(1)i nieustalonymi osobami i obniża orzeczone za ten czyn kary do roku pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33§1, 2 i 3 k.k. do 20 (dwadzieścia) stawek grzywny ustalając wartość jednej stawki na 200 (dwieście) złotych, 1.

1. obniża wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. do kwoty 893 819,79 (osiemset dziewięćdziesiąt trzy tysiące i osiemset dziewiętnaście 79/100) zł netto i na rzecz (...) Sp. z o.o. do kwoty 571 226,74 (pięćset siedemdziesiąt jeden tysięcy, dwieście dwadzieścia sześć 74/100) zł netto, 1.
2. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K. U.

(2)w pozostałej części, 1.15. przy zastosowaniu przepisów Kodeksu karnego z 6.06.1997 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 23.06.2020 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na podstawie art. 85 k.k. i 86 § 1 k.k. orzeczone kary pozbawienia wolności i grzywny łączy i wymierza oskarżonemu K. U.

(2)kary łączne 12 (dwanaście) lat pozbawienia wolności i 160 (sto sześćdziesiąt) stawek grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 200 (dwieście) złotych; 2. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K. T.

(1)w ten sposób, że: 2.

1. uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności i karze łącznej grzywny, 2.
2. eliminuje z opisu czynów przypisanych w pkt II, tiret pierwszy, drugi i czwarty, a zarzucanych w pkt XII, XIII, XV a/o określenie „ , podstępu, groźby zamachu na życie lub zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie,” 2.
3. eliminuje z opisu czynu przypisanego w pkt II, tiret pierwszy wyroku, a zarzucanego w pkt XII a/o imię i nazwisko W. S.

(1)oraz obniża wymierzoną za czyn z pkt XII a/o karę do 2 (dwa) lat pozbawienia wolności, 2.

1. uzupełnia opisy czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I, tiret drugi wyroku i zarzucanego w pkt XIII a/o o treść „przy czym oskarżony nie uświadamiał sobie, że dokonanie tego przestępstwa było niemożliwe ze względu na użycie środka nie nadającego się do popełnienia czynu zabronionego z uwagi na brak możliwości użycia przemocy i przedmiotów wskazanych w opisie czynu wobec A. U., który był nieobecny w miejscu gdzie miało dojść do dokonania czynu zabronionego” i za tak przypisany czyn na podstawie art. 13§2 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazuje oskarżonego, a na podstawie art. 280§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. i 14§1 k.k. oraz 33§1 i 2 k.k. obniża wymierzone kary do 2 (dwa) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i 20 (dwadzieścia) stawek grzywny ustalając wartość jednej stawki na 80 (osiemdziesiąt) złotych, 2.
2. w ramach czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt XIV a/o uznaje go za winnego tego, że w okresie od nieustalonego dnia, nie wcześniej niż od 8 do 16 września 2019 r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w zamiarze, aby K. U.

(1)z d. M. ps. (...), P. Ł. z d. G., W. S., wobec których toczy się odrębne postępowanie karne dokonali czynu zabronionego polegającego na sprowadzeniu zdarzenia zagrażającego mieniu w wielkich rozmiarach mające postać pożaru celem uniemożliwienia firmie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. rozpoczęcia od 26 września 2019 r. działalności gospodarczej w zakresie gastronomii, handlu i biurowości w budynku przy ul. (...) w W. swoim zachowaniem ułatwił popełnienie tego przestępstwa w ten sposób, iż wiedząc jaki podział ról nakreślił K. U.

(1)z d. M. ps. (...), a w tym mając świadomość, że miał wejść do wnętrza w/w budynku wraz z P. Ł. i W. S., a następnie zainicjować pożar, nie mając bezpośredniej możliwości dokonania tego przestępstwa w uzgodnionym terminie, to jest w nocy 15/16 września 2019 r., chcąc żeby Ł. G.

(1)wstąpił w jego rolę i towarzyszył P. Ł. i W. S., nakłonił go do dokonania tego czynu zabronionego, a niezależnie od tego dostarczył w/w mężczyznom podrobione tablice rejestracyjne, które zostały zamontowane w jednym z samochodów, który został użyty jako środek transportu w rejon budynku przy ul. (...) w W., a następnie jako środek transportu w rejon zbiórki, w następstwie czego w nocy 15/16 września 2019 r. P. Ł. i W. S. oraz Ł. G.

(1)poprzez wybicie okna weszli do wnętrza budynku przy ul. (...) w W., co miało miejsce w sytuacji, gdy K. U.

(1)z d. M. ps. (...) znajdował się na zewnątrz budynku w celu koordynacji działań i udaremnienia potencjalnej interwencji postronnych osób, a następnie wykorzystując mieszaniny łatwopalnych cieczy, które zostały wcześniej przygotowane przez D. A.

(1), wzniecili pożar poprzez zainicjowanie wielu ognisk ognia, czym spowodowali szkodę w zakresie zniszczonych i uszkodzonych ruchomości o nieustalonej wartości oraz w zakresie nieruchomości w wielkich rozmiarach w kwocie 893 819,79 zł netto na szkodę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. będącej właścicielem w/w budynku oraz w kwocie 571 226,74 zł netto na szkodę (...) Sp. z o.o., przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie o charakterze zbrojnym, mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko osobom i mieniu z zastosowaniem przemocy, którą założył i którą kierował K. U.

(1)z d. M. ps. (...) i za to na podstawie art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 163 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazuje go, a na podstawie art. 163 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 19 § 1 k.k. i 64§2 k.k.

(1)w pozostałej części, 2.9. przy zastosowaniu przepisów Kodeksu karnego z 6.06.1997 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 23.06.2020 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na podstawie art. 85 k.k. i 86 § 1 k.k. orzeczone kary pozbawienia wolności i grzywny łączy i wymierza oskarżonemu K. T.

(1)kary łączne 5 (pięć) lat pozbawienia wolności oraz 90 (dziewięćdziesiąt) stawek grzywny ustalając wartość jednej stawki na 80 (osiemdziesiąt) złotych, 2.10. na podstawie art. 63 § 1 k.k. oraz 417 k.p.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza K. T.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie od 2 października 2019 r. g. 22.15 do 2 marca 2020 r. i od 26 marca 2020 r. do 6 maja 2022 r. oraz okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 6 października 2016 r. g. 12.25 do 9 października 2017 r. w sprawie Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie sygn. akt X K 437/17 zakończonej prawomocnym uniewinniającym oskarżonego wyrokiem z 30 września 2019 r. ; 3. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego D. A.

(1)w ten sposób, że: 3.

1. uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności i karze łącznej grzywny; 3.
2. eliminuje z opisu czynów przypisanych w pkt III, tiret pierwszy, drugi, szósty i siódmy, a zarzucanych w pkt XVIII, XIX, XXIII, XXIV a/o określenie „ , podstępu, groźby zamachu na życie lub zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie,” 3.
3. eliminuje z opisu czynu przypisanego w pkt III, tiret pierwszy wyroku, a zarzucanego w pkt XVIII a/o imię i nazwisko W. S.

(1)oraz obniża wymierzoną za ten czyn karę do 3 (trzy) lat 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności, 3.

1. uzupełnia opisy czynu przypisanego oskarżonemu w pkt III, tiret drugi wyroku i zarzucanego w pkt XIX a/o o treść „przy czym oskarżony nie uświadamiał sobie, że dokonanie tego przestępstwa było niemożliwe ze względu na użycie środka nie nadającego się do popełnienia czynu zabronionego z uwagi na brak możliwości użycia przemocy i przedmiotów wskazanych w opisie czynu wobec A. U., który był nieobecny w miejscu gdzie miało dojść do dokonania czynu zabronionego” i za tak przypisany czyn na podstawie art. 13§2 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazuje oskarżonego, a na podstawie art. 280§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. i 14§1 k.k. oraz 33§1 i 2 k.k. obniża wymierzone kary do 3 (trzy) lat pozbawienia wolności i 40 (czterdzieści) stawek grzywny ustalając wartość jednej stawki na 100 (sto) złotych, 3.
2. w ramach czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt XX a/o uznaje go za winnego tego, że w okresie od 15 do 16 września 2019 r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w zamiarze, aby K. U.

(1)z d. M. ps. (...), P. Ł. z. G., W. S., wobec których toczy się odrębne postępowanie karne i K. T.

(1)dokonali czynu zabronionego polegającego na sprowadzeniu zdarzenia zagrażającego mieniu w wielkich rozmiarach mającego postać pożaru celem uniemożliwienia firmie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. rozpoczęcia od 26 września 2019 r. działalności gospodarczej w zakresie gastronomii, handlu i biurowości w budynku przy ul. (...) w W., swoim zachowaniem ułatwił popełnienie tego przestępstwa w ten sposób, iż wiedząc jaki podział ról nakreślił K. U.

