3W Y R O K 3.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2021 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny – Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia Hanna Bartkowiak Sędziowie: Mariusz S

§ 2kk dokonując darowizny udziału w nieruchomości położonej w P., przy ul.

(...) w roku

1. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd odwoławczy krytycznie odniósł się do tego zarzutu podniesionego już w ramach kwestionowania prawidłowej oceny dowodowej dokonanej przez Sąd I instancji. O tym, że darowanie ½ części nieruchomości przez oskarżoną w dniu 10 grudnia 2007 r. otwierało popełniony przez nią czyn ciągły przestępstw z art. 300 § 2 i 3 kk wynikało bowiem jednoznacznie z zebranego w sprawie materiału dowodowego stojącego w opozycji do gołosłownych wyjaśnień oskarżonej. W tym czasie prowadzony przez M. S.zakład produkcyjny pod nazwą (...) znajdował się już bowiem w stanie zagrożenia niewypłacalnością i nie regulował wymagalnych zobowiązań. Kolejne działania oskarżonej następowały w cały czas pogarszającej się sytuacji materialnej jej firmy. Bezpodstawnie w związku z tym jako punkt odniesienia do badania bezprawności zachowań oskarżonej apelujący podaje moment, w którym pojawiły się przesłanki do ogłoszenia upadłości. Przepis art. 300 § 1 kk, do którego treści odwołuje się art. 300 § 3 kk przyjęty w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej wskazuje, że czynności sprawcze realizowane mają być przez sprawcę „w razie grożącej mu niewypłacalności lub upadłości”. Poza tym w przypadku czynu przypisanego oskarżonej należało przede wszystkim odnosić się do znamion czynnościowych wiodącego przestępstwa z art. 300 § 2 kk w postaci rozdysponowania mieniem zajętym lub zagrożonym zajęciem. Powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie, iż mienie zagrożone zajęciem w rozumieniu art. 300 § 2 kk, to nie tylko mienie, które może zostać zajęte na podstawie już wydanego tytułu wykonawczego, ale także mienie, którego zajęcie w przyszłości jest rzeczywiste i realnie należy się z nim liczyć (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2018 r., II AKa 286/17, Legalis nr 1743867). Stan zagrożenia egzekucją musi być obiektywny i bezsporny, chociaż nie musi być nieuchronny ( wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 27.10.2011 r., II AKa 261/11, Legalis ). Wspomniana darowizna dla córki, z ustanowionym na rzecz oskarżonej prawem bezpłatnego, dożywotniego użytkowania tego udziału nieruchomości była decyzją, która jasno ukazywała pozbycie się z majątku tego składnika, który w pierwszej kolejności mógłby zostać wykorzystany w grożących już wówczas podsądnej postępowaniach zabezpieczających należności poważnych wierzycieli (Urząd Skarbowy, ZUS, Gmina C., niespłacony na kwotę prawie 100.000 Euro kontrahent z Litwy). Nieprzekonująco przy tym brzmią wyjaśnienia oskarżonej, że nie miała wtedy problemów finansowych, a chciała aby zamieszkała tam jej córka z rodziną. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonej M. S. od zarzucanych jej czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu powodowała, że wniosek końcowy apelacji nie mógł zostać uwzględniony. Lp. Zarzut 3.
2. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na braku uwzględnienia, że wszelkie ewentualne wypłaty dokonywane przez oskarżoną przeznaczane były przez nią na regulowanie bieżących zobowiązań. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut był niezasadny gdyż, jak to również zaznaczono powyżej w pkt 3.
3. pod lit. a), nie zostało dowodowo potwierdzone aby wypłaconą z trzech rachunków bankowych w inkryminowanym okresie czasu gotówkę oskarżona przeznaczała na bieżące zobowiązania. Nie zostało to uprawdopodobnione nawet w minimalnym stopniu, a nielogicznym wręcz byłoby, że M. S. będąca doświadczonym przedsiębiorcą nie miała pokwitowań na tego rodzaju wpłaty. Należy także zauważyć, że inkryminowane wypłaty miały w większości miejsce w roku 2010, po tym jak (...) zaprzestało już działalności (koniec produkcji z dniem 6 stycznia 2010 r.). Warto jeszcze odwołać się do oceny biegłej M. S.

