Sygn. akt IV Pa 9/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 1 kwietnia 2021 roku Sąd Okręgowy w Sieradzu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Sławomir Górny

§1pkt 1 k.p.c.

poprzez sporządzenie uzasadnienia, z którego nie wynika na czym tak naprawdę oparł się Sąd I instancji wydając rozstrzygnięcie w sprawie; Sąd I instancji dokonał w uzasadnieniu dodatkowych rozważań, które do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie nie były potrzebne i nie stanowią podstawy wydanego w sprawie orzeczenia - jak sam wskazał w uzasadnieniu: „dodatkowo wskazać trzeba (choć nie są to rozważania konieczne w świetle wcześniejszych), (...)", podczas gdy uzasadnienie wyroku powinno zawierać m. in. wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, obejmującej ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. a)art. 30 § 4 k.p. poprzez błędne uznanie, iż przyczyna wypowiedzenia zmieniającego wręczonego powódce nie była uzasadniona, podczas gdy: - ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, iż okoliczności sprawy uzasadniały zastosowanie wobec powódki wypowiedzenia warunków pracy i płacy, - powódka podnosiła, iż „podana jej przez pracodawcę przyczyna »wypowiedzenia zmieniającego« jest niedostatecznie konkretna, a przez to niezrozumiała", a zatem nie podnosiła twierdzeń dotyczących kwestionowania zasadności przyczyny, ale odnosiła się do jej konkretności i zrozumiałości;
2. b)art. 45 § 1 k.p. poprzez: - wydanie wyroku polegającego na przywróceniu powódce dotychczasowych warunków pracy i płacy, obowiązujących przed wypowiedzeniem zmieniającym dokonanym przez pozwanego, podczas gdy w przepisach zawartych w kodeksie pracy wyrok polegający na „przywróceniu dotychczasowych warunków pracy i płacy" nie jest przewidziany, - wydanie wyroku polegającego na przywróceniu powódce dotychczasowych warunków pracy i płacy, obowiązujących przed wypowiedzeniem zmieniającym dokonanym przez pozwanego, podczas gdy umowa o pracę nie uległa rozwiązaniu i dlatego też powódka nie miała prawa żądać przywrócenia, a jedynie orzeczenie bezskuteczności wypowiedzenia zmieniającego lub odszkodowania, - wydanie wyroku polegającego na przywróceniu powódce dotychczasowych warunków pracy i płacy, obowiązujących przed wypowiedzeniem zmieniającym dokonanym przez pozwanego, podczas gdy stanowisko uprzednio zajmowane przez powódkę już nie istnieje i nie ma możliwości, aby przywrócić jej dotychczasowe warunki pracy i płacy. Wskazując na powyższe, apelujący wnosił o:
3. a)zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji poprzez oddalenie powództwa w całości, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;
4. b)reasumpcję rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania przed Sądem I instancji;
5. c)zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, które zostanie wydane w niniejszej sprawie, do dnia zapłaty za obie instancje. W zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego, art. 233§1 k.p.c. apelujący zarzucił Sądowi I instancji błędną ocenę dowodów, sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Strona pozwana wykazała, iż pozwana spółka ma trudną sytuację finansową. Realizuje kosztowne projekty, a sytuacja z ogólnoświatową pandemią nie sprzyja osiąganiu zarobków pozwalających na utrzymywanie dotychczasowej kondycji finansowej. Ze schematu organizacyjnego spółki wyraźnie wynika, iż dotychczasowe stanowisko powódki zmieniło nawet swoją nazwę i aktualnie zamiast „Z-cy głównego księgowego" jest stanowisko „Zastępcy Głównego Księgowego - Głównego Specjalisty ds. taryf". W ramach nowego stanowiska w strukturze spółki, dana osoba musiałaby wykonywać inne obowiązki, posiadać inną wiedzę do jego zajmowania, jak