(1)z d. M. ps. (...) przygotował mieszaniny łatwopalnych cieczy i przekazał w/w mężczyznom celem wykorzystania do wzniecenia pożaru, a następnie P. Ł. i W. S., wobec których toczy się odrębne postępowanie karne oraz Ł. G.

(1), który w realizacji przestępczego zamiaru zastąpił K. T.

(1), w nocy 15/16 września 2019 r. weszli poprzez wybicie okna do wnętrza budynku przy ul. (...) w W., co miało miejsce w sytuacji, gdy K. U.

(1)z d. M. ps. (...) znajdował się na zewnątrz budynku w celu koordynacji działań i udaremnienia potencjalnej interwencji postronnych osób, gdzie wykorzystując w/w mieszaniny łatwopalnych cieczy wzniecili pożar poprzez zainicjowanie wielu ognisk ognia, czym spowodowali szkodę w zakresie zniszczonych i uszkodzonych ruchomości o nieustalonej wartości oraz w zakresie nieruchomości w wielkich rozmiarach w kwocie 893 819,79 zł netto na szkodę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. będącej właścicielem w/w budynku oraz w kwocie 571 226,74 zł netto na szkodę (...) Sp. z o.o., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Wołominie z 12 października 2016 r. sygn. akt II K 452/16 skazany za umyślne przestępstwo podobne, a także działając w zorganizowanej grupie o charakterze zbrojnym mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko osobom i mieniu z zastosowaniem przemocy, którą założył i kierował K. U.

(1)z d. M. ps. (...) i za to na podstawie art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 163 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazuje oskarżonego, a na podstawie art. 163 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 19 § 1 k.k. i 64§2 k.k.

(1)w pozostałej części, 3.10. przy zastosowaniu przepisów Kodeksu karnego z 6.06.1997 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 23.06.2020 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na podstawie art. 85 k.k. i 86 § 1 k.k. orzeczone kary pozbawienia wolności i grzywny łączy i wymierza oskarżonemu D. A.

(1)kary łączne 7 (siedem) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz 70 (siedemdziesiąt) stawek grzywny ustalając wartość jednej stawki na 100 (sto) złotych; 4. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego W. S.

(1)w ten sposób, że: 4.

1. uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności i karze łącznej grzywny, 4.
2. uniewinnia oskarżonego od popełniania czynu zarzucanego mu w pkt XXV a/o, 4.
3. w ramach czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt XXVI a/o uznaje go za winnego tego, że 2 października 2019 r. około godz. 22:15 przy ul. (...) w G., działając wspólnie i w porozumieniu z K. U.

(1)z d. M. ps. (...), P. Ł. z d. G., wobec którego toczy się odrębne postępowanie karne, K. T.

(1)i D. A.

(1), usiłował dokonać kradzieży pieniędzy w nieustalonej kwocie stanowiących własność A. U. poprzez użycie przemocy sprowadzającej się do wykorzystania siły fizycznej wynikającej z przewagi liczebnej oraz użycie przedmiotów jednoznacznie przypominających swoim wyglądem broń palną, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję Policji, podczas której został zatrzymany wespół z K. U.

(1)z d. M. ps. (...), P. Ł. z d. G, wobec którego toczy się odrębne postępowanie karne, K. T.

(1)i innym ustalonym mężczyzną, natomiast D. A.

(1)zbiegł, przy czym czynu tego dopuścił w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej roku kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Płońsku z 19 grudnia 2014 r. sygn. akt II K 410/13 za czyn z art. 279 § 1 kk popełniony w warunkach art. 64 § 1 kk, z tym, że oskarżony nie uświadamiał sobie, że dokonanie tego przestępstwa było niemożliwe ze względu na użycie środka nie nadającego się do popełnienia czynu zabronionego z uwagi na brak możliwości użycia wobec A. U. przemocy i przedmiotów wskazanych w opisie czynu, który był nieobecny w miejscu gdzie miało dojść do dokonania czynu zabronionego i za tak przypisany czyn na podstawie art. 13§2 k.k. w zw. z art. 280§1 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. w skazuje oskarżonego, a na podstawie art. 280§1 k.k. w zw. z art. 14§1 k.k. i art. 64§2 k.k. i oraz 33§1 i 2 k.k. obniża wymierzone kary do 3 (trzy) lat pozbawienia wolności i 40 (czterdzieści) stawek grzywny ustalając wartość jednej stawki na 100 (sto) złotych, 4.4. utrzymuje zaskarżony wyrok wobec oskarżonego W. S.

(1)w pozostałej części; 4.5. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza W. S.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 2 października 2019 r. g. 22.15 do dnia 3 marca 2020 r. i od 2 marca 2021 r. do 6 maja 2022 r.; 5. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego R. P.

(1)w ten sposób, że: 5.

1. uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności i grzywny, 5.
2. w ramach czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt XXVII a/o uznaje go za winnego tego, że w okresie od 1 do 16 września 2019 r. w W. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej polegającej na uniemożliwieniu firmie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. rozpoczęcia od 26 września 2019 r. działalności gospodarczej w zakresie gastronomii, handlu i biurowości w budynku przy ul. (...) w W., konkurencyjnej dla prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w klubie (...), wspólnie i w porozumieniu ze Z. L.

(1), w zamiarze, by K. U.

(2)ps. (...) wraz z innymi osobami dokonał czynu zabronionego polegającego na sprowadzeniu zdarzenia zagrażającego mieniu w wielkich rozmiarach mającego postać pożaru w budynku przy ul. (...) w W., w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru swoim zachowaniem ułatwił jego popełnienie K. U.

(2)w ten sposób, że razem z nim i Z. L.

(1)podjął decyzję o spowodowaniu pożaru w budynku przy ul. (...) w W., utrwalając w nim zamiar dokonania czynu zabronionego, zaakceptował wysokość wynagrodzenia dla K. U.

(2)za sprowadzenie takiego zdarzenia oraz ustalił dzień tygodnia, w jakim miało dojść do popełnienia przestępstwa, w następstwie czego K. U.

(2)ps. (...) dokonał przestępstwa, polegającego na tym, że w stosownie do nakreślonego przez niego podziału ról P. Ł. z d. G. i W. S., wobec których toczy się odrębne postępowanie karne oraz Ł. G.

(1)w nocy 15/16 września 2019 r. weszli poprzez wybicie okna do wnętrza budynku przy ul. (...) w W., co miało miejsce w sytuacji, gdy K. U.

(2)ps. (...) znajdował się na zewnątrz budynku w celu koordynacji działań i udaremnienia potencjalnej interwencji postronnych osób, a następnie wykorzystując mieszaniny łatwopalnych cieczy, które zostały wcześniej przygotowane przez D. A.

(1), wzniecili pożar poprzez zainicjowanie wielu ognisk ognia, czym spowodowali szkodę w zakresie zniszczonych i uszkodzonych ruchomości o nieustalonej wartości oraz w zakresie nieruchomości w wielkich rozmiarach w kwocie 893 819,79 zł netto na szkodę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. będącej właścicielem w/w budynku oraz w kwocie 571 226,74 zł netto na szkodę (...) Sp. z o.o., i za to na podstawie art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 163 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. skazuje oskarżonego, a przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 163§1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 19§1 k.k., 60§3 k.k. i 60§6 pkt 3 k.k.

(1)w pozostałej części; 5.6. na podstawie art. 85 k.k. i 86§1 k.k. orzeczone kary pozbawienia wolności oraz grzywny łączy i wymierza oskarżonemu R. P.

(1)karę łączną 2 (dwa) lat pozbawienia wolności oraz grzywnę 310 (trzysta dziesięć) stawek ustalając wartość jednej stawki na 500 (pięćset) złotych, 5.7. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza R. P.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 13 listopada 2019 r. g. 13.

1. do dnia 22 stycznia 2021 r.
2. zmienia wyrok w zaskarżonej części wobec oskarżonego Z. L.

(1)w ten sposób, że: 6.

1. uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności i grzywny, 6.
2. w ramach czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt XXX a/o uznaje go za winnego tego, że w okresie od 1 do 16 września 2019 r. w W. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej polegającej na uniemożliwieniu firmie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. rozpoczęcia od 26 września 2019 r. działalności gospodarczej w zakresie gastronomii, handlu i biurowości w budynku przy ul. (...) w W., konkurencyjnej dla prowadzonej przez R. P.

(1)działalności gospodarczej w klubie (...), wspólnie i w porozumieniu z R. P.

