podstawie tytułu i wierzyciel może w każdej chwili ponownie wszcząć postępowanie egzekucyjne w tej części. Zatem żądanie powódki co do zasady jest uzasadnione. W toku dotychczasowego postępowania wyegzekwowano od powódki na rzecz pozwanej wierzytelność w kwocie 16 708, 49zł. Wierzytelność przysługująca wierzycielowi na podstawie tytułu wykonawczego z uwzględnieniem zmienionej regulacji prawnej art. 359 §
od dnia 20 maja 2006 roku wynosi natomiast: - należność główna 4341,70zł, - odsetki umowne w wysokości 50% w stosunku rocznym za okres od 14 lutego 2006 roku do 19 lutego 2006 roku 18,96zł, - odsetki obliczone zgodnie z art. 359 1 § 2 k.c. od kwoty 2767,74zł od 20 lutego 2006 roku do daty wyrokowania tj. do 12 kwietnia 2022 roku 7265,10zł. Łącznie 11 626,76zł. Skoro jak wskazano wyżej tytuł wykonawczy został już wyegzekwowany do kwoty 16 708,49zł, należało pozbawić przedmiotowy tytuł wykonawczy na podstawie art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. do tej kwoty. W pozostałej części powództwo podlegało oddaleniu. Różnica pomiędzy kwotą 16 708,49zł a 11 626, 76zł stanowi bezpodstawne wzbogacenie. Sąd Okręgowy mając powyższe na uwadze na mocy art. 386 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok, jak w punkcie 1 sentencji i oddalił apelację na mocy art. 385 k.p.c. w części jako nieuzasadnioną. O kosztach postępowania odwoławczego Sąd orzekł na podstawie art. 102 k.p.c. z uwagi na charakter sprawy jak i sytuację majątkową powódki. SSO Magdalena Balion – Hajduk
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.