Warszawa, dnia 7 kwietnia 2022 r. Sygn. akt VI Ka 356/21 1 2WYROK 2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 3Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: 4 Przewodniczą

§ 2k.p.k.

w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. w sytuacji , gdy sąd był zobowiązany wykluczyć wszelkie inne możliwe wersje wydarzeń , podobnie jak w procesie poszlakowym, a tego nie uczynił , więc skazanie następuje nie w oparciu o dowody w sprawie , a jest wyrazem przekonania sądu, które zalicza się do tzw. procesu poszlakowego lecz nie spełnia wymogów , jakie stawiane są tego rodzaju rozumowaniu dowodowemu w celu ustalenia stanu faktycznego , gdzie jest konieczne wykluczenie, iż oskarżona nie widziała znaku wydanego ręka a radiowóz traktowała jako pojazd uprzywilejowany bowiem sąd uznając oskarżoną za niewiarygodną , nie wskazał nawet jednego dowodu , który świadczyłby , że oskarżona widziała ruch ręką. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut jest niezasadny. Sąd I instancji przypisał winę oskarżonej na podstawie oceny wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów . Oceny tej dokonał zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 7 k.p.k. czyli na podstawie zasad logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Proces w tej sprawie nie miał charakteru poszlakowego bowiem zostały zebrane dowody o charakterze bezpośrednim a zachowanie oskarżonej obserwowali naoczni świadkowie zdarzenia. Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku potwierdza wnioski sądu I instancji o winie oskarżonej. Zarzut -obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zapadłego orzeczeni tj. art. 2 §

§ 2k.p.k.

w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. oraz w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. oraz w zw. z art. 6 EKPCz art. 45 i 42 Konstytucji RP poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i pominięciu dowodów lub ich elementów korzystnych dla oskarżonej; a) założeniu wbrew nagraniu , oraz wbrew rzeczywistemu przebiegowi zeznań J. S.

(1)oraz P. K. jako wiarygodnych , gdzie ich zeznania mają być spójne i logiczne a kierowali się oni poczuciem zagrożenia , że dokonali zatrzymania bez podstawy , bowiem skarżąca nie korzystała wbrew ich twierdzeniom z telefonu – przeczy temu biling , a same zeznania policjantów są: - wzajemnie sprzeczne i nielogiczne są sprzeczne z bilingiem Raportem Historii Działań , rozmową z dyżurnym świadkiem K., nagraniem obwinionej ( prawidłowo oskarżonej) - nielogiczności twierdzeń policjantów, że z 50 m widzieli jadąc z przeciwną stronę, że obwiniona ( prawidłowo oskarżona) korzysta z telefonu trzymając go przy uchu gdzie, z takiej odległości to niemal niemożliwe; - policjanci mieli motyw fałszywego pomawiania obwinionej (prawidłowo oskarżonej) bowiem nie było rzeczywistego powodu zatrzymania, co wynika z rozmowy z dyżurnym a także doszło do nielegalnego zatrzymania obwinionej ( oskarżonej); - policjancie nie są w stanie wyjaśnić dlaczego nie zatrzymali obwinionej ( prawidłowo oskarżonej) na ul. (...) choć jechali oni za nią kilka kilometrów 3,4 km a nie da się tej ulicy przejechać wyłącznie na zielonym świetle i obwiniona ( prawidłowo oskarżona) się zatrzymała na czerwonych światłach, a policjanci jej nie wyprzedzili;

