oraz naruszenia art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe. Wskazał również na brak możliwości zastąpienia niedozwolonych postanowień umownych przepisami dyspozytywnymi. Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie uchylił ww. nakaz zapłaty i oddalił powództwo. W uzasadnieniu wyroku wskazał na brak uprawnienia powoda do żądania spełnienia świadczenia w walucie obcej. Wyrokiem z dnia 21 listopada 2019 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku powyższy wyrok uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Olsztynie, pozostawiając mu rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej. Sąd Apelacyjny podniósł, że powód był uprawniony do żądania spełnienia świadczenia we frankach szwajcarskich, bowiem w aneksie, który prowadził do zrestrukturyzowania zadłużenia określono jednoznacznie sposób spłaty zadłużenia we frankach szwajcarskich. Sąd Odwoławczy zawarł następujące wskazania co do dalszego postępowania: zbadanie zasadności podniesionych przez pozwanych zarzutów (dotyczących ważności umowy kredytowej z dnia 13 czerwca 2008 r., skuteczności jej wypowiedzenia, zawarcia w umowie niedozwolonych postanowień umownych itp.) oraz rozważenie roszczenia strony powodowej w wymiarze kalkulacyjnym. Wyrokiem z dnia 30 października 2019 r., wydanym po ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Okręgowy w Olsztynie uchylił nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym przez ten Sąd w dniu 16 marca 2017 r. w sprawie I Nc 53/17 w całości i oddalił powództwo (pkt I), zasądził od powoda na rzecz pozwanego P. N. kwotę 12.793,40 zł tytułem kosztów procesu, w tym kwotę 12.293,40 zł tytułem wynagrodzenia i zwrotu wydatków pełnomocnika ustanowionego z urzędu (pkt II), zasądził od powoda na rzecz pozwanej J. N. kwotę 12.793,40 zł tytułem kosztów procesu, w tym kwotę 12.293,40 zł tytułem wynagrodzenia i zwrotu wydatków pełnomocnika ustanowionego z urzędu (pkt III). Orzeczenie to oparto o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną. W dniu 26 lipca 2006 r. pozwani zawarli z (...) Bank (...) umowę kredytu mieszkaniowego, na podstawie której bank udzielił im kredytu w kwocie 201.000 zł na budowę budynku mieszkalnego. Następnie, w dniu 20 maja 2008 r. pozwani złożyli w (...) Bank (...) S.A. wniosek o kredyt w kwocie 362.000 zł, oznaczając walutę kredytu CHF. W dniu 13 czerwca 2008 r. (...) Bank (...) S.A. w G. zawarła z P. N. i J. N. umowę nr (...) o kredyt mieszkaniowy N.-H.. Do zawarcia umowy kredytu doszło w wyniku przyjęcia przez kredytobiorców wzorca umownego. Zgodnie z § 1 części szczególnej umowy Bank udzielił pozwanym kredytu denominowanego w złotych w kwocie stanowiącej równowartość 176.044,35 CHF na spłatę kredytu zaciągniętego w (...) S.A. oraz na dowolny cel. Ustalono okres kredytowania od dnia 13 czerwca 2008 r. do dnia 11 maja 2038 r. Oprocentowanie kredytu wynosiło 4.87417% p.a. (w przypadku uruchamiania środków w dniu podpisania umowy). Rzeczywista roczna stopa procentowa wynosiła 4.52% p.a. Zgodnie z § 1 pkt 1 części ogólnej umowy, kredyt mieszkaniowy (...) jest udzielany w złotych polskich. W § 1 pkt 2 przewidziano, że w przypadku kredytu denominowanego w walucie obcej, kwota kredytu w złotych polskich zostanie określona przez przeliczenie na złote kwoty wyrażonej w walucie, w której kredyt jest denominowany, według kursu kupna tej waluty, zgodnie z tabelą kursów, obowiązującą w Banku w dniu uruchomienia środków, w momencie