1 pkt h) Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy z 29 października 2019 roku, w okresie wyłącznie do dnia 31 grudnia 2023 roku za długoletnią pracę u Pracodawcy Pracownikowi przysługuje nagroda jubileuszowa w wysokości po 50 latach pracy – 500% podstawy wymiaru.
2, podstawę wymiaru stanowi kwota 2.300 zł. Zaś
3, z zastrzeżeniem ust. 5, pracownikowi może być przyznana nagroda jubileuszowa w pełnej wysokości jedynie za lata przepracowane u pracodawcy.
5, pracownikowi, którzy nabyli uprawnienia do nagrody jubileuszowej za długoletni staż pracy w czasie trwania ich stosunku pracy z (...) S.A. przed 27 września 2013 roku i nieprzerwanie od tego czasu pozostają w stosunku pracy z Pracodawcą nagroda naliczona zostanie z zachowaniem dotychczasowych okresów 5letnich (ustalonych w odniesieniu do okresu sprzed 27 września 2013 roku w oparciu o ogólny staż pracy) z tym, że jej wysokość będzie zależała od lat pracy w Pracodawcy, tj. ustalona i wypłacona zostanie proporcjonalnie (za lata pracy poza okresem zatrudnienia u Pracodawcy wyniesie 0%). Dla takich osób zatem ustalony i wyliczony będzie ogólny staż pracy (pkt 1), w oparciu o taką wartość ustalona będzie wysokość % nagrody wskazanej w §25 ust. 1 z tytułu stażu (pkt 2), ustalona
pkt 2 powyżej kwota będzie kolejno dzielona przez ilość wszystkich miesięcy pracy z całego stażu pracy u Pracodawcy po to by uzyskać ostateczną „proporcjonalną” wartość nagrody. Stosownie do § 25 ust. 8, w przypadku przejścia na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową Dyrektor Oddziału w porozumieniu ze związkami może przyznać nagrodę jubileuszową w sytuacji, gdy pracownikowi w dniu rozwiązania stosunku pracy będzie brakowało mniej niż 12 miesięcy od uzyskania ww. nagrody. Powód w niniejszej sprawie dochodził o zasądzenie zaległej nagrody jubileuszowej za 50 lat pracy zawodowej w kwocie 11.500 zł brutto. Sporna między stronami była legitymacja procesowa pozwanej oraz zasadność roszczenia. W pierwszej kolejności należy wskazać, że powód swoje roszczenie kierował w stosunku do (...) S.A. w K.. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że powód był zatrudniony z tytułu umowy o pracę w (...) S.A. Systemy Ścianowe (...) Oddział w R.. Oddział ten miał status samodzielnego pracodawcy w rozumieniu art. 3 k.p.,
którym pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Oddział ten posiadał odrębny od pozwanej organ zarządzający, odrębny oddział kadr, regulamin pracy, układ zbiorowy, fundusz socjalny, związki zawodowe, a także miała swój nr REGON i NIP. Prowadziła działania samodzielnie w ramach ustalonego budżetu. Posiadała własny rachunek bankowy , z którego dokonywała płatności w tym tytułem świadczeń dla powoda. W wyniku Uchwały nr (...) Zarządu (...) S.A. z dnia 19 kwietnia 2021 roku zakończono działalność i wykreślono (...) S.A. Systemy Ścianowe (...) Oddział w R. z rejestru przedsiębiorców KRS. W konsekwencji czego po zakończeniu jej likwidacji Oddział utracił byt prawny. Pozwana (...) S.A. w K. nie była pracodawcą powoda i nie ciążyło na nim zobowiązanie do wypłaty mu nagrody jubileuszowej. Pozwany nie przejął także zobowiązań zlikwidowanego Oddziału. Nawet gdyby jednak hipotetycznie uznać, że pozwany posiadał legitymację procesową, to w ocenie Sądu powód nie wykazał, aby nabył roszczenie o nagrodę jubileuszową za 50 lat pracy. Należy wskazać, że powód został zatrudniony u poprzedniczek prawnych (...) S.A. Systemy Ścianowe (...) Oddział w R. od 1 września 1971 roku. Przy założeniu ciągłości zatrudnienia staż 50 lat pracy, powód osiągnąłby dopiero 31 sierpnia 2021 roku. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w tym dniu powód nie pozostawał w stosunku pracy, czy to z pozwaną, czy z (...) S.A. Systemy Ścianowe (...) Oddział w R.. Powodowi brakowało na dzień rozwiązania umowy (30.06.2020 r.) 14 miesięcy. Wbrew twierdzeniu strony powodowej, nie doszło do skrócenia przez (...) S.A. Systemy Ścianowe (...) Oddział w R. okresu wypowiedzenia, gdyż to strony wspólne ustaliły tryb i dzień rozwiązania stosunku pracy. W ocenie Sądu skoro powód negocjował warunki zwolnienia objęte porozumieniem nic nie stało wówczas na przeszkodzie, by ustalił inną datę rozwiązania umowy. Nie można więc przyjąć by do stażu pracy doliczyć powodowi dodatkowo miesiąc lipiec i sierpień 2020 roku, w sytuacji gdy rozwiązał on stosunek pracy z dniem 30 czerwca 2020 roku na podstawie porozumieniem stron. Pamiętać należy, iż powód nie uchylił się od skutków prawnych oświadczenia o rozwiązaniu umowy za porozumieniem i zakwestionował też zapisów otrzymanego świadectwa pracy dotyczących trybu i daty zakończenia stosunku pracy. Nawet jeśli teoretycznie przyjęłoby się twierdzenia powoda, to i tak brakowałoby mu więcej niż 12 miesięcy do uzyskania prawa do nagrody jubileuszowej. Stosunek pracy bowiem musiałby się rozwiązać we wrześniu 2020 roku, a nie w dniu 31 sierpnia 2020 roku (jak twierdzi powód). Zauważyć również należy, iż na wniosek powoda nastąpiła przerwa kilkudniowa w zatrudnieniu na przełomie lutego i marca 2020 r. wskutek czego aby powód mógł uzyskać wymagany do nagrody okres zatrudnia to powinien pozostać w zatrudnieniu co najmniej do 5.09.2020 r. . Mimo powyższego prawo do uzyskania nagrody jubileuszowej nie mogło być podyktowane samą tylko uprzednią nienaganną, sumienna pracą i zaangażowaniem ze strony pracownika, czy innymi poza samym stażem pracy okolicznościami. Nie są to warunki od których zależało nabycie prawa do nagrody jubileuszowej. (...) S.A. Systemy Ścianowe (...) Oddział w R. oraz pozwana o powyższym informowały powoda w korespondencji do niego kierowanej w dniu 4 września 2020 roku i 6 października 2020 roku. poczucie pokrzywdzenia powoda nie mogą być zatem podstawą do uznania prze niego świadczenia do uzyskania nagrody jubileuszowej. Strona pozwana oraz (...) S.A. Systemy Ścianowe (...) Oddział w R. podniosły, że nie ma podstaw do odstąpienia od zasad ukształtowanych ww. układem zbiorowym pracy i porozumienia nawet w drodze wyjątku. Mając powyższe na uwadze, powództwo jako niezasadne podlegało oddaleniu (pkt 1 wyroku). Mając na uwadze okoliczności sprawy, a w tym subiektywne przekonanie powoda o słuszności jego twierdzeń, Sąd na podstawie art. 102 k.p.c. odstąpił od obciążania powoda kosztami sądowymi. Sąd wziął również pod uwagę, że powód działał w sposób lojalny i nie przedłużał postępowania (pkt 2 wyroku).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.