b)celowym założeniem winy obwinionej ( oskarżonej) i jej niewiarygodności, w sposób wręcz groteskowy, sąd bowiem: - uznał obwinioną ( oskarżoną ) za osobę o nieznacznym stopniu demoralizacji - s 6 pkt 4 uzasadnienia, bowiem wniosła ona wniosek o umorzenie postępowania, bo ubiega się o wpis na listę biegłych, co w rzeczywistości wynikało z tego, że oskarżona chciała wykazać, że będąc lekarzem, podjęła studia prawnicze i chce być biegłym, więc zna i respektuje zasady porządku prawnego, więc jakby widziała sygnał do zatrzymanie to by się do niego zastosowała , sąd jednak przyjął najbardziej niekorzystną wykładnię jej słów, o okoliczność tę nie dopytał choć była taka możliwość; - sąd pomija przy tym z godność wersji obwinionej ( oskarżonej) z bilingiem, nagraniem, postanowieniem o nielegalności zatrzymania, Raportem Historii Działania rozmową z dyżurnym św. K.; - sąd w sposób oczywiście stronnicy, choć jest oczywiste, że obwiniona ( oskarżona) wracała z dyżuru lekarskiego ok. 30 godzinnego, więc skupiła się na drodze do domu a nie na poszukiwaniu ewentualnych znaków i sygnałów ręką do zatrzymania, przestępstwa tego nie da się popełnić jeśli nie widzi się sygnału, sąd zaś nie wykluczył, że z uwagi na zmęczenie oskarżona sygnału ręką nie widziała, a radiowóz traktowała jako pojazd uprzywilejowany bo takie wysyłał on sygnały;
c)celowym pomijaniu przez sąd I instancji dowodów sprzecznych z założoną tezą winy obwinionej ( oskarżonej) i wiarygodności policjantów gdzie sąd wprost przemilcza: - Raport Historii Działań, gdzie najpierw zgłoszono zatrzymanie, a później rzekome korzystanie z telefonu, jeśli wersja policjantów była by prawdziwa raport wskazywałby odwrotną kolejność; - bilingu obwinionej (oskarżonej), jak i faktu, że chciała pokazać policjantom telefon, że z niego nie korzystała; - rozmowę policjantów z dyżurnym gdzie św. K. mówi wprost jakąś wspólną wersję ustaliliśmy to on decyzje będzie podejmował co wraz z raportem i bilingiem wskazuje, że telefon był wymyślonym po zatrzymaniu pretekstem; -nagrań oskarżonej, które chcieli skasować policjanci i to był powód do jej zatrzymania; - postanowienia SR w sprawie III KP 1257/17 gdzie sąd uznał, że zatrzymanie było nielegalne, bezpodstawne i nieprawidłowe ,więc policjanci mieli motyw celowego obciążania obwinionej (oskarżonej);
e)samych zeznań policjantów w przedmiocie znamion tego przestępstwa z dnia 13 października 2020 r. gdzie P. K. zeznał: Nie zauważyliśmy aby oskarżona nie zatrzymała się na czerwonym świetle. Nie wiem dlaczego nie zatrzymaliśmy oskarżonej na czerwonym świetle. Samochód, którym jechaliśmy był prawdopodobnie wyposażony w modulator komunikatów głosowych. Podczas zatrzymania używaliśmy syreny. Mój kolega machnął ręką. Same wydawanie sygnałów świetlnych i dźwiękowych nie stanowiło podstawy do zatrzymania się. Wydaje mi się, że odległość od Grenadierów do mostu i to, że byliśmy zrównani z oskarżoną wyczerpuje możliwości spostrzeżenia nas. Na samej ul. (...) może nie być takiego miejsca gdzie można bezpiecznie przeprowadzić kontrole. Natomiast oskarżona nie zatrzymała się czym uniemożliwiła nam wskazanie właściwego miejsca do przeprowadzenia kontroli. Uczestnik ruchu widząc pojazd uprzywilejowany powinien najpierw umożliwić mu przejazd poprzez zjazd i ewentualne zatrzymanie się celem umożliwienia przejazdu. Stwierdzenie obrońcy, że oskarżona była po 33 godzinnym dyżurze sugeruje, że jej stan psychofizyczny tj. zmęczenie mogło spowodować, iż nie dostrzegła sygnału świetlnych czy dźwiękowych , J. S. zeznał: „Jeszcze przed Rondem (...) zrównaliśmy się z nim. Jednak kierująca kobieta nie zwracała uwagi na nasz pojazd i wysyłane sygnały świetlne i dźwiękowe. Z tego co pamiętam to również dawałem sygnały ręką. Jednak to też nie przyniosło efektów. Jechaliśmy najpierw za pojazdem oskarżonej tylko na pasie obok a następnie zrównaliśmy się z nią widząc, że nie zwraca żadnej uwagi na nasze sygnały świetlne i dźwiękowe pokazałem ręką żeby zwróciła na mnie uwagę i zatrzymała się, to było polecenie do zatrzymania się- machnięcie ręką . Między naszymi pojazdami nie było innych pojazdów. To były dwa sąsiednie pasy. Nie zwracałem uwagi z jaką prędkością się poruszaliśmy ale na pewno była to prędkość 50 km / h. Zrównaliśmy się z oskarżoną mniej więcej na wysokości (...). Oskarżona dziwnie się zachowała jakby była po jakimś środku odurzającym. Wzrok miała skierowany przed siebie i nie złapałem z nią kontaktu wzrokowego. Według mnie kątem oka widać sąsiednie pasy . Oskarżona na pewno nie przyspieszyła gwałtownie. Nie było wtedy dużego ruchu, czyli były warunki do jazdy powyżej prędkości dozwolonej. Głowa oskarżonej cały czas była skierowana na wprost. Oskarżona nie przejawiała aktywnej chęci ucieczki przed policjantami – nie próbowała nas zgubić. Samochód posiadał sprzęt do wydawania poleceń głosowych np. megafon. Nie były wydawane komunikaty takim urządzeniem. Lizaka nie było ale było zatrzymanie ręką. Sygnały dźwiękowe i świetlne były te same, które służą do określenia pojazdu uprzywilejowanego. Do samodzielnego zatrzymania pierwsze możliwe miejsce jest w zatoczce przy Rondzie (...). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut nie jest zasadny . Nie doszło do obrazy art. 2 §

