k.c., indywidualne uzgodnienie spornych zapisów, niekorzystne skutki ustalenia nieważności umowy, możliwość odwołania się do średniego kursu NBP, bezpodstawność zarzutu nienależnego świadczenia, niezasadność teorii dwóch kondykcji, przedawnienie roszczeń. Podczas rozprawy w dniu 9 lutego 2022 r. pełnomocnik powodów podtrzymał pozew wskazując, że wg powodów umowa kredytu jest nieważna. Po pouczeniu powodów o skutkach nieważności umowy, o konieczności rozliczenia się z bankiem w związku z umową o kredyt o stwierdzenie nieważności której zgłosili roszczenie, o możliwych roszczeniach banku o zwrot kapitału i np. o wynagrodzenie na korzystanie z kapitału co może generować kolejną sprawę przed sądem (jeżeli strony nie dojdą do porozumienia) powodowie podtrzymali wolę stwierdzenia nieważności umowy i żądania pozwu. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 15 września 2006 r. D. S. i A. S. zawarli z (...) Bank S.A. w W. umowę kredytu hipotecznego nr (...) indeksowanego do (...). Zgodnie z umową bank udzielił kredytobiorcom kredyt w kwocie 382.200 zł. indeksowanego kursem (...) na warunkach określonych w umowie i regulaminie. Kredyt był przeznaczony na refinansowanie kosztów poniesionych na zakup nieruchomości na rynku wtórym, inne opłaty okołokredytowe i zapłatę jednorazowej prowizji za udzielenie kredytu. Okres kredytowania ustalono na 360 rat. (§. 2 umowy). Kredyt miał zostać uruchomiony jednorazowo oraz bezgotówkowo zgodnie z dyspozycją uruchomienia środków po spełnieniu warunków określonych w umowie i regulaminie. Dla obsługi kredytu bank otworzył odrębny rachunek (§. 3). Spłata kredytu miała następować w równych miesięcznych ratach kapitałowo-odsetkowych zgodnie z harmonogramem. Spłata miała następować w złotówkach. Metoda i terminy ustalania kursu wymiany walut (na podstawie którego wyliczano raty spłaty i bieżące saldo) określał regulamin (§. 4). Oprocentowanie kredytu ustalono jako zmienne, na dzień zawarcia umowy wynosiło 5,51 % w skali roku, na które składała się suma obowiązującej stawki referencyjnej 3M LIBOR dla (...) i stałej marży Banku wynoszącej 3,95 %. (§. 5). Bank miał prawo pobierać opłąty i prowizje za czynności pozostające w związku z umową w wysokości wynikającej z obowiązującej tabeli opłat i prowizji. Całkowity koszt kredytu na dzień zawarcia umowy wynosił 9.771,56 zł. bez uwzględnienia ryzyka kursowego, przy czym ostateczna wysokość całkowitego kosztu kredytu zależna też była od zmian poziomu oprocentowania kredytu (§. 6). Zgodnie z regulaminem przez tabelę kursów należy rozumieć tabelę kursów kupna/sprzedaży walut (...) Bank S.A. obowiązującą o godz. 9.30 w którym następuje operacja (§. 2). Oprocentowanie zmienne stanowi sumę marży kredytowej i stawki referencyjnej dla danej waluty kredytu LIBOR 3M dla kredytu udzielonego w PLN indeksowanego do (...) (§. 8). Dow: umowa z dnia 15 września 2006 r., k. 37; regulamin kredytowania hipotecznego, k. 40 Aneksem z dnia 19 października 2012 r. strony zmieniły umowę w ten sposób, że kredytobiorcy mogli spłacać kredyt w walucie w której indeksowano kredyt. Dow. aneks do umowy, k. 156 Pismem z dnia 24 sierpnia 2020 r. adresowanym do pozwanego Banku pełnomocnik powodów odwołując się do abuzywnych postanowień zawartych w umowie z dnia 15 września 2006 r. i w konsekwencji na nieważność umowy wezwał bank wszelkich uiszczonych przez powodów kwot w związku z zawartą umową tj. kwoty 161.831,94 zł. i 60.709,16 (...) w terminie do 14 dni od otrzymania pisma z odsetkami za opóźnienie w płatności. W piśmie z dnia 25 września 2020 r. (...) Bank S.A. wskazał, że w ocenie banku żadna z klauzul dot. indeksacji oraz zasad ustalania tabel kursowych zawartych w umowie i wskazanych w regulaminie nie jest abuzywna. Żadna z klauzul nie została wpisana rejestru klauzul niedozwolonych prowadzonych przez Prezesa UOKiK. Powodowie mogli wnioskować o kredyt w PLN, zdecydowali się na kredyt indeksowany do waluty (...). Umowa nie jest sprzeczna za zasadami