pierwsze k.c. stanowi, iż postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). W myśl art.
drugie k.c. nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Według art.
jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. W myśl art.
nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Według art.
ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Na podstawie art. 385 2 k.c. oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając umowy pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny. Nie budzi wątpliwości, że pozwana występowała w niniejszej sprawie jako konsument, zaś koszty pożyczki w postaci prowizji i usługi (...) nie stanowią świadczenia głównego umowy. Sąd Rejonowy uznał ponadto, iż postanowienia umowne dotyczące obowiązku zapłaty powyższych kosztów naruszały w sposób rażący interes pozwanej. Obciążenie pozwanej kosztami prowizji (której wysokości i podstawy wyliczenia powód nie wykazał) oraz kosztami wątpliwego przywileju umownego w postaci (...), prowadzą do zachwiania równowagi kontraktowej, niedoinformowania konsumenta i świadczą o rażącym naruszeniu jego uprawnień. Rażące naruszenie interesów konsumenta w rozumieniu art.
oznacza nieusprawiedliwioną dysproporcję praw i obowiązków na jego niekorzyść w określonym stosunku obligacyjnym, natomiast "działanie wbrew dobrym obyczajom" w zakresie kształtowania treści stosunku obligacyjnego wyraża się w tworzeniu przez partnera konsumenta takich klauzul umownych, które godzą w równowagę kontraktową tego stosunku. Obie wskazane w tym przepisie formuły prawne służą do oceny tego, czy standardowe klauzule umowne zawarte we wzorcu umownym przekraczają zakreślone przez ustawodawcę granice rzetelności kontraktowej twórcy wzorca w zakresie kształtowania praw i obowiązków konsumenta. Postanowienia obejmujące prowizję i „Twój pakiet”, stanowią zatem w ocenie Sądu Rejonowego niedozwolone postanowienia umowne, o jakich mowa w treści art.
Zostały one określone na zawyżonym, nieznajdującym żadnego uzasadnienia poziomie, ustalone niezależnie od faktycznie poniesionych wydatków. Takie ukształtowanie umowy wskazuje na brak ekwiwalentności świadczeń stron umowy pożyczki, a wprowadzenie przez powoda opłat w wysokości wskazanej w umowie godziło w dobre obyczaje i uczciwe praktyki kupieckie oraz w sposób rażący naruszało interes pozwanej jako konsumenta. W świetle powyższej zaprezentowanych rozważań powództwo w zakresie żądania zasądzenia kwoty prowizji (7.771 zł) i usługi (...) (1.100 zł) należało oddalić (pkt. II wyroku). Zasądzeniu na rzecz powoda podlegała natomiast kwota 8.420 zł kapitału pożyczki niespłaconego przez pozwaną, która to kwota jest wynikiem różnicy pomiędzy udostępnionym kapitałem w wysokości 9.000 zł, a kapitałem spłaconym przez pozwaną w rozmiarze 580 zł. Ponadto Sąd uwzględnił roszczenie powoda w zakresie kwoty 129 zł tytułem opłaty przygotowawczej za sporządzenie i zawarcie umowy z pozwaną, która to kwota nie narusza w ocenie Sądu przepisu art.
k.c., gdyż nie jest ustalona w sposób wygórowany i wiąże się z kosztami powoda jakie poniósł on celem zawarcia rzeczonej umowy. Sąd Rejonowy uwzględnił również żądanie zapłaty odsetek za opóźnienie przewidzianych w pkt. 4.1 umowy pożyczki w wysokości 19,80 zł, jakie powód naliczył na opóźnienie w spłacie poszczególnych rat pożyczki zgodnie z harmonogramem spłaty. Powodowi należały się również odsetki umowne od udzielonej pożyczki zgodnie z postanowieniem 1.2 umowy pożyczki nr (...). Pożyczka oprocentowana była według stałej stopy oprocentowania w wysokości 9,84% w skali roku. Zgodnie z przepisem art. 359 § 1 k.c. odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy, gdy to wynika z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub z decyzji innego właściwego organu. Jak stanowi przepis art. 359 § 2 1 k.c. maksymalna wysokość odsetek wynikających z czynności prawnej nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych (odsetki maksymalne). Tak ustalone odsetki stanowią wynagrodzenie pożyczkodawcy za korzystanie przez pożyczkobiorcę z udostępnionej mu gotówki przez okres trwania umowy, bez względu na możliwość naliczania odsetek karnych za opóźnienie w spłacie. Wysokość należnych powodowi odsetek należało zatem obliczyć zgodnie z zapisami umowy od kwoty 9.129 zł (kapitał pożyczki powiększony o opłatę przygotowawczą) od 26 czerwca 2019 r. do 26 maja 2022 r., zgodnie z harmonogramem spłaty rat pożyczki, co daje łącznie kwotę 2.623,51 zł. Ustalając wysokość wierzytelności należało zatem uznać, iż do zapłaty z tytułu umowy pozostało 11.192,31 zł (8.420+129+2.623,51+19,80), co znalazło wyraz w punkcie I. wyroku. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 oraz 482 k.c., zasądzając je w wysokości ustalonej przez strony w punkcie 4.1 umowy. Sąd skorygował jedynie datę początkową ich naliczania, mając na względzie, że umowa została wypowiedziana pozwanej pismem doręczonym jej 30 września 2019 r. W piśmie tym wskazano, że po upływie 30 dni powód rozpocznie naliczanie odsetek umownych. Powyższy termin upłynął 30 października 2019 r., a zatem dopiero od dnia następnego powód mógł naliczać odsetki. Dalej idące roszczenie odsetkowe podlegało oddaleniu (punkt II. wyroku). Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu (pkt III wyroku) znajduje oparcie w przepisie art. 100 k.p.c. Sąd dokonał stosunkowego rozdzielenia kosztów pomiędzy stronami. Pozwana nie wykazała, aby poniosła jakiekolwiek koszty procesu w niniejszym postępowaniu, natomiast powód poniósł koszty w łącznej wysokości 4.633 zł, obejmujące: 1.016 zł opłaty od pozwu, 17 zł opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz 3.600 zł wynagrodzenia adwokata, ustalonego na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Powód utrzymał się ze swoim żądaniem w zakresie 55,08 % i tym samym pozwana powinna zwrócić na jego rzecz koszty procesu w tym zakresie, tj. 2.551,89 zł (55% z 4.633 zł) Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji orzeczenia. Sygn. akt I C 1784/20 ZARZĄDZENIE Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powódki – bez pouczenia. W., 24 lutego 2022 roku
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.