(2)wartość przedmiotu sprawy wynosi 223,29 zł,

(1)wartość przedmiotu sprawy wynosi 1 256,42 zł,

(1), D. K. i P. K.

(2)w ramach umów zlecenia zawartych z (...) Bank S.A. wykonywali czynności, które skutkowały tym, że to ich pracodawca (...) spółka z o.o. uzyskiwał rezultat ich pracy i związane z tym wymierne korzyści, podczas gdy wnikliwa i rzetelna ocena dowodów zgromadzonych w sprawie do takich wniosków nie może prowadzić; b/ art. 233 § 1 k.p.c. poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wyrażające się w odmowie wiarygodności i mocy dowodowej części zeznań A. R. – prezesa zarządu (...) spółka z o.o. i w konsekwencji przyjęcie, że ubezpieczeni wykonywali czynności na podstawie umów zlecenia zawartych z (...) Bank S.A., jednakże rzeczywistym beneficjentem i odbiorcą czynności wykonywanych w ich ramach był pracodawca (...) spółka z o.o., podczas gdy z zeznań A. R. – prezesa zarządu (...) spółka z o.o. wynika wprost, że ubezpieczeni wykonywali czynności na podstawie umów zlecenia zawartych z (...) Bank S.A. i rzeczywistym beneficjentem i odbiorcą czynności wykonywanych w ich ramach był (...) Bank S.A.; 2/ błąd w ustaleniu stanu faktycznego mający istotny wpływ na wynik sprawy, w konsekwencji naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, opisane wyżej w pkt 1 lit. „a” i „b” zarzutów apelacji, polegający na przyjęciu, że ubezpieczeni wykonywali czynności w ramach umów zlecenia zawartych z (...) Bank S.A., które skutkowały tym, iż to pracodawca (...) spółka z o.o. uzyskiwał rezultat ich pracy i związane z tym wymierne korzyści finansowe, podczas gdy w rzeczywistości to (...) Bank S.A. jest odbiorcą pracy ubezpieczonych, gdyż to oni zawierali umowy na finansowanie zakupu samochodów z klientami pracodawcy, a (...) spółka z o.o. otrzymywała jedynie wynagrodzenie należne jej z tytułu umowy współpracy zawartej z bankiem; 3/ naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. 2020 r., poz. 266) poprzez przyjęcie, że w sprawie niniejszej ubezpieczeni wykonujący czynności w ramach zawartych umów zlecenia z (...) Bank S.A., w rzeczywistości działali na rzecz swojego pracodawcy – (...) spółka z o.o., co doprowadziło do przyjęcia, że to nie zleceniodawca, a pracodawca przy obliczaniu podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, chorobowe, wypadkowe i zdrowotne powinien uwzględnić wynagrodzenie otrzymywane na podstawie umów zlecenia zawartych z (...) Bank S.A., podczas gdy prawidłowa interpretacja w/w przepisu i jego subsumcja do sprawy niniejszej prowadzi do przyjęcia, że czynności wykonywane przez pracownika w ramach umowy zlecenia nie były czynnościami wykonywanymi na rzecz pracodawcy ubezpieczonego, a co za tym idzie w/w przepis nie znajduje zastosowania w stanie faktycznym w sprawie niniejszej. W konsekwencji tych zarzutów apelant wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie odwołań płatnika składek (...) spółki z o.o. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 24 lipca 2019 r., nr nr (...), (...) oraz (...). Płatnik składek wnosił nadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. wnosił o oddalenie apelacji oraz o zasądzenie na rzecz pozwanego organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ nie zostały w niej przedstawione zarzuty skutkujące zmianą lub uchyleniem zaskarżonego wyroku. Sąd Apelacyjny w pełni podziela i przyjmuje za własne, zarówno poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne, jak i rozważania prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czyniąc je, stosownie do art. 387 § 2 1 k.p.c., podstawą własnego rozstrzygnięcia, wobec czego zbędne jest ponowne ich przedstawianie. Przedstawione w apelacji płatnika składek (...) spółki z o.o. w K. zarzuty obrazy art. 233 § 1 k.p.c. oraz błędnych ustaleń faktycznych, w więc dotyczące wadliwości oceny dowodów przeprowadzonych przez Sąd I instancji mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej, a w konsekwencji tego obrazy art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. 2022 r., poz. 1009), zwanej dalej „ustawą systemową”, nie mogły być uznane za trafne z przyczyn, o których niżej będzie mowa. Spór w sprawie niniejszej ogniskował się wokół interpretacji ostatnio powołanego przepisu, a przez to ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla zastosowania bądź stwierdzenia braku podstaw do zastosowania tego przepisu. W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy systemowej za pracownika, w rozumieniu ustawy, uważa się także osobę wykonującą pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarła z pracodawcą, z którym pozostaje w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy. Poza sporem było, że w okolicznościach sprawy niniejszej mogła być brana pod uwagę jedynie druga z sytuacji opisanych w tym przepisie, tj. gdy stroną umowy cywilnoprawnej nie jest pracodawca, lecz jest nią osoba trzecia, a na podstawie tej umowy pracownik wykonuje jednak pracę na rzecz swego pracodawcy. Chodziło zatem o ustalenie, czy ubezpieczeni P. K.