dokonywania przeliczeń kursowych. W pkt 3 § 1 wskazano, że zmiana kursu waluty wpływa na wypłacane w złotych przez Bank kwoty transz kredytu oraz na spłacane w złotych przez kredytobiorcę kwoty rat kapitałowo-odsetkowych. Ryzyko związane ze zmianą kursu waluty ponosi kredytobiorca. W świetle § 11 pkt 2 umowy, w przypadku kredytu denominowanego w walucie obcej, wypłata środków następuje w złotych, w kwocie stanowiącej równowartość wypłacanej kwoty, wyrażonej w walucie obcej. Zgodnie z pkt 3 § 11, do przeliczeń kwot walut uruchamianego kredytu stosuje się kurs kupna waluty obcej, zgodnie z tabelą kursów, obowiązującą w Banku w dniu uruchomienia środków, w momencie dokonywania przeliczeń kursowych. W § 13 pkt 7 ppkt 1 i 2 umowy zastrzeżono, że haromonogram spłat kredytu wyrażony jest w walucie, w której kredyt jest denominowany. Spłata następuje w złotych, w równowartości kwot wyrażonych w walucie obcej. W § 13 pkt 7 ppkt 3 umowy przewidziano, że do przeliczeń wysokości rak kapitałowo-odsetkowych stosuje się kurs sprzedaży danej waluty według tabeli kursów, obowiązującej w Banku w dniu spłaty, w momencie dokonywania przeliczeń. Zabezpieczeniem spłaty ww. kredytu była hipoteka kaucyjna do kwoty 543.000 zł na nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Kętrzynie, prowadzi księgę wieczystą Kw Nr (...). Pozwani złożyli oświadczenie, że zostali przez Bank poinformowani o ryzyku, wynikającym ze zmiany kursu waluty. Uchwałą Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy (...) Banku (...) S.A. z dnia 26 czerwca 2014 r. oraz uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Akcjonariuszy (...) Bank S.A. z dnia 24 czerwca 2016 r. doszło do połączenia obu spółek w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. W wyniku połączenia doszło do przeniesienia całego majątku (wszystkich aktywów, kapitału własnego i zobowiązań) (...) Bank S.A., jako spółki przejmowanej, na rzecz (...) Banku (...) S.A., jako spółki przejmującej. Wnioskiem z dnia 6 marca 2015 r. pozwana wystąpiła o zawarcie umowy restrukturyzacyjnej m.in. poprzez zawieszenie spłaty rat kredytu na 6 miesięcy, rozłożenia na 6 rat zadłużenia. Wskazała propozycję spłaty na poziomie raty 1.500 zł. W dniu 10 kwietnia 2015 r. strony zawarły aneks do umowy N.-H. z dnia 13 czerwca 2008 r., którego przedmiotem było określenie nowych warunków spłaty zadłużenia z tytułu umowy. W § 1 pkt 3 i 5 umowy wskazano, że stan zadłużenia z tytułu umowy na dzień 10 kwietnia 2015 r. wynosi 140.620,11 CHF plus 180 PLN, w tym zadłużenie wymagalne 2.967,76 CHF, odsetki 23,61 CHF. Kredytobiorcy złożyli oświadczenie, że uznają w całości zadłużenie wobec banku. W § 2 pkt 1 aneksu wpisano, że całkowita kwota do zapłaty przez kredytobiorców wynosi 143.415,65 CHF plus 180 PLN. Z kolei w § 3 ust. 1 strony ustaliły, że spłata niewymagalnego zadłużenia nastąpi na następujących warunkach: 1) (...) S.A. odroczy spłatę rat kapitałowych z tytułu umowy, przypadających na okres od dnia 13 kwietnia 2015 r. do dnia 11 września 2015 r. Odroczenie spłaty rat kapitałowych nie zawiesza spłaty odsetek, naliczonych za okresy miesięczne od kwoty wykorzystanego kapitału, 2) kredytobiorca (pozwani) zaczną ponownie spłacać kapitał z tytułu umowy, zgodnie z harmonogramem, począwszy od dnia 12 października 2015 r., 3) zmianie ulega harmonogram spłat stanowiący załącznik do umowy, w którym zostaną zastosowane zawieszone spłaty rat kapitałowych do pozostałego okresu kredytowania, natomiast