(1), w zamiarze, by K. U.

(2)ps. (...) wraz z innymi osobami dokonał czynu zabronionego polegającego na sprowadzeniu zdarzenia zagrażającego mieniu w wielkich rozmiarach mającego postać pożaru w budynku przy ul. (...) w W., w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru swoim zachowaniem ułatwił jego popełnienie K. U.

(2)w ten sposób, że razem z nim i R. P.

(1)podjął decyzję o spowodowaniu pożaru w budynku przy ul. (...) w W., utrwalając w nim zamiar dokonania czynu zabronionego, zapewniał, że w następstwie pożaru nie powstanie zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi oraz ustalił dzień tygodnia, w jakim miało dojść do popełnienia przestępstwa, w następstwie czego K. U.

(2)ps. (...) dokonał przestępstwa, polegającego na tym, że w stosownie do nakreślonego przez niego podziału ról P. Ł. z d. G. i W. S., wobec których toczy się odrębne postępowanie karne oraz Ł. G.

(1)w nocy 15/16 września 2019 r. weszli poprzez wybicie okna do wnętrza budynku przy ul. (...) w W., co miało miejsce w sytuacji, gdy K. U.

(2)ps. (...) znajdował się na zewnątrz budynku w celu koordynacji działań i udaremnienia potencjalnej interwencji postronnych osób, a następnie wykorzystując mieszaniny łatwopalnych cieczy, które zostały wcześniej przygotowane przez D. A.

(1), wzniecili pożar poprzez zainicjowanie wielu ognisk ognia, czym spowodowali szkodę w zakresie zniszczonych i uszkodzonych ruchomości o nieustalonej wartości oraz w zakresie nieruchomości w wielkich rozmiarach w kwocie 893 819,79 zł netto na szkodę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. będącej właścicielem w/w budynku oraz w kwocie 571 226,74 zł netto na szkodę (...) Sp. z o.o., i za to na podstawie art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 163 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. skazuje oskarżonego, a na podstawie art. 163§1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 19§1 k.k.

(1); 6.

1. na podstawie art. 85 k.k. i 86§1 k.k. orzeczone zaskarżonym wyrokiem kary pozbawienia wolności za czyny przypisane w pkt VI, tiret drugi i trzeci tego wyroku oraz karę orzeczoną w pkt 6.
2. niniejszego wyroku łączy i wymierza oskarżonemu Z. L.

(1)karę łączną 2 (dwa) lat i 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności; 6.7. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza Z. L.

(2)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 13 listopada 2019 r. g. 14.30., do 9 lutego 2021 r. 7. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego Ł. G.

(1)w ten sposób, że: 7.1. w ramach czynu zarzucanego oskarżonemu Ł. G.

(1)w pkt XXXIV a/o uznaje go za winnego tego, że w nocy 15/16 września 2019 r. w W. przy ul. (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu P. Ł. z d. G. i W. S. wobec, których toczy się odrębne postępowanie karne oraz K. U.

(1)z d. M. ps. (...), który kierował wykonaniem czynu zabronionego, poprzez sprowadzenie zdarzenia zagrażającego mieniu w wielkich rozmiarach mające postać pożaru celem uniemożliwienia firmie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. rozpoczęcia od 26 września 2019 r. działalności gospodarczej w zakresie gastronomii, handlu i biurowości w budynku przy ul. (...) w W., stosownie do uzgodnionego wcześniej podziału ról wraz z P. Ł. i W. S. weszli poprzez wybicie okna do wnętrza budynku przy ul. (...) w W., co miało miejsce w sytuacji, gdy K. U.

(1)z d. M. ps. (...) znajdował się na zewnątrz budynku w celu koordynacji działań i udaremnienia potencjalnej interwencji postronnych osób, a następnie wykorzystując mieszaniny łatwopalnych cieczy, które zostały wcześniej przygotowane przez D. A.

(1), wzniecili pożar poprzez zainicjowanie wielu ognisk ognia, czym spowodowali szkodę w zakresie zniszczonych i uszkodzonych ruchomości o nieustalonej wartości oraz w zakresie nieruchomości w wielkich rozmiarach w kwocie 893 819,79 zł netto na szkodę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. będącej właścicielem w/w budynku oraz w kwocie 571 226,74 zł netto na szkodę (...) Sp. z o.o., i za to na podstawie art. 163 § 1 pkt 1 k.k. skazuje oskarżonego i wymierza mu karę 3 (trzy) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33§1, 2 i 3 k.k. wymierza mu karę 40 (czterdzieści) stawek grzywny ustalając wartość jednej na 100 (sto) złotych, 7.

1. uchyla orzeczenie o przepadku korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa, 7.
2. obniża wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. do kwoty 893 819,79 (osiemset dziewięćdziesiąt trzy tysiące i osiemset dziewiętnaście 79/100) zł netto i na rzecz F. (...) Sp. z o.o do kwoty 571 226,74 (pięćset siedemdziesiąt jeden tysięcy, dwieście dwadzieścia sześć 74/100) zł netto, 7.
3. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego Ł. G.

(1)w pozostałej części, 7.5. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza Ł. G.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 28 października 2019 r. g. 18.

1. do 9 lutego 2021 r.;
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. A.

(1)i K. W.

(1)po kwocie 1 771,20 (tysiąc siedemset siedemdziesiąt jeden 20/100) złotych w tym podatek VAT z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym; 9. zasądza na rzecz Skarbu Państwa z tytułu kosztów sądowych od oskarżonych: 9.1. K. U.

(2)kwoty 2108,37 (dwa tysiące sto osiem 37/100) złotych z tytułu wydatków za pierwszą instancję, 1600,66 (tysiąc sześćset 66/100) złotych z tytułu wydatków za drugą instancję oraz 4 600 (cztery tysiące sześćset) złotych tytułem opłaty za obie instancje, 9.2. K. T.

(1)kwoty 1806,11 (tysiąc osiemset sześć 11/100) złotych z tytułu wydatków za pierwszą instancję, 790,08 (siedemset dziewięćdziesiąt 08/100) złotych z tytułu wydatków za drugą instancję oraz 1 840 (tysiąc osiemset czterdzieści) złotych tytułem opłaty za obie instancje, 9.3. D. A.

(1)kwoty 1866,27 (tysiąc osiemset sześćdziesiąt sześć 27/100) złotych z tytułu wydatków za pierwszą instancję, 790,22 (siedemset dziewięćdziesiąt 22/100) złotych z tytułu wydatków za drugą instancję oraz 2 000 (dwa tysiące) złotych tytułem opłaty za obie instancje, zwalniając go od zapłaty wydatków z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za obie instancje, 9.4. W. S.

(1)kwoty 706,91 (siedemset sześć 91/100) złotych z tytułu wydatków za pierwszą instancję, 52,23 (pięćdziesiąt dwa 23/100) złotych z tytułu wydatków za drugą instancję oraz 1 200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem opłaty za obie instancje, zwalniając go od zapłaty wydatków z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za obie instancje, 9.5. R. P.

(1)kwoty 1491 (tysiąc czterysta dziewięćdziesiąt jeden) złotych z tytułu wydatków za pierwszą instancję, 791,02 (siedemset dziewięćdziesiąt jeden 02/100) złotych z tytułu wydatków za drugą instancję oraz 31 300 (trzydzieści jeden tysięcy trzysta) złotych tytułem opłaty za obie instancje, 9.6. Z. L.

(1)kwoty 3210,81 (trzy tysiące dziesięć 81/100) złotych z tytułu wydatków za pierwszą instancję, 789,59 (siedemset osiemdziesiąt dziewięć 59/100) złotych z tytułu wydatków za drugą instancję oraz 1 900 (tysiąc dziewięćset) złotych tytułem opłaty za obie instancje, 9.7. Ł. G.

