(1)z domu S. i opieki nad ojcem J. S. w latach 1991-1994, na podstawie złożonego do akt oświadczenia. W ocenie organu rentowego załączone do akt oświadczenie nie zawiera konkretnych dat tego zatrudnienia, ani czy było ono wykonywane w sposób ciągły. Organ rentowy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie ustalił, aby odwołująca została zgłoszona do ubezpieczenia społecznego przez K. Ł.

(2). W kolejnej decyzji z dnia 14 marca 2019 r. organ rentowy odmówił prawa do emerytury z uwagi na fakt, że odwołująca nie spełniła warunku co najmniej 15 lat okresów składkowych, nie składkowych i uzupełniających. W ocenie organu rentowego ubezpieczona udowodniła jedynie 10 lat, 10 miesięcy i 24 dni stażu (odpowiedź na odwołanie, k. 6-6v. a.s.). W dniu 26 kwietnia 2019 r. G. Z. złożyła także odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 14 marca 2019 r. znak: (...). Odwołująca ponownie wskazała, że w latach 1991-1994 opiekowała się J. S. i za ten okres powinny zostać odprowadzone składki przez jego córkę K. Ł.

(2)i okres ten powinien mieć wpływ na przyznanie jej emerytury (odwołanie, k. 2 akt VII U 2628/19). W odpowiedzi na powyższe Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wniósł o odrzucenie odwołania na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. w zakresie jakim roszczenie zostało już rozstrzygnięte wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 17 czerwca 2009 r. sygn. akt AUa 274/09 oraz oddalenie odwołania na podstawie art.

(1)z domu S. przy ul. (...) w W. i opiekowała się ojcem K. J. S. (oświadczenie z 29 grudnia 2007r., k. 5 a.s., pismo z 22 października 2004 r. – nienumerowane karty a.r.). Decyzją z dnia 22 kwietnia 2005 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. odmówił G. Z. prawa do emerytury wobec niespełnienia warunku posiadania wymaganego stażu pracy, organ rentowy uznał staż pracy ubezpieczonej w wymiarze 10 lat, 10 miesięcy i 24 dni. G. Z. odwołała się od ww. decyzji wnosząc o zaliczenie do stażu pracy okresów zatrudnienia w Klubie Sportowym (...) w W. przy ul. (...) w okresie od 1 lutego 1983 r. do końca maja 1986 r. oraz okresu zatrudnienia od 15 października 1981 r. w (...), a także od 10 lipca 1986 r. u S. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...). Wyrokiem z dnia 23 września 2008 r. sygn. akt VII U 13/05 Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie G. Z.. Prawomocnym wyrokiem z dnia 17 czerwca 2009 r. sygn. akt III AUa 274/09 Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie Wydział III oddalił apelację G. Z. od ww. wyroku Sądu Okręgowego (wyrok z uzasadnieniem, k. 41 – 48 tom II a.r.). W dniu 7 października 2016 r. G. Z. złożyła w ZUS wniosek o emeryturę. Decyzją z dnia 14 października 2016 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. odmówił G. Z. prawa do emerytury wobec niespełnienia warunku posiadania wymaganego stażu pracy, organ rentowy uznał staż pracy ubezpieczonej w wymiarze 10 lat, 10 miesięcy i 24 dni (wniosek z 7 października 2016 r., k. 1-6 tom III a.r., decyzja ZUS z 14 października 2016 r., k. 11 tom III a.r.). W dniu 11 marca 2019 r. odwołująca złożyła w ZUS kolejny wniosek o emeryturę wraz z informacją o rozliczeniu konta płatnika składek dotyczące zatrudnienia w (...) (...) oraz w (...) (wniosek z załącznikami – nienumerowane karty a.r.). W dniu 14 marca 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wydał decyzję znak: (...) na mocy której odmówił G. Z. prawa do emerytury z uwagi na brak udowodnionej wymaganej przepisem art. 27 ustawy emerytalnej, alternatywnie przepisem art. 28 ustawy emerytalnej minimalnej liczby lat okresów składkowych i nieskładkowych. Organ rentowy wskazał, że na podstawie przedłożonych przez odwołującą dokumentów ustalił, że jej ogólny staż pracy wynosi 10 lat, 11 miesięcy i 24 dni. (decyzja ZUS z 14 marca 2019 r., k. 40 – nienumerowane karty a.r.). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów złożonych do akt sprawy oraz znajdujących się w aktach rentowych, a także w oparciu o treść zeznań ubezpieczonej G. Z.. W przypadku spornego okresu pracy w latach 1991 – 1994 u J. S., Sąd z uwagi na brak danych dotyczących rozpoczęcia i zakończenia pracy, rodzaju zawartej umowy, czasu pracy nie był w stanie potwierdzić tych okresów. Ponadto akta sprawy nie zawierały żadnych innych dokumentów mogących potwierdzić faktyczne zatrudnienie odwołującej u ww. pracodawcy, zwłaszcza w kontekście możliwości ustalenia spornego okresu składkowego. Sąd nie oparł się na zeznaniach G. Z., która w odniesieniu ww. okresu zatrudnienia nie dysponowała informacjami dotyczącymi dokładnych okresów rozpoczęcia i zakończenia pracy, a także warunków zatrudnienia oraz rodzaju zawieranych umów. Zeznania ubezpieczonej były skoncentrowane na okresach zatrudnienia, które były już przedmiotem innego postępowania, a także dotyczyły głównie obowiązków jakie ubezpieczona miała wykonywać w trakcie pracy w kwiaciarni jako bukieciarka. Sąd przy ustalaniu stanu faktycznego nie oparł się również na zeznaniach świadków D. Z., B. W.