współżycia społecznego. Konkludując bank wskazał, że nie wyraża zgody na zmianę dotychczasowych zasad obsługi kredytu oraz zwrotu wskazanej kwoty. Dow: pismo z dnia 24 sierpnia 2020 r., k. 45; pismo banku z dnia 25 września 2020 r., k. 47 Z zaświadczeń (...) Bank S.A. z dnia 13 lipca 2020 r. wynika, że bank udzielił powodom kredytu w kwocie 382.200 zł. indeksowanego kursem (...). Wysokość wypłaconego kredytu wynosi 161.055,16 (...), wypłata w dniu 31 października 2006 r. -382.200 zł. tj. 161.055,16 (...) kurs 2,373. Powodowie w okresie od dnia 1 lipca 2007 r. do dnia 13 lipca 2020 r. uiścili łącznie na rzecz banku 161.831,94 zł. i 60,709,16 (...) (suma uiszczonych rat). D.. zaświadczenia Banku, k. 49 i nast. D. S., znająca język polski działała w kontaktach z bankiem również imieniem męża, nie władającego j. polskim. To ona podpisywała dokumenty również imieniem męża. Gdy mąż był obecny przy rozmowach wstępnych tłumaczyła mu na język angielski przekazywane jej informacje. Podpisała m. in. oświadczenia o poinformowaniu o ryzykach wiążących się z umową. Samą umowę powodowie zawarli, ponieważ matka powódki mieszkała w mieszkaniu gminnym (przy ul. (...)) i zachodziła obawa, że będzie musiała je opuścić. Środki pieniężne konieczne były na zakup mieszkania dla mamy powódki (przy ul. (...)). Przed zawarciem umowy odbyło się kilka spotkań z doradcą z Open Finanse. Waluta franka szwajcarskiego przedstawiona została jako bardzo stabilna. Powodów poinformowano też, ze jako obcokrajowcy nie mogą wziąć kredytu w PLN, a co najwyżej w (...), euro, funtach. Powodowie próbowali zmienić w przedłożonym im formularzu umowy np. czas kredytowania, oprocentowanie. Usłyszeli, że nie ma takiej możliwości, przedstawiona propozycja umowy to standard do którego nie można wprowadzać zmian. Wypłata kredytu mogła być w PLN podobnie jak spłata rat (bank z konta pobierał środki, które powinni zabezpieczyć powodowie. Gdy po podpisaniu aneksu umożliwiającego spłatę w (...) brakowało środków na całą ratę brakujące kwotę rzędu 100 zł. bank pobierał sobie z konta w PLN). Mieszkanie przy ul. (...) służyło i służy wyłącznie celem zaspakajania potrzeb mieszkaniowych. D.. zeznania powodów, k. 229 + nagranie, oświadczenia o ryzyku z dnia 14 lipca 2006 r., k. 171 Stan faktyczny sprawy ustalono w oparciu o dowody z dokumentów, których prawdziwości strony nie kwestionowały i których prawdziwość w ocenie sądu nie budziła wątpliwości. Odnośnie zeznań świadków R. D., A. G. wskazać należy, że fakty wskazane przez świadków zasługują na ich ocenę jako wiarygodne. Zaznaczyć jednakże należy, że świadkowie nie pamiętali powodów, nie kojarzyli umowy zawartej przez powodów z bankiem, skupili się na przedstawieniu istoty umowy walutowej – tu: indeksowanej do (...). Informację przekazane przez świadków dla ustaleń stanu faktycznego i dokonania oceny prawnej roszczeń zgłoszonych przez powodów miały drugoplanowe znacznie. Zeznania złożone przez powodów co do zasady zasługiwały na wiarę, przede wszystkim przy uwzględnieniu faktów wynikających z dokumentów, oraz przy ich ocenie w światle zasad doświadczenia życiowego. Powódka mijała się z prawdą jedynie przy wskazaniu, że jej mąż podpisał się na dokumentach co zostało później wyjaśnione – umowę i inne dokumenty podpisała powódka również jako pełnomocnika powoda, który uczestniczył w niektórych rozmowach z doradcą i którego reprezentowała powódka posługująca się biegle językiem polskim w przeciwieństwie do męża. Dowód z opinii biegłego pominięto jako całkowicie zbędny dla ustaleń stanu faktycznego koniecznych dla zastosowania przepisów prawa i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd zważył, co następuje: Podstawą faktyczną powództwa była umowa kredytu hipotecznego nr(...)indeksowanego do (...), zawarta pomiędzy powodami a stroną pozwaną w dniu 15 września 2006 r. Powodowie zgłosili żądanie zapłaty obejmujące część kwoty przez nich uiszczonych na rzecz banku w związku z powstałym stosunkiem