(1), D. K. i P. K.

(2)w ramach umów zlecenia zawartych z (...) Bank S.A., faktycznie realizowali obowiązki na rzecz ich pracodawcy, tj. (...) spółki z o.o. Za utrwalone należy uznać stanowisko judykatury, że art. 8 ust. 2a ustawy systemowej rozszerza pojęcie pracownika dla celów ubezpieczeń społecznych poza sferę stosunku pracy. Rozszerzenie dotyczy sytuacji, gdy praca wykonywana jest na podstawie jednej z wymienionych w tym przepisie umów prawa cywilnego przez osobę, która umowę taką zawarła z pracodawcą, z którym pozostaje w stosunku pracy lub gdy praca jest wykonywana na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej z osobą trzecią, ale praca ta jest wykonywana na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy. Pojęcie pracownika w rozumieniu powyższej regulacji ma szerszy zakres znaczeniowy niż pojęcie pracownika w rozumieniu przepisów prawa pracy (art. 2 k.p. i art. 22 § 1 k.p.) i obejmuje również osoby wykonujące pracę na podstawie umów cywilnoprawnych w sytuacji, gdy umowy takie zawarły z pracodawcą, z którym pozostają w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach tej umowy wykonują pracę na rzecz tego pracodawcy, choćby umowa cywilnoprawna została zawarta z osobą trzecią (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2011 r., III UK 22/11 – OSNP 2012, nr 21-22, poz. 266 oraz uchwała SN z dnia 2 września 2009 r., II UZP 6/09 – OSNP 2010, nr 3-4, poz. 46). Objęcie definicją pracownika dla potrzeb prawa ubezpieczeń społecznych nie tylko pracowników w znaczeniu, jakie temu pojęciu nadają przepisy Kodeksu pracy, ale także osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych (agentów, zleceniobiorców, wykonawców dzieła) oznacza jednoczesne rozszerzenie pracowniczego tytułu obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom społecznym, co wpływa na sposób ustalania podstawy wymiaru składek na te ubezpieczenia. Hipotezą normy prawnej wynikającej z art. 8 ust. 2a ustawy systemowej, jak trafnie zauważył Sąd Okręgowy, objęte są dwa rodzaje relacji pomiędzy zainteresowanymi podmiotami. Pierwszą jest sytuacja, gdy oba stosunki (pracowniczy i cywilnoprawny) dotyczą tych samych podmiotów jednocześnie występujących wobec siebie w roli pracodawcy-zleceniodawcy i pracownika-zleceniobiorcy, drugą zaś sytuacja, gdy na istniejący stosunek pracy nijako „nakłada się” stosunek cywilnoprawny między pracownikiem i osobą trzecią, na podstawie którego pracownik wykonuje pracę na rzecz pracodawcy w ramach łączącej pracodawcę z osobą trzecią (zleceniodawcą) umownej więzi prawnej. W tym ostatnim przypadku pracodawca jest rzeczywistym beneficjentem pracy świadczonej przez pracownika-zleceniobiorcę – bez względu na to, czy w trakcie jej wykonywania pracownik pozostawał pod faktycznym kierownictwem pracodawcy i czy korzystał z jego majątku. Z regulacją wynikającą z art. 8 ust. 2a ustawy systemowej koresponduje unormowanie art. 18 i art. 20 ust. 1 tej ustawy dotyczące problematyki podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Skoro bowiem w sytuacjach, do których odnosi się art. 8 ust. 2a ostatnio powołanej ustawy mamy do czynienia z jednym, szeroko ujętym pracowniczym tytułem obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom społecznym, to konsekwentnie w art. 20 ust. 1 tej ustawy nakazano w stosunku do tych ubezpieczonych uwzględnienie w podstawie wymiaru składek również przychodu z tytułu umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo umowy o dzieło. Zatem w przypadku pracowników, o których mowa w art. 8 ust. 2a ustawy systemowej, podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi łączny przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskany z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy oraz umów cywilnoprawnych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy systemowej, na płatniku (na pracodawcy) spoczywa obowiązek obliczania, rozliczania i przekazywania składek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W odniesieniu do pracowników w rozumieniu art. 8 ust. 2a ustawy systemowej, płatnikiem jest pracodawca, a przychód z tytułu umowy cywilnoprawnej jedynie uwzględnia się w podstawie wymiaru składek z tytułu stosunku pracy. Pracodawca, ustalając podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu stosunku pracy, powinien więc zsumować wynagrodzenie z umowy cywilnoprawnej z wynagrodzeniem ze stosunku pracy. Taki sam sposób postępowania dotyczy także sytuacji, gdy umowa cywilnoprawna została zawarta z innym podmiotem (osobą trzecią), lecz praca w jej ramach jest wykonywana na rzecz pracodawcy, gdyż obowiązki płatnika powinny obciążać podmiot, na rzecz którego praca w ramach umowy cywilnoprawnej jest faktycznie świadczona i który w związku z tym uzyskuje jej rezultaty, unikając obciążeń i obowiązków wynikających z przepisów prawa pracy (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 14 stycznia 2010 r., I UK 252/09 – LEX nr (...) oraz z dnia 22 lutego 2010 r., I UK 259/09 – LEX nr (...)). Należy zauważyć, że przepis art. 8 ust. 2a ustawy systemowej stanowi o wykonywaniu pracy „na rzecz” pracodawcy, z którym dany ubezpieczony pozostaje w stosunku pracy, nie zaś o wykonywaniu pracy „na korzyść” tego pracodawcy, ani też „wyłącznie na rzecz” pracodawcy. Oznacza to, że nie można wykluczyć zastosowania przepisu art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w sytuacji, gdy pracodawca nie uzyskuje bezpośrednio korzyści z wykonywania przez ubezpieczonego pracy w ramach umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, ani też w sytuacji, gdy ubezpieczony pracę tę wykonuje zarówno na rzecz pracodawcy, jak i na rzecz podmiotu, z którym zawarł umowę agencyjną, umowę zlecenia lub zbliżoną rodzajowo umowę o świadczenie usług. Prawidłowo zatem Sąd I instancji przyjął, że w sprawie niniejszej zachodzą podstawy do zastosowania przepisu art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że ubezpieczeni P. K.

(1), D. K. i P. K.

(2)w ramach umów zlecenia zawartych z (...) Bank S.A., wykonywali czynności, które skutkowały tym, że to ich pracodawca – (...) spółka z o.o. – uzyskiwał rezultaty tej pracy i związane z tym wymierne finansowe korzyści, zyskiwał bowiem większą sprzedaż samochodów, co jest przedmiotem działalności (...) spółka z o.o. Zaoferowanie klientom przez ubezpieczonych P. K.

(1), D. K. i P. K.

(2)możliwości sfinansowania zakupu samochodów za pomocą z kredytu czy leasingu zwiększało liczbę klientów spółki (...), którzy uzyskiwali większy dostęp finansowy do ofert samochodów proponowanych przez tę spółkę do nabycia. Bez znaczenia jest to, że klienci nie otrzymywali szczególnego rabatu (preferencyjnych warunków) z tytułu skorzystania z finansowania oferowanego przez (...) Bank S.A. przy zakupie samochodu od (...) spółki z o.o. Beneficjentami pracy wykonywanej przez zainteresowanych P. K.