(1), B. W.

(2), bowiem z ich zeznań nie wynika, aby świadkowie mieli jakąkolwiek wiedzę na temat szczegółów zatrudnienia ubezpieczonej, ponieważ nie pracowały z nią w spornym okresie, jak również nie były pracownikami ww. pracodawcy. Sąd miał przy tym na uwadze, że każdy z ww. świadków była sąsiadką ubezpieczonej, a wszelkie informacje, które posiadały w zakresie jej zatrudnienia w kwiaciarni były informacjami przekazanymi im przez ubezpieczoną G. Z.. W związku z powyższym, a także w związku z brakiem jakiejkolwiek innej dokumentacji dotyczącej zatrudnienia odwołującej w spornym okresie Sąd uznał, że niewystarczającym jest w tym zakresie oparcie się na jedynym dokumencie w postaci oświadczenia K. Ł.

(1)z domu S. z 29 grudnia 2007r .(k. 5 a.s.), które nie zawiera podstawowych informacji dotyczących zatrudnienia, poza oznaczeniem lat 1991-1994, kiedy to ubezpieczona miała opiekować się jej ojcem J. S.. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania orzeczenia. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odwołania G. Z. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziału w W. z dnia 14 października 2016 r. i 14 marca 2019 r. podlegały częściowemu odrzuceniu. Zgodnie z art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c., Sąd odrzuci pozew (odwołanie), jeżeli droga sądowa jest niedopuszczalna. Przy stosowaniu tego przepisu należy mieć na uwadze, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych odwołanie pełni odpowiednio funkcję pozwu. Natomiast, art. 476 § 2 k.p.c. stanowi, że przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych (…). Mając na uwadze powyższe, w tej kategorii spraw, niezbędnym warunkiem, otwierającym drogę sądową w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych jest wydanie decyzji przez organ rentowy, a następnie jej zaskarżenie przez odwołującego. Sąd Okręgowy zważył, że odwołująca pismem z dnia 23 listopada 2016r. wskazała, że odwołuje się od decyzji organu rentowego z dnia 14 października 2016 r. i 14 marca 2019 r. w zakresie nie uwzględnienia do okresów składkowych okresów zatrudnienia w Kawiarni (...) (...) przy ul. (...) w W. w bliżej nie określonym czasie, a także okresu od 10 lipca 1986 r. do czerwca 1994 r. z tytułu zatrudnienia u S. G.. Sąd Okręgowy analizował dokumentację zawartą w aktach rentowych G. Z. i stwierdził, że wyrokiem z dnia 23 września 2008 r. sygn. akt VII U 13/05 Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie G. Z. od decyzji organu rentowego z 22 kwietnia 2005 r. Prawomocnym wyrokiem z dnia 17 czerwca 2009 r. sygn. akt III AUa 274/09 Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie Wydział III oddalił apelację G. Z. od ww. wyroku Sądu Okręgowego. Przedmiotem rozpoznania sprawy sygn. akt VII U 13/05 było zaliczenie do stażu pracy G. Z. okresów jej zatrudnienia w Klubie (...) oraz w (...) S. G.. Z powyższego wynika zatem, że przedmiotem roszczeń odwołującej są żądania, które były już przedmiotem postępowania i są kolejnym odwołaniem w tej samej sprawie, która została już prawomocnie zakończona. Sąd Okręgowy zważył, że złożone przez G. Z. odwołanie, jest o to samo roszczenie i pomiędzy tymi samymi stronami, a sprawa została już prawomocnie osądzona. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł na podstawie art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c. jak w pkt 1 sentencji wyroku. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania odwołań w pozostałym zakresie Sąd zważył, odwołania G. Z. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziału w W. z dnia 14 października 2016 r. i 14 marca 2019 r. okazały się niezasadne i z tej przyczyny podlegały oddaleniu. Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy G. Z. spełnia przesłanki uzyskania prawa do emerytury. Organ rentowy w uzasadnieniu skarżonej decyzji stanął na stanowisku, zgodnie z którym odwołująca nie wykazała wymaganego przepisami ustawy emerytalnej okresu składkowego i nieskładkowego uprawniającego do uzyskania prawa do świadczenia emerytalnego. Stanowisko to zostało zakwestionowane przez odwołującą, która w treści odwołania wskazała okresy, wobec których istnieją podstawy do zaliczenia ich przy ustaleniu prawa do świadczenia emerytalnego. Odwołująca urodziła się w dniu (...) w dacie złożenia wniosku o emeryturę ukończyła więc 60 lat dlatego dla przyznania emerytury powinna była wykazać spełnienie przesłanek określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 291). Zgodnie z art. 27 ustawy emerytalnej ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r. przysługuje emerytura, jeżeli spełnili łącznie następujące warunki: 1. osiągnęli wymagany wiek emerytalny – wynoszący co najmniej 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn; 2. mają wymagany okres składkowy i nieskładkowy – wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, z zastrzeżeniem art. 27a. Z kolei przepis art. 28 ustawy emerytalnej przewiduje, iż urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., którzy nie osiągnęli okresy składkowego i nieskładkowego, o którym mowa w art. 27 pkt. 2 ustawy emerytalnej, przysługuje emerytura, jeżeli spełnili łącznie następujące warunki: 1. osiągnęli wymagany wiek emerytalny – wynoszący co najmniej 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn; 2. mają wymagany okres składkowy i nieskładkowy – wynoszący co najmniej 15 lat dla kobiet i 20 lat dla mężczyzn. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości osiągnięcie przez G. Z. wymaganego wieku emerytalnego. Jako osoba urodzona w dniu (...) wiek emerytalny osiągnęła w dniu 4 kwietnia 2010 roku. Kwestią sporną pozostaje posiadanie przez nią wymaganej przepisem art. 27 ustawy emerytalnej, alternatywnie przepisem art. 28 ustawy emerytalnej minimalnej liczby lat okresów składkowych i nieskładkowych. Spornym okresem zatrudnienia w niniejszej sprawie był okres od 1 stycznia 1991r. do 31 grudnia 1994r., w którym ubezpieczona miała pracować jako opiekunka J. S. ojca inż. K. Ł.

