do przedawnienia tego typu roszczeń (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 grudnia 2018 r., I PK 176/17, OSNP 2019 nr 7, poz. 82; z dnia 1 marca 2016 r., I PK 85/15, z dnia 25 marca 2014 r., I PK 213/13). Warto również zwrócić uwagę, że Sąd Najwyższy wprost stwierdził, że do roszczeń odszkodowawczych opartych na przepisach Kodeksu cywilnego (art.
444 § 2 k.c.), z tytułu szkód wywołanych chorobą pracowniczą, w tym o rentę wyrównawczą, dochodzonych przed sądem pracy (art. 476 § 1 pkt 3 k.p.c.), nie mają zastosowania w zakresie przedawnienia przepisy Kodeksu pracy (art. 292 § 2 k.p. - por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 1996 r., II PRN 7/96, OSNAPiUS 1996 nr 24, poz. 372). W związku z powyższymi do przedawnienia roszczeń uzupełniających z tytułu wypadków przy pracy i tym podobnych stosuje się art.
k.c., wobec czego stosuje się również art.
k.c., zgodnie z którym w razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednocześnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że początkiem biegu trzyletniego terminu przedawnienia z art.
jest chwila dowiedzenia się przez poszkodowanego pracownika o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia, a nie moment uzyskania pewności co do związku przyczynowego między zdarzeniem a jego skutkiem w postaci szkody (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 1 marca 2016 r., I PK 85/15, z dnia 25 marca 2014 r., I PK 213/13). W niniejszej powód dowiedział się o szkodzie i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia najpóźniej w dacie złożenia wniosku o ustalenie choroby zawodowej (26.11.2001 r.), choć w ocenie Sądu powinien to być dzień orzeczenia inwalidztwa, bądź przyznania z tego tytułu renty i rozwiązania stosunku pracy, tj. 5.02.1991 r. Każdy wskazany początek wymagalności powoduje, że trzyletni termin przedawnienia już upłynął, co Sąd stwierdza niezależnie od wcześniejszych twierdzeń dotyczących braku podstaw prawnych odpowiedzialności pozwanego. Brak też podstawy prawnej do dopłaty do mieszkania spółdzielczego. Wskazany w pozwie art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o lasach (t. j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1463) nie może mieć zastosowania, choćby z tego powodu, że ustawa weszła w życie od 1.01.1992 r., a więc po rozwiązaniu stosunku pracy z powodem. Ponadto jest to bez wątpienia roszczenie ze stosunku pracy i uległo przedawnieniu najpóźniej po upływie 3 lat od jego rozwiązania. Według twierdzeń powoda, jeszcze w trakcie trwania stosunku pracy ubiegał się on o przyznanie dopłaty do mieszkania spółdzielczego w formie pożyczki, która mogła zostać umorzona. Już wówczas mógł dochodzić tego roszczenia w obowiązującym u pozwanego trybie i odwoływać się od decyzji odmownej. Z uwagi na powyższe ustalenia i rozważania prawne, Sąd na rozprawie w dniu 15.12.2021 r. postanowieniem wydanym na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 3 i 5 k.p.c. oddalił wnioski dowodowe powoda wskazane w postanowieniu. Ich przeprowadzenie nie zmieniłoby treści rozstrzygnięcia, a powodowałoby przedłużenie postępowania i znaczne koszty, które musiałby ponieść Skarb Państwa. Mając powyższe na uwadze oddalono powództwo, jak w pkt 2 sentencji wyroku, co do odszkodowania za utracone zarobki – (...)zł, zadośćuczynienia za rozstrój zdrowia – (...) zł i dopłaty do mieszkania spółdzielczego –(...) zł. O kosztach zastępstwa procesowego na rzecz pozwanego rozstrzygnięto w oparciu o art. 102 k.p.c., zgodnie z treścią którego w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Przepis ten ustanawia zasadę słuszności, będącą odstępstwem od zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Zasada ta jest rozwiązaniem szczególnym, niepodlegającym wykładni rozszerzającej, wykluczającym stosowanie wszelkich uogólnień, wymagającym do swego zastosowania wystąpienia wyjątkowych okoliczności. Nie konkretyzuje on pojęcia wypadków szczególnie uzasadnionych, pozostawiając ich kwalifikację, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danej sprawy, sądowi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20.12.1973r. sygn. II CZ 210/73). Podstaw do zastosowania art. 102 k.p.c. należy poszukiwać w konkretnych okolicznościach danej sprawy, przekonujących o tym, że w danym wypadku obciążenie strony przegrywającej kosztami procesu na rzecz przeciwnika byłoby niesłuszne, niesprawiedliwe. Należą do nich zarówno fakty związane z samym procesem jak i leżące poza nim, a dotyczące stanu majątkowego strony, które powinny być oceniane przede wszystkim z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego, w świetle których uzasadniona jest ocena, że chodzi o przypadek szczególnie uzasadniony. Natomiast sam stan majątkowy czy sytuacja finansowa strony nie stanowi okoliczności wyłącznie decydującej o zwolnieniu od kosztów procesu w pełnym zakresie, w tym także od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi. O ile bowiem taki stan może uzasadniać zwolnienie strony - całkowicie lub częściowo - od kosztów sądowych, co wiąże się z zagwarantowaniem jej prawa do sądu, to nie uzasadnia to zwolnienia takiej strony od obowiązku zwrotu kosztów przeciwnikowi, który je poniósł (tak Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 13.11.2014r. sygn. I ACa 596/14, LEX 1621084). Odstępując od obciążania powoda kosztami zastępstwa prawnego pełnomocnika pozwanego w części (4.100 zł) i obciążając go kosztami w kwocie 4.000 zł., pomimo trudnej sytuacji majątkowej, wynikającej z długotrwałego inwalidztwa i niewysokiej emerytury, Sąd miał na uwadze przede wszystkim absurdalność twierdzeń powoda i brak zmiany stanowiska, mimo mediacji i argumentów pełnomocników. Pełnomocnik pozwanego wielokrotnie deklarował zrzeczenie się kosztów w przypadku cofnięcia powództwa, nie zmieniło to jednak stanowiska powoda. Ponieważ powód przegrał sprawę w całości, powinien choć w części ponieść tego konsekwencje. Dlatego na podstawie art. 102 k.p.c. orzeczono jak w pkt 3 sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej odwołującemu się z urzędu przez radcę prawnego Ł. H. Sąd orzekł na podstawie § 2, § 3 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 68) w związku z § 9 ust. 1 pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.), mając przy tym na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23.04.2020r., SK 66/19 (pkt 4 wyroku).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.