(1)kwoty 748,93 (siedemset czterdzieści osiem 93/100) złotych z tytułu wydatków za pierwszą instancję, 791,02 (siedemset dziewięćdziesiąt jeden 02/100) złotych z tytułu wydatków za drugą instancję oraz 1 200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem opłaty za obie instancje;

1. kosztami procesu w części uniewinniającej obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa213/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 11
2. CZĘŚĆ WSTĘPNA Z uwagi na liczbę apelacji i obszerność uzasadniania wyroku sądu odwoławczego do formularza uzasadniania wyroku zostały wprowadzone zmiany, które miały na celu uczynienie tego dokumentu bardziej przejrzystym chociażby poprzez wprowadzenie spisu treści, który może pozwolić na łatwiejsze odszukanie wybranych treści. W odniesieniu do wszystkich apelacji jedynie poprzez odwołanie się do odpowiedniej numeracji zarzutów i skrótowe odniesienie się do ich treści w uzasadnieniu wyroku zarzuty te były indywidualizowane, by nie powstała wątpliwość do jakiego zarzutu rozważania sądu odwoławczego się odnosiły. Przepisywanie treści zarzutów jest oczywiście zbędne jeżeli dostęp do treści środków odwoławczych nie jest niczym ograniczony. Wymóg zwięzłego charakteru uzasadniania z art. 424§1k.p.k., który na zasadzie art. 458 k.p.k. należy również stosować do sporządzenia uzasadniania wyroku sądu odwoławczego sąd apelacyjny postrzega jako brak obowiązku pełnego przepisywania treści zarzutów apelacji. SPIS TREŚCI 1.
3. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.
4. Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych przez strony okoliczności mających potwierdzać warunki do zastosowania art. 440 k.p.k. pkt 1-31 1.
5. Podmioty wnoszące apelację 1.
6. Granice zaskarżenia 1.
7. Wnioski 2.1.
8. Fakty uznane za udowodnione 2.2.
9. Fakty uznane za nieudowodnione 2.3.
10. Ocena dowodów – dowody będące podstawą ustalenia faktów 2.3.
11. Ocena dowodów – dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
12. Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków 3.1-3.
13. Apelacja adw. B. J. obrońcy oskarżonego K. U. pkt 32-77 3.10.-3.
14. Apelacja r.pr. H. M. i r.pr. A. M. obrońców oskarżonego K. U. pkt 78-175 3.
15. Apelacja obrońcy oskarżonego K. T. pkt 176-185 3.71-3.
16. Apelacja obrońcy oskarżonego D. A.

(1)pkt 186-222 3.95.-3.

1. Apelacja obrońcy oskarżonego W. S. pkt 223-245 3.101.- 3.
2. Apelacja adw. R. Z. obrońcy oskarżonego R. P. pkt 246-256 3.105.-3.
3. Apelacja adw. P. K. obrońcy oskarżonego R. P. pkt 257-262 3.111.-3.
4. Apelacja adw. R. B.

(1)obrońcy oskarżonego R. P. pkt 263-265 3.114- 3.

1. Apelacja obrońcy oskarżonego Z. L. pkt 266-269 3.116-3.127 Apelacja obrońcy oskarżonego Ł. G. pkt pkt 270-297 3.
2. Apelacja pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych pkt 298 4 Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu pkt 299-320 5.
3. Rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. Zmiany wyroku sądu pierwszej instancji pkt 321-378 5.
4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku pkt 379-380
5. Koszty procesu pkt 381-383 1.
6. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 9.02.2021 r. sygn. akt XVIII K 183/20 1.
7. Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych przez strony okoliczności mających potwierdzać warunki do zastosowania art. 440 k.p.k. 1.Miejsce poniższych rozważań jest odstępstwem od zakładanej w formularzu uzasadniania wyroku kolejności poszczególnych elementów, jakie ten formularz tworzą. Przedstawienie tych rozważań w tym miejscu jest niezbędne, by sensowna była w ogóle ocena zarzutów i wniosków apelacji. Okoliczności poniżej omówione zgłaszane poza zakresem zaskarżenia w toku postępowania odwoławczego przede wszystkim przez K. U.

(2)i jego obrońcę stały się głównym motywem krytyki zaskarżonego wyroku jako sprzecznego z prawem. 2.Zanim ocenie poddane zostaną zarzuty złożonych apelacji z urzędu sąd odwoławczy odniesie się do okoliczności, które nie stanowiły przedmiotu środków odwoławczych, ale które ujawniły się dopiero po ich wniesieniu. Po raz pierwszy zasygnalizowane one zostały w piśmie procesowym oskarżonego K. U.

(2)nadanym 7.09.2021 r. (6041-6117/30) i dotyczyły braku bezstronności sędziego sprawozdawcy i przewodniczącego składu sądu pierwszej instancji A. K.. Okoliczności te postrzegane były przez oskarżonego oraz jego obrońcę za istotne w stopniu uzasadniającym zastosowanie art. 440 k.p.k. i miały prowadzić do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż utrzymanie wyroku w mocy, a nawet jego zmiana mogłyby zostać uznane za rażąco niesprawiedliwe. Odchodząc zatem od kolejności wywodów zaprojektowanej w formularzu uzasadniania wyroku sądu odwoławczego, na wstępie rozważone zostaną te okoliczności, które z urzędu sąd apelacyjny byłby zobowiązany ocenić w perspektywie art. 440 k.p.k. Nie mogły one stać się przedmiotem zarzutów, ponieważ ujawnione zostały dopiero na etapie postępowania międzyinstancyjnego. Pomimo także, że bezpośrednio mogą dotyczyć wyłącznie oskarżonego K. U.

(2)to pośrednio oddziaływać by mogły na sytuacje niektórych z pozostałych oskarżonych. 3.Okoliczności dotyczące braku bezstronności sędziego wywodzone są z faktu wszczęcia śledztwa przez prokuratora Prokuratury Okręgowej Warszawa-Praga w (...).02.2021 r. sygn. akt PO I Ds. 190.2020 w sprawie m.in. zaistniałego w okresie od nieustalonego dnia października 2020 r. jednak nie później niż w dniu 14.10.2020 r. w W. na terenie Aresztu śledczego W. S. nakłaniania T. D. do spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu A. K. w postaci ciężkiego kalectwa tj. o czyn z art. 18§2 k.k. w zw. z art. 156§1 pkt 2 k.k. w zb. z art. 223§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. (7510-7511/37). Konsekwencją tej decyzji procesowej było wydanie przez prokuratora Prokuratury Okręgowej W.-P. w (...).04.2021 r. w sprawie PO I Ds. 160.2020 postanowienia o przedstawieniu zarzutów K. U.

(2)obejmującego m.in. czyn polegający na nakłanianiu przez niego M. K. i T. D. nieustalonego dnia października 2020 r. jednak nie później niż w dniu 12.10.2020 r. w W. do spowodowania u sędziego Andrzeja Krasnodębskiego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci ciężkiego kalectwa (7527-7530/37). Dodać należy, że postanowieniem z 19.04.2021 r. połączone zostały postępowania prowadzone Prokuraturze Okręgowej W.-P. w W. ww. PO I Ds. 190.2020 oraz o sygn. akt PO I Ds. 160.2020, a dotyczące podżegania A. O. w okresie od 1.12.2019 r. do 31.01.2020 r. w W. na terenie Aresztu Śledczego W. B. do dokonania zabójstwa P. Ł.

(1)(7593/37), a więc głównego świadka oskarżenia w sprawie XVIII K 183/20 Sądu Okręgowego w Warszawie prowadzonej m.in. przeciwko oskarżonemu K. U.

(2). Przedmiotem zatem postanowienia o przedstawieniu zarzutów K. U.

(2)w sprawie PO I Ds. 160.2020 był również czyn z art. 18§2 k.k. w zw. z art. 148§2 pkt 3 k.k. w zb. Z art. 245 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64§2 k.k. polegający na podżeganiu A. O. do dokonania zabójstwa P. Ł.

(1). 4.Wskazane czynności procesowe dokonane zostały już po wydaniu wyroku przez sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie, ale dla nadania im odpowiedniego znaczenia należy również przytoczyć inne fakty dotyczące związków między jednym postępowaniem sądowym a drugim prowadzonym przez prokuratora. 5.Wskazać należy, że w sprawie prowadzonej przed Sądem Okręgowym w Warszawie XVIII K 183/20 zarządzenie o wyznaczeniu rozprawy głównej wydane zostało 1.10.2020 r. i rozprawy zostały zaplanowane na 17.11.2020 r. 8, 22.12.2020 r. oraz 5, 15, 19, 26.01.2021 r. i 5, 9, 16, 19 i 23.02.2021 r. przy czym na trzy ostatnie terminy rozpraw nie zostały zaplanowane żadne czynności procesowe. Wyrok w tej sprawie został wydany 9.02.2021 r., uzasadnienie wyroku sporządzone zostało do 17.02.2021 r. Dodać też do tego należy, że sędzia Andrzeja Krasnodębski w charakterze świadka przesłuchany został w sprawie Prokuratury Okręgowej W.-P. w W. sygn. akt PO I Ds. 190.2020 26 lutego 2021 r. (7584/37), a więc zarówno po wydaniu wyroku, jak i po ostatnim terminie rozprawy zaplanowanej zarządzeniem z 1.10.2020 r. 6.Poza faktem wszczęcia śledztw w sprawie PO I Ds. 190.2020 r., w której status pokrzywdzonego i strony postępowania przygotowawczego uzyskał sędzia Andrzej Krasnodębski, dwa dni po wydaniu wyroku w sprawie Sądu Okręgowego w Warszawie XVIII K 183/20 z udziałem tego sędziego dotyczącego K. U.

