. W myśli art. 77 2 Kodeksu pracy pracodawca zatrudniający do najmniej 50 pracowników nieobjętych zakładowym zbiorowym układem pracy ani ponadzakładowym zbiorowym układem pracy odpowiadającym wymaganiom § 3 ustala warunki wynagrodzenia za pracę w regulaminie wynagradzania. W myśl art. 77 2 § 1 1 Kodeksu pracy pracodawca zatrudniający mniej niż 50 pracowników nieobjętych zakładowym zbiorowym układem pracy ani ponadzakładowym zbiorowym układem pracy odpowiadającym wymaganiom § 3 może ustalić warunki wynagrodzenia za pracę w regulaminie wynagradzania. Na podstawie świadectwa pracy wystawionego przez pracodawcę A. J. (k. 4 akt sprawy) ustalono, iż: - W. Z. zatrudniony był w firmie (...), (...)-(...) S. w wymiarze 1/1 etatu w okresie od 29.01.2018r. do 14.04.2018r. - w okresie zatrudnienia powód wykonywał pracę: w okresie od 29.01.2018r. do 14.04.2018r. na stanowisku: kierowca w transporcie krajowym i międzynarodowym. - stosunek pracy ustał w wyniku: rozwiązania na mocy porozumienia stron art. 30 § 1 pkt. 1 Kodeksu pracy. - w okresie zatrudnienia powód wykorzystał urlop wypoczynkowy w wymiarze: 0 dni, wypłacono ekwiwalent za 7 dni (56 godzin) urlopu. Zgodnie z art. 80 Kodeksu pracy wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną. Za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią. W myśl art. 129 § 1 Kodeksu pracy czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 4 miesiące, z zastrzeżeniem art. 135-138, 143 i 144. Zgodnie z art. 129 § 4 Kodeksu pracy pracodawca nie ma obowiązku sporządzania rozkładu czasu pracy, jeżeli: 1) rozkład czasu pracy pracownika wynika z prawa pracy, obwieszczenia o którym mowa w art. 150 § 1 albo z umowy o pracę; 2) w porozumieniu z pracownikiem ustali czas niezbędny do wykonania powierzonych zadań, uwzględniając wymiar czasu pracy wynikający z norm określonych w § 1, w takim przypadku rozkład czasu pracy ustala pracownik; 3) na pisemny wniosek pracownika stosuje do niego rozkłady czasu pracy o których mowa w art. 140 1; 4) na pisemny wniosek pracownika ustali mu indywidualny rozkład czasu pracy. Zgodnie z art. 131 § 1 Kodeksu pracy tygodniowy czas pracy łącznie z godzinami nadliczbowymi nie może przekroczyć przeciętnie 48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym. Zgodnie z art. 134 Kodeksu pracy jeżeli dobowy wymiar czasu pracy pracownika wynosi co najmniej 6 godzin, pracownik ma prawo do przerwy w pracy trwającej co najmniej 15 minut, wliczanej do czasu pracy. Pozwany zawarł z powodem w ww. okresie dwie umowy o pracę, w których zawarte zostały przez strony umowy postanowienia w przedmiocie charakteru zatrudnienia i wysokości wynagrodzenia miesięcznego oraz składników wynagrodzenia powoda, a mianowicie: Zgodnie z pierwszą umową o pracę zawartą w dniu 22.01.2018r. między A. J. właścicielem firmy, W. Z. na okres próbny od 29.01.2018r. do 31.03.2018r., strony ustaliły następujące warunki umowy:
Kodeksu pracy pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Warunki ustalania należności z tytułu krajowych oraz zagranicznych podróży oraz ich wysokość określa: - w odniesieniu do pracowników zatrudnionych w państwowych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej – Minister Pracy i Polityki Społecznej zgodnie z art.
w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U. 2013r. poz. 167), które określa wysokość diet, z uwzględnieniem czasu trwania podróży, a w przypadku podróży poza granicami kraju – walutę, w jakiej będzie ustalana dieta i limit na nocleg w poszczególnych państwach, a także warunki zwrotu kosztów przejazdów, noclegów i innych wydatków. - w odniesieniu do pracowników zatrudnionych u innych pracodawców niż wymienieni w art.
Kodeksu pracy – warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej określa pracodawca w układzie zbiorowym pracy lub regulaminie wynagradzania albo w umowach o pracę, a jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania zgodnie z art. 77 § 3 Kodeksu pracy. W myśl art.
Kodeksu pracy warunki wypłacania należności z tytułu podroży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż wymieniony w § 2 określa się w układzie zbiorowym pracy lub regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty zbiorowym układem pracy lub nie jest obowiązany do ustalania regulaminu wynagradzania. Zgodnie z art.
Kodeksu pracy w przypadku, gdy układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie zawiera postanowień o których mowa w § 3, pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów o których mowa w § 2 (tj. według przepisów rozporządzenia z dnia 29 stycznia 2013r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U. 2013r. poz. 167). Z uwagi na to, iż do akt sprawy nie złożono układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania, a w/w dwie złożone do akt sprawy umowy o pracę nie zawierają postanowień określających warunki wypłacania należności z tytułu podróży, należności te biegła ustaliła zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu z dnia 29 stycznia 2013r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U. 2013r. poz. 167). W opinii ustalono, iż rozliczone między stronami diety i noclegi za cały okres zatrudnienia zostały zaniżone o kwotę 2091,30zł. Sąd ustalił powyższy stan na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym opinii biegłej B. G. (k. 200-255 akt), którą Sąd uznał za wyczerpującą i rzetelną. Strony nie wniosły zastrzeżeń do tej opinii. Natomiast Sąd w swoich ustaleniach pominął opinię główną biegłej B. T. oraz dwie opinie uzupełniające tej biegłej uznając je za nierzetelne i lakoniczne. Również strony wniosły zastrzeżenia do tych opinii i ostatecznie wniosły o powołanie innego biegłego z zakresu księgowości. W związku z powyższym Sąd zasądził na rzecz powoda wyliczone przez biegłą kwoty, a w pozostałej części oddalił powództwo. Odnośnie kosztów sądowych Sąd na mocy art. 102 kpc odstąpił od obciążenia nimi stron. Natomiast koszty procesu wzajemnie zniósł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.