(1)z domu S. prowadzącej Kwiaciarnię. Sąd zważył, że okres zatrudnienia ubezpieczonej od 10 października 1979 r. do 31 lipca 1981 r. w (...) został uwzględniony przez organ rentowy i nie był to okres kwestionowany, jako składkowy przy ustalaniu stażu pracy do emerytury. Zgodnie z utrwalonym i zachowującym dalszą aktualność stanowiskiem orzecznictwa (odnoszącym się bezpośrednio do wcześniej obowiązującego aktu prawnego regulującego kwestię postępowania przed organami rentowymi tj. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń - Dz. U. Nr 10, poz. 49 ze zm., które zostało następnie zastąpione Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe - Dz. U. z 2011 r., Nr 237, poz.1412) - w razie wszczęcia postępowania sądowego, toczącego się wskutek odwołania ubezpieczonego od odmownej decyzji organu rentowego dopuszczalne jest przeprowadzanie wszelkich dowodów dla wykazania okoliczności, mających wpływ na prawo do świadczenia. W postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokości mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego. Ograniczenia dowodowe zawarte w treści Rozporządzenia w sprawie postępowania dotyczą wyłącznie postępowania przed tymi organami (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 1996 roku, sygn. akt II URN 3/95). W postępowaniu sądowym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych obowiązują odstępstwa od ogólnych zasad dowodzenia podyktowane dążeniem do pełnego i wszechstronnego rozstrzygnięcia wszystkich kwestii spornych. W praktyce oznacza to, że w postępowaniu tym dopuszczalne jest wykazanie wszelkimi dowodami okoliczności, od których zależą uprawnienia do świadczeń z ubezpieczenia społecznego, także wówczas, gdy z dokumentów wynika co innego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 września 1995 roku, sygn. akt II URN 23/95). W trakcie postępowania dowodowego w sprawach z ubezpieczenia społecznego, mogą być przeprowadzane wszelkie dowody przewidziane przepisami kodeksu postępowania cywilnego, w tym także dowód z zeznań świadków, w celu udowodnienia wysokości uzyskiwanego wynagrodzenia (odmiennie niż w trakcie postępowania przed organem rentowym), ale wiarygodność i moc wszystkich dowodów jest oceniana przez Sąd według jego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2007 roku, sygn. akt III AUa 482/07, Apel.-W-wa 2008/1/154). W ocenie Sądu Okręgowego powołane powyżej tezy, wyrażone w orzecznictwie, w sposób jednoznaczny wskazują te okoliczności, których spełnienie jest niezbędne dla ustalenia prawa do świadczenia zgodnie z przepisami ustawy o Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a ponadto wskazują te uprawnienia strony, które umożliwiają dowodzenie swoich racji zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak też w postępowaniu przed sądem powszechnym. Z kolei w świetle art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zgodnie z zasadą kontradyktoryjności ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania cywilnego. To one, a nie sąd, są wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania i one wreszcie ponoszą odpowiedzialność z jego wynik (por. wyrok Sądu Najwyższego z 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96). Obowiązująca w procesie cywilnym zasada kontradyktoryjności nie obliguje sądu do bezwzględnego poszukiwania prawdy obiektywnej. Ciężar dostarczenia w postępowaniu sądowym materiału procesowego spoczywa, co do zasady, na stronach (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 27 maja 2008 r. ACa 175/08). Przepis art. 232 k.p.c. stanowi, że strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Przenosząc tą regułę na grunt niniejszej sprawy należy przyjąć, że jeśli strona odwołująca się od decyzji organu rentowego, w której organ na podstawie przeprowadzonego postępowania kontrolnego dokonał ustaleń niekorzystnych dla odwołującego, zaprzecza twierdzeniom wyrażonym przez ten organ w skarżonej decyzji, to powinna w postępowaniu przed sądem odwoławczym nie tylko podważyć trafność poczynionych w ten sposób ustaleń dotyczących podleganiu ubezpieczeniom społecznym, lecz także wskazać okoliczności i fakty znajdujące oparcie w materiale dowodowym, z których byłoby możliwe wyprowadzenie wniosków i twierdzeń zgodnych ze stanowiskiem strony odwołującej. Skoro więc odwołujący kwestionował zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w zakresie ustalenia ogólnego stażu pracy na potrzeby ustalenia prawa do emerytury i twierdził, że organ rentowy winien był zaliczyć wskazane w treści odwołania okresy zatrudnienia, to na nim spoczywał ciężar udowodnienia, że w tych okresach faktycznie był zatrudniony w ramach umowy o pracę, bądź innej umowy warunkującej powstanie obowiązku ubezpieczeniowego. Wobec powyższego konieczne było poczynienie rozważań w zakresie ustalenia, czy wskazany wyżej sporny okres podlegający zaliczeniu do stażu pracy przy ustalaniu prawa do emerytury został przez odwołującą udowodniony i w związku tym powinien zostać uwzględniony przy ustaleniu prawa do świadczenia. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie było podstaw do uznania zatrudnienia odwołującej od 1 stycznia 1991r. do 31 grudnia 1994r. jako opiekunka J. S. ojca inż. K. Ł.