(1), D. K. i P. K.

(2)w ramach umów zlecenia były bowiem obie spółki, czyli zarówno pracodawca ubezpieczonych, jak i ich zleceniodawca, tj. (...) Bank S.A. Zasadnicze znacznie ma również okoliczność, że ubezpieczeni przekazywali (...) Bank S.A. wyłącznie dane klientów (...) spółki z o.o., którzy byli zainteresowani nabyciem oferowanych przez nią samochodów, po skorzystaniu z kredytu bądź zakupu leasingowego. Świadczenie usług pośrednictwa finansowanego w udzielaniu przez (...) Bank S.A. kredytów na zakup samochodów w (...) spółce z o.o. jak najbardziej wpisywało się w potrzeby tej ostatniej spółki przez zwiększenie jej obrotów. Apelant usiłował wykazać, że korzyści wynikające z wykonywania w/w umów zlecenia odnosił wyłącznie zleceniodawca, tj. (...) Bank S.A. jako bank udzielający kredytów na zakup samochodów. Nie negując tego, że zainteresowany (...) Bank S.A. uzyskiwał takie korzyści, nie sposób zaprzeczyć, że korzyści przypadały także spółce (...), ponieważ z jednej strony otrzymała ona wynagrodzenie określone w umowie nazwanej porozumienie o współpracy, którego wysokości zależała od ilości umów kredytowych na zakup samochodów zawartych za jej pośrednictwem oraz z drugiej strony przypadały jej korzyści polegające na możliwości zwiększenia się obrotów. Tego typu konsekwencje działań podejmowanych przez ubezpieczonych w ramach umów zlecenia mieszczą się z w zakresie pojęciowym „pracy wykonywanej na rzecz pracodawcy”, o której jest mowa w art. 8 ust. 2a ustawy systemowej. Wszystkie podejmowane przez ubezpieczonych czynności pośrednictwa finansowego, co wymaga podkreślenia, były ponadto wykonywane w tym samym miejscu – w salonie sprzedaży samochodów w K. należącym do pracodawcy, zaś czas przeznaczony na wykonywanie czynności na rzecz pracodawcy i zleceniodawcy nie był ściśle rozdzielany. Trudno zaś przyjąć, aby pracodawca tolerował poświęcanie przez pracowników przebywających w miejscu pracy, w godzinach ich pracy, przy wykorzystaniu sprzętu służbowego, czasu na świadczenie usług na rzecz podmiotu zewnętrznego, które to usługi nie skutkowałyby żadnymi rezultatami korzystnymi dla pracodawcy. W związku z tym należy podkreślić, że pracodawcę ubezpieczonych, tj. (...) spółce z o.o. i ich zleceniodawcę, tj. (...) Bank S.A. łączyła umowa o współpracy, nazwana „umowa porozumienie o współpracy”, zawarta w dniu 10 sierpnia 2010 r., w której spółka (...) zobowiązała się do wykonywania, w miejscach prowadzenia przez nią działalności, na rzecz zainteresowanego (...) Bank S.A. czynności faktycznych związanych z zawieraniem przez ten Bank umów kredytowych na zakup samochodów. W § 4 umowy o współpracy postanowiono, że za wykonanie postanowień umowy spółce (...) przysługuje wynagrodzenie, którego wysokość określa załącznik nr(...)do tej umowy. W § 4 załącznika nr (...) została określona wysokość wynagrodzenia należnego spółce (...) w przypadku wykonywania przez nią w/w czynności zgodnie ze schematem I, zaś w § 7 tego załącznika – w przypadku wykonywania przez nią w/w czynności zgodnie ze schematem II. Jednocześnie w § 4 umowy o współpracy zastrzeżono, że wynagrodzenie należne spółce (...) naliczane będzie od wszystkich kredytów uruchomionych za jej pośrednictwem w danym miesiącu kalendarzowym. Wynagrodzenie to miało być płatne miesięcznie na podstawie faktury VAT wystawionej przez spółkę (...), w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania przez (...) Bank S.A. na wskazany przez spółkę (...) rachunek bankowy. Jeżeli zaś chodzi o czynności ubezpieczonych P. K.