odsetki płatne będą w okresach miesięcznych, 11-go dnia każdego miesiąca, 4) (...) S.A. poinformuje kredytobiorców o wysokości spłat, po okresie odroczenia spłaty rat kapitałowych, przesyłając im zawiadomienie – aktualny harmonogram spłat. Spłata zadłużenia miała nastąpić w następujący sposób: 13 kwietnia 2015 r. – 180 zł; 13 kwietnia 2015 r. – 329 CHF; 11 maja 2015 r. – 375 CHF; 11 czerwca 2015 r – 375 CHF; 13 lipca 2015 r. – 375 CHF; 11 sierpnia 2015 r. – 375 CHF; 11 września 2015 r. – 1.163.76 CHF. W § 4 aneksu wskazano, że środki będą pobierane z rachunku złotowego lub walutowego. W § 7 ustalono natomiast, że umowa może zostać wypowiedziana przez każdą ze stron: a) w przypadku wypowiedzenia na skutek niedotrzymania jej warunków przez jedną ze stron – okres wypowiedzenia wynosi 30 dni, b) w pozostałych przypadkach kredytobiorcy przysługuje prawo rozwiązania umowy z zachowaniem 3 miesięcznego terminu wypowiedzenia. Aneks został podpisany przez oboje pozwanych i powoda. Druk powyższego aneksu został przygotowany przez powoda. W dniu 10 kwietnia 2015 r. strony ustaliły, że w odniesieniu do kredytu denominowanego do waluty innej niż waluta polska, kredytobiorcy mogą dokonywać spłaty rat bezpośrednio w tej walucie. W historii operacji na koncie kredytowym pozwanych z dnia 7 listopada 2017 r. i dnia 24 czerwca 2019 r. widnieją m.in. następujące zapisy: - data operacji i data księgowania w dniu 17 kwietnia 2015 r. – prowizja/opłata 16.765,06 CHF, - data operacji 17 kwietnia 2015 r., data księgowania 9 września 2008 r. uruchomienie kredytu 179.012,11 CHF, - data operacji 17 kwietnia 2015 r., data księgowania 13 kwietnia 2015 r. spłata kredytu 38.434,06 CHF, saldo kredytu po operacji 140.578,05 CHF. Pismem z dnia 11 sierpnia 2015 r. Bank wypowiedział umowę kredytu z dnia 13 czerwca 2008 r. w części dotyczącej warunków spłaty z powodu braku spłaty wymagalnych rat. Określił zadłużenie na kwotę 140.590,14 CHF. Jednocześnie zakreślił 30 dniowy termin wypowiedzenia i określił, że spłata w kwocie 1.816,26 CHF w terminie wypowiedzenie spowoduje, że wypowiedzenie traci moc. Na podstawie wyciągu z ksiąg bankowych, Bank stwierdził, że na dzień 20 lutego 2017 r. istnieje wymagalne zadłużenie pozwanych z tytułu umowy kredytu w kwocie 160.244,79 CHF, w tym należność główna w kwocie 140.568,05 CHF i odsetki za okres od 3 czerwca 2015 r. do 20 lutego 2017 r. w kwocie 19.676,74 CHF. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy stwierdził, że roszczenie powoda nie zasługiwało na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy rozważał najdalej idący zarzut nieważności umowy kredytu denominowanego i uznał, że nie był on zasadny. Stwierdził bowiem, że konstrukcja tej umowy mieści się w granicach swobody umów i nie stanowi naruszenia art. 69 ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowe. Jako niedozwolone – w rozumieniu art.
– ocenił jednak postanowienia przedmiotowej umowy, upoważniające powodowy Bank do dowolnego ustalania kursu kupna i sprzedaży oraz te, dotyczące ustalania kursu waluty, przyjmowanego do rozliczania spłat kredytu. Zauważył bowiem, że w umowie stron zastosowano inny kurs dla przeliczenia kredytu uruchamianego – kurs kupna oraz inny dla przeliczenia kredytu spłacanego – kurs sprzedaży, co prowadzi do uzyskania przez Bank dodatkowej korzyści finansowej, wynikłej z różnicy między tymi kursami. Powyższe nie było przy tym uzgodnione indywidualnie z kredytobiorcami, a wynikało