(2), wskazać też należy na czynności procesowe, jakie były podejmowane w sprawie Prokuratury Okręgowej W.-P. w W. sygn. akt PO I Ds. 190.2020. Jak wynika bowiem z protokołu przesłuchania T. D. zeznania na temat podżegania przez K. U.

(2)do spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu u sędziego Andrzeja Krasnodębskiego złożył on 11.12.2020 r. (7565-7573/37). Z zeznań tych wynikało także, że pismem z 14.10.2020 r. informował prokuratora Radosława Cieślińskiego, który prowadził sprawę przeciwko K. U.

(2)i sporządził akt oskarżenia w jego sprawie, m.in. o zleceniu na sędziego Andrzeja Krasnodębskiego i świadka P. Ł.

(1)( (...)). Pomimo zatem takich informacji już ściśle dotyczących zagrożenia dla zdrowia sędziego referenta w sprawie XVIII K 183/20 śledztwo dotyczące podejrzenia popełniania przestępstwa na szkodę sędziego wszczęte zostało dwa miesiące po uzyskaniu procesowych informacji na ten temat, pomimo nawet istnienia informacji z okresu wcześniejszego o takich zachowaniach. Wszczęcie śledztwa w tej sprawie nastąpiło zatem z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania karnego, bo przecież stosując się do przepisów art. 303 k.p.k., 305§1 k.p.k. i 307§1 k.p.k. powinno ono nastąpić niezwłocznie, a z pewnością nie później niż 30 dni od zeznań złożonych przez T. D. 11.12.2020 r. 7.Odstępstwo od reguł wyznaczonych przepisami Kodeksu postępowania karnego widoczne jest szczególnie gdy uwzględni się fakt, że wszczęcie śledztwa w sprawie dotyczącej podżegania A. O. do zabójstwa świadka P. Ł.

(1)w sprawie Prokuratury Okręgowej w Warszawie PO I Ds. 257/2020 nastąpiło 22.10.2020 r.( (...)), a zatem następnego dnia po przesłuchaniu A. O. na temat okoliczności, które stanowiły przyczynę wszczęcia tego postępowania przygotowawczego ( (...)- (...)). 8.Z zestawienia tych faktów jasno wynika, że wszczęcie śledztwa w sprawie o czyn jaki miał być popełniony na szkodę sędziego Andrzeja Krasnodębskiego oraz czynności z jego udziałem nastąpiły po wydaniu wyroku w sprawie przez tego sędziego prowadzonej przeciwko oskarżonemu K. U.

(2), który wedle posiadanych przez prokuratora informacji był podejrzewany o popełnienie czynu zabronionego na szkodę tego sędziego, a następnie podejrzanym o taki czyn po wydaniu postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów. 9.W ocenie sądu odwoławczego okoliczności te jednoznacznie świadczą o tym, że przebieg czynności w sprawie Prokuratury Okręgowej W.-P. w (...).04.2021 r. PO I Ds. 160.2020 uzależniony był od toku procesu w sprawie Sądu Okręgowego w Warszawie XVIII K 183/20, bo dopiero po zakończeniu tej sprawy wyrokiem, wszczęto śledztwo, przesłuchano sędziego, który był pokrzywdzonym w tej sprawie i wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów K. U.

(2)oraz zastosowano wobec niego tymczasowe aresztowanie. ( (...)- (...)). 10.Jeżeli rozważać przyczyny takiego toku czynności prokuratora to upatrywać ich należy w woli ograniczenia wpływu prowadzonego przez niego postępowania przygotowawczego na postępowanie sądowe. Niewątpliwie bowiem wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów K. U.