i kompetencje, co wykazały także zeznania prezesa spółki oraz głównej księgowej. Poszukiwanie oszczędności i poczyniona w ślad za nią restrukturyzacja organizacyjna spółki, skutkowała wręczeniem powódce wypowiedzenia zmieniającego. Spółka postanowiła systematycznie odchodzić od obsadzania stanowisk zastępców. W związku z tym, wobec odejścia na emeryturę zastępcy prezesa zarządu, jego stanowisko również nie zostało obsadzone. Dla spółki, poszukiwanie oszczędności jest kluczowe, aby wewnętrzne zmiany mogły się w pełni dokonać, dlatego też obniżenie powódce wynagrodzenia na skutek wręczonego jej wypowiedzenia warunków pracy i płacy, jest bardzo ważną czynnością zmierzającą do redukcji niepotrzebnych wydatków. Przesunięcia kadrowe są niezbędnym elementem każdej polityki wewnętrznej tych pracodawców, którzy starają się sprostać wymaganiom rynku w ciężkim czasie pandemii. Zdaniem strony pozwanej, przyczyna wypowiedzenia ma dotyczyć wyłącznie powódki, a nie innych zastępców lub też stanowisk, które żadnego związku ze stanowiskiem powódki nie mają. Pozwany wskazał powódce przyczynę wypowiedzenia warunków pracy i płacy. Nie ma potrzeby eksponować powódce jak wygląda restrukturyzacja pozostałych stanowisk, czego de facto od strony pozwanej domaga się Sąd I instancji. Zdaniem apelującego, Sąd I instancji naruszył również art. 193 §2 1 k.p.c. Złożony przez powódkę pozew obejmował żądanie „orzeczenie bezskuteczności wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy". Następnie, na posiedzeniu 11 grudnia 2020 r. strona powodowa zmieniła żądanie i wniosła o przywrócenie powódki do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy. Zmiana żądania nastąpiła w sprzeczności z treścią art. 193§ 2 1 zdanie pierwsze k.p.c., ti.: „z wyjątkiem spraw o roszczenia alimentacyjne zmiana powództwa może być dokonana jedynie w piśmie procesowym." Zmiana żądania w sprawie z zakresu prawa pracy może nastąpić ustnie, a w taki właśnie sposób powódka dokonała jego zmiany. Sąd I instancji naruszył zatem wskazany artykuł, ponieważ w razie uwzględnienia powództwa winien orzec bezskuteczność wypowiedzenia zmieniającego, czego nie uczynił. Sąd meriti naruszył także art. 321 § 1 k.p.c. Po pierwsze, wydał wyrok, który nie był objęty żądaniem powódki, gdyż zmiana żądania strony powodowej jest nieskuteczna, a wobec nieskuteczności, orzeczenie sądu narusza zakaz orzekania ponad żądanie. Po drugie, Sąd wydał wyrok polegający na: „przywróceniu powódce dotychczasowych warunków pracy i płacy", podczas gdy art. 45§1 k.p. stanowi, że pracownik może się domagać „przywróceniu do pracy na poprzednich warunkach". Zatem Sąd I instancji oparł zaskarżone rozstrzygniecie na nieistniejącej konstrukcji prawa. Kolejny zarzut apelującego naruszenia art.

§ 1

pkt 1 k.p.c., oparto na twierdzeniu , że uzasadnienie nie precyzuje na czym tak naprawdę Sąd I instancji oparł rozstrzygnięcie. Wynika bowiem z niego, iż przyczyna wypowiedzenia zmieniającego była rzekomo nieprecyzyjna, ale Sąd pozwolił sobie na dodatkowe rozważania, które - jak sam wskazuje w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia - nie mają znaczenia. Pozwany tak naprawdę nie ma możliwości stwierdzenia, czy Sąd rzeczywiście uznał przyczynę wypowiedzenia jako niekonkretną, czy też może dokonał jakiejś dodatkowej oceny, która jednak nie wynika wprost ze sporządzonego uzasadnienia. Dodatkowe rozważania Sądu meriti sprawiają wrażenie „asekuracyjnych", „na wszelki wypadek", w razie gdyby wcześniejsze wskazania Sądu odnoszące się do rzekomego nieprecyzyjnego sformułowania przyczyny wypowiedzenia zostały skutecznie zakwestionowane przez pozwanego drogą apelacji. Takie działanie jest co najmniej mylące i poniekąd