ze wzorca stosowanego przy zawarciu umowy kredytu. Sąd Okręgowy miał też na względzie, że w umowie nie sprecyzowano jasnych i obiektywnych kryteriów ustalania przez bank kursu waluty, przyjmowanego do rozliczania spłat kredytu w sposób, który pozwalałby kredytobiorcy na weryfikację poprawności kursu, a co za tym idzie sprawdzenie wysokości żądań banku. W związku z tym, Sąd Okręgowy przedstawił dwa rozwiązania, możliwe do przyjęcia w niniejszej sprawie i wskazał, że pierwsze z nich polega na tym, że skutkiem uznania danych zapisów umowy stron za niedozwolone jest wyeliminowanie ich z tej umowy, z jednoczesnym uznaniem, że w pozostałym zakresie pozostaje ona wiążąca (art.
Sąd Okręgowy zauważył jednak, że wskutek wyeliminowania niedozwolonych postanowień § 1 pkt 2, § 7 pkt 3 i pkt 6, § 11 pkt 3 i § 13 pkt 7 ppkt 3 części ogólnej umowy, brak w niej wyraźnie wyodrębnionego zapisu, dotyczącego mechanizmu ustalania kursu waluty, jaki miałby być przyjmowany do ustalenia wysokości rat spłaty oraz rozliczenia kredytu. W tej sytuacji, w ocenie Sądu Okręgowego, do ustalenia wysokości rat spłaty i ich rozliczania zastosowanie w sprawie znaleźć winien kurs średni, ustalany przez Narodowy Bank Polski. Sąd Okręgowy uznał przy tym, że powód nie wykazał wysokości zobowiązania pozwanych, w tym czy w chwili wypowiedzenia istniało zadłużenie (art. 6 k.c.). Podkreślił, że oświadczanie pozwanych o uznaniu długu zawarte w aneksie z dnia 10 kwietnia 2015 r. zostało w procesie skutecznie podważone (pozwani podnieśli zarzut, że postanowienia umowy kredytu nie były z nimi indywidulnie uzgodnione, zawierały niedozwolone postanowienia umowne, które ich nie wiążą), a przedmiotowym aneksem strony uregulowały jedynie sposób spłaty, w tym wysokość poszczególnych rat; negocjacjom nie podlegała zaś wysokość zobowiązania pozwanych. Uwadze Sądu nie uszły nadto rozbieżności w kwocie kredytu wskazanej w umowie kredytu oraz historii operacji na kontrakcie kredytowym oraz te, występujące w treści § 1 i § 2 pkt 1 rzeczonego aneksu. Sąd Okręgowy miał także na względzie wnioski opinii biegłej M. M., w której wskazano, że kwota kredytu zaewidencjonowana w księgach banku po zawarciu aneksu została błędnie zawyżona oraz okoliczność nieprzedstawienia przez powoda dokumentu bankowego w postaci zestawienia rozliczenia wpłat na spłatę kredytu ze wskazaniem daty wpłaty, jej wysokości i kursu przeliczenia, wysokości rozliczonej raty kapitałowej, wysokości rozliczonej raty odsetkowej, rozliczonych odsetek, opłat, prowizji, salda kapitału po wypłacie transzy i po rozliczeniu każdej spłaty raty kapitału. Jednocześnie Sąd Okręgowy wywiódł, że roszczenie powodowego Banku nie zasługiwałoby na uwzględnienie również przy przyjęciu drugiego rozwiązania, polegającego na uznaniu, że niedozwolone postanowienia umowne nie mogą zostać zastąpione innymi postanowieniami, zaś cała umowa musiałaby zostać uznana za nieważną. Wskazał, że powód nie może dochodzić roszczeń z umowy, jeżeli umowa jest nieważna. Końcowo Sąd Okręgowy podkreślił, że pominął wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego w osobie C. K., jako że w sprawie nie zaszła potrzeba powołania dowodu z takiej opinii. Podobnie, pominięciu podlegały wnioski stron o uzupełnienie opinii. Sąd Okręgowy uznał bowiem, że ustalenia faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały poczynione w oparciu o przedstawione przez strony dowody. Mając to wszystko na uwadze, na podstawie art. 496 