§ 2

kk poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że do udaremnienia zaspokojenia wierzycieli oraz do udaremnienia wykonania orzeczenia sądu w rozumieniu wskazanych przepisów dojść może w sytuacji, gdy zobowiązanie między sprawcą a pokrzywdzonym jeszcze nie istnieje (a tym bardziej nie istnieje jeszcze żadne orzeczenie sądu). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelujący nie wykazał skutecznie aby w sprawie doszło do obrazy prawa materialnego, a ściślej art. 300 § 2 kk (art. 300 § 1 kk został skonsumowany przez art. 300 § 2 kk) poprzez błędną wykładnię tego przepisu. Podkreślić bowiem należy, że przestępstwo określone w art. 300 § 2 kk dotyczy także mienia „zagrożonego zajęciem”. Co oznacza, że nie jest wymagane, aby w czasie przestępnego działania istniało już orzeczenie, którego wykonanie sprawca chce udaremnić. Tego występku stypizowanego w art. 300 § 2 kk można się dopuścić także wtedy gdy egzekucja dopiero grozi, czyli wówczas gdy wierzyciel w sposób niedwuznaczny daje do zrozumienia, że postanowił dochodzić swojej pretensji majątkowej na drodze sądowej ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. V KK 226/11, publ. OSNKW 2012/2/21, OSP 2012/9/82). W dacie dokonywania darowizny połowy nieruchomości w P. przy ul. (...), jak już to przedstawiono w pkt 3.

1. niniejszego opracowania, na oskarżonej ciążyły wymagalne wierzytelności z tytułu podatków, świadczeń na ubezpieczenie społeczne oraz niezapłaconych należności za towar. Odnośnie tej ostatniej kategorii był już wydany wyrok sądu arbitrażowego w W. zasądzający od oskarżonej równowartość niespełna 100.000 Euro (wyrok z dnia 25 maja 2007 r., wykonalny w drodze egzekucji na terenie RP na mocy orzeczenia SO w Poznaniu z dnia 7 stycznia 2009 r.). W związku z powyższym nie było podstaw dowodowych aby rozpatrywać sytuację sugerowaną przez apelującego, jakoby działania oskarżonej miały miejsce w sytuacji, gdy zobowiązanie między sprawcą a pokrzywdzonym jeszcze nie istniało. Oczywiście zaś należy pamiętać, że oskarżona działała czynem ciągłym, tj. ze z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, w celu udaremnienia zaspokojenia przybywających kolejno wierzycieli, uzyskujących nakazy zapłaty i inicjujących co raz liczniejsze postępowania egzekucyjne. Wszystkie znamiona niezbędne dla przypisania oskarżonej popełnienie przestępstwa znalazły się w opisie czynu zaskarżonego wyroku. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonej M. S. od zarzucanych jej czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu powodowała, że wniosek końcowy apelacji nie mógł zostać uwzględniony. Lp. Zarzut 3.
2. Obraza przepisów prawa materialnego w zakresie czynu polegającego na dokonaniu przez oskarżoną zbycia wytłaczarek do produkcji folii (...) typ (...)50 P./M7 nr seryjny GG- (...)-L50, (...) typ (...)70 P./M6 nr seryjny GG- (...)-L7 oraz (...) typ CT-55L P./M4, tj. art. 300 §

§ 2

kk poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że do udaremnienia zaspokojenia wierzycieli oraz do udaremnienia wykonania orzeczenia sądu w rozumieniu wskazanych przepisów dochodzi nawet w sytuacji, gdy stan majątku dłużnika na skutek zbycia składników majątku nie ulega pogorszeniu – przy założeniu że to oskarżona dokonała sprzedaży ww. wytłaczarek, przyjąć należało również, że powinna była otrzymać za nie stosowną zapłatę, której nie uzyskała z przyczyn od niej niezależnych mimo podejmowania czynności mających na celu wyegzekwowanie świadczenia lub odzyskanie zbytych wytłaczarek. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Obrońca oskarżonej formułując ten zarzut nie pamiętał, że obraza prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu lub niezastosowaniu, w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Nie można mówić więc o naruszeniu przepisów prawa materialnego w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za jego podstawę ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt V KK 349/2, Legalis nr 2486170). Te właśnie ustalenia kwestionował apelujący w powyżej już omówionych zarzutach dotyczących obrazy prawa procesowego przy ocenie dowodów oraz błędu w ustaleniach faktycznych. Nie można zatem w ogóle poruszonego tu zagadnienia rozpatrywać w kategoriach naruszenia prawa materialnego. Ustalenia Sądu Rejonowego, że oskarżona M. S. zbyła te wytłaczarki do produkcji folii (...) typ (...)50 P./M7, typ (...)70 P./M6 i typ CT-55L P./M4 aby udaremnić zaspokojenie wierzycieli oraz wykonanie orzeczeń sądowych były bezbłędne. Wyzbycie się tych składników majątkowych w newralgicznym momencie bo tuż przed mającym nastąpić zajęciem komorniczym oraz przejście ich na własność podmiotów powiązanych z oskarżoną kapitałowo i poprzez władze spółki, nie daje złudzeń co do bezprawnych zamiarów podsądnej. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonej M. S. od zarzucanych jej czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek nie mógł zostać pozytywnie rozpatrzony wobec postawienia chybionego zarzutu. Lp. Zarzut 3.

1. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na braku uwzględnienia, że: 1) wysokość świadczenia emerytalnego otrzymywanego przez oskarżoną nie pozwoliłaby na poczynienie oszczędności na poczet kosztów związanych z prowadzonym postępowaniem, 2) oskarżona jest osobą schorowaną, w podeszłym wieku i tym samym nie jest w stanie podjąć się przykładowo dodatkowego zatrudnienia umożliwiającego poczynienie jej oszczędności na poczet kosztów sądowych oraz opłaty, 3) oskarżona nie posiada żadnego majątku pozwalającego na dokonanie przez nią zapłaty zasądzonych kosztów sądowych oraz opłaty i w konsekwencji brak zastosowania przez Sąd I instancji przepisu art. 624 kpk oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych w zw. z art. 624 kpk. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 627 kpk zasadą jest obciążanie skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego kosztami sądowymi na rzecz Skarbu Państwa oraz wydatkami na rzecz oskarżyciela posiłkowego. Natomiast przepis art. 624 § 1 kpk przewiduje możliwość zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Niemniej jednak z uwagi na fakt, że jest to odstępstwo od ogólnie obowiązującej zasady obciążania skazanego kosztami sądowymi, instytucja zwolnienia powinna być stosowana w wyjątkowych sytuacjach, w których względy rodzinne, majątkowe i wysokość dochodów oskarżonego faktycznie uzasadniają odstąpienie od obowiązku obciążenia sprawcy czynu kosztami sądowymi ( wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2014 r., II AKa 232/14, Legalis nr 1169115). Warto również dodać, że w art. 624 § 1 kpk zapisano, iż sąd może zwolnić od zapłaty kosztów sądowych. Tak więc zwolnienie to nie następuje obligatoryjnie a fakultatywnie, na podstawie swobodnej oceny orzekającego sądu. Sąd jest zatem zobligowany do podania przesłanek dopiero wtedy, gdy dochodzi do przekonania, iż to zwolnienie jest uzasadnione konkretnymi realiami danej sprawy ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 25 stycznia 2018 r., II AKa 198/18, Legalis nr 1856010; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2017 r., WZ 5/17, Legalis nr 1612001). Mając na względzie powyższe oraz okoliczności przedmiotowej sprawy Sąd Okręgowy za w pełni słuszną uznał decyzję Sądu Rejonowego o obciążeniu oskarżonej kosztami sądowymi. Apelujący uzasadniając podniesiony zarzut wskazywał, że sytuacja majątkowa uzasadniała skorzystanie z instytucji przewidzianej w art. 624 § 1 kpk, jednak nie było to przekonujące. Fakt, że oskarżona jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą nie uregulowała jeszcze należności publicznoskarbowych sprzed 10 lat nie jest równoznaczny z wykazaniem, że sytuacja materialna tej podsądnej daje podstawy do zastosowania art. 624 § 1 kpk przy orzekaniu o kosztach sądowych. Jest to bowiem konsekwencja jej bezprawnych zachowań wobec swego majątku. (np. darowanie córce swojej połowy nieruchomości, sprzedaż mężowi lokalu z garażem w K., sprzedaż maszyn i urządzeń córce i powiązanej z oskarżoną spółce oraz samochodów zięciowi). Deklarowana zła sytuacja materialna podsądnej nie oddaje jednak jej faktycznego statusu finansowego, co dobrze pokazuje fakt, że oskarżona przez kilka lat trwania procesu karnego korzysta z usług obrońcy z wyboru. Uwzględniwszy pozostającą do jej dyspozycji część świadczenia emerytalnego opłacenie fachowego podmiotu w procesie karnym byłoby wręcz niemożliwe. Poza tym, w postanowieniu z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie (...) Sąd Rejonowy w postępowaniu upadłościowym nie stwierdził podstaw do umorzenia niezaspokojonych zobowiązań upadłego o co wnioskowała M. S.. Również względy słuszności nie przemawiały za skorzystaniem w tym przypadku z instytucji zwolnienia oskarżonej z kosztów sądowych. Powstałe koszty były bowiem ściśle powiązane z przedmiotem tego postępowania prowadzonego na okoliczności, którym oskarżona zaprzeczała. Poza tym kilkuletni czas trwania procesu powinien zostać przez oskarżoną wykorzystany do mobilizacji finansowej i gromadzenia środków na uiszczenie tych należności sądowych, z którymi powinna się liczyć. Oskarżona nie ma nikogo na swoim utrzymaniu, jest co prawda osobą w starszym wieku ale nie niedołężną czy poważnie schorowaną. Dlatego też nie było racjonalnych podstaw aby tak wygenerowane koszty miał ponosić ostatecznie Skarb Państwa a nie osoba skazana wyrokiem karnym. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku w części poprzez zwolnienie oskarżonej w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie w I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek nie został uwzględniony gdyż nie została wykazana niezasadność decyzji podjętej w tym zakresie przez Sąd Rejonowy.
2. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Konieczność przywołania art. 4 § 1 kk do rozstrzygnięć zaskarżonego wyroku aby wskazać, że zastosowanie mają przepisy ustawy karnej obowiązującej przed nowelizacją Kodeksu karnego wprowadzoną z dniem 1 lipca 2015 r., według reguły prawa intertemporalnego. Wskazanie w związku z tym, że kwalifikację czynu oskarżonej stanowią art. 300 § 2 i 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności W myśl zasady zawartej w art. 4 § 1 kk, w sytuacji, gdy w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna od obowiązującej w czasie popełnienia czynu zabronionego, co do zasady stosuje się ustawę nową. Jednak gdy ustawa obowiązująca poprzednio jest względniejsza dla sprawcy, należy stosować tę ustawę. Dokonując kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy z urzędu dostrzegł, iż z uwagi na zmianę przepisów Kodeksu karnego dokonaną ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 396), w stosunku do oskarżonej zastosowanie winny znaleźć przepisy ustawy karnej w brzmieniu sprzed tej nowelizacji. Te bowiem po pierwsze na podstawie art. 69 § 1 kk dawały możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności do lat
3. Obecnie, po zmianach wprowadzonych z dniem 1 lipca 2015 roku, sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku. Po drugie i w zasadzie decydujące, zmianie uległ art. 72 § 1 kk, który stanowi, że sąd zawieszając warunkowo wykonanie kary, zobowiązany jest orzec jeden z wymienionych w tym przepisie środków probacyjnych, a jeżeli orzeka środek karny to może je zastosować, gdy poprzednio było to zawsze orzeczenie o charakterze fakultatywnym. Wobec tego, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, gdzie oskarżonej wymierzono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, bez środków karnych oraz nie nałożono środków probacyjnych z art. 72 § 1 kk, ustawą „względniejszą dla sprawcy” w rozumieniu art. 4 § 1 kk jest ustawa w brzmieniu obowiązującym w czasie popełniania przestępstw przypisanych podsądnej. Aby zatem orzeczenie to było zgodne z literą prawa konieczne było przywołanie art. 4 § 1 kk, dając wyraz temu, że stosowano przepisy ustawy karnej w brzmieniu względniejszym, sprzed omówionej tu nowelizacji. W konsekwencji zastosowania przepisów ustawy karnej obowiązujących do dnia 1 lipca 2015 r. konieczne było podanie w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej art. 12 kk w miejsce art. 12 § 1 kk. Zmiana tego przepisu (początkowo tylko redakcyjna) z podziałem na paragrafy nastąpiła bowiem z dniem 15 listopada 2018 r na podstawie art. 3 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń oraz niektórych innych ustaw.
4. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.
5. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.
6. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok został utrzymany w mocy w zakresie skazania oskarżonej za czyn przypisany w pkt 1 wraz z kwalifikacją prawną (poza zmianą redakcyjną art. 12 § 1 kk na art. 12 kk) oraz co do wymiaru kary (pkt

2) i zasądzenia od podsądnej kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa (pkt 3). Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Poza zmianą opisaną w pkt 5.

1. powodem utrzymania wyroku w mocy była całkowita niezasadność zarzutów apelacji obrońcy oskarżonej, jak też brak podstaw wskazanych w art. 439, 440 i 455 kpk, uzasadniających zmianę lub uchylenie wyroku poza granicami zarzutów i wniosków apelacji. Dokonane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne, oparte na zebranych w sprawie dowodach pozwalały na pociągnięcie oskarżonej M. S. do odpowiedzialności karnej za czyn ciągły działań w celu udaremnienia wykonania łącznie aż 177 objętych zaskarżonym wyrokiem orzeczeń sądowych i tytułów wykonawczych innych organów państwowych oraz dla udaremnienia zaspokojenia wierzycieli, co następowało w czasie gdy groziła oskarżonej niewypłacalność, a następnie upadłość. Zdaniem Sądu Okręgowego należało także zgodzić się z Sądem I instancji, że zachowania oskarżonej w postaci wyzbywania się majątku (darowizna, sprzedaż poniżej wartości mienia, przejście składników majątkowych na członków najbliższej rodziny) odniosły skutek, gdyż wierzyciele objęci zaskarżonym orzeczeniem nie mogli przez to otrzymać zaspokojenia. W majątku dłużnika nie pozostały takie ekwiwalenty, które mogłyby posłużyć na spłatę tych wierzytelności. Nastąpiło zatem udaremnienie zaspokojenia tych wierzycieli, w rozumieniu art. 300 § 2 kk. Z uwagi na skierowanie apelacji przeciwko całemu wyrokowi i brak ingerencji Sądu II instancji w zaskarżony wyrok co do reakcji prawnokarnej wobec oskarżonej, należało także ocenić zasadność wymiaru kary za przypisany M. S. czyn zabroniony. W wyniku kontroli odwoławczej w tym zakresie nie stwierdzono by zachodziła rażąca niewspółmierność kary. Orzeczona kara: 1 rok pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat oraz grzywna obok tej kary w wymiarze 150 stawek dziennych po 10 zł została dostosowana do całokształtu okoliczności łagodzących i obciążających zachodzących w tej sprawie, z uwzględnieniem celów zapobiegawczych oraz wychowawczych ogólno i szczególnoprewencyjnych. Na podkreślenie zasługuje tu wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, długi okres, szeroka skala i powtarzalność przestępczych zachowań oraz bezprawny skutek w postaci uniemożliwienia grupie wierzycieli zaspokojenia roszczeń w stosunku do dłużnika. 0.15.
2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.
3. Przedmiot i zakres zmiany Przywołanie art. 4 § 1 kk do rozstrzygnięć zaskarżonego wyroku aby wskazać, że zastosowanie mają przepisy ustawy karnej obowiązującej przed nowelizacją Kodeksu karnego wprowadzoną z dniem 1 lipca 2015 r. oraz wskazanie w związku z tym odpowiadającej temu przepisowi kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej, tj. art. 300 § 2 i 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk Zwięźle o powodach zmiany Powody zmiany omówiono powyżej w pkt 4, jako że nastąpiła ona z urzędu, w celu dochowania reguł prawa materialnego z art. 4 § 1 kk. 0.15.
4. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.
5. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.
6. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.
7. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.
8. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.
9. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.
10. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.
11. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
12. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
13. Zgodnie z art. 616 § 1 pkt 2 kpk do kosztów procesu należą uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy lub pełnomocnika. Z art. 636 § 1 kpk wynika, że w sprawach z oskarżenia publicznego, w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego, wniesionego wyłącznie przez oskarżonego lub oskarżycielka posiłkowego, koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wniósł środek odwoławczy. Z kolei według art. 627 kpk od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza m.in. wydatki na rzecz oskarżyciela posiłkowego. Ustanowiony przez oskarżyciela posiłkowego (...) Sp. z o.o. pełnomocnik wniósł o zasądzenie od oskarżonej na rzecz reprezentowanego uczestnika procesu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. Przytoczone przepisy przemawiały za takim orzeczeniem. Wysokość kosztów została zaś ustalona w oparciu o § 1 pkt 2, § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 11 ust. 7 oraz § 15 ust. 1, § 17 pkt

§ 19rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) na kwotę 1008 zł, tj. w stawce minimalnej podwyższonej o 20 % z uwagi na dwa wyznaczone terminy rozprawy apelacyjnej i przybycie na nie pełnomocnika do Sądu Okręgowego w Poznaniu.

1. Zgodnie z art. 636 § 1 kpk w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego wniesionego przez oskarżonego ma on obowiązek ponieść koszty procesu. Koszty te zgodnie z art. 616 § 1 kpk obejmują: koszty sądowe na które składają się wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postepowania oraz opłaty. Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, tj. kwotę 20 zł (ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism, co wynika z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. z 2013, poz. 663 ze zm.) i na podstawie art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) wymierzył jej opłatę za II instancję w kwocie 480 zł. Sąd Okręgowy odwołując się do rozważań z pkt 3.12 nie znalazł podstaw aby zastosować regułę procesową z art. 624 § 1 kpk i zwolnić oskarżoną od obowiązku poniesienia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, zwłaszcza że łącznie jest to niewielka kwota (razem 500 zł).
2. PODPIS Dariusz Śliwiński Hanna Bartkowiak Mariusz Sygrela