(2), które obejmowałoby czyn, jaki miałby być popełniony na szkodę sędziego, który był referentem w sprawie prowadzonej wobec tego oskarżonego, mogłoby wywołać inicjatywę oskarżonego złożenia wniosku o wyłącznie sędziego od prowadzenia sprawy z uwagi na uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności. Można przyjąć, że sytuacja taka doprowadziłaby do takiej aktywności oskarżonego, ponieważ jednoznacznie to wynika z jego pism procesowych, a w szczególności z już przytaczanego z 7.09.2021 r. ( (...)- (...)). Oczywiście sam fakt, że taki wniosek mógłby zostać złożony nie oznacza, że zostałby on uwzględniony. Podobnie o braku wątpliwości dotyczących bezstronności sędziego nie świadczy fakt, że wniosek w tym zakresie nie był składany, bo przecież mogły występować okoliczności, które powinny być podstawą wyłączenia sędziego od prowadzenia sprawy z takiej przyczyny, a tylko wniosek taki nie został złożony, bo w toku procesu okoliczności te stronom nie były znane i ujawniły się dopiero po wydaniu wyroku. Problem zatem jaki powstał w perspektywie zastosowania art. 440 k.p.k. sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy w opisanej sytuacji procesowej sędzia referent sprawy XVIII K 183/20 powinien zostać wyłączony od rozpoznania sprawy niezależnie czy z inicjatywy strony czy własnej, ponieważ w toku tej sprawy wystąpiły okoliczności wywołujące uzasadnione wątpliwości dotyczące jego bezstronności. 11.Dylemat przed jakim stanął sąd odwoławczy w niniejszej sprawie najlepiej może został opisany w cytacie z monografii autorstwa W. J. „Bezstronność sądu i jej gwarancje w polskim procesie karnym.” „Nie można oczekiwać, że zaproponowane kryterium "uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności" pozwoli w matematyczny sposób skalkulować, kiedy bezstronność obiektywna jest zagrożona. O ile więc nie ma możliwości wypracowania niezawodnego kryterium oceny, jakie okoliczności rodzą wątpliwości odnośnie do bezstronności, o tyle możliwe jest określenie pola, na którym kwestia ta powinna być rozpatrywana. Chodzi o ważenie dwóch istotnych dla wymiaru sprawiedliwości dóbr. Z jednej strony konieczne jest zapewnienie pociągnięcia do odpowiedzialności karnej osób, które popełniły przestępstwo, w rozsądnym terminie oraz przy minimum koniecznych nakładów, czemu niewątpliwie sprzyja niezmienność wyznaczonego składu orzekającego. Z drugiej zaś ważne jest także wymierzanie sprawiedliwości w sposób, który będzie budził społeczne zaufanie a nie będzie rodził podejrzeń, że o rozstrzygnięciu decydują motywy inne niż merytoryczne. Trudno in abstracto wskazać jednoznacznie, jakie rozwiązania w celu ważenia obu dóbr są uzasadnione, a jakie nie zasługują na takie miano. Istotną rolę odgrywają bowiem okoliczności danej sprawy. Niedookreślony charakter kryterium oceny bezstronności obiektywnej sądu rodzi ponadto w naturalny sposób kontrowersje i rozbieżności w poglądach teoretyków i praktyków. Tytułem przykładu wskazać można, że ujęcie bezstronności, zakładające przynajmniej pewien element niezaangażowania w sprawę, stoi w sprzeczności z podstawowymi zasadami na przykład japońskiej kultury prawnej, gdzie za osobę predysponowaną do rozstrzygania sporów uznaje się człowieka, który zna najlepiej obie strony konfliktu i dzięki temu jest w stanie wziąć pod uwagę wszelkie istotne okoliczności ich dotyczące. Zauważyć można również, że w łonie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka kształtującego europejski standard bezstronności obiektywnej sądu orzeczenia w tej kwestii wielokrotnie zapadały przy zdaniach odrębnych. W zasadzie więc tworzenie standardu bezstronności obiektywnej polega na poszukiwaniu takiej argumentacji, która przekonałaby najszersze audytorium. Niezmiernie istotne jest więc wszechstronne uzasadnianie zajmowanego przez sąd stanowiska i przekonanie w ten sposób odbiorców rozstrzygnięcia sądu, że podjęta decyzja jest trafna. Ponadto przyjmowana perspektywa powinna uwzględniać nie tylko poglądy prawników, ale w rozsądnym wymiarze, poglądy opinii publicznej. Nie można bowiem zapominać, że celem tworzenia standardu bezstronności obiektywnej jest budowanie społecznego zaufania do sądownictwa.” (W. Jasiński, 2. Uzasadnione wątpliwości odnośnie do bezstronności jako przesłanka oceny bezstronności obiektywnej sądu [w:] Bezstronność sądu i jej gwarancje w polskim procesie karnym, Warszawa 2009, str. 158-159). 12.To określone pole rozważań nakazuje przedstawione powyżej okoliczności niniejszej sprawy analizować w perspektywie opisanych dobór prawnych z jednej strony zapewniania sądom i sędziom zdolności do wykonywania zadań wymiaru sprawiedliwości, a z drugiej do jego wykonywania przy zachowaniu standardów bezstronnego sądu. Nie są to dobra, które pozostają ze sobą w jakimś konflikcie, bo ta zdolność do wykonywania wymiaru sprawiedliwości wypełniana być może wyłącznie przez bezstronny sąd. Nie tyle zatem jedno dobro drugie ogranicza co jedno stwarza ramy dla realizacji drugiego. 13.Dla rozstrzygnięcia problemu przed jakim sąd apelacyjny stanął wyjść należy od treści art. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej 2.04.1997 r. wedle, którego władza zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy do Narodu, a Naród sprawuje władzę przez swoich przedstawicieli lub bezpośrednio. Taką władzą jest władza sądownicza. Zadaniem tej władzy jest również zapewnienie możliwości wykorzystania instrumentów prawnych gwarantujących obywatelowi prawa i wolności osobiste zapisane w Konstytucji RP. Władza sądownicza nie może być wyłącznie postrzegana w wąskim zakresie jako narzędzie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu, w którym rozstrzyga się spory między obywatelami oraz obywatelem a organami państwa. Władza sądownicza jest również narzędziem zapewniania społeczeństwu poczucia bezpieczeństwa, bo obywatel ma prawo oczekiwać, dzięki tej władzy, od państwa ochrony jego wolności oraz wsparcia, poprzez sprawne działanie organów wymiaru sprawiedliwości, w dochodzeniu jego praw. Te zadania wymiaru sprawiedliwości nie będą wykonywane jeżeli nie zostanie zapewniona sądom i sędziom w tych sądach orzekających, zdolność do wykonywania zadań wymiaru sprawiedliwości. 14.Bezstronność to nie tylko neutralność wobec interesów stron procesu, brak uprzedzeń do jego uczestników, ale także odporność na naciski, presję ze strony nie tylko uczestników postępowania ale także chociażby opinii publicznej. To również odporność na dyskomfort psychiczny jaki wywołuje przebieg procesu, spór często ostro werbalizowany na sali sądowej, w sprawach chociażby związanych ze zorganizowaną przestępczością, czego szczególnie może doświadczać sędzia prowadzący sprawę w pierwszej instancji. Ale bezstronność to nie jest uległość. Bezstronność nie oznacza konieczności uchylenia się od wykonywania wymiaru sprawiedliwości w sytuacji zagrożenia dla zdrowia, a nawet życia sędziego, bo przy przyjęciu takiego założenia obywatel nie mógłby mieć gwarancji, że proces przed sądem zostanie przeprowadzony nie tylko bez nieuzasadnionej zwłoki, ale także z zachowaniem zasady bezstronności. Zaprzeczeniem realizacji tej zasady byłaby uległość wobec tych, którzy stanowią zagrożenie dla wartości wolnego społeczeństwa. Gdyby tego rodzaju zagrożenia wywierały wpływ na tok procesu sądy utraciłyby zdolność do wykonywania wymiaru sprawiedliwości, a obywatel utraciłby ochronę dla swoich praw i wolności osobistych. Wreszcie straciłby zaufanie do państwa. Sędziemu stwarza się gwarancje bezstronności i niezawisłości po to, by również w sytuacji zagrożenia wypełniać swoje obowiązki orzecznicze i wykonywać zadania wymiaru sprawiedliwości. Społeczeństwo w ramach ochrony jego wartości ma prawo oczekiwać, że przyznana sędziemu tak szeroka władza i uprawnienia pozwolą na podjęcie wyzwania wykonywania służby na rzecz tego społeczeństwa nawet w sytuacji zagrożenia. Bezstronność jest zobowiązaniem sędziego wobec społeczeństwa gwarantującym wykonywanie zadań wymiaru sprawiedliwości. 15.Nieprzypadkowo dzień 23 maja obchodzony jest jako Dzień Wymiaru Sprawiedliwości, bo ma on upamiętniać śmierć sędziego śledczego G. F., który zginął w zamachu bombowym 23 maja 1992 r. zorganizowanym przez sycylijską mafię. Osoba ta przez wiele lat, również jako sędzia śledczy, podejmowała działania mające na celu zwalczanie zorganizowanej przestępczości przy towarzyszącym jemu i rodzinie (w zamachu bombowym zginęła żona sędziego również sędzia) zagrożeniu dla życia i zdrowia. Nie będzie z pewnością błędne przekonanie, że postawa taka postrzegana była w odbiorze społecznym jako pożądana, bo przecież służąca ochronie wartości wolnego społeczeństwa. 16.Dla oceny uzasadnionych wątpliwości dotyczących bezstronności sędziego postuluje się odwoływać do perspektywy rozsądnego i wykształconego obserwatora, idealnego obserwatora czy też bezosobowego punktu widzenia. Wszystkie te odwołania mają jednak problematyczny charakter gdy uwzględni się, że to sędzia będzie te kryteria stosował, a więc będą one stanowić jedynie przykrycie dla perspektywy samego sędziego, który własny pogląd ukrywał będzie pod postacią takich właśnie kryteriów. Niewątpliwie jednak gdy poruszamy się w opisanym polu rozważań z perspektywy interesu społecznego do zapewniania sądom zdolności do wykonywania zadań wymiaru sprawiedliwości przy zachowaniu konstytucyjnych i konwencyjnych standardów bezstronności, jako pozbawione problematyczności jawi się stanowisko wedle, którego sędzia właśnie z uwagi na obowiązek zachowania bezstronności powinien wykazać się odpornością na sytuację zagrożenia związanego z prowadzoną sprawą. Społeczeństwo w takiej sytuacji ma prawo domagać się, by sędzia wypełnił wyzwanie służby wobec tego społeczeństwa, które obdarzyło go władzą i gwarancjami niezawisłości. 17.Dlatego też sam fakt, że w toku postępowania sądowego w drodze operacyjnych, jeszcze przedprocesowych, działań pozyskane zostały informacje o zagrożeniu dla zdrowia i życia sędziego nie powinien być powodem by sędzia wyłączał się od sprawy. W interesie społeczeństwa i realizacji podstawowych funkcji państwa jest by zapewnić sędziemu ochronę, celem bezstronnego rozstrzygnięcia sprawy w sposób wolny od presji takiej sytuacji. To zapewnienie sędziemu bezpieczeństwa, jeżeli będzie nim zainteresowany, jest gwarancją tej bezstronności, ponieważ w jakiejś przynajmniej części uwalnia go od obaw, a z drugiej zapewnia zdolność do wykonywania zadań wymiaru sprawiedliwości. 18.W praktyce wymiaru sprawiedliwości występują sytuacje, choć na szczęście nie ma to charakteru notoryjnego, zagrożenia dla życia i zdrowia sędziego, których źródła mogą zostać jednoznacznie powiązane, chociażby poprzez pozyskanie operacyjnych informacji, z uczestnikami procesu. Takie okoliczności w szczególności dotyczą spraw karnych związanych z działalnością zorganizowanych grup przestępczych. Odwołując się do etyki zawodu sędziego stwierdzić należy, że sędzia podejmując się wykonywania zadań wymiaru sprawiedliwości musi również liczyć się z tym, że tego rodzaju zagrożenia w jego pracy wystąpią i musi być psychicznie przygotowany na podjęcie takiego wyzwania. Psychiczna odporność na taką sytuację, jaką społeczeństwo ma prawo wymagać od sędziego przy wykonywaniu swojego zawodu, zakłada również powstrzymanie się od zachowań, które wyrażałyby uprzedzenia sędziego w stosunku do stron procesu, a wynikające właśnie z poczucia zagrożenia, czy odreagowania stresu z tym związanego, na uczestnikach postępowania. Oczywiście poczynić w tym miejscu należy zastrzeżenie dotyczące wiarygodności takich informacji, ponieważ z uwagi na trudności w ich weryfikacji w związku z ich pochodzeniem, nie mogą one być uznawane za pewne i dla każdego kto ma do nich dostęp, również dla sędziego jest jasne, że nie należy ich w ten sposób postrzegać. Mogą one jedynie wywoływać przekonanie o większym, albo mniejszym ryzyku materializacji stanu zagrożenia. Taka ocena natomiast wyklucza, by również sędzia w sposób kategoryczny identyfikował źródła takich niebezpieczeństw z konkretnym uczestnikiem procesu. Taki modelowy obraz postawy sędziego w sytuacji zagrożenia w ocenie sądu odwoławczego nie powinien wywoływać sprzeciwu, ponieważ stanowi wypełnienie społecznych oczekiwań wobec osób, którym powierzono wykonywanie zadań wymiaru sprawiedliwości. 19.Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, już w oparciu o przytoczone fakty z równolegle prowadzonych postępowań karnych, stwierdzić należy, że nie byłoby niczym szczególnym gdyby sędzia referent w sprawie Sądu Okręgowego w Warszawie XVIII K 183/20 pozyskał informacje o zagrożeniu dla jego zdrowia, którego źródła powiązane by zostały ze stronami prowadzonego przez niego procesu. Obowiązkiem Policji przecież byłoby w razie operacyjnego zdobycia takich wiadomości przekazanie ich sędziemu celem zapewniania odpowiednich środków bezpieczeństwa. Zrozumiałe również w takiej sytuacji, że informacje te miałyby charakter niejawny, bo ich ujawnienie stronom postępowania mogłoby doprowadzić do identyfikacji tożsamości informatorów. Czynności te odbywałyby się poza wiedzą oskarżonych i obrońców, bo przecież pierwszoplanowym zadaniem poza zachowaniem w tajemnicy tożsamości informatora, byłoby zapewnienie bezpieczeństwa sędziemu celem właśnie skutecznego przeprowadzenia sprawy, jaka przydzielona mu została do rozpoznania. Wszelkie zatem wywody na temat konieczności wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy z powodu operacyjnego rozpoznania źródeł występujących dla niego zagrożeń i dotarcia do niego takich informacji, oceniać należy jedynie jako zmierzające do zakłócenia biegu procesu i oddalenia perspektywy pociągnięcia oskarżonego do odpowiedzialności karnej. 20.Oczywiście sprawa Sądu Okręgowego w Warszawie XVIII K 183/20 ma nietypowy charakter, ponieważ informacje na temat zagrożenia dla zdrowia sędziego wykroczyły poza operacyjny sposób ich pozyskania i w sposób procesowy zostały również zabezpieczone. Nie ulega wątpliwości, że prokurator prowadzący sprawę PO I Ds. 190.2020 Prokuratury Okręgowej W.-P. w W. powstrzymał się od niezwłocznego wykonania czynności procesowych, wbrew obowiązującym regułom, by nie doszło do ujawnienia faktu wszczęcia śledztwa, a następnie postawienia zarzutów oskarżonemu K. U.

