← Polska

III AUz 172/12

POSTANOWIENIE Dnia 10 września 2012 roku Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na posiedzeniu niejawnym w składzie: Przewodniczą

§3k.p.c.

poprzez uznanie, iż przekroczenie ustawowego terminu do wniesienia odwołania było nadmierne i nastąpiło z przyczyn zależnych od odwołującego się, a nadto treści art. 168 § 1 k.p.c. poprzez brak wydania postanowienia o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak również art. 6 k.p.c. poprzez nie udowodnienie, że przekroczenie terminu nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Stanowisko Sądu Okręgowego w Katowicach zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu zasługuje w całości na akceptację. Zgodnie z przepisem art.

§3k.p.c.

sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Według ogólnych reguł procesu cywilnego pismo spóźnione może być skutecznie wniesione ponownie po uzyskaniu przez stronę przywrócenia terminu do jego wniesienia w myśl art. 168 k.p.c. W judykaturze jednak zgodnie podnosi się, iż w odrębnym postępowaniu jakim jest postępowanie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych postępowanie o przywrócenie terminu w odniesieniu do odwołania, czyli pisma wszczynającego postępowanie, nie jest stosowane. Sąd z urzędu bowiem, w trakcie wstępnego badania sprawy, dokonuje nie tylko sprawdzenia zachowania przez stronę terminu do wniesienia odwołania, ale także – w przypadku stwierdzenia opóźnienia – ocenia jego rozmiar oraz przyczyny. Sąd ma zatem dyskrecjonalną możliwość potraktowania spóźnionego odwołania tak, jakby zostało wniesione w terminie. Może tego dokonać pod warunkiem uznania, że przekroczenie terminu nie jest nadmierne oraz że nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżącego (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1999 roku, sygn. akt II UKN 588/99, publ. OSNP 2001 Nr 4 poz. 134, czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2006 roku, sygn. akt III UK 168/05, publ. LEX Nr 277825 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2010 roku, sygn. akt II UK 404/09, publ. LEX Nr 611422). Stosownie więc do oceny tych okoliczności odwołanie ubezpieczonego może zostać odrzucone albo musi mu zostać nadany bieg. Zarzuty podniesione przez skarżącego należy uznać za całkowicie nietrafione. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że przekroczenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 8 września 2011 roku było nadmierne i nie nastąpiło z przyczyn od ubezpieczonego niezależnych. Nie można bowiem uznać za przyczynę niezależną od ubezpieczonego brak zastosowania się do prawidłowego pouczenia zawartego w decyzji organu rentowego z dnia 8 września 2011 roku jedynie ze względu jedynie na subiektywne i nieuzasadnione przekonanie ubezpieczonego o nieprawidłowości takiego pouczenia. Zgodnie z treścią art.

§ 1k.p.c.

odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał zaskarżoną decyzję lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od dnia doręczenia odpisu decyzji, o czym ubezpieczony doskonale wiedział, gdyż został o tym prawidłowo pouczony w zaskarżonej decyzji organu rentowego z dnia 8 września 2011 roku. Wobec braku zastosowania się przez ubezpieczonego do pouczenia nie sposób uznać za słuszne podniesionych przez skarżącego zarzutów dot. nadmiernego przekroczenia ustawowego terminu do wniesienia odwołania oraz braku udowodnienia, że nastąpiło to z przyczyn od niego całkowicie niezależnych. Odnośnie natomiast zarzutu braku wydania postanowienia w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu powtórzyć jedynie należy, że postępowanie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie jest stosowane, co wyraźnie podkreślił Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 2010 roku o braku konieczności wydania postanowienia w tym zakresie, sygn. akt II UK 404/09, publ. LEX Nr 611422) Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na mocy art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 1 i 2 k.p.c. oddalił zażalenie uznając je za bezzasadne. /-/ SSA K.Merker/-/ SSA K.Budzianowska/-/ SSA M.Woźnowska - Gallos Sędzia Przewodniczący Sędzia ek

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.