prawnym, wynikającym z nieważnej ich zdaniem umowy. Mianowicie powodowie podnosząc, że umowa jest nieważna wnieśli o zasądzenie części kwot przez nich uiszczonych w PLN i całej kwoty uiszczonej w (...). W pierwszej kolejności należało ustalić czy umowa faktycznie jest nieważna czy też twierdzenia powodów w tej materii nie zasługują na akceptację. Warunkiem bowiem orzeczenia o zasadności żądania zapłaty było przesłankowe zbadanie czy umowa z dnia 15 września 2006 r. powinna pozostać w obrocie prawnym czy też jest nieważna i to ze skutkiem ex tunc. Oceny prawnej dokonano w oparciu o obowiązujące przepisy prawne i orzecznictwo przede wszystkim SN, TSUE – najbardziej aktualne - wydane na datę orzekania w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu nie ma podstaw do kwestionowania (co do zasady) możliwości zawierania umów indeksowanych walutą obcą (w dacie zawarcia przedmiotowej umowy). Umowy takie nie były sprzeczne z zasadą walutowości, z art. 69 ustawy Prawo bankowe i zasadą swobody umów – art. 353 1 k.c. Sporna tu umowa kredytu indeksowanego do waluty obcej spełnia wymagania art. 69 ustawy Prawo bankowe (w brzmieniu obowiązującym w dacie jej zawarcia). Określone były strony umowy, kwota i waluta kredytu (podana w złotych), cel, na jaki został udzielony, zasady i termin jego spłaty, wysokość oprocentowania i zasady jego zmiany (suma stałej marży i zmiennej stopy bazowej). Prawidłowości tej nie zmienia postanowienie, że kwota udzielonego kredytu miała być indeksowana kursem waluty obcej. Wymaga bowiem podkreślenia, że w przeciwieństwie do umowy kredytu denominowanego znana była w tym przypadku od początku kwota kredytu w złotych. Przepis art. 358 1 § 2 k.c. przewiduje możliwość zastrzeżenia w umowie, że wysokość zobowiązania, którego przedmiotem od początku jest suma pieniężna, zostanie ustalona według innego niż pieniądz miernika wartości. W przepisie chodzi o pieniądz polski, a innym miernikiem wartości może być również waluta obca. Zasady wypłaty kredytu w złotych i spłaty również w złotych nie pozostawiają wątpliwości, że strony zamierzały zawrzeć umowę kredytu bankowego w tej właśnie walucie. Dopuszczalność prawna kredytów indeksowanych walutą obcą wynika z wyraźnego wskazania tego rodzaju kredytów w treści art. 69 ust. 2 pkt 4a i ust. 3 Prawa bankowego oraz wprowadzenie art. 75b Prawa bankowego, na podstawie nowelizacji tej ustawy, które to zmiany weszły w życie z dniem 26 sierpnia 2011 r. Trudno uznać, aby konstrukcja umowy kredytu indeksowanego była sprzeczna z prawem (zwłaszcza, że art. 69 Prawa bankowego w brzmieniu obowiązującym od 26 sierpnia 2011 r. wprost wspomina o tego rodzaju kredytach) lub zasadami współżycia społecznego, skoro ryzyko takiego ukształtowania stosunku prawnego obciąża obie strony – na co trafnie powoływała się strona pozwana. Z przepisu art. 353 1 k.c. wynika, że strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Sam mechanizm indeksacji, a także związana z nim zasada oprocentowania, nie jest sprzeczna z naturą stosunku kredytu, a wręcz przeciwnie – zawarcie umowy kredytu indeksowanego stanowi możliwy wariant konstrukcji ogólnej umowy kredytu bankowego. Gdyby indeksacja była sprzeczna z naturą stosunku kredytu, kredyty indeksowane nie zostałyby wskazane przez ustawodawcę (co prawda później niż strony zawarły umowę kwestionowaną w sprawie niniejszej) w przepisach Prawa bankowego jako jeden z rodzajów umów kredytowych. Ryzyko zmiany kursu waluty przyjętej jako miernik wartości świadczenia z zasady może wywoływać konsekwencje dla obu stron – w przypadku podwyższenia kursu podwyższając wartość zobowiązania kredytobiorcy w stosunku do pierwotnej kwoty wyrażonej w walucie wypłaty, a w przypadku obniżenia kursu – obniżając wysokość jego zadłużenia w tej walucie, co powoduje też zmniejszenie świadczenia należnego kredytodawcy. Zupełnie inną kwestią jest to, czy w związku z konsumenckim charakterem umowy zachodzi bezskuteczność postanowień umownych na zasadzie art.
