Sygn. akt VIII Ga 119/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 czerwca 2022 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy w składzie: Przewodniczący : sędzia Jacek Wojtycki Protoko

§ 1w zw.

z § 4 kpc wskutek nie pominięcia przy orzekaniu dowodów , załączonych do pisma powoda z dnia 18.01.2022r zatytułowanego „ odpowiedź na sprzeciw od wyroku zaocznego , pomimo , że dowodu te zostały złożone z naruszeniem zasad prekluzji , a w świetle przepisów powód jest zobowiązany powołać wszystkie twierdzenia i dowody w pozwie ,

1. naruszenie przepisu prawa materialnego art. 125 k.c poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji nie uwzględnienie podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia roszczenia,
2. naruszenie przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16.10.1997r w sprawie szczegółowych zasad ustalania należności za korzystanie z przedsiębiorstwa , sposobu zabezpieczenia nie spłaconej należności oraz warunków oprocentowania nie spłaconej należności, wskutek jego błędnego zastosowania w niniejszej sprawie , pomimo że w/wym Rozporządzenie utraciło moc z dniem 22 grudnia 2004r. W tym stanie rzeczy pozwany domagał się :
3. zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 09.12.2021, sygn.akt VIII GC 1318/21 w całości i oddalenie powództwa, ewentualnie wniósł o : 2.uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. oraz
4. zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, przed sądem li II instancji według norm przepisanych wraz z odsetkami za opóźnienie od daty prawomocności orzeczenia , którym zostały one zasądzone do dnia zapłaty. Uzasadnienie apelacji zawiera rozwinięcie sformułowanych zarzutów. W odpowiedzi na apelację (k. 143-144) powód wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja strony pozwanej nie zasługiwała na uwzględnienie. Prima facie należy wskazać, że roszczenie dochodzone pozwem o zapłatę z umowy , przy wartości przedmiotu sporu nie przekraczającej dwudziestu tysięcy złotych, podlegało rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym (art. 505 1 § 1 k.p.c.; co do rozumienia zwrotu „sprawa o świadczenie” m.in. uchwała 7 sędziów SN z dnia 2 października 1997 r., III CZP 27/97, OSNC 1998, nr 1, poz. 1). Wobec tego należy wskazać, że apelacja w postępowaniu uproszczonym ma charakter apelacji ograniczonej i jej funkcją nie jest, tak jak w przypadku apelacji pełnej, ponowne rozpoznanie sprawy, lecz wyłącznie kontrola zgodności z prawem wyroku wydanego przez sąd pierwszej instancji (vide trafnie Sąd Najwyższy m.in. w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008 nr 6, poz. 55). Przy tym chociaż funkcja rozpoznawcza tego środka zaskarżenia w postępowaniu uproszczonym nie jest całkowicie wyeliminowana, to jednak sąd odwoławczy pozostaje związany zarzutami apelacyjnymi (art. 5059 § 11 i 2 k.p.c.; zob. uzasadnienie uchwały SN z dnia 26 lutego 2021 r., III CZP 19/20, OSNC 2021, nr 7-8, poz. 49). Apelacja ograniczona wiąże więc sąd drugiej instancji, a zakres jego kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co w apelacji zarzuci skarżący (tantum devolutum, quantum apellatum). Zgodnie z art. 505 13 § 2 k.p.c. ,skoro ad casum Sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie niniejszego wyroku należało ograniczyć do wyjaśnienia jego podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. W odniesieniu do zarzutu pozwanego naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. należy wskazać, że kwestionowanie dokonanej przez Sąd oceny dowodów nie może polegać jedynie na zaprezentowaniu własnych, zadowalających dla skarżącego, ustaleń stanu faktycznego, dokonanych na podstawie własnej, korzystnej oceny materiału dowodowego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2002 r., II CKN 572/99, LEX nr 53136). Ponadto, jeśli z materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena taka nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby nawet w równym stopniu, na podstawie tego materiału dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko wówczas, gdy brak jest logiki w wysnuwaniu wniosków ze zgromadzonego materiału dowodowego lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza reguły logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (zob. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00, LEX nr 56906). Zdaniem Sądu Okręgowego ad casum należy uznać, że ocena dowodów dokonana w niniejszej sprawie przez Sąd pierwszej instancji nie wykraczała poza powyższe ramy. Ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji są prawidłowe, znajdują pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym ocenionym bez naruszenia granic swobodnego uznania sędziowskiego (art. 233 § 1 k.p.c.), w związku z czym Sąd Okręgowy przyjmuje je za własne i czyni podstawą także i swojego rozstrzygnięcia. W zakresie zarzutu pozwanego naruszenia art.