utrudniają pozwanemu zrozumienie, co Sąd I instancji uznał za udowodnione i na czym oparł wydane rozstrzygniecie. W zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 30 § 4 k.p. zdaniem apelującego Sąd Rejonowy błędnie przyjął, że przyczyna wypowiedzenia zmieniającego nie była uzasadniona. Apelujący podkreślił 20 letnie zatrudnienie powódki w pozwanej spółce i zajmowane stanowisko i z tej racji powódka doskonale zdawała sobie sprawę z problemów finansowych pracodawcy, jak również wiedziała o planowanej reorganizacji, jak i rozumiała potrzebę jej przeprowadzenia. Nie można zatem uznać, że przyczyna nie była konkretna i zrozumiała dla powódki. Nadto zdaniem apelującego, Sąd meriti wskazał , że powódka nie kwestionowała zasadności przyczyny, a jedynie odnosiła się do braku zrozumienia i wyrażała pogląd, że „jedyną faktyczną przyczyną zmiany warunków jej pracy było dążenie do zatrudnienia na jej stanowisku innej osoby". Twierdzenia powódki dotyczą jedynie przypuszczeń, które nigdy nie miały miejsca w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Pracodawca nie zatrudnił żadnej innej osoby na zajmowane dotychczas przez powódkę stanowisko. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 45 § 1 k.p., apelujący wywiódł , że do naruszenia przez Sąd I instancji doszło na trzy sposoby. Po pierwsze, sąd zastosował konstrukcję prawną nieistniejącą w polskim prawie , gdyż orzekł „przywrócenie dotychczasowych warunków pracy i płacy", podczas gdy w.w art. przewiduje „przywrócenie pracownika do pracy na poprzednich warunkach". Po drugie, zgodnie z ww. przepisem, sąd orzeka o przywróceniu do pracy tylko wtedy, kiedy umowa o pracę uległa już rozwiązaniu. W przedmiotowej sprawie stosunek pracy trwa nadal, wobec przyjęcia przez powódkę nowo zaproponowanych warunków pracy i płacy przez pozwanego, dlatego orzeczenie zostało wydane z naruszeniem dyspozycji art. 45 § 1 k.p. W razie uwzględnienia powództwa, Sąd I instancji mógłby co najwyżej orzec o bezskuteczności wypowiedzenia, czego jednak nie uczynił. Po trzecie, Sąd meriti przywrócił powódce dotychczasowe warunki zatrudnienia kompletnie ignorując fakt, iż zajmowane przez nią uprzednio stanowisko już nie istnieje w strukturze pozwanej spółki. Powódka przed wręczeniem wypowiedzenia zmieniającego pracowała jako „zastępca głównego księgowego", zaś zgodnie z przeprowadzoną w spółce zmianą organizacyjną, stanowisko to zostało zmienione na „zastępca głównego księgowego - główny specjalista do spraw taryf.". Powódka nie zajmowała nigdy stanowiska choćby zbliżonego do „specjalisty do spraw taryf'. W ocenie pozwanego, powódka nie posiada odpowiednich kompetencji, aby stanowisko „zastępcy głównego księgowego - głównego specjalisty do spraw taryf' w ogóle zajmować. Ponadto, pozwany w odpowiedzi na pozew wskazywał na niemożliwość i niecelowość uwzględnienia żądania powódki , co Sąd I instancji całkowicie zignorował. W odpowiedzi na apelację, pełnomocnik powódki wniósł o oddalenie apelacji jako niezasadnej i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 193 §2 2 k.p.c, pełnomocnik powódki wskazywał na nietrafne stanowisko apelującego, bowiem wyrok Sądu I instancji nie jest orzeczeniem ponad żądanie, gdyż nie nastąpiła konwersja żądania powódki - pracownika, o której mowa w tym przepisie, lecz znalazł zastosowanie przepis art. 45 § 2 k.p. Zatem nawet gdyby sam pracownik nie dokonał w tym zakresie zmiany, to Sąd orzekając winien uwzględnić jego status, tj. czy trwa jeszcze okres wypowiedzenia, czy też okres ten upłynął i nastąpiło rozwiązanie umowy o pracę, a w przypadku powódki zmiana warunków pracy i płacy. Odnosząc się do zarzutów apelacji dot. naruszenia prawa materialnego - art. 30 § 4 k.p., pełnomocnik