(1)z domu S. prowadzącej Kwiaciarnię. Brak w aktach sprawy dokumentów pozwalających ustalić, czy odwołująca faktycznie była zatrudniona w ww. okresie, jakie otrzymywała wynagrodzenie czy też okres zatrudnienia oraz rodzaj umowy jaka łączyła ją z danym pracodawcą. Jedyna wzmianka o potencjalnym zatrudnieniu odwołującej w powyższym zakładzie pracy, oprócz oświadczeń odwołującej w tym zakresie, znajduje się oświadczeniu K. Ł.

(1)z domu S. z 29 grudnia 2007 r. W przedmiotowym oświadczeniu K. Ł.

(1)z domu S. wskazała, że G. Z. pracowała w kwiaciarni jako bukieciarka i opiekowała się jej ojcem, jedyny okres jaki został wskazany w oświadczeniu to lata 1991-1994. Brak jest daty rozpoczęcia pracy i zakończenia pracy, rodzaju umowy łączącej strony, wymiaru czasu pracy. Niemożność ustalenia informacji takich jak rozpoczęcie i zakończenie zatrudnienia skutkuje niemożliwością obliczenia stażu pracy za okres zatrudnienia odwołującej w powyższym zakładzie pracy, wobec czego decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o nieuwzględnieniu zatrudnienia odwołującej w latach 1991-1994 jako opiekunka przy ustalaniu prawa do emerytury była prawidłowa. Wobec tego Sąd uznał, że okres składkowy odwołującej, przy wymiarze ustalonym w decyzji organu rentowego z dnia 14 października 2016 r. i 14 marca 2019 r., wynosi 10 lat, 11 miesięcy i 24 dni. Tym samym, niniejsze postępowanie wykazało, że ubezpieczona G. Z. nie spełnia naczelnej przesłanki warunkującej prawo do emerytury, bowiem nie posiada co najmniej 20 lat okresów składkowych i nieskładkowych w przypadku ubiegania się o emeryturę na podstawie art. 27 ustawy emerytalnej, ani co najmniej 15 lat okresów składkowych i nieskładkowych w przypadku ubiegania się o emeryturę na podstawie art. 28 ustawy emerytalnej, co przesądziło o niezasadności wniesionego przez nią odwołania od skarżonej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art.