Sygn. akt: I C 1033/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 czerwca 2022 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Rafał Kubicki Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Grandys po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2022 r. w Olsztynie na rozprawie sprawy z powództwa I. B. i A. J. przeciwko (...) Bank (...) S.A. w W. o ustalenie I. ustala nieistnienie między stronami stosunku prawnego z umowy kredytu mieszkaniowego (...) hipoteczny nr (...) (...) zawartej 26.01.2007 r. między powodami: I. B. (poprzednie nazwisko: M.) i A. J. a pozwaną, II. zasądza na rzecz powodów: I. B. i A. J. od pozwanej (...) Bank (...) S.A. w W. kwotę 11.817 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się tego orzeczenia o kosztach procesu do dnia zapłaty. sędzia Rafał Kubicki Sygn. akt: I C 1033/21 UZASADNIENIE Powodowie I. B. i A. J. zażądali w pozwie wobec ustalenia nieistnienia pomiędzy stronami stosunku prawnego kredytu w związku ze stwierdzeniem nieważności umowy kredytu mieszkaniowego (...) K. hipoteczny nr (...) (...) z dnia 26 stycznia 2007 r. zawartej przez powodów I. B. (poprzednie nazwisko M.) i A. J. z pozwanym pozwanego (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. W uzasadnieniu wskazali, że w treści narzuconego przez bank wzorca umowy znalazły się zapisy (§ 5 ust. 4, § 13 ust. 1 i 7 umowy), regulujące mechanizm wypłaty oraz spłaty kredytu, które nie były z nimi indywidualnie negocjowane. Ponadto, żaden zapis umowy nie określał obiektywnych zasad tworzenia tabeli kursów obowiązującej w chwili dokonania przez bank przeliczeń kursowych. W ich ocenie umowa jest sprzeczna z art. 353 1 k.c. oraz art. 69 ust. 1 prawa bankowego w obu przypadkach w związku z art. 58 § 1 k.c. a nadto jest sprzeczna z zasadami życia społecznego w zakresie naruszenia równowagi pomiędzy stronami umowy, naruszenia zasady lojalności kontraktowej oraz sprzeczności z dobrymi obyczajami. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości, kwestionując je co do zasady a nadto podniósł zarzut braku interesu prawnego po stronie powodowej w zakresie roszczenia o ustalenie. Zaprzeczył ogólnie twierdzeniom powodów, w szczególności, że: umowa była sprzeczna z jakimikolwiek przepisami prawa, zasadami współżycia społecznego i dobrymi obyczajami, zachodzą przesłanki do uznania umowy za nieważną bądź bezskuteczną w całości lub części, umowa zawiera klauzule niedozwolone, stronie powodowej nie zostały udzielone szczegółowe i wyczerpujące informacje związane z udzielanym kredytem, warunki umowy nie były indywidualnie ustalane z powodem, pozwany swobodnie i jednostronnie w oderwaniu od realiów rynkowych ustalał kursy walut w tabeli kursów, kredyt był w rzeczywistości kredytem złotówkowym, W dalszej kolejności, przedstawił szeroką argumentację za dopuszczalnością kredytów denominowanych i za bezzasadnością twierdzeń o abuzywności postanowień umowy. Podniósł, że spłacone przez powodów raty nie mogą zostać zakwalifikowane jako świadczenie nienależne w rozumieniu art. 410 k.c. Nadto nie ma możliwości zakwalifikowania świadczenia powodów jako nienależnego z uwagi na przesłanki wyłączające zwrot z powodu między innymi braku świadomości powodów co do podstawy prawnej i braku wzbogacenia banku. Zarzucił brak statusu konsumenta po stronie powodowej, gdyż środki pozyskane z kredytu służyły im do celów inwestycyjnych – najmu nieruchomości. Ponadto pozwany wniósł o zawieszenie postępowania do czasu podjęcia uchwały przez Sąd Najwyższy w sprawie o sygn. III CZP 11/21. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Zawarcie umowy zostało poprzedzone złożeniem przez powodów, będących wówczas w związku partnerskim - wniosku kredytowego. Powodowie wnioskowali o kredyt w wysokości 122.586,47 CHF z przeznaczeniem na budowę i wykończenie lokalu mieszkalnego z okresem spłaty 30 lat w formule rat annuitetowych. Jako źródło dochodu powódka wskazała umowę o pracę oraz działalność gospodarczą. (dowód: referat kredytowy z załącznikami sporządzony na podstawie wniosku kredytowego k. 75-77) Pozwany zawarł z powodami w dniu 26 stycznia 2007 r. „umowę kredytu mieszkaniowego (...) hipoteczny nr (...) (...) spłacanego w ratach annuitetowych, udzielonego w walucie wymienialnej”, w której strony zawarły najistotniejsze dla sprawy postanowienia (wyciąg): (§ 1 pkt. 8) Tabela kursów oznacza Tabelę kursów (...) S.A. obowiązującą w chwili dokonywania przez (...) S.A. określonych w umowie przeliczeń kursowych, dostępną w (...) SA oraz na stronie internetowej (...) SA; (§ 1 pkt. 9) Waluta wymienialna oznacza walutę wymienialną, inną niż waluta kredytu, której kursy są zamieszczane w Tabeli kursów; (§ 2, § 4) Bank zobowiązuje się postawić do dyspozycji Kredytobiorcy kredyt w kwocie 122.586,47 CHF na budowę lokalu mieszkalnego nr (...) w zabudowie szeregowej położonego w M. przy ul. (...), z przeznaczeniem na potrzeby własne. Bank postawi kredyt do dyspozycji kredytobiorcy do trzech dni roboczych po stwierdzeniu spełnienia przez kredytobiorcę warunków wypłaty; (§ 5 ust. 1 i 2) Wypłata kredytu będzie dokonana w transzach w formie przelewu na wskazany rachunek inwestora (…). Całkowita wypłata kredytu nastąpi do dnia 30 września 2007 r.; (§ 5 ust. 3 pkt. 2) Kredyt może być wypłacany w walucie polskiej – na finansowanie zobowiązań w kraju; (§ 5 ust. 4) W przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 2 stosuje się kurs kupna dla dewiz (aktualna Tabela kursów) obowiązujący w Banku w dniu realizacji zlecenia płatniczego; (§ 11) Na zabezpieczenie spłaty należności z umowy kredytu ustanowiono hipotekę zwykłą w kwocie 122.586,47 CHF na zabezpieczenie należności głównej, oraz równowartość 125.412,00 PLN w dniu złożenia wniosku oraz hipotekę kaucyjną do kwoty 29.970,00 CHF na zabezpieczenie należności ubocznych na lokalu mieszkalnym nr (...) w zabudowie szeregowej położonego w M. przy ul. (...), na rzecz (...) SA. (§ 13 ust. 1) Spłata zadłużenia Kredytobiorcy z tytułu kredytu i odsetek następuje w drodze potrącenia przez (...) S.A. swoich wierzytelności z tytułu udzielonego kredytu z rachunku oszczędnościowo – rozliczeniowego kredytobiorcy nr (…); (§ 13 ust. 7) Potrącanie środków z rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego w walucie polskiej następuje w wysokości stanowiącej równowartość kwoty kredytu lub raty w walucie wymienialnej, w której udzielony jest kredyt, według obowiązującego w (...) S.A. w dniu wymagalności kursu sprzedaży dla dewiz (aktualna Tabela kursów); (§ 18 ust. 1) Niespłacenie przez Kredytobiorcę części albo całości raty w terminie umownym spowoduje, że należność z tytułu zaległej spłaty staje się zadłużeniem przeterminowanym i może zostać przez (...) S.A. przeliczona na walutę polską według kursu sprzedaży dewiz (aktualna Tabela kursów) obowiązującego w (...) S.A. w dniu o którym mowa w § 13 ust. 3; (§ 19) Jeżeli spłata zadłużenia przeterminowanego i odsetek nastąpi w walucie innej niż polska: 1) w formie bezgotówkowej – kwota wpłaty zostaje przeliczona na kwotę stanowiącą równowartość w walucie polskiej – według kursu kupna dla dewiz (aktualna Tabela kursów) obowiązującego w (...) S.A. w dniu wpływu środków, 2) w formie gotówkowej - kwota wpłaty zostaje przeliczona na kwotę stanowiącą równowartość w walucie polskiej – według kursu kupna dla pieniędzy (aktualna Tabela kursów) obowiązującego w (...) S.A. w dniu wpływu środków; (§ 30) Kredytobiorcy oświadczają, iż poniosą ryzyko zmiany kursów walutowych. (dowód: umowa kredytu z załącznikami k. 17-22) Pismem z dnia 15 lutego 2017 r. powódka złożyła wniosek o „odłączenie kredytobiorcy” pana A. J. (powoda) ze spornego w tej sprawie kredytu hipotecznego i pozostawienie jej jako jedynego kredytobiorcy. Bank nie wyraził na to zgody. (dowód: pismo z 15.02.2017 r. k. 79, zeznania powódki k. 180) Z pozyskanego przez powodów od pozwanego (niekwestionowanego) zaświadczenia z 14.07.2021 r. wynika, że kredyt został wypłacony transzami: - w dniu 29 stycznia 2007 r. w wysokości 106.910,56 CHF, co stanowiło równowartość 235.474,25 PLN, - w dniu 14 lutego 2007 r. w wysokości 3.545,18 CHF, co stanowiło równowartość 8.340,75 PLN, - w dniu 8 maja 2007 r. w wysokości 12.130,73 CHF, co stanowiło równowartość 26.977,28 PLN Suma spłat w okresie od 1 marca 2007 r. do 1 lipca 2021 r. obejmowała kapitał w kwocie 179.012,75 zł, odsetki w kwocie 72.684,75 zł, odsetki karne w kwocie 12,95 zł, łącznie 251.710,01 zł. Walutą rachunku do spłaty był PLN. (dowód: zaświadczenie k. 23-27) Zawierając sporną w tej sprawie umowę kredytową, powódka była w związku partnerskim z powodem. W latach 2011 – 2015 powódka posługiwała się nazwiskiem O. – po ówczesnym mężu. Od 2018 r. powódka posługuje się nazwiskiem B.. (bezsporne, potwierdzone zeznaniami powódki k. 179v. i kserokopią odpisu aktu małżeństwa k. 39) Powodowie zawarli przedmiotową umowę kredytu w celu wspólnego zakupu od dewelopera lokalu mieszkalnego w zabudowie szeregowej – w którym powódka mieszka do dziś. Kredyt został wypłacony deweloperowi bezpośrednio w walucie polskiej. W tej też walucie jest obecnie spłacany z (...) powódki prowadzonego w PLN. W banku otrzymali propozycję umowy kredytu denominowanego do (...). Pracownik banku zapewniał powodów, że frank szwajcarski jest stabilną walutą. Na dzień zawarcia umowy, waluta franka szwajcarskiego historycznie nie odnotowywała znacznych zmian. Treść gotowej umowy, już podpisanej przez pracowników banku została przedłożona powodom do podpisu. Klient nie wiedział jaką kwotę konkretnie otrzyma. Powodowie nie próbowali negocjować umowy, nie wiedzieli o takiej możliwości. W 2011 r. pod adresem kredytowanej nieruchomości, powódka zarejestrowała działalność gospodarczą, gdzie prowadzi biuro tłumaczeń. Kosztów utrzymania nieruchomości w żadnym zakresie nie wlicza do kosztów działalności gospodarczej. Jako tłumacz języka niemieckiego, działalność prowadzi od 2004 r. Kredytowana nieruchomość nigdy nie była przedmiotem najmu. Zarówno poprzedni jak i obecny mąż powódki nigdy nie weszli do umowy w charakterze kredytobiorcy. Powodowie nie widzieli wcześniej załącznika nr 7 do odpowiedzi na pozew. Oświadczyli również, że znajdujące się na nim podpisy nie należą do nich. Ponadto informacje zawarte w tym załączniku wskazują na kurs franka do lipca 2007 r. (umowa kredytu została zawarta w styczniu 2007 r.) (dowód: zeznania powodów w protokole rozprawy k. 189-190, pisemne zeznania świadka H. K. k. 174-178) Pismem z dnia 23 lipca 2021 