Sygn. akt IV P 5/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 czerwca 2021 roku Sąd Rejonowy w Grudziądzu IV Wydział Pracy w składzie: Przewodniczący: sędzia Lucyna Gurbin Ławnicy: Agnieszka Kociorska; Waldemar Dulka Protokolant: sekretarz sądowy Dominika Janta-Lipińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2021 roku sprawy z powództwa D. K. przeciwko W. S. związane z wypowiedzeniem umowy o pracę O R Z E K Ł:
- Zasądzić od pozwanego na rzecz powódki D. K. kwotę 9.631,44 zł (dziewięć tysięcy sześćset trzydzieści jeden złotych czterdzieści cztery grosze) tytułem odszkodowania.
- Zasądzić od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Grudziądzu kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem opłaty od pozwu, od uiszczenia której powódka była zwolniona.
- Zasądzić od pozwanego na rzecz powódki kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt IVP 5/21 UZASADNIENIE Powódka D. K. wniosła pozew przeciwko W. S. o odszkodowanie w wysokości 9.622,77 zł za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę. W uzasadnieniu podała, że w firmie (...) zatrudniona była od 5 marca 2015r. Od dnia 22 listopada 2018r. obowiązywała powódkę umowa z firmą (...), która zawarta jest na czas nieokreślony. Przez cały okres zatrudnienia miejscem wykonywania pracy było stoisko mięsne (...) mieszczące się na terenie marketu (...) przy ul. (...) w G.. W dniu 31 grudnia 2020r. wręczone zostało powódce oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu pracownikowi umowy o pracę zawartej na czas określony. W treści tego oświadczenia podana jest błędna data tj. 1 października 2018r. jako data od kiedy powódka zatrudniona była w firmie (...) na czas nieokreślony. Powódka podniosła, że zatrudniona była od 22 listopada 2018r. Omawiane oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu pracownikowi umowy o pracę z dnia 31 grudnia 2020r. uważa za wadliwe i niezgodne z prawem w ten sposób, że narusza przepisy regulujące rozwiązanie umowy o pracę wobec braku podania przyczyny zwolnienia, brak wymaganej formy pisemnej. Pozwany mimo zobowiązania do złożenia odpowiedzi na pozew, odpowiedzi na pozew nie złożył, przedstawił wyłącznie akta osobowe powódki wraz z zaświadczeniem i wyliczeniem podstawy wysokości stawki za godzinę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (k. 16-17) oraz przedłożył oświadczenie o cofnięciu wypowiedzenia umowy o pracę i wniosku o umorzenie postepowania w sprawie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powódka zawarła z pozwanym umowę o pracę na czas nieokreślony umową z dnia 1 października 2018r. Powódka została zatrudniona w charakterze sprzedawcy z ustaleniem rozpoczęcia pracy w oparciu o umowę na czas nieokreślony od dnia 22 listopada 2018r. Powyższa umowa była aneksowana trzykrotnie. Wcześniej powódka zawarła umowę o pracę na okres próbny od dnia 1 lipca 2015r. do 30 września 2015r. Kolejną umowę powódka zawarła na okres od 1 października 2015r. do 30 września 2018r. a następnie zawarła umowę zawarła od 1 października 2018r. do 21 listopada 2018r. dowód: akta osobowe powódki cz. B akt osobowych Pismem z dnia 31 grudnia 2020r. pozwany wypowiedział powódce umowę o pracę stosując trzymiesięczny okres wypowiedzenia. dowód: oświadczenie z dnia 31 grudnia 2020r. akta osobowe cz. C. W dniu 12 stycznia 2021r. powódka złożyła pozew do Sądu Rejonowego w Grudziądzu Wydz. Pracy o odszkodowanie w związku z wypowiedzeniem umowy o pracę. dowód: akta sprawy pozew k. 3-4 Pismem z dnia 5 lutego 2021r. pozwany cofnął oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy o pracę. dowód: pismo pozwanego z dnia 5 lutego 2021r. cz. C akta osobowe Powyższe oświadczenie zostało doręczone osobiście powódce. dowód: notatka służbową akta osobowe cz. C Na rozprawie w dniu 24 marca 2021r. powódka oświadczyła, że nie wyraziła zgody na cofnięcie oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę. dowód: wyjaśnienia powódki protokół z dnia 24 marca 2021r. k. 21 Powódka od dnia 15 lutego 2021r. przebywała na zwolnieniu lekarskim. dowód: wyjaśnienia powódki k. 28 Sąd zważył co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o akta osobowe powódki cz. B i C tj. dokumenty wskazane w stanie faktycznym opisane przez Sąd jak wyżej i również na podstawie zaświadczenia o wysokości przeciętnego wynagrodzenia powódki z dnia 9 lutego 2020r. (k. 17 i 18) oraz dokumentów potwierdzających wysokość wypłaconych powódce świadczeń przez pozwanego za okres od styczni 2020r. do marca 2021r. (k. 37 - 44) oraz wyliczenia z dnia 20 maja 2021r. w przedmiocie przeciętnego wynagrodzenia powódki za okres od 1 lutego 2020r. do 31 stycznia 2021r. (k. 45-46). Wiarygodność powyższych dokumentów nie została przez strony podważona. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy był bezsporny. Należało ocenić zachowanie pozwanego, który dokonał skutecznego wypowiedzenia powódce umowy o pracę. Powódka nie wyraziła zgody na cofnięcie wypowiedzenia. Ostatecznie umowa o pracę z powódką rozwiązała się z dniem 31 marca 2021r. Oświadczenie pozwanego z dnia 31 grudnia 2020r. dotyczyło wypowiedzenia umowy na czas nieokreślony mimo, że pozwany zatytułował powyższe oświadczenie jako „wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony”. Zgodnie z art. 30 § 4 kp oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony powinno zawierać wskazanie przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie. Pozwany powyższej przyczyny nie wskazał. Wnioskował wyłącznie o umorzenie postępowania w związku z cofnięciem wypowiedzenia. Przepis art. 45 § 1 kp rodzi uprawnienie pracownika do określonych w tym przepisie roszczeń w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony (wypowiedzenie umowy) jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę. Wypowiedzenie umowy o pracę (jej warunków) bez wskazania przyczyny lub bez jej skonkretyzowania uważa się za dokonane z naruszeniem prawa - art. 30 § 4 kp, wobec czego zastosowanie art. 45 kp jest zasadnym. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2019r. sygn. III PK 71/18 SN stwierdził, że naruszenie art. 30 § 4 kp może polegać - i tak należy rozumieć ten przepis - na niewskazaniu w ogóle przyczyny bądź na pozornym, niewystarczająco jasnym jej wskazaniu. Podana przyczyna wypowiedzenia powinna być dostatecznie skonkretyzowana i jasna przede wszystkim dla adresata - pracownika. Rzeczą sądu rozpoznającego odwołanie od wypowiedzenia jest ustalenie (w razie sporu), czy sformułowanie zawarte w oświadczeniu pracodawcy było dla pracownika dostatecznie zrozumiałe oraz wskazanie przez pracodawcę przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę (jej warunków) stanowi oświadczenie wiedzy, a nie oświadczenie woli i dlatego nie podlega wykładni według reguł określonych w art. 65 § 1 kc w związku z art. 300 kp. W uzasadnieniu SN podnosił, że spoczywający na pracodawcy z mocy art. 30 § 4 kp obowiązek wskazania przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony ma nie tylko charakter formalny, ale jest związany z oceną zasadności dokonanego wobec pracownika wypowiedzenia. Z tego powodu przyczyna wypowiedzenia powinna być skonkretyzowana, co nie oznacza jedynie obowiązku wyczerpującego powołania wszystkich okoliczności, które stały się podstawą podjęcia przez pracodawcę decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy. Konkretność przyczyny wypowiedzenia polega nie tyle na jej opisaniu w sposób szczegółowy, co na precyzyjnym wskazaniu tych okoliczności, które są przyczyną wypowiedzenia, ponieważ w przypadku ewentualnej kontroli sądowej ta właśnie skonkretyzowana przyczyna będzie podstawą oceny, czy wypowiedzenie było uzasadnione. Skonkretyzowana przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę powinna być znana pracownikowi najpóźniej z chwilą otrzymania pisma wypowiadającego umowę. Ponadto w postanowieniu Sądu Najwyższego - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 stycznia 2019 r. I PK 7/18 stwierdzono, że naruszenie art. 30 § 4 kp ma miejsce wówczas, gdy pracodawca w ogóle nie wskazuje przyczyny wypowiedzenia lub gdy jest ona niedostatecznie konkretna, a przez to niezrozumiała dla pracownika i nieweryfikowalna. Reasumując należy dodać, że w ustalonym stanie faktycznym brak zgody powódki na cofnięcie oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę powodowało, że oświadczenie woli było skuteczne i podlegało ocenie przez Sąd. Pozwany nie wskazał przyczyny wypowiedzenia i nie spełnił wymogu przewidzianego art. 30 § 4 kp. Nie podanie przyczyny wypowiedzenia stanowi naruszenie art. 34 § 4 kp i uprawnia pracownika do dochodzenia roszczeń z art. 45 § 1 kp. Wobec powyższego nastąpiło naruszenie przepisów o wypowiadaniu umów o pracę i na podstawie art. 45 § 1 kp Sąd orzekł o odszkodowaniu. Jako podstawę wyliczeń wysokości odszkodowania przyjęto kwotę wskazaną w wyliczeniu pozwanego k. 45 za okres 12 miesięcy (3.210,48 zł). O kosztach orzeczono po myśli art. 13 pkt 5 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cyi wolnych z dnia 28 lipca 2005r. (Dz.U. 2020 poz. 755) o kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł po myśli § 9 ustęp 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015 poz. 1800).