(1), D. K. i P. K.

(2)wynikające z zawartych przez nich z płatnikiem składek (...) spółką z o.o. umów o pracę oraz umów zlecenia zawartych z zainteresowanym (...) Bank S.A., to niewątpliwie wchodziły one w zakres normalnych czynności wykonywanych przez pracowników salonu samochodowego. Usługi kredytowania zakupu samochodów oferowane były jedynie klientom salonu sprzedaży samochodów w K., a czynności z tym związane ubezpieczeni wykonywali w tym salonie należącym do spółki (...), w godzinach jego otwarcia. Wykonywanie przez ubezpieczonych w ramach umów zlecenia o tożsamej treści, zawartych przez nich z (...) Bank S.A., na rzecz tego Banku „czynności w zakresie kredytów samochodowych (w tym pożyczek pod zabezpieczenie) oferowanych przez Bank wg dwóch wariantów opisanych w ust. 2 i 3 niniejszego paragrafu.” (§ 1 umów zlecenia). Ubezpieczeni wykonywali czynności zgodnie ze schematem I kredytowania. W związku z tym byli jako zleceniobiorcy zobowiązani do łącznego wykonywania następujących czynności: „a/ przedstawiania klientom oferty Banku i zasad kredytowania; b/ kierowania klientów do pracownika Banku w celu wykonania dalszych czynności związanych z kredytem.” Niewątpliwie czynności te były wykonywane przez ubezpieczonych w ramach umów o pracę łączących ich z płatnikiem składek (...) spółką z o.o. w ramach zwykłych czynności pracowniczych, bez potrzeby zawierania odrębnych umów zlecenia z (...) Bank S.A. Potwierdzają to wyraźnie zakresy obowiązków pracowniczych ubezpieczonych, stanowiące załączniki zawartych przez nich umów o pracę. Z dokumentów tych wynika, że do zakresu obowiązków ubezpieczonych jako pracowników spółki (...) należy „pośrednictwo w sprzedaży ubezpieczeń, kredytów samochodowych, leasingu i innych usług finansowych” oraz „nadzór nad prawidłowym rozliczeniem finansowym transakcji sprzedaży”. Zważywszy, że przesłanką zastosowania art. 8 ust. 2a ustawy systemowej jest wykonywanie pracy na rzecz pracodawcy, z którym dany ubezpieczony pozostaje w stosunku pracy, nie zaś wykonywanie pracy wyłącznie na jego rzecz, uznać należy, że przepis ten znajduje zastosowanie również w sprawie niniejszej, tj. w sytuacji, gdy faktycznym beneficjentem pracy świadczonej przez zainteresowanych P. K.

(1), D. K. i P. K.

(2)w ramach zawartych przez nich umów zlecenia był zarówno zleceniodawca (...) Bank S.A., jak i ich pracodawca, tj. (...) spółka z o.o. Przychód osiągnięty przez każdego z ubezpieczonych z tytułu umowy zlecenia zawartej z (...) Bank S.A., nie może być zatem, dla potrzeb ubezpieczeń społecznych, ujmowany jako odrębne źródło „oskładkowania”, a powinien być uwzględniony w podstawie wymiaru składek z tytułu stosunku pracy – zaś ustalenie, że w sprawie zachodził przypadek unormowany w art. 8 ust. 2a ustawy systemowej, wykluczało potraktowanie przychodów osiągniętych z tytułów zlecenia jako tego rodzaju „odrębnego źródła” przychodu i powodowało po stronie pracodawcy konieczność zsumowania wynagrodzenia z umów zlecenia z wynagrodzeniami ze stosunku pracy i ustalenie dopiero w ten sposób „skumulowanej” podstawy wymiaru składek zarówno na ubezpieczenia społeczne, jak i na ubezpieczenie zdrowotne. Zaskarżony wyrok odpowiada więc prawu, a apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu, czemu Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 385 k.p.c., dał wyraz w pkt I sentencji wyroku. O kosztach instancji odwoławczej (pkt II wyroku) Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 98 § 1, 1 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust. 1 pkt 2 w związku z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 265), zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, co oznacza, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).