powódki podzielił ocenę Sądu I instancji i powołane przezeń przyczyny, z powodu których uznał wypowiedzenie powódce warunków pracy i płacy za nieskuteczne , powołując się także na liczne poglądy Sądu Najwyższego dot. wykładni art. 30 § 4 k.p. Podzielił także wątpliwości Sądu I instancji co do prawdziwości przyczyny wypowiedzenia i powołaną argumentację , odwołującą się do okoliczności faktycznych sprawy. Sąd Okręgowy zważył : Apelacja podlega oddaleniu, a jej zarzuty należy uznać za bezzasadne. Zacząć należy od zarzutu naruszenia art. 193§2 1 zd. 1 kpc. i związanego z nim art. 321§ 1 kpc., wywodzonego ze zmiany powództwa , której apelujący upatruje w zmianie żądania zgłoszonego w pozwie o orzeczenie bezskuteczności wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy, na żądanie przywrócenia do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy , zgłoszonego ustnie do protokółu rozprawy, a nie na piśmie, co wg. apelującego czyni zmianę powództwa nieskuteczną. W efekcie orzeczenie Sądu I instancji przywracające powódce dotychczasowe warunki pracy i płacy, zapadło z naruszeniem art. 321§ 1 kpc. o zakazie orzekania ponad żądanie .Sąd Okręgowy nie podzielił tych zarzutów z zasadniczego powodu , mianowicie roszczenia przewidziane w przepisie art. 45§1 kp., który ma zastosowanie także do wypowiedzenia zmieniającego poprzez art. 42 §1 kp. są roszczeniami alternatywnymi, a te realizują się i wynikają z tej samej podstawy faktycznej i prawnej - nieuzasadnionego wypowiedzenia lub wypowiedzenia naruszającego przepisy o wypowiadaniu umów o pracę . Wskazuje na to wyraźnie treść art. 45 kp. jak i jego umiejscowienie w Oddziale 4 Rozdziału II ,,Uprawnienia pracownika w razie nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę”. Przepis art. 45§1 kp., stanowi, że w razie ustalenia , że wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia , a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach pracy albo o odszkodowaniu . Wykładnia celowościowa tego przepisu prowadzi do wniosku , że realizacja roszczenia przywrócenia do pracy w przypadku dokonania przez pracodawcę wypowiedzenia zwykłego , realizuje się dopiero po upływie okresu wypowiedzenia , gdy umowa uległa już rozwiązaniu. W trakcie biegu wypowiedzenia, pracownik nie może żądać przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach pracy, lecz orzeczenia o ich bezskuteczności. Zarówno żądanie orzeczenia bezskuteczności wypowiedzenia zwykłego , czy wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy i płacy , jak i roszczenie przywrócenia do pracy , zmierzają do tego samego celu - restytucji stosunku pracy i jego warunków sprzed wypowiedzenia i mają wspólne elementy faktyczne. Te same elementy faktyczne odnoszą się do kolejnego roszczenia alternatywnego – odszkodowania. Tak też jest w rozpoznawanej sprawie. Powództwo wytoczone przez M. K. o uznanie wypowiedzenia zmieniającego za bezskuteczne , a następnie zmienione ustnie do protokółu, na żądanie przywrócenia poprzednich warunkach pracy i płacy, oparte są na tej samej podstawie faktycznej - braku skonkretyzowanej przyczyny wypowiedzenia, co zostało wykazane w niniejszym postępowaniu. Zatem nie można podzielić poglądu apelacji , że doszło do zmiany powództwa, nakładającej na pełnomocnika powódki obowiązek zgłoszenia roszczenia na piśmie (art. 193§2 1 zd. 1 kpc.), oraz że orzeczenie Sądu Rejonowego uwzględniające żądanie pracownika, zapadło z naruszeniem art. 321§ 1 kpc. Tym samym zarzuty apelacji dot. naruszenia w.w przepisów są niezasadne. Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 233§1 kpc. jako determinującego zarzuty naruszenia prawa materialnego – art. 30 §4 kp., również i ten zarzut jest bezzasadny. W niespornym stanie faktycznym ustalonym przez Sąd I instancji , którego apelujący nie kwestionuje , Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutu naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Postawienie zarzutu obrazy art. 233§ 1 kpc. nie może polegać na zaprezentowaniu ustalonego przez siebie , na podstawie własnej oceny dowodów stanu faktycznego . Skarżący może tylko wskazywać , posługując się wyłącznie argumentami jurydycznymi , że sąd rażąco naruszył zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego i że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok S.N. Z 18.06.2004r. CK 369/03 ) . W rozpoznawanej sprawie - wbrew błędnemu przekonaniu apelującego - Sąd Rejonowy wnikliwie ocenił wszystkie dowody i na ich podstawie wyprowadził prawidłowe wnioski. Sąd Okręgowy w pełni aprobuje ocenę Sądu I instancji, że wskazana w wypowiedzeniu zmieniającym przyczyna nie może korzystać z atrybutu jasnej i zrozumiałej dla pracownika. Pracodawca wypowiadający umowę o pracę nie narusza przepisu art. 30 § 4 k.p., jeżeli pracownik jest świadomy tego, z jakich powodów dochodzi do jego zwolnienia. Istotne jest jedynie to, aby z oświadczenia pracodawcy wynikało w sposób niebudzący wątpliwości co jest istotą zarzutu stawianego pracownikowi, który uzasadnia rozwiązanie stosunku pracy. Tak więc pracodawca nie ma obowiązku sformułowania przyczyny wypowiedzenia w sposób jak najbardziej precyzyjny, szczegółowy i drobiazgowy, z powołaniem opisów wszystkich faktów i zdarzeń, dokumentów, ich dat oraz wskazaniem poszczególnych działań, czy zaniechań, składających się w ocenie pracodawcy na przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie umowy o pracę zawartą na czas nieokreślony (por. wyrok SN z 22 marca 2016r. I PK 100/15). Formalne naruszenie art. 30 § 4 k.p. ma miejsce wówczas, gdy pracodawca nie wskazuje w ogóle przyczyny rozwiązania umowy bądź, gdy wskazana przez niego przyczyna jest niezrozumiała, niejasna, niedostatecznie konkretna lub nierzeczywista ( por. postanowienie SN z z 5 kwietnia 2016r. , I Po 1/15) . Nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego, że wskazana przyczyna wypowiedzenia zmieniającego jest nazbyt ogólna , nie wskazuje na czym miała polegać ,, reorganizacja stanowiskowa przeprowadzona przez pracodawcę w związku ze zmianami organizacyjnymi wewnątrz spółki”. I nie chodzi tu wcale – jak błędnie wskazuje apelacja – o potrzebę wyeksponowania powódce jak wygląda restrukturyzacja pozostałych stanowisk i z całą pewnością Sąd I instancji tego ,, od strony pozwanej nie domagał się”. Chodzi o to , że pozwany nie wskazał o jaką reorganizację chodzi i z czego ona wynika. Takiej wiedzy powódka z całą pewnością nie uzyskała z treści oświadczenia pracodawcy z 1 lipca 2020r. W stanie faktycznym sprawy nie można doszukać się powodów uzasadniających twierdzenie apelacji, że przyczyna była konkretna i zrozumiała dla powódki. Powoływanie się przez apelującego, że wiedza powódki o przyczynach uzasadniających wypowiedzenie miała wynikać ze znajomości problemów finansowych pracodawcy, posiadanych z racji zajmowanego stanowiska, nie znajduje uzasadnienia. Przyjęcie takiego zapatrywania oznacza, że powódka winna się domyślać przyczyny wypowiedzenia , a to jest sprzeczne z wymogami wypowiedzenia , jakie nakłada na pracodawcę art. 30 § 4 k.p. Zasadnie wskazał Sąd Rejonowy, że pozwany w odpowiedzi na pozew pomimo powoływania się na potrzebę zmian organizacyjnych w spółce, nie wskazał na czym zmiany te mają polegać i z czego wynikają. Dopiero na wyraźne żądanie powódki przedstawiono regulamin organizacyjny zatwierdzony uchwałą Zgromadzenia Wspólników z 30 czerwca 2020r. , z mocą obowiązująca od 1 lipca 2020r. Ten fakt