k.p.c., Sąd Okręgowy uchylił nakaz zapłaty i oddalił powództwo. O kosztach procesu rozstrzygnął na podstawie art. 98 k.p.c. Apelację od tego wyroku wywiódł powód, który zaskarżył go w całości i zarzucił Sądowi Okręgowemu: 1) pominięcie faktu możliwości spłaty kredytu w walucie kredytu, co wynikało z aneksu i porozumienia z dnia 10 kwietnia 2015 r., a na co zwrócił uwagę Sąd Apelacyjny, uchylając wyrok Sądu Okręgowego do ponownego rozpoznania; 2) błędne ustalenie w przedmiocie braku podstaw do wypowiedzenia umowy kredytu; 3) naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. (w wersji obowiązującej przed 7 listopada 2019 r.) poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku z uwagi na niemożność odczytania, które z możliwych rozwiązań przyjętych przez Sąd w wyniku stwierdzenia istnienia w umowie kredytu postanowień niedozwolonych w kontekście art.
k.c. stanowiło podstawę rozstrzygnięcia; 4) naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz niewszechstronną ocenę materiału dowodowego, co skutkowało: - wadliwym uznaniem, że powód nie udowodnił wymagalności i wysokości roszczenia, mimo że biegły w opinii wskazuje kwotę należności głównej wymagalną i niewymagalną na dzień wypowiedzenia umowy kredytu, - pominięciem dowodu w postaci porozumienia z dnia 10 kwietnia 2015 r., wprowadzającego jako zasadę spłatę kredytu w walucie kredytu i zasady ustalania kursów waluty w przypadku spłaty kredytu w PLN; 5) art. 286 k.p.c. w zw. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez oddalenie wniosku o powołanie dowodu z opinii innego biegłego, mimo że opinia biegłego jest niejasna, nienależycie uzasadniona i nieweryfikowalna; 6) naruszenie art. 75 ust. 1 Prawa bankowego poprzez przyjęcie, że kredyt był niewymagalny, mimo że między datą zawarcia aneksu a dniem złożenia wypowiedzenia nastąpiło obniżenie kapitału o kwotę 10 CHF, a raty miesięczne wynosiły po 375 CHF. W oparciu o tak sformułowane zarzuty powód wniósł o uznanie roszczenie za usprawiedliwione co do zasady i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania - przy uwzględnieniu kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w drugiej instancji. W odpowiedzi pozwani wnieśli o oddalenie apelacji powoda i o zasądzenie od powoda na ich rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za II instancję wraz z należnym podatkiem VAT. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja nie jest zasadna. Sąd Apelacyjny za własne przyjął ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd pierwszej instancji, które dotyczyły okoliczności zawarcia i treści umowy kredytu z 13 czerwca 2008 r., połączenia banku (...) S.A. z bankiem (...) S.A. i przeniesienia całego majątku banku, który udzielił pozwanym kredytu na powodowy bank oraz okoliczności zawarcia i treści aneksu i porozumienia do umowy zawartych w dniu 10 kwietnia 2015 r., jak też złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. Ustalenia te nie są kwestionowane, nadto zostały poczynione w oparciu o niekwestionowane dowody z dokumentów. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, nie ulega natomiast wątpliwości, że powodowy Bank nie przedstawił wiarygodnego dowodu obrazującego w pełni, z jednej strony wysokość środków udostępnionych faktycznie pozwanym w ramach realizacji umowy kredytu, z drugiej strony wysokość i sposób rozliczenia spłat dokonywanych przez pozwanych przed wypowiedzeniem umowy, tj. obejmującego cały okres związania stron umową kredytową. Do sprawy zostały przedstawione historie operacji na koncie kredytowym obejmujące okres od 17.04.2015 r. do 2.10.2015 r. (k. 274 i 280) i zestawienie operacji na rachunku obsługi kredytu w walucie CHF obejmujące operacje wyrażone w tej walucie od 09.09.2008 r. do 11.09.2009 r. (k. 804), przy czym poza sporem pozostaje, że zarówno wypłata kredytu, jak i jego spłata następowała w walucie polskiej. Słusznie ocenił Sąd pierwszej instancji, że zestawienie przedstawione przez powoda (k. 806) nie było miarodajne, gdyż nie stanowiło wydruku historii operacji z kont rozliczeniowych powiązanych z umową kredytową i nie było dokumentem bankowym, a jedynie zestawieniem podpisanym przez pełnomocnika powoda, bez informacji choćby o dokumentach źródłowych, które posłużyły do jego sporządzenia. Pełnomocnik powoda w piśmie procesowym z 24 czerwca 2019 r. (k. 799 i nast.) sygnalizował, że dostarczenie harmonogramów spłat z przed okresu przejęcia (...) Bank S.A. przez powodowy Bank „wymaga dłuższego czasu ze względu na ograniczony dostęp” i wskazywał, że „biegły powinien wskazać jakich dokumentów brakuje do sporządzenia opinii po otrzymaniu wskazanych w piśmie”, niemniej do daty zamknięcia rozprawy przed Sądem Okręgowym, ani w postępowaniu odwoławczym, żadne inne dokumenty nie zostały przedłożone. Trzeba też wskazać, że biegła już w opinii sporządzonej przed tą datą tj. 24 czerwca 2019 r. wskazywała na konkretne braki dokumentów bankowych obrazujących historię realizacji umowy tj. zestawienia rozliczenia wpłat na spłatę kredytu ze wskazaniem: daty spłaty, wysokości wpłaty w PLN lub CHF, kursu przeliczenia wpłaty w PLN na CHF, wysokości rozliczonej raty kapitałowej i raty odsetkowej w CHF, rozliczonych odsetek karnych, opłat, prowizji, składek ubezpieczenia – jeśli były, salda kapitału po wypłacie transzy i po rozliczeniu każdej spłaty raty kapitału, przypisania rozliczenia dla daty raty (k. 780). W tych okolicznościach, niezasadnie powód zarzuca błędne ustalenia w zakresie braku podstaw do wypowiedzenia umowy kredytu oraz wadliwe uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że powód nie udowodnił wymagalności i wysokości roszczenia na dzień wypowiedzenia kredytu. Jednocześnie, argumentem przesądzającym o istnieniu zadłużenia pozwanych nie może być okoliczność, że po dacie zawarcia aneksu, a przed dniem złożenia wypowiedzenia, nastąpiło obniżenie kapitału o kwotę 10 CHF, podczas, gdy raty miesięczne wynosiły po 375 CHF, o czym będzie jeszcze mowa niżej. Wobec zarzutów podnoszonych przez pozwanych, podstawowymi zagadnieniami, które wymagały rozstrzygnięcia w tej sprawie były kwestie: ważności umowy, abuzywności klauzul zawartych w umowie i skutku stwierdzenia ich abuzywności oraz wpływ dokonanych w tym zakresie ocen na skuteczność powództwa o zapłatę kwoty wyrażonej w CHF. Kwestia ważności umowy z punktu widzenia przepisu art. 69 ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowe została przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięta pozytywnie i na obecnym etapie postępowania nie jest przedmiotem kontrowersji. Sąd Apelacyjny również nie znajduje podstaw do wyrażenia w tym zakresie oceny odmiennej. Nie jest również kwestionowany, przynajmniej wprost, w środku odwoławczym, wniosek Sądu pierwszej instancji o zawarciu w umowie kredytowej z 13 czerwca 2008 r. niedozwolonych postanowień umownych w rozumieniu przepisu art. 385
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.