§ 2k.p.k.

(1)zasadnie zostały uznane za wiarygodne przez sąd I instancji. Są to zeznania, które nawzajem się uzupełnią oraz są zgodne z zapisami rozmów prowadzonych z oficerem dyżurnym. Wniosek, jaki wyprowadził obrońca z zeznań przesłuchanych policjantów nie znajduje oparcia w protokołach rozpraw oraz w nagraniach rozmów. Na podstawie przeprowadzonych i ujawnionych dowodów nie można zasadnie twierdzić, że policjanci obciążając oskarżoną kierowali się poczuciem zagrożenia przed zarzutem bezpodstawnego jej zatrzymania do kontroli drogowej. Z zeznań wskazanych świadków bezsprzecznie wynika, iż widzieli, jak oskarżona korzysta z telefonu komórkowego podczas prowadzenia samochodu trzymając go w ręku przy uchu. Jak wynika z art. 45 ust. 2 prawa o ruchu drogowym takie zachowanie jest zabronione, przy czym zabroniona jest nie tylko rozmowa ale także odsłuchiwanie wiadomości czy też słuchanie muzyki lub korzystanie z Internetu, jeśli telefon trzymany jest w ręku. Policjanci mieli możliwość zauważenia, że oskarżona trzyma w ręku przy uchu telefon komórkowy. Wniosek ten wynika z analizy okoliczności, w jakich policjanci prowadzili obserwację. Jechali radiowozem oznakowanym w ramach patrolu z przeciwnego kierunku czyli zbliżali się do oskarżonej. Radiowóz nie jechał szybko. Także samochód oskarżonej nie poruszają się z dużą prędkością. W tym czasie nie było dużego natężenia ruchu pojazdów. Powyższe okoliczności potwierdziła oskarżona wyjaśniając, iż jechała wolno prawnym pasem a natężenie ruch było niewielkie. W tej sytuacji policjanci mieli możliwość zauważenia, iż oskarżona trzyma przy uchu telefon komórkowy. Bilingi, Raport Historii Działań nie potwierdzają aby oskarżona w czasie poprzedzającym zatrzymanie od godz. 17 do