przeczy stanowisku apelacji, że przyczyna wypowiedzenia była dla powódki jasna i zrozumiała, skoro nie uzyskała wiedzy, na czym miała polegać reorganizacja stanowiskowa i w oparciu o jaki dokument została wprowadzona. Sąd I instancji zasadnie zwrócił także uwagę, że w sytuacji ustalenia czego i jakiego pionu dotyczy reorganizacja, jakiej grupy stanowisk, dla skuteczności dokonanego wypowiedzenia niezbędne jest wskazanie kryteriów, jakimi kierował się pracodawca przy doborze pracownika do zmiany warunków zatrudnienia, zwłaszcza gdy dokonuje zmian strukturalnych w obszarze zastępców kierowników, czy w pionie, w którym zatrudnione są osoby o zbliżonych kompetencjach. Ten pogląd w judykaturze jest ugruntowany i nie wymaga przytaczania . Reasumując, Sąd Okręgowy w pełni podziela ocenę Sądu I instancji , że wskazana w oświadczeniu z 30 czerwca 2020 roku przyczyna wypowiedzenia nie spełniała wymogów z art. 30 § 4 k.p. gdyż nie była na tyle jasna i konkretna, by umożliwić powódce ocenę zasadności wypowiedzenia oraz sposób w jaki pracodawca sformułował tę przyczynę nie był także wystarczający dla oceny kryteriów doboru pracownika. Powyższa ocena została poparta szczegółową analizą stanu faktycznego sprawy i w żaden sposób nie wykracza poza ramy zakreślone treścią art. 233§ 1 kpc. Tym samym zarzuty apelacji o naruszeniu art. 233 kpc. ,a w jego następstwie art. 30 § 4 kp. okazały się chybione. Powody uznania wypowiedzenie zmieniającego za bezskuteczne, zostały w sposób jasny wyeksponowane w uzasadnieniu Sądu Rejonowego. Niezrozumiałe są więc zarzuty apelującego na uzasadnienie naruszenia art.

§ 1pkt.1 k.p.c.

o ,, asekuracyjnych” i ,,mylących” rozważaniach Sądu Rejonowego, które utrudniają pozwanemu zrozumienie co Sąd I instancji uznał za udowodnione i na czym oparł rozstrzygnięcie. W związku z tym jeszcze raz wypada wskazać, że brak jasnej i konkretnej przyczyny wypowiedzenia zmieniającego, jest powodem jego uznania przez Sąd Rejonowy za bezskuteczne, nie wywołujące skutków prawnych. Sąd I instancji dodatkowo poczynił rozważania w odniesieniu do prawdziwości przyczyny wypowiedzeniu, akcentując, że pozostają one bez wpływu na uznanie wypowiedzenia zmieniającego za bezskuteczne . Podzielić należy w tym względzie ocenę Sądu Rejonowego , że po reorganizacji, w świetle nowego schematu organizacyjnego stanowisko zastępcy głównego księgowego , a takie zajmowała dotychczas powódka, nadal istnieje, tyle tylko, że w powiązaniu z działem głównego specjalisty d.s taryf . Sama zmiana nazwy na zastępcę głównego księgowego - głównego specjalisty d.s taryf , na co wskazuje apelujący, z całą pewnością nie świadczy o nieistnieniu stanowiska. Zarzut apelacji dot. naruszenia art. 45§ 1 kp. , polegający na zastosowaniu przez Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku konstrukcji prawnej, której w.w przepis nie przewiduje, tj. „przywrócenie dotychczasowych warunków pracy i płacy", a nie jak stanowi przepis ,„przywrócenie pracownika do pracy na poprzednich warunkach", nie znalazł akceptacji Sądu Okręgowego. Zaakcentować trzeba , że wyraz ,, dotychczasowe” jest synonimem wyrazu ,, poprzednie”. Użyte przez Sąd Rejonowy sformułowania ,, dotychczasowe”, w żaden sposób nie podważa prawidłowości orzeczenia. Odnosząc się do kolejnego zarzutu naruszeniu w.w przepisu, opartego na twierdzeniu , że stosunek pracy trwa nadal, a to wobec przyjęcia przez powódkę nowo zaproponowanych warunków pracy i płacy oraz , że w razie uwzględnienia powództwa, sąd mógł orzec jedynie o bezskuteczności wypowiedzenia , to o ile rację ma apelujący że stosunek pracy trwa nadal, to nie można podzielić twierdzenia, że nastąpiło to na skutek przyjęcia nowo zaproponowanych warunków pracy i