kpk i art.607r kpk. Na podstawie tego ostatniego sąd meriti odmówił zresztą wykonania kary orzeczonej wyrokiem wskazanym w pkt 4 zaskarżonego postanowienia. W swoich rozważaniach pominął za to przesłanki odmowy wykonania określone w art.607p kpk, ze szczególnym uwzględnieniem art.607 § 2 kpk, do których sąd odwoławczy odniesie się w dalszej części niniejszego postanowienia. W tym miejscu wypada jedynie zaznaczyć, że w doktrynie podnosi się ( vide: Paprzycki L. (red.), Komentarz aktualizowany do art.425-673 Kodeksu postępowania karnego publ. LEX/el.2015, teza 26 do art.607p kpk ), że warunki określone m.in. w przepisie art.607p § 2 kpk muszą być spełnione również w odniesieniu do (...) wydanego wobec obywatela polskiego w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub innego środka polegającego na pozbawieniu wolności. Niespełnienie ich powoduje konieczność odmowy wykonania takiego (...), nawet jeżeli skazany obywatel p. wyraził zgodę na przekazanie (zob. art.
Analogiczne stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego ( vide: uzasadnienie orzeczenia z dnia 12.09.2021r. w sprawie V KK 223/12 ) oraz sądów powszechnych ( vide: np. postanowienia Sądu Apelacyjnego w P. z dnia 13.12.2018r., II AKz 617/18, Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 13.12.2006r., II AKz 404/06 ). Przepis art.607p § 2 kpk przewiduje, że jeżeli nakaz europejski został wydany wobec osoby ściganej, która jest obywatelem polskim, wykonanie nakazu może nastąpić pod warunkiem, że czyn, którego nakaz europejski dotyczy, nie został popełniony na terytorium R. ani na polskim statku wodnym lub powietrznym oraz stanowił przestępstwo według prawa R. lub stanowiłby przestępstwo według prawa R. w razie popełnienia na terytorium R. zarówno w czasie jego popełnienia, jak i w chwili wpłynięcia nakazu europejskiego. Z kolei w myśl art.
kpk nie podlega wykonaniu nakaz europejski wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu wolności wobec osoby ściganej, będącej obywatelem polskim albo korzystającej w R. z prawa azylu, jeżeli nie wyrazi ona zgody na przekazanie. Można także odmówić wykonania nakazu europejskiego, jeżeli został on wydany w celu, o którym mowa w § 1, a osoba ścigana ma miejsce zamieszkania lub stale przebywa na terytorium R. ( § 2 ). Odmawiając przekazania, z przyczyn określonych w § 1 lub 2, sąd orzeka o wykonaniu kary albo środka, orzeczonych przez organ sądowy państwa wydania nakazu europejskiego ( § 3 ). W postanowieniu, o którym mowa w § 3, sąd określa kwalifikację prawną czynu według prawa polskiego. Jeżeli kara lub środek, orzeczone przez organ sądowy państwa wydania nakazu europejskiego, przekracza górną granicę ustawowego zagrożenia, sąd określa podlegającą wykonaniu karę lub środek według prawa polskiego, w wysokości odpowiadającej górnej granicy ustawowego zagrożenia, uwzględniając okres rzeczywistego pozbawienia wolności za granicą oraz wykonaną tam karę lub środek. Jeżeli do nakazu europejskiego nie dołączono dokumentów lub informacji niezbędnych do wykonania kary na terytorium R. sąd odracza posiedzenie i zwraca się do właściwego organu państwa wydania nakazu europejskiego o nadesłanie takich dokumentów lub informacji ( § 4 ). Wykonanie kary odbywa się według przepisów prawa polskiego. Przepisy rozdziału 66g stosuje się odpowiednio, z wyjątkiem art.611tg, art.611ti § 2 i 3, art.611tk, art.611tm, art.611to § 2 i art.611tp ( § 5 ). W realiach niniejszej sprawy obrońca nie zdołał wykazać by zachodziły okoliczności uniemożliwiające wykonanie kary jednostkowej 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu w U. z dnia(...)która weszła następnie w skład kary łącznej 3 lat, 5 miesięcy o 14 dni pozbawienia wolności zarządzonej do wykonania na podstawie postanowienia Prokuratora Republiki przy Sądzie w U. z dnia (...) Skarżący nie próbował nawet wskazać przepisu prawa materialnego lub postępowania, który ewentualnie miałby zostać naruszony. Uwaga ta odnosi się także do ewentualnych błędów w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia. Odnosząc się do treści zażalenia wypada zaznaczyć, że na k.96-97 akt (...) strona włoska precyzyjnie określiła w jaki sposób realizowano prawo ściganego do doręczeń zawiadomień, m.in. w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu w U. z dnia (...) ( vide: k.224-231 akt (...)), utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w T. z dnia (...) ( na adres do doręczeń w kancelarii jego obrońcy – vide: k.97 ). Także sam ścigany w trakcie przesłuchania przed prokuratorem w dniu 2.11.2020r. w sprawie (...) (...)przyznał, że „… zmieniłem miejsce zamieszkania o czym nie poinformowałem organów włoskich…”. W tego rodzaju sytuacji procesowej, także na gruncie art.139 § 1 kpk doręczenia uważa się za skuteczne. Chybione są również argumenty skarżącego co do rzekomej powagi rzeczy osądzonej z uwagi na zastosowanie wobec ściganego art.12 § 1 kk w pkt 3 tiret 1 zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego w P. Obrońca pomija milczeniem, że sąd I instancji kwestię tę analizował w sposób szczegółowy na s.5-6 uzasadnienia tegoż orzeczenia i prawidłowo uznał, że czyn przypisany ściganemu w wyroku Sądu w U. z dnia (...). wyczerpuje znamiona przestępstwa paserstwa z art.291 § 1 kk ( vide: k.227 akt (...)) i nie ma on związku z przestępstwem z art.258 § 1 kk i czynem ciągłym z art.278 § 1 kk w zw. z art.12 § 1 kk w zw. z art.65 § 1 kk osądzonym w wyroku Sądu w T. z dnia (...)( vide: k.232-278 akt(...) ). Analizując zaistniałą sytuacją procesową Sąd Okręgowy trafnie miał na względzie dodatkowe wyjaśnienia strony włoskiej zawarte w piśmie z dnia (...) ( vide: k.147-148 akt(...)). Wynika z nich jednoznacznie i kategorycznie, że Sąd Apelacyjny w T. – rozpoznający odwołanie od ww. orzeczenia z dnia (...)– nie dopatrzył się jakichkolwiek elementów pozwalających przypisać ściganemu kradzież perfum przez niego przewożonych. Z tych też powodów został on odrębnie skazany za paserstwo. Nie ma więc racji obrońca sugerujący, że czyn ten stanowił fragment przestępstwa ciągłego kradzieży, popełnionego w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, osądzonego w wyroku z dnia (...) Zgodnie z art.12 § 1 kk dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru uważa się za jeden czyn zabroniony. Warunkiem zastosowania art.12 § 1 kk jest więc ustalenie określonego zamiaru sprawcy, o którym mowa powyżej. Przesłanek w analizowanej sprawie ( dot. art.291 § 1 kk ) ku temu brak, nie wskazuje ich przekonywująco także sam obrońca. Sam fakt zastosowania co do przestępstwa z art.278 § 1 kk instytucji art.12 § 1 kk nie daje jeszcze możliwości ustalenia, że doszło w tej sytuacji do powagi rzeczy osądzonej i ścigany nie może ponosić odrębnie odpowiedzialności za kolejny czy w postaci paserstwa. W świetle ustaleń poczynionych na k.169-170 akt (...)nie mają przy tym również znaczenia, jakie usiłuje nadać mu obrońca, okoliczności zatrzymanie ściganego. Autor zażalenia nie podołał obowiązkowi racjonalnego podważenia toku rozumowania sądu meriti i poprzestał na gołosłownej polemice i lakonicznych spekulacjach, które nie znajdują odniesienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Sytuacji tej nie zmienia bynajmniej lektura dokumentów załączonych do akt (...) Sądu Okręgowego w P., o co wnosił autor zażalenia na posiedzeniu w dniu (...) Przyczyną umorzenia postępowania w dniu(...) w cyt. sprawie był bowiem fakt przywrócenia terminu ściganemu do złożenia odwołania od wyroku Sądu w U. i odwołania wydanych (...) przez stronę włoską ( vide: w szczególności k.223-278, 551-552, 641-642, 645-646, 663-664, 681-686 akt III Kop 43/15 ) a nie np. tożsamość czynów osądzonych istotnymi dla sprawy wyrokami sądów włoskich. W tym zakresie wypada zwrócić uwagę na treść wyroku Sądu z U. z dnia (...) który skazując ww. za paserstwo a nie kradzież podkreślił stanowczo, że: „… nie ma żadnej przesłanki, z której możnaby określić udział K. M. C.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.