§1i4 k.p.c.

należy wskazać, że po pierwsze zarządzeniem z dnia 4 stycznia 2022 r. (k. 78) powód został zobowiązany do złożenia pisma przygotowawczego i ustosunkowania się do zarzutu bezzasadności roszczenia i przedawnienia sformułowanego przez pozwanego w sprzeciwie – pod rygorem zwrotu pisma i pominięcia spóźnionych twierdzeń i wniosków. Następnie należy zauważyć, że wolą ustawodawcy było, że twierdzenia i dowody powołane z naruszeniem art.

§1-3 k.p.c.

nie podlegają pominięciu m.in. w sytuacji uprawdopodobnienia, że potrzeba ich powołania wynikła później. Nie ma podstaw do wykluczenia zaistnienia takiej sytuacji w przedmiotowej sprawie. Ponadto należy zauważyć, że wobec rozpoznawania apelacji w postępowaniu uproszczonym znajduje zastosowanie także regulacja z art. 505 12§3 k.p.c. zgodnie z którą oddaleniu podlega także apelacja, gdy mimo naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania albo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Nie jest zasadny także sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego - przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16.10.1997r w sprawie szczegółowych zasad ustalania należności za korzystanie z przedsiębiorstwa , sposobu zabezpieczenia nie spłaconej należności oraz warunków oprocentowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego regulacja ta nie w pełni utraciła bowiem moc. Jak słusznie wskazał w odpowiedzi na apelację pozwany wskazany akt prawny (Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 października 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania należności za korzystanie z przedsiębiorstwa, sposobu zabezpieczenia nie spłaconej części należności oraz warunków oprocentowania nie spłaconej należności ; Dz.U. z 1997 r. Nr 130, poz. 855) utracił moc wobec treści § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie warunków spłaty należności za korzystanie z przedsiębiorstwa (Dz.U. z 2004 r. Nr 269, poz. 2667), wydanego na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (Dz.U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397 ze zm.). Zgodnie jednak z § 10 ww. rozporządzenia do umów zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Rozporządzenie z dnia 14 grudnia 2004 r. również utraciło moc wskutek uchylenia art. 54 ustawy o komercjalizacji dokonanego mocą art. 14 pkt 25 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym (Dz.U. z 2016 r. poz. 2260). Jednakże w tym wypadku również ( art. 109 Przepisów wprowadzających) wprowadzono zapis, że do umów prywatyzacyjnych zawartych przed dniem wejścia w życie ww. ustawy stosuję się przepisy dotychczasowe. Wobec tego w niniejszej sprawie w dalszym ciągu miały zastosowanie przepisy rozporządzenia z dnia 16 października 1997 r. Nie doszło ponadto do naruszenia art. 125 k.c. Skarżący nie wyjaśnił przy tym na czym miała błędna wykładnia tej normy prawnej. Sąd I instancji w sposób prawidłowy zastosował wskazany przepis w okolicznościach sprawy wyjaśniając w sposób szczegółowy w pisemnych motywach wydanego rozstrzygnięcia z jakich powodów przyjął, że dochodzone pozwem roszczenie nie jest przedawnione. Nie ma potrzeby ponownego przytaczania przedstawionej w tym zakresie argumentacji. Należy jedynie podkreślić, co zauważył Sąd I instancji, że powód dochodził zapłaty za okres od roku 2018 r., pozwany nie uregulował bowiem należnego sprzedającemu oprocentowania za I, III i IV kwartał roku 2018 oraz I i II kwartał 2019 r.. Najdalej wymagalna wierzytelności powstała w pierwszym kwartale roku 2018 r., a zatem przedawnienie tegoż roszczenia następowało, po upływie 3 lat, z końcem roku 2021 r. Wobec wniesienia przedmiotowego pozwu przed upływem tegoż terminu, tj. 22 marca 2021 roku, nie doszło do przedawnienia roszczenia i tym samym sformułowany zarzut apelacyjny nie był słuszny. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy oddalił apelację w oparciu o przepis art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. Zasądzona od pozwanego na rzecz powoda kwota 1800 zł stanowi koszty zastępstwa pełnomocnika powoda ustalone na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 w sprawie opłat za czynności radców prawnych.