(2)m.in. dotyczących podżegania do pobicia sędziego referenta, który prowadził jego sprawą. Samo zachowanie prokuratora jest bez wpływu na ocenę bezstronności sędziego referenta w sprawie XVIII K 183/20, bo przecież to nie sędzia referent prowadzi czynności postępowania przygotowawczego w innej sprawie, do jakiej nie ma dostępu. 21.Należy zatem rozważyć czy prowadzenie równoległego postępowania, w którym podejrzanym o czyn, jaki miał być popełniony na szkodę sędziego, jest oskarżony w sprawie prowadzonej przez tego sędziego, jest okolicznością o jakiej mowa w art. 41§1 k.p.k. wywołującą uzasadnioną wątpliwość dotyczącą bezstronności tego sędziego w sprawie, w której właśnie tenże podejrzany jest oskarżonym. Źródłem podnoszonych tego rodzaju wątpliwości jest przekonanie, że tego rodzaju okoliczność takie wątpliwości wywołuje, bo sędzia mógłby wykorzystać swoją pozycję procesową do zaszkodzenia oskarżonemu z uwagi na to, że jest stroną postępowania przygotowawczego, w którym tenże oskarżony jest podejrzanym. 22.Ocenę takiej sytuacji należy przeprowadzić najpierw z perspektywy Zbioru Zasad Etyki Zawodowej Sędziego (Uchwała Nr 25/2017 Krajowej Rady Sądownictwa z 13.01.2017 r. w sprawie ogłoszenia ujednoliconego tekstu Zbioru Zasad Etyki Zawodowej Sędziów i Asesorów Sądowych). Jak wynika z §10 Zbioru Zasad sędzia powinien unikać zachowań, które mogłyby podważyć zaufanie do jego niezawisłości i bezstronności. Z perspektywy takiego nakazu stwierdzić należy, że sędzia nie miał żadnego wpływu na sytuację, jaka powstała na styku tych dwóch postępowań sądowego i przygotowawczego. Była to sytuacja niezależna od sędziego, że pozyskane zostały procesowo informacje o tym, że oskarżony K. U.

(2)podżegał do jego pobicia. Sędzia nie uczynił nic co by te wątpliwości mogło wywołać. Nie miał on zresztą żadnej wiedzy na temat okoliczności popełniania czynu zarzucanego K. U.

(2). Dowód z zeznań sędziego nie mógłby zostać wykorzystany dla ustalania sprawstwa tej osoby i nie mógłby mieć wpływu na treść wydanego orzeczenia. Jeżeli zatem źródeł tych wątpliwości co do bezstronności sędziego upatrywać to wyłącznie w obiektywnej sytuacji prowadzenia tych dwóch postępowań, w których K. U.

(2)jest stroną a sędzia Andrzeja Krasnodębski jest również stroną jako pokrzywdzony w jednym z nich oraz jako samodzielnie prowadzący sprawę sędzia w drugiej. 23.Nie można jednak tej sytuacji postrzegać w inny sposób jak poprzez wymóg zachowania przez sędziego standardów oczekiwanych od niego przez społeczeństwo. W tym zakresie również należy odwołać się do postanowień Zbioru Zasad Etyki Zawodowej Sędziego, w którym w § 2 i 3 stwierdza się, że sędzia powinien zawsze kierować się zasadami uczciwości, godności, honoru, poczuciem obowiązku oraz przestrzegać dobrych obyczajów, a sędziemu nie wolno wykorzystywać swego statusu i prestiżu sprawowanego urzędu w celu wspierania interesu własnego lub innych osób. Postanowienia te określają pewien standard postępowania sędziego i wedle tego standardu powinno się oceniać ryzyka dla zachowania bezstronności sędziego w omawianej na gruncie niniejsze sprawy sytuacji. Wreszcie co najważniejsze od sędziego należy wymagać, co już jest fundamentem oczekiwanego społecznie standardu postępowania, że stosować się on będzie do zasady domniemania niewinności. Nie jest niczym nietypowym gdy przyjmie się, że sędzia omawianą sytuację oceniał będzie z zachowaniem zasady domniemania niewinności oskarżonego, bo przecież wczesny tok tego postępowania dopiero ma wymuszać weryfikację zebranych dowodów. Nie jest przecież wykluczone w okolicznościach tej sprawy, że zeznania świadków okażą się fałszywym pomówieniem składanym dla osiągniecia korzyści procesowych przez osobę, która je składa. Sytuacja byłaby dla realizacji zadań wymiaru sprawiedliwości szkodliwa gdyby wskutek fałszywego pomówienia i dla osiągniecia bezprawnych korzyści procesowych sędzia zostałby wyłączony od rozpoznania sprawy, bo finalnie okazałoby się, że oskarżony nie dopuścił się żadnego czynu na szkodę referenta sprawy. Sytuacja taka nie powinna zatem wywoływać po stronie sędziego uprzedzeń jeżeli ma on ustawowy obowiązek jako przedstawiciel władzy sądowniczej stosować się do zasady domniemania niewinności. 24.Tak jak wskazano przyczyną rozwagi nad występowaniem wątpliwości dotyczących bezstronności sędziego jest obiektywna sytuacja równoległego toku dwóch postępowań i dla weryfikacji takiej sytuacji odwołać się należy również do obiektywnych standardów postawy zawodowej sędziego. W ocenie sądu odwoławczego mając na uwadze standardy etyczne, jakie powinien reprezentować sędzia nie należy zakładać, że sprzeniewierzy się on takim zasadom w omawianej sytuacji. Zachowanie tych standardów, jakie może być oczekiwane od sędziego, gwarantuje również zdolność do wykonywania zadań wymiaru sprawiedliwości przy realizacji wymogów dotyczących bezstronności sędziego. 25.Opisywaną sytuację należy jednocześnie odróżnić od tych, które rzeczywiście mogłyby wywoływać uzasadnione wątpliwości dotyczące bezstronności sędziego, a których źródłem byłyby osobiste spostrzeżenia sędziego dotyczące sprawcy czynu, jaki miał być popełniony na jego szkodę. Oczywistą z tej perspektywy byłaby sytuacja gdyby sędzia padł ofiarą zamachu i jego zeznania miałyby posłużyć do identyfikacji sprawcy. Wówczas odwołując się do wskazań doświadczenia życiowego, nie byłoby racjonalne przyjąć, że sędzia mógłby w oderwaniu od emocji wywołanych zdarzeniem, w jakim uczestniczył, bezstronnie prowadzić sprawę wobec osoby, którą rozpoznał jako sprawca czynu popełnionego na jego szkodę. Podobnie w przypadku złożenia zeznań, których treść świadczyła o przekonaniu sędziego na temat osoby sprawcy, nie można byłoby zakładać, że byłby on w stanie się uwolnić od negatywnych, naturalnych odczuć wobec sprawcy czynu, w toku postępowania prowadzonego wobec tej osoby. W tych jednak przytoczonych przypadkach mamy do czynienia z aktywnością sędziego, która przełamuje zasadę domniemania niewinności. Niedorzeczne byłoby wymagać od sędziego zachowania zasady domniemania niewinności i uwolnienia się od negatywnego nastawienia wobec oskarżonego w sytuacji gdy sędzia jest przekonany, że osoba ta dopuściła się przestępstwa na jego szkodę, a jego zeznania stanowią dowód sprawstwa tej osoby. Podobnie w przypadku różnorakich postępowań cywilnych, administracyjnych wynikających ze sporów, w które sędzia jest także zaangażowany emocjonalnie, naturalne negatywne odczucia wobec przeciwnika procesowego wykluczają, by sędzia prowadził sprawę, której rozstrzygnięcie może wpłynąć na prawa i wolności osobiste jego adwersarza. Tenże adwersarz ma prawo wymagać, by sędzia, który prowadzi taką sprawę był wolny od uprzedzeń, jakich źródłem może być spór jaki ich dzieli. 26.W niniejszej sprawie oskarżony K. U.