20 prowadziła rozmowę przez telefon komórkowy. Jednak to nie podważa obserwacji policjantów gdyż oskarżona mogła odsłuchiwać wiadomości lub korzystać z Internetu. Policjanci nie mieli, wbrew zarzutom obrońcy, motywu fałszywego pomawiania oskarżonej. Wniosek taki wynika z zapisów rozmów z oficerem dyżurnym. Policjanci podali podczas tej rozmowy, iż powodem zatrzymania jest to, że oskarżona korzystała podczas prowadzenia samochodu z telefonu komórkowego trzymając go przy uchu . Policjanci zeznali dlaczego nie zatrzymali oskarżonej wcześniej. Obaj twierdzili, że zatrzymanie było możliwe dopiero po tym jak nieustalona osoba zajechała drogę oskarżonej. Wybór miejsca i sposobu zatrzymania, co wynika pośrednio z zeznań policjantów, wynikał także z konieczności zapewnienia bezpieczeństwa innym uczestnikom ruchu drogowego. Most (...) ze względu na brak przejść dla pieszych jest bezpieczniejszym miejscem do zatrzymania samochodu niż np. Al. (...), po której jechała oskarżona, gdzie znajduje się dużo przejść dla pieszych i sygnalizatorów świetlnych. Sąd I instancji zasadnie uznał winę oskarżonej w ramach czynu z art. 178b k.k. gdyż taki wniosek wynika z materiału dowodowego, ocenionego zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Na wymiar kary miały wpływ następujące okoliczności: długość drogi pościgu- kilka kilometrów, rodzaj drogi czyli Al. (...)- jedna z głównych arterii komunikacyjnych w dzielnicy P. w W., gdzie jest dużo przejść dla pieszych oraz utrudnianie przeprowadzenia kontroli drogowej przez oskarżoną po jej zatrzymaniu. Oskarżona zamknęła się w samochodzie, nie otworzyła okna, nie okazała dokumentów do kontroli bezpośrednio po wezwaniu policjantów. Natomiast fakt , iż oskarżona stara się o wpis na listę biegłych sądowych jest okolicznością niemającą znaczenia dla oceny jej zawinienia i wymiaru kary. Raport Historii Działania, bilingi są dowodem na to, że oskarżona nie rozmawiała przez telefon komórkowy, lecz nie podważają zeznań policjantów bowiem w warunkach drogowych opisanych przez nich mieli możliwość zauważenia, iż oskarżona trzyma przy uchu telefon komórkowy np. odsłuchując wiadomości lub korzystając z Internetu, co uzasadnia podjęcie czynności zatrzymania jej do kontroli drogowej. Rozmowa policjantów z dyżurnym tylko potwierdza, iż oskarżona ze względu na swoją dyspozycję i logiczny kontakt mogła prawidłowo rozpoznać sygnały świetlne i dźwiękowe do zatrzymania pojazdu. Jako uczestnik ruchu drogowego powinna uważnie obserwować drogę i prowadzić samochód w sposób rozważny i ostrożny. Już w poprzedzających punktach uzasadnienia wykazano, iż oskarżona widziała znaki i sygnały do zatrzymania się wydawane przez policjantów. Zmęczenie, na które powołuje się obrońca w apelacji nie było przyczyną niezastosowania się oskarżonej do sygnałów świetlnych i dźwiękowych gdyż jej rozmowa z dyżurnym wskazuje, iż pozostawała w logicznym kontakcie. Oskarżona policjantom powiedziała, że uważała iż policjanci z patrolu nie mogą jej zatrzymać, iż może to zrobić tylko Policja drogowa. Już w poprzednich punktach uzasadnienia wykazano, że oskarżona nie traktowała radiowozu, jako pojazdu uprzywilejowanego gdyż w sytuacji gdy radiowóz używając sygnałów świetlnych i dźwiękowych zrównał się z jej pojazdem i oba samochody jechały równolegle musiała chociażby kątem oka zauważyć ten radiowóz oraz polecenie do zatrzymania się wydane ręką przez policjanta. Nagranie rozmów policjantów z oficerem dyżurnym wprost wskazuje, że jako przyczynę zatrzymania oskarżonej policjanci podali to, że korzystała z telefonu komórkowego podczas prowadzenia samochodu. Świadek P. K. wyjaśnił, że mówiąc o wspólnej wersji podczas rozmowy z oficerem dyżurnym miał na myśli to jak postąpić – co należy zrobić z pojazdem oskarżonej po jej zatrzymaniu (k- 386) Zapis i kontekst rozmowy (k- 94), potwierdza te zeznania i wskazuje, iż wspólna wersja polegać miała także na podjęciu wspólnej decyzji o zatrzymaniu oskarżonej. Natomiast z nagrania nie wynika aby policjantom chodziło o wspólne ustalenie fałszywego powodu zatrzymania oskarżonej. Nagranie oskarżonej z pendrive wskazuje na to, że utrudniała przeprowadzenie kontroli drogowej w dniu zdarzenia zaś pozostałe nagrania potwierdzają ten wniosek. Sąd Rejonowy w innym postępowaniu karnym uznał zatrzymanie oskarżonej w dniu zdarzenia za niezasadne i nielegalne, co wynika z treści postanowienia w sprawie III Kp 1257/
To rozstrzygnięcie nie pozostaje w związku z zarzutem w niniejszej sprawie bowiem zgodnie z art. 8 §1 k.p.k. sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu. Powody uznania zeznań policjantów za wiarygodne zostały omówione w punktach wcześniejszych uzasadnienia. Sąd I instancji zauważył, że zeznania policjantów różnią się z tymi złożonymi w postępowaniu przygotowawczym. Jednak różnice nie były znaczne i wynikały z naturalnego procesu zapominania szczegółów. Tym bardziej, iż od zdarzenia minął długi okres czasu. Policjanci zeznali, że bezpośrednio po zdarzeniu składając zeznania lepiej pamiętali jego przebieg i to na tych zeznaniach oparł się sąd I instancji ustalając przebieg zdarzenia. Dotyczy to przede wszystkim sposobu używania przez policjantów sygnałów świetlnych i dźwiękowych w celu zatrzymania oskarżonej. Zeznania policjantów znajdują potwierdzenie w zapisach rozmów z oficerem dyżurnym. zarzut -błąd w ustaleniach faktycznych będący podstawą orzeczenie mający wpływ na jego treść niezwiązany z przedmiotem zarzutu obrazy prawa materialnego tj. a)ustalenie , że obwiniona ( oskarżona) widziała sygnał nadany ręką: b) że jest zdemoralizowana; ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Widoczność sygnału wydanego ręką podczas nadawania sygnałów świetlnych i dźwiękowych została omówiona w innych punktach uzasadnienia. Oskarżona nie jest osobą zdemoralizowaną gdyż żadne okoliczności na to nie wskazują. Jej zachowanie po zatrzymaniu pojazdu na miejscu zdarzenia zostało opisane przez policjantów w tym policjantów prowadzących pościg – P. K. i J. S.

(1). Zeznania tych policjantów znajdują potwierdzenie w treści nagrania przedstawionego przez oskarżoną oraz nagrania rozmów policjantów z oficerem dyżurnym. Z tych dowodów wynika jednoznaczny wniosek, że oskarżona utrudniała przeprowadzenie kontroli drogowej , co miało wpływ na wymiar kary, jako okoliczność obciążająca. Wniosek

o uniewinnienie ;
o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sadowi I instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wnioski nie są zasadne. Sąd I instancji na podstawie oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie zasadnie uznał , iż oskarżona dopuściła się popełnienia czynu z art. 178 b k.k. Zebrane dowody ocenił zgodnie z art. 7 k.p.k. Opierał się na zeznaniach naocznych świadków zdarzenia, policjantów P. K. i J. S.

(1)oraz na treści nagrania rozmów z oficerem dyżurnym. Dowody układają się w logiczny ciąg zdarzeń i potwierdzają wniosek o winie oskarżonej. Materiał dowodowy jest kompletny i nie wymaga uzupełnienia poprzez przeprowadzenie na nowo przewodu sądowego w całości . Z tego powodu nie zasługuje na uwzględnienie wniosek obrońcy o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.
Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.
Przedmiot utrzymania w mocy 0.1Wina i kara Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd I instancji na podstawie oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie zasadnie uznał , iż oskarżona dopuściła się popełnienia czynu z art. 178 b k.k. Zebrane dowody ocenił zgodnie z art. 7 k.p.k. Opierał się na zeznaniach naocznych świadków zdarzenia- policjantów P. K. i J. S.

(1)oraz na treści nagrania rozmów z oficerem dyżurnym oraz nagrania przedstawionego przez oskarżoną . Dowody układają się w logiczny ciąg zdarzeń i potwierdzają wniosek o winie oskarżonej. Oskarżona prowadząc samochód nie zatrzymała się do kontroli drogowej i kontynuowała jazdę pomimo, że policjanci jadąc radiowozem oznakowanym w warunkach pełnej widoczności w obszarze zabudowanym wydawali jej polecenie do zatrzymania pojazdu będącego w ruchu jednocześnie sygnałami świetlnymi i dźwiękowymi w postaci błyskowego światła niebieskiego i syreny. Jednocześnie jadąc równolegle z jej pojazdem na sąsiednim pasie ruchu w celu wzmocnienia znaczenia tych sygnałów dodatkowo policjant wydał oskarżonej polecenie zatrzymania się ręką. Pomimo to oskarżona kontynuowała jazdę. Wymierzona oskarżonej kara jest zgodnie z art. 53 § 1 i 2 k.k. adekwatna do zawinienia. 0.15.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.
Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 0.15.
Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.
Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.
☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.
Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.
☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.
Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.
Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2 O kosztach sądowych w postępowaniu odwoławczym sąd orzekł na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych / Dz. U.1983.49.223 tj./
PODPIS 0.11.
Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wina 0.11.3.
Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.
Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.
Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.