płacy przez powódkę. Odmowa od wypowiedzenia warunków pracy i płacy oraz odmowa przyjęcia nowych warunków pracy i płacy ( a te dwa uprawnienia apelujący łączy), są dwiema odrębnymi instytucjami prawnymi, powołanymi do realizacji odmiennych celów. Skutkiem odmowy przyjęcia zaproponowanych nowych warunków pracy, jest ustanie stosunku pracy z momentem nadejścia końca okresu wypowiedzenia (art. 42 § 3 zd. 1 k.p.). Natomiast odwołując się od wypowiedzenia – tak jak uczyniła to powódka - pracownik zmierza do utrzymania dotychczasowego stanu prawnego w zakresie umowy o pracę . Jeżeli w postępowaniu odwoławczym sąd podzieli jego stanowisko, nie nastąpi zmiana w treści umowy o pracę, która będzie kontynuowana między stronami na niezmienionych ( poprzednich , dotychczasowych) warunkach. W świetle art. 42 § 3 k.p. zaskarżenie przez pracownika oświadczenia woli zakładu pracy w przedmiocie wypowiedzenia warunków pracy i płacy nie jest równoznaczne z odmową przyjęcia przez pracownika nowych warunków pracy i płacy. Zaskarżenie takie nie powoduje w myśl art. 42§ 3 zdanie 1 kp. rozwiązania stosunku pracy ( por. wyrok Sądu Najwyższego z 22.09.1976r. , I PRN 51/76, uchwała Sądu Najwyższego z 5.05.1978r. , I PZP 5/78). Przedmiotem postępowania na skutek wniesionego odwołania jest wyłącznie ocena zasadności i zgodności z prawem dokonanego wypowiedzenia zmieniającego i tak też było w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji rozpoznając odwołanie powódki od wypowiedzenia zmieniającego stwierdził, że jego dokonanie przez pozwanego nastąpiło z naruszeniem prawa, tj. art. 30§ 4 k.p., a przez to jest bezskuteczne, co oznacza, że nowe warunki, które miały obowiązywać z upływem okresu wypowiedzenia od 1 listopada 2020r. nie mają mocy obowiązującej. To z kolei skutkuje wydaniem orzeczenia o przywróceniu powódce dotychczasowych (poprzednich) warunków pracy i płacy, jakie obowiązywały przed wypowiedzeniem z 1 lipca 2020r. Apelujący zarzucił także Sądowi I instancji niezastosowanie art. 45 § 2 k.p., który przewiduje zasądzenie odszkodowania na rzecz pracownika w przypadku ustalenia, że uwzględnienie żądania pracownika bezskuteczności wypowiedzenia lub przywrócenia do pracy jest niemożliwe lub niecelowe. Podkreślić więc trzeba , że przerzucenie na pracownika skutków zaniechania przez pracodawcę dokonania wypowiedzenia z zachowaniem wymogów z art. 30§ 4 k.p., nie stanowi uzasadnienia dla zastosowania art. 45 § 2 k.p. , na który powołuje się apelujący. Pracodawca nie zachowując, czy to wymogów formalnych wypowiedzenia , czy też wskazując nieprawdziwą przyczynę, ponosi ryzyko wadliwego wypowiedzenia. W pozwanej spółce stanowisko zastępcy głównego księgowego nadal istnieje, na co zasadnie wskazał Sąd meriti, tyle że powiązane jest z innym obszarem. Ta kwestia nie była jednak kluczowa dla rozstrzygnięcia sprawy. Wywody apelacji o braku kompetencji powódki do zajmowania stanowiska, określonego w nowym schemacie organizacyjnym jako zastępcy głównego księgowego – głównego specjalisty d.s taryf, pozostają bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego wyroku, bowiem pozwany nie wskazał w ogóle na kryteria, jakimi kierował się typując powódkę do wypowiedzenia zmieniającego , co słusznie sygnalizował sąd meriti uznając , że wskazana nazbyt ogólnie przyczyna wypowiedzenia nie tylko była niejasna, niekonkretna , ale także nie była wystarczająca dla oceny kryteriów doboru pracownika. Z tych wszystkich powodów apelacja jako całkowicie bezzasadna podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 385 kpc. O kosztach procesu za II instancję orzeczono na podstawie art. 98 kpc. w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2016 roku, poz. 1800, ze zm. ).