(2)oczywiście neguje, by brał udział w popełnieniu czynu na szkodę sędziego. W szeregu pismach procesowych kwestionuje wiarygodność świadków, którzy go pomówili go w sprawie Prokuratury Okręgowej W.-P. w (...).04.2021 r. PO I Ds. 160.2020. Tego rodzaju stanowisko oskarżonego nie daje powodu sędziemu, by odstępować od stosowania zasady domniemania niewinności. Sam sędzia w związku ze sprawą prowadzoną przez prokuratora wobec oskarżonego nie powziął też bezpośrednio żadnych wiadomości na temat sprawstwa oskarżonego. Nie jest źródłem informacji na ten temat. Nie ma żadnego osobistego powodu, który mógłby kształtować jego psychiczne nastawienie do oskarżonego, by uważać, że dopuścił się on czynu na jego szkodę. Jedyną przyczyną jaka wywołała konieczność rozwagi nad bezstronnością sędziego jest niezależna od niego sytuacja, prowadzenia dwóch równoległych postępowań. W ocenie sądu odwoławczego brak osobistego zaangażowania sędziego we wszczęcie postępowania przygotowawczego wobec konkretnej osoby nie daje podstawy do uznania, że nie dochowa on w swojej postawie zawodowej zasadzie domniemania niewinności. Zrozumiałe jest, że sędzia zainteresowany będzie ustaleniem czy doszło do usiłowania popełniania przestępstwa, którego miał być ofiarą, ale przecież z pewnością nie będzie zainteresowany tym, by odpowiedzialność za taki czyn poniosła osoba niewinna. Wobec stanowiska oskarżonego oraz braku zaangażowania sędziego w dowodowe wykazanie sprawstwa podejrzanego nie ma powodu, by uważać, że sędzia nie będzie w toku postępowania sądowego prowadzonego z jego udziałem, kierować się zasadą domniemania niewinności. 27.K. U.

(2)i jego obrońca w szeregu pism procesowych eksponowali tego rodzaju okoliczności, w kontekście oceny bezstronności sędziego, które w zamierzeniu miały pozbawić sąd zdolności do wykonywania zadań wymiaru sprawiedliwości. Okoliczności te nie miały na celu zapewnienie oskarżonemu prawa do bezstronnego sądu, ale miały na celu oddalenie perspektywy pociągnięcia go do odpowiedzialności karnej. Przecież oskarżony nie jest jedyną stroną procesu i również pozostałe mają prawo wymagać, że będzie realizowane ich konstytucyjne prawo do sądu. Mają takie samo prawo jak oskarżony by ich sprawę rozstrzygnął bezstronny sędzia. Jakże szkodliwy społecznie obraz sądu powstanie jeżeli sędzia wyłączyłby się od rozpoznania sprawy, albo zostałby wyłączony z tego powodu, że pozyskane zostały informacje, które dopiero mają zostać zweryfikowane, a z których wynika, że oskarżony w tej sprawie podjął działania, które miały zakłócić tok procesu i zapobiec wydaniu wobec niego skazującego wyroku, a pokrzywdzonym przeszkodzić w dochodzeniu ich uzasadnionych roszczeń. Byłoby to świadectwem tego, że sędzia nie udźwignął wyzwania bezstronności, a sąd okazał uległość wobec tych, którzy stanowią zagrożenie dla wartości wolnego społeczeństwa. Niezależnie bowiem od tego czy ostatecznie potwierdzą się zarzuty stawiane K. U.

(2)to w przypadku jego uniewinnienia od czynów zarzucanych mu w toku sprawy już zawisłej przed sądem, okazałoby się, że wskutek kłamstw i manipulacji oraz fałszywego pomówienia ze strony kryminalistów doszło do niesłusznego oskarżenia niewinnego człowieka, a co mogło się stać przyczyną zakłócenia innego procesu. 28.Prowadzone rozważania uwzględniają oczywiście fakt, że opisywane okoliczności nie zostały ujawnione w toku przewodu sądowego w sprawie XVIII K 183/20. Podniesione zostały po wydaniu wyroku i nawet po złożeniu apelacji przez strony procesu z założeniem, że ich ujawnienie w trakcie procesu przed sądem pierwszej instancji powinno doprowadzić do wyłącznie od rozpoznania sprawy sędziego Andrzeja Krasnodębskiego i już niezależnie czy z inicjatywy stron czy samego sędziego. Zdaniem sądu odwoławczego okoliczności te nie powinny stanowić powodu do wyłączenia sędziego z przyczyn powyżej opisanych. Odwołując się jeszcze raz do fragmentu cytatu z monografii W. J. sąd odwoławczy podjął starania, by problem bezstronności sędziego rozważyć nie wyłącznie na poziomie interesów oskarżonego, ale również w optyce koniecznych do wypełnienia funkcji trzeciej władzy, dla których realizacji istotne jest zapewnienie zdolności do wykonywania zadań wymiaru sprawiedliwości. W ocenie sądu apelacyjnego uwzględnienie również takiej niezbędnej perspektywy przyczyni się do budowania społecznego zaufania do sądów, które powinny być bezstronne, ale nie bezbronne w ochronie wartości wolnego społeczeństwa. 29.Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia z urzędu w trybie art. 440 k.p.k. okoliczności podnoszonych przez oskarżonego K. U.

(2)i jego obrońcę w zakresie dotyczącym oceny bezstronności sędziego, jako przyczyn uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji tym bardziej sąd odwoławczy nie znalazł powodów, by taką przyczynę upatrywać w kwestionowanej bezstronności prokuratora, bo nie ma to znaczenia dla oceny wyroku sądu pierwszej instancji, który przecież został wydany po naradzie, ale bez tego prokuratora w niej udziału. Dodać też należy, że sytuacja prokuratora o tyle była odmienna od sędziego, że z uwagi na to, iż jest małżonkiem pokrzywdzonej (oskarżony K. U.

(2)miał również podżegać do zabójstwa żony prokuratora Radosława Cieślińskiego) podlegał on wyłączeniu z mocy prawa od prowadzenia takiej sprawy na podstawie art. 40§1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 47§1 k.p.k., a co uzasadniało również przeniesienie jej do innej jednostki organizacyjnej prokuratury. Dlatego wywody obrońcy oskarżonego na ten temat (7880-7881/38) nie przystają do sytuacji, jaka została przez sąd odwoławczy omówiona. 30.Wreszcie na koniec tych uwag oczyszczających przedpole rozważań dotyczących zarzutów apelacyjnych odnieść się należy do okoliczności podniesionych już bezpośrednio przed ostatnimi rozprawami odwoławczymi, a związanych z informacjami, jakie oskarżony K. U.

(2)i jego obrońca powzięli przy zapoznaniu się z aktami śledztwa w jego sprawie prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową W.-P. w W. PO I Ds. 160.2020 ( (...)- (...)). Wynika z nich, że wobec oskarżonego i jego obrońców w sprawie XVIII K 183/20 na ostatnim etapie postępowania przed sądem pierwszej instancji prowadzona była kontrola operacyjna wskutek której zarejestrowane zostały rozmowy obejmujące tajemnicę obrończą i z których to rozmów sporządzone zostały stenogