także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1998 r., II CKN 923/97, OSNC 1999, nr 3, poz. 60). Sąd pierwszej instancji rozpoznający przedmiotowe zażalenie w innym składzie (art.
pkt 10 k.p.c.) wskazuje w związku z tym, że podziela w pełni rozważania faktyczne i prawne stanowiące podstawę zaskarżonego postanowienia, bez potrzeby powtarzania ich w tym miejscu niniejszego uzasadnienia. W ocenie Sądu rozpoznającego zażalenie należy dodatkowo zwrócić uwagę, że całkowicie bezpodstawne jest twierdzenie skarżącego, iż w świetle aktualnego orzecznictwa Sądu Najwyższego zachodzi podstawa do wyłączenia ww. sędziego z mocy samej ustawy (art. 48 § 1 k.p.c.). Przede wszystkim skarżący nie uzasadnił bliżej podstawy zastosowania tej regulacji, poprzestając na powtórzeniu twierdzenia o powołaniu ww. sędziego w sposób niewłaściwy wobec wadliwości postępowania konkursowego przed KRS. Zdaniem Sądu odwoławczego nie jest to jednak równoznaczne z istnieniem którejkolwiek z podstaw wyłączenia sędziego z mocy samego prawa, wymienionych w art. 48 § 1 pkt 1-6 k.p.c., mogącej przez to prowadzić do nieważności postępowania w myśl art. 379 pkt 4 k.p.c. (por. np. postanowienie SN z dnia 26 listopada 2013 r., I UK 295/13). Wbrew stanowisku skarżącego w aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego, tj. w uchwale z dnia 5 kwietnia 2022 r., III PZP 1/22 (LEX nr 3329817), wyrażony został pogląd całkowicie odmienny – podzielany w niniejszej sprawie przez Sąd odwoławczy – zgodnie z którym ocena co do sprzeczności składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c., gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3) wymaga prowadzenia ustaleń według kryteriów określonych w uzasadnieniu uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20 (OSNC 2020 nr 4, poz. 34), czy wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności – i to nawet wtedy gdy powołanie takie nastąpiło po dniu 23 stycznia 2020 r., kiedy ww. uchwała SN w składzie połączonych Izb została podjęta. Należy zastrzec, że wskazana uchwała Sądu Najwyższego nie jest wiążąca dla orzekającego w niniejszej sprawie Sądu powszechnego (por. art. 83 § 1 i 87 § 1 w zw. z art. 88 ustawy o SN). Każdorazowo sąd orzekający ma bowiem obowiązek samodzielnego rozstrzygnięcia sprawy (zob. np. wyroki SN z dnia 9 listopada 2012 r., IV CSK 151/12, LEX nr 1275000 i z dnia 24 stycznia 2018 r., I CSK 221/17, LEX nr 2451847). Należy jednak stanąć na stanowisku, że to na tym właśnie Sądzie – jako sądzie krajowym państwa członkowskiego Unii Europejskiej, działającym w ramach swoich kompetencji – spoczywa obowiązek dokonania samodzielnej oceny, czy podniesiony przez stronę zarzut względem udziału sędziego Marcina Winczewskiego w rozpoznawaniu sprawy rzeczywiście mógłby, w świetle przedstawionych przez skarżącego faktów, uzasadniać przyjęcie, że ze względu na udział w nim tego sędziego, tak ukształtowany sąd należałoby uznać za organ niestanowiący niezawisłego i bezstronnego sądu w rozumieniu art. 47 Karty Praw Podstawowych UE, tj. czy obiektywne okoliczności w jakich został on utworzony, oraz jego cechy – także związane ze sposobem powołania jego składu – mogą wzbudzić w przekonaniu jednostek uzasadnione wątpliwości co do niezależności tego organu od czynników zewnętrznych, w szczególności od bezpośrednich lub pośrednich wpływów władzy ustawodawczej i wykonawczej, oraz jego neutralności względem ścierających się przed nim interesów, i prowadzić w ten sposób do braku przejawiania przez ten organ (sąd) oznak niezawisłości lub bezstronności (pkt 125, 139-144, 147-151, 160-161,164 i 171 wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 19 listopada 2019 w sprawach C-585/18, C-624/18 i C-625/18; Dz.U.UE.C.2020/27/6). W najnowszym orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE wyrażono pogląd, że nie każda nieprawidłowość w ramach procedury powołania sędziów może być uznana za stanowiącą tego rodzaju naruszenie. Nieprawidłowość zaistniała przy powoływaniu sędziów w ramach danego systemu sądownictwa skutkować będzie takim naruszeniem, gdy ma ona taki charakter i wagę, że stwarza rzeczywiste ryzyko, iż pozostałe władze, w szczególności władza wykonawcza, będą mogły skorzystać z nienależnych im uprawnień w sposób zagrażający prawidłowości skutku, do którego prowadzi procedura powołania, wzbudzając w ten sposób w przekonaniu jednostek uzasadnione wątpliwości co do niezawisłości i bezstronności danego sędziego lub danych sędziów. Stwierdzenie związane z istnieniem naruszenia wymogu dotyczącego sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy oraz ze skutkami takiego naruszenia zależeć jednak musi od całościowej oceny określonej liczby okoliczności, które – dopiero rozpatrywane łącznie – przyczyniają się do powstania, w przekonaniu jednostek, uzasadnionych wątpliwości dotyczących niezawisłości i bezstronności sędziów (zob. wyroki TSUE: z dnia 2 marca 2021 r. A.B. i in. [Powołanie sędziów do Sądu Najwyższego – Odwołanie], C‑824/18, EU:C:2021:153, pkt 131, 132; a także z dnia 6 października 2021 r. W.Ż. [Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego – Powołanie], C‑487/19, EU:C:2021:798, pkt 130 i 152-154). Okoliczność, że organ składający się, w sposób przeważający, z członków władzy ustawodawczej lub wykonawczej lub osób wybranych przez taką władzę – a takim jest obecnie polska Krajowa Rada Sądownictwa – uczestniczy w procesie powołania sędziów, sama w sobie nie wystarcza jeszcze do powzięcia wątpliwości co do niezawisłości sędziów wyłonionych w procesie takiego organu (zob. podobnie wyrok TSUE z dnia 9 lipca 2020 r. (...), C‑272/19, EU:C:2020:535, pkt 55, 56). Możliwe jest jednak dojście do innego wniosku, jeżeli w połączeniu z innymi istotnymi czynnikami i warunkami, w jakich dokonano tych wyborów, prowadzić to będzie do powstania takich wątpliwości (wyrok TSUE z dnia 15 lipca 2021 r., Komisja/Polska, C‑791/19, EU:C:2021:596, pkt 103). Jak z tego wynika w orzecznictwie TSUE eksponuje się konieczność podniesienia konkretnych okoliczności wskazujących na to, że systemowe lub ogólne nieprawidłowości odnoszące się do powoływania sędziów w ramach całego systemu sądownictwa rzeczywiście miały konkretny wpływ na to, że sędzia lub sędziowie tego składu orzekającego nie zapewnili gwarancji niezawisłości i bezstronności wymaganych na mocy prawa Unii. Nie jest natomiast wystarczająca sama tylko informacja wykazująca, że orzekający w danej sprawie sędzia został powołany na wniosek organu składającego się, w sposób przeważający, z członków władzy ustawodawczej lub wykonawczej lub osób wybranych przez taką władzę (tak jak w wypadku KRS od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.). Takie stwierdzenie zakłada, w każdym razie, ocenę procedury powołania danego sędziego lub danych sędziów odrębnie dla każdego przypadku (pkt 74-76, 87-88, a w szczególności pkt 98 wyroku TSUE z dnia 22 lutego 2022 r. w połączonych sprawach C‑562/21 PPU i C‑563/21 PPU; ECLI:EU:C:2022:100). Istotne dla takiej oceny szczegółowe, opisane wyżej, ustalenia faktyczne zostały w niniejszej sprawie z urzędu poczynione przez Sąd pierwszej instancji, w oparciu o treść powszechnie dostępnych uzasadnień uchwał KRS Nr 593/2019 i Nr 2079/2011, a wynik ich analizy – także w ocenie Sądu odwoławczego – nie pozostawia żadnych wątpliwości, że sędzia Marcin Winczewski kolejnego powołania do pełnienia urzędu (w sądzie wyższej instancji) nie uzyskał na podstawie kryteriów pozamerytorycznych, spełniałby bowiem obowiązujące wymogi wskazania na urząd sędziego także w poprawnie ukształtowanej procedurze postępowania przed KRS. Wykazał się on pozytywnymi opiniami w ramach bezstronnych wizytacji, świadczących o dobrym przygotowaniu do orzekania w sądzie okręgowym, przy jednoczesnym braku jakichkolwiek informacji świadczących o powiązaniach z władzą wykonawczą czy ustawodawczą. Dlatego w przypadku tego sędziego w żadnym razie nie można zakwestionować zachowania minimalnego standardu warunkującego postrzeganie sądu z udziałem tego sędziego jako bezstronnego i niezawisłego (zob. pkt 52 i 53 uzasadnienia uchwały z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20). Skarżący nie twierdzi zresztą, że jest inaczej, wniosek o wyłączenie sędziego uzasadniając samym tyko faktem powołania go przy udziale KRS w składzie ukształtowanym ww. ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 3), tj. bez wskazania jakichkolwiek konkretnych okoliczności mogących świadczyć o naruszenia powołanego standardu niezawisłości i bezstronności. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy – rozpoznający zażalenie w składzie jednego sędziego (art. 15 zzs 1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych [tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.]) – na mocy art. 385 w zw. z art. 397 § 3 i art.
orzekł jak w sentencji. Na oryginale właściwy podpis
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.