– z dalszymi tego konsekwencjami. Zdaniem Sądu istnieją podstawy do stwierdzenia, że klauzule, na podstawie których dochodziło do przeliczenia wypłaconej w złotówkach kwoty kredytu i spłacanych w złotówkach kwot rat na (...) według kursu z tabeli Banku – są klauzulami abuzywnymi (§ 2 § 4 umowy kredytu + zapisy regulaminu). Zgodnie z art.
k.c.: § 1 Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. §
drugie k.c.). Na wstępie należy stwierdzić, że powodowie posiadali status konsumentów. Zgodnie z art. 22 1 k.c. za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Zawarcie umowy kredytu przez powodów służyło spłaceniu kredytu mieszkaniowego, mającego na celu zapewnić im zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych (jako, że powodowie mieszkali zarówno w L. jak i w K., w pierwszej kolejności myśleli o zapewnieniu warunków mieszkaniowych dla matki powódki). Status powodów w tym zakresie nie był także kwestionowany przez stronę pozwaną. Kolejno według zapisów umowy zakwestionowanej w niniejszym postępowaniu równowartość kwoty kredytu wskazanej w PLN (382.200,00 zł) zostanie określona w (...) na podstawie gotówkowego kursu kupna (...) pozwanego Banku z dnia wypłaty (uruchomienia) transzy kredytu. Zobowiązania wyrażone w (...) będą spłacane przez kredytobiorców w złotych jako równowartość raty w (...) przeliczonej według gotówkowego kursu sprzedaży (...) Banku z dnia wymagalnej spłaty raty. Zatem wysokość zobowiązania powodów była przeliczana z zastosowaniem dwóch rodzajów kursu waluty indeksacyjnej. W obu przypadkach chodziło o kursy pozwanego Banku publikowane w sporządzanej przez ów Bank tabeli. Konkretny sposób ustalania kursu nie został opisany w umowie. Tym samym pozwany Bank miał jednostronną swobodę w zakresie ustalania kursu waluty indeksacyjnej. Umowa została zawarta na podstawie wzoru opracowanego i stosowanego przez bank. Pozwani mogli wybrać rodzaj kredytu, z ograniczeniem wynikającym z faktu zarobkowania w L. (vide: wniosek kredytowy, k. 162), a więc jak ich poinformowano z ograniczeniem waluty do „obcej – (...), euro, funt. Powodowie mogli uzgodnić samą kwotę kredytu w walucie polskiej, natomiast nie mieli możliwości uzgadniania z Bankiem wszystkich pozostałych postanowień konkretnej umowy, w szczególności nie uzgadniano tego, czy pozwani mogą skorzystać z innego kursu waluty niż ustalany przez Bank. Postanowienia umowy nie były uzgodnione indywidualnie z powodami w rozumieniu art. 385
abuzywność nie może być przyjęta w stosunku postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Jednak w ocenie tut. Sądu postanowienia zawarte w § 2 oraz § 4 kwestionowanej umowy kredytu hipotecznego dotyczące sposobu ustalenia kursów waluty, w oparciu o który będzie ustalona wysokość zobowiązania, nie były określone jednoznacznie. Zgodnie z art. 4 ust 2 w/w dyrektywy ocena nieuczciwego charakteru warunków nie dotyczy ani określenia głównego przedmiotu umowy, ani relacji ceny i wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub usług, o ile warunki te zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem. W niniejszej sprawie strona pozwana poza treścią powołanych postanowień umowy kredytu nie przekazała powodom żadnych szerszych informacji dotyczących sposobu ustalania kursów walut oraz możliwości zmiany tych kursów i ich wpływu na wysokość zobowiązania. W związku z powyższym należy uznać, że postanowienia umowy kredytu, dotyczące ryzyka walutowego – były sformułowane niejednoznacznie. Dalej należało rozważyć, czy – skoro zakwestionowane postanowienia dotyczą głównego przedmiotu umowy – wynikające z nich prawa lub obowiązki stron zostały ukształtowane sprzecznie z dobrymi obyczajami lub w sposób rażąco naruszający interesy powodów jako konsumentów. Odpowiedź na to pytanie jest pozytywna. Nie wskazano w umowie, ani nie wynika do z regulaminu, w jaki konkretnie sposób tabela kursów Banku jest ustalana. To zaś potwierdza przyjęcie, że sformułowanie umowy nie pozwala na jednoznaczne określenie postanowień i konsekwencji płynących dla kredytobiorców. Nie można uznać, aby postanowienia waloryzacyjne (indeksacyjne) były wystarczająco jednoznaczne. Przyznanie sobie przez Bank jednostronnej kompetencji do swobodnego ustalania kursów przyjmowanych do wykonania umowy prowadzi do wniosku, że były one sprzeczne z dobrymi obyczajami i naruszały rażąco interesy powodów w rozumieniu art.
Dla uznania postanowienia umownego za niedozwolone wystarczy taka jego konstrukcja, która prowadzi do obiektywnej możliwości rażącego naruszenia interesów konsumenta, przy czym bez znaczenia pozostaje sposób wykonania umowy stron w tym zakresie. Oceny, czy postanowienie umowne jest niedozwolone (art.
uchwała SN 7 sędziów z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. III CZP 29/17). W świetle więc stanu z chwili, na którą ocenia się abuzywność postanowień umowy, nie ma też znaczenia wejście w życie ustawy tzw. antyspreadowej z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw, czy też zmiany postanowień umowy po dacie zawarcia umowy kredytu. Powyższe prowadzi do uznania, że wymienione postanowienia umowy umożliwiały pozwanemu Bankowi arbitralne ustalenie kursu wymiany waluty, a więc arbitralne ustalenie wysokości zobowiązania powodów. Omawiane postanowienia umowy nie pozwalały jednoznacznie określić kwoty udzielonego kredytu. Tym samym wynikające z nich obowiązki stron zostały ukształtowane sprzecznie z dobrymi obyczajami oraz w sposób rażąco naruszający interesy powodów jako konsumentów. Wskazane postanowienia należy ocenić jako element treści umowy skutkujący nierównomiernym rozkładem praw i obowiązków stron umowy kredytowej, prowadzący do naruszenia interesów konsumenta, w tym przede wszystkim interesu ekonomicznego, odpowiadającego wysokości poszczególnych rat kredytu. Na marginesie tylko można wspomnieć, że postanowienia umowne o treści analogicznej do tych analizowanych w niniejszym postępowaniu zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone prowadzonego przez Prezesa UOKiK (klauzule nr 3178 oraz nr 5743). Wprawdzie według art. 23d ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów prawomocna decyzja o uznaniu postanowienia wzorca umowy za niedozwolone ma skutek wobec przedsiębiorcy, co do którego stwierdzono stosowanie niedozwolonego postanowienia umownego oraz wobec wszystkich konsumentów, którzy zawarli z nim umowę na podstawie wzorca wskazanego w decyzji. Tym samym tzw. rozszerzona skuteczność wpisu postanowienia do rejestru działa tylko na niekorzyść konkretnego przedsiębiorcy, przez którego stosowane postanowienie wpisano do rejestru. Niemniej analogiczna treść wpisanych do wspomnianego rejestru klauzul dodatkowo przemawia za przyjęciem wniosku o niedozwolonym charakterze postanowień badanych w niniejszym postępowaniu. Postanowienia umowy zatem miały charakter niedozwolony w rozumieniu art.