r. powodowie wezwali pozwany bank do podjęcia negocjacji w celu ugodowego zakończenia sporu wynikającego z przedmiotowej umowy kredytu, której zarzucili nieważność. W odpowiedzi datowanej na 5 sierpnia 2021 r. pozwany wskazał, że nie widzi podstaw do uznania roszczeń powodów. (dowód: wezwanie do podjęcia negocjacji k.34-35, odpowiedź banku k. 36-38) Sąd zważył, co następuje: Fakty ustalono na podstawie spójnego, wiarygodnego materiału dowodowego: dokumentów złożonych przez obie strony wzajemnie niekwestionowanych – poza załącznikiem nr 7 do odpowiedzi na pozew (k. 83-83), który został skutecznie zakwestionowany przez powodów jako niemożliwy do doręczenia im podczas zawarcia umowy. W dokumencie zatytułowanym „informacje o ryzyku kursowym i ryzyku stopy procentowej” kursy walut obcych, w tym franka szwajcarskiego przedstawione są za okres od stycznia 2000 r. do lipca 2007 r. zatem – mając na uwadze, że zaskarżona umowa kredytu została zawarta w styczniu 2007 r. – oczywistym jest, że ten dokument mógł zostać sporządzony najwcześniej pół roku po zawarciu umowy. W tych okolicznościach, oświadczenia powodów o tym, iż to nie ich podpisy znajdują się na w/w dokumencie są wiarygodne. Zatem okoliczność na jakie pozwany przedłożył niniejszy dokument nie zostały udowodnione. Ponadto, fakty ustalono na podstawie zeznań strony powodowej i świadków: E. K., B. K. i H. K.. Wskazać należy, że zawnioskowani świadkowie w zasadzie nie pamiętają ani powodów ani okoliczności zawierania spornej w tej sprawie umowy. Świadek H. K. wypowiadała się ogólnie o procedurze udzielania kredytów z perspektywy doradcy. Świadek E. K., jako kierownik zespołu klienta indywidulanego nigdy nie uczestniczyła w procesie zawierania umów. Świadek B. K., p.o. dyrektora oddziału również zeznała, że nie zajmowała się bezpośrednio udzielaniem kredytów hipotecznych. Sąd pominął na podstawie (...) § 1 pkt 2 k.p.c. wniosek dowodowy stron dotyczący dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, uznając, że nie będzie on przydatny do rozstrzygnięcia, ponieważ rozpoznanie sprawy sprowadziło się do uwzględnienia w zasadzie jedynego żądania strony powodowej jakim było jedynie ustalenie nieważności umowy. Ponadto sumy wypłacone i spłacone wynikają z zaświadczeń i zestawień banku i nie jest konieczna dla ich ustalenia pomoc biegłego, zaś ustalenie kosztów, spreadu, wartości rynkowej udostępnionego kapitału jak i wartości spłat przy zastosowaniu kursu średniego NBP było bezprzedmiotowe wobec uznania przez Sąd, że umowa kredytu jest po prostu nieważna. Zgodnie z art. 69 ust. 1 prawa bankowego, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Do essentialia negotii umowy kredytu należą: oddanie przez bank do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie ściśle określonej kwoty środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel i zobowiązanie kredytobiorcy do korzystania z oddanych do dyspozycji środków pieniężnych na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu ( Arkadiusz Kawulski, Komentarz do prawa bankowego. Uwagi do art. 69, LEX 2013). Umowa kredytu stanowi zatem odrębny typ umowy nazwanej. Jest to umowa konsensualna, dwustronnie zobowiązująca, odpłatna. Różni się od umowy pożyczki pieniężnej, której istota sprowadza się do przeniesienia środków pieniężnych na własność (przy kredycie środki są oddane do dyspozycji kredytobiorcy), braku konieczności określenia celu pożyczki (przy kredycie taki cel jest obowiązkowy), wreszcie udzielanie kredytów i udzielanie pożyczek pieniężnych to odrębne czynności bankowe. Kredyt spłacany był w złotych i w tej walucie również został wypłacony. Zatem w omawianej sprawie strony zawarły umowę, mocą której bank przekazał do dyspozycji powodów nieokreśloną kwotę złotych polskich, stanowiących równowartość określonych w umowie franków szwajcarskich. Wartość ta była ustalana przy zastosowaniu kursu kupna (aktualna tabela kursów) obowiązującego banku w dniu realizacji zlecenia płatniczego. Zgodnie z umową strona powodowa miała spłacać kredyt w złotych według ceny sprzedaży franka szwajcarskiego obowiązującej w banku w dniu wpłacenia danej raty. Konkretniej to, spłata następowała poprzez potrącenie środków przez Bank z rachunku oszczędnościowo – rozliczeniowego w równowartości franków szwajcarskich wyrażonych w złotych polskich, według kursu sprzedaży dewiz, obowiązującego w banku, w dniu wymagalności raty. Okoliczności dotyczące wejścia w życie ustawy „antyspreadowej” były bez znaczenia dla sprawy, ponieważ ważność umowy ocenia się na datę jej zawarcia, a nie na datę późniejszą (w tym przypadku 4 lata późniejszą). Tak skonstruowany rodzaj kredytu denominowanego nie stanowi umowy kredytu – jest to umowa nieważna na podstawie art. 58 § 1 k.c. w całości, zawiera bowiem liczne odstępstwa od definicji legalnej zawartej w prawie bankowym. Do wskazanych essentialia negotii umowy kredytu bankowego należy bowiem określenie kwoty kredytu i waluty kredytu, określenie oprocentowania i zasad jego zmiany, cel kredytu i wysokość prowizji. Zobowiązanie kredytobiorcy polega na spłacie wykorzystanej części kredytu z odsetkami i zapłaty umówionej prowizji. W omawianej sprawie wartość kredytu wyrażona została we franku szwajcarskim, natomiast wypłata kredytu i ustalenie wysokości raty odnosiły się do złotych polskich. W tej sytuacji kredytobiorca nigdy nie spłaca nominalnej wartości kredytu, bowiem z uwagi na różnice kursowe i różnice czasowe pomiędzy zawarciem umowy a późniejszą wypłatą i spłatą kredytu zawsze będzie to inna kwota. Cecha ta stanowi znaczące odejście od ustawowej konstrukcji kredytu, której elementem przedmiotowo istotnym jest obowiązek zwrotu kwoty otrzymanej. Fakt ten wynika z włączenia do umowy klauzuli przeliczeniowej, która powoduje, że wysokość zobowiązania wyrażonego w walucie polskiej jest modyfikowana innym miernikiem wartości. Włączenie do umowy takiej klauzuli wprowadza szereg problemów związanych z przełamaniem zasady nominalizmu, zasady określoności świadczenia, obarczeniem kredytobiorcy nieograniczonym ryzykiem kursowym, a także możliwości naruszenia przepisów o odsetkach maksymalnych ( J. C., Walutowe klauzule waloryzacyjne w umowach kredytów hipotecznych. Analiza Problemu., Palestra (...)). Można by formułować tezę, że mechanizm przeliczenia kwoty do wypłaty i do spłaty został uzgodniony przez strony i że składając wniosek o wypłatę kredytu lub jego transzy lub dokonując spłaty raty kredytowej konsument może dowiedzieć się, jaki jest w danym dniu kurs waluty (kupna lub sprzedaży – zależnie od sytuacji), a przez to następuje dopełnienie procesu uzgodnienia. Jednak teza taka nie da się obronić. Kredyt hipoteczny został udzielony budowę budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na zaspokojenie potrzeb własnych kredytobiorców. Jednocześnie wypłata następowała w transzach po spełnieniu przez kredytobiorcę określonych umową warunków – do trzech dni roboczych po stwierdzeniu spełnienia warunków wypłaty. Dzień wypłaty środków nie należy do swobody kredytobiorcy. Można sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której to wniosek o wypłatę środków jest otrzymany przez Bank przed okresem świątecznym, a wypłata następuje dopiero w kolejnych dniach roboczych. W praktyce więc kredytobiorca nie ma realnego wpływu na wybór dnia pobrania kredytu, nie może też dowolnie wybierać dnia spłaty raty kredytowej. To oznacza, że jego wpływ na to, według jakiego kursu otrzyma kredyt i wg jakiego kursu będzie go spłacać, jest znikomy. Co innego po stronie banku – to on jednostronnie narzuca kurs zarówno dla chwili pobrania kredytu, jak i dla chwili spłaty. Trudno posądzać bank o to, by w skali jednego kredytobiorcy dopuszczał się manipulacji kursami walut, ale nie zmienia to faktu, że pozostaje jedynym podmiotem kształtującym po zawarciu umowy istotne jej elementy, jakimi są: wysokość kredytu wypłaconego kredytobiorcy i wysokość raty. Można jednak wyobrazić sobie z łatwością sytuację, w której – stojąc w obliczu niekorzystnego obrotu sprawy względem większej rzeszy kredytobiorców – bank mógłby sztucznie zawyżać własny kurs sprzedaży dla podwyższenia wysokości rat kredytowych. Taki jednostronny wpływ banku jest sprzeczny nie tylko z opisaną wyżej definicją kredytu, ale i z granicami swobody umów wyznaczonymi przez art. 353 1 k.c. Teza odnosząca się do kwestii ważności kredytu denominowanego – że dla zachowania tej ważności musi występować tożsamość między kwotą i walutą kredytu, kwotą środków pieniężnych oddanych do dyspozycji kredytobiorcy oraz kwotą, jaką kredytobiorca zobowiązany jest zwrócić bankowi z odsetkami, wynika z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 9 września 2019 r. (I ACa 448/19). Ustawa „antyspreadowa” (z 29.07.2011 r.) nie wprowadziła żadnych zapisów, które wchodziłyby do treści umów kredytowych denominowanych lub indeksowanych, zawartych przed dniem wejścia jej w życie. Umowy nieważnej nie można uczynić ważną za pomocy późniejszej ustawy, podobnie jak nie można jej uczynić ważną za pomocą zmiany wprowadzającej możliwość spłaty rat w walucie (...) co jednak w tym konkretnym przypadku nie nastąpiło. Niezależnie od tego, zgodnie z art. 385 1 § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. § 2 - Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. § 3 - nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. § 4 - ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Klauzulą niedozwoloną jest postanowienie umowy zawartej z konsumentem (lub wzorca umownego), które spełnia (łącznie) wszystkie przesłanki określone w przepisie art. 385 1 k.c.: 1) nie jest postanowieniem uzgodnionym indywidualnie; 2) nie jest postanowieniem w określającym główne świadczenia stron; 3) kształtuje prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Nie budzi wątpliwości konsumencki charakter przystąpienia powodów do umowy o kredyt. Zarzut pozwanego jakoby kredytowana nieruchomość miała służyć do celów inwestycyjnych – osiągania dochodu z tytułu najmu, w ocenie Sądu jest chybiony. Pozwany wywodzi swój zarzut z informacji zawartej w dokumencie stanowiącym załącznik nr 6 do odpowiedzi na pozew (k. 81), w którym zdaniem pozwanego powód wskazał swój dochód jako dochód z najmu nieruchomości. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że rzeczywiście taka informacja znajduje się w przedłożonym dokumencie jednak to nie powód złożył takie oświadczenia a K. O.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.