k.c., a w związku z tym nie wiążą powodów, co dotyczy w szczególności postanowień dotyczących stosowania kursów waluty szwajcarskiej. Wyeliminowanie ich i związanie stron umową w pozostałym zakresie, czyli przy zachowaniu postanowień dotyczących indeksacji kredytu, oznaczałoby, że kwota kredytu wypłaconego powodom powinna zostać przeliczona na walutę (...) a powodowie w terminach płatności kolejnych rat powinni je spłacać w walucie polskiej, przy czym żadne postanowienie nie precyzowałoby kursu, według którego miałyby nastąpić takie rozliczenia. Nie ma możliwości zastosowania w miejsce wyeliminowanych postanowień żadnego innego kursu waluty. Zgodnie z wiążącą wszystkie sądy Unii Europejskiej wykładnią ww. dyrektywy dokonaną przez TSUE w powołanym już wyżej wyroku z dnia 3 października 2019 r.: a) w przypadku ustalenia, że w umowie zostało zawarte postanowienie niedozwolone w rozumieniu dyrektywy (którą implementowały do polskiego porządku prawnego przepisy art.
i nast. k.c.), skutkiem tego jest wyłącznie wyeliminowanie tego postanowienia z umowy, chyba że konsument następczo je zaakceptuje;
jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. Zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13: Państwa Członkowskie stanowią, że na mocy prawa krajowego nieuczciwe warunki w umowach zawieranych przez sprzedawców lub dostawców z konsumentami nie będą wiążące dla konsumenta, a umowa w pozostałej części będzie nadal obowiązywała strony, jeżeli jest to możliwe po wyłączeniu z niej nieuczciwych warunków. W tym miejscu należy odnieść się do możliwości zastąpienia abuzywnego postanowienia przepisem dyspozytywnym. Jak wskazał Trybunału Sprawiedliwości w orzeczeniu z dnia 3 października 2019 r. C-260/18 przepis art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 nie stoi na przeszkodzie temu, by sąd krajowy miał możliwość zastąpienia nieuczciwego postanowienia umownego przepisem prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym albo przepisem mającym zastosowanie, gdy strony danej umowy wyrażą na to zgodę, przy czym możliwość ta jest ograniczona do przypadków, w których usunięcie nieuczciwego postanowienia umownego zobowiązywałoby sąd do unieważnienia umowy jako całości, narażając tym samym konsumenta na szczególnie szkodliwe skutki, tak że ten ostatni zostałby tym ukarany (zob. podobnie wyroki: z dnia 30 kwietnia 2014 r., Kásler i Káslerné Rábai, C-26/13, EU:C:2014:282, pkt 80-84; z dnia 26 marca 2019 r., Abanca Corporación Bancaria i B., C-70/17 i C-179/17, EU:C:2019:250, pkt 64). W tym miejscu powtórzyć należy, że w dacie zawarcia umowy tj. w dniu 15 września 2006 r. nie istniały przepisy umożliwiające zastąpienie eliminowanych klauzul przepisami dyspozytywnymi. Co do koncepcji, zgodnie z którą wyeliminowaniu z umowy podlegałaby cała waloryzacja, wskazać należy, że pomija się przy niej to, że umowa jest skonstruowana w ten sposób (zarówno w przypadku kredytu denominowanego, jak i indeksowanego), że w trakcie trwania umowy zobowiązanie kredytobiorcy - konsumenta jest wyrażone w (...). Wszelkie koszty umowy, wynagrodzenie banku, w tym odsetki, odnoszą się do kwoty zobowiązania w (...). W czasie gdy była zawierana przedmiotowa umowa, banki stosowały oprocentowanie LIBOR 3M do zobowiązań wyrażonych w (...), a WIBOR do zobowiązań wyrażonych w PLN. W przedmiotowej umowie zastosowano stawkę LIBOR dlatego, że kwota zobowiązania wyrażona miała być w (...). Stąd uzasadniony jest wniosek, że konstrukcja umowy przewidywała silne związanie postanowień odsetkowych z waloryzacją. Inaczej mówiąc strony nigdy nie zawarłyby umowy złotówkowej przy odsetkach LIBOR. Wydaje się, że operacja usunięcia waloryzacji z umowy, przy pozostawieniu odsetek w wysokości LIBOR, doprowadzi do przekształcenia przedmiotowej umowy w stopniu wykraczającym ponad uprawnienia wynikające z art.
Sąd zatem uznał, że przedmiotowa umowa powinna zostać uznana za nieważną. Ustalając nieważność umowy w niniejszej sprawie, Sąd podzielił również poglądy wyrażone w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2019 r. V CSK 382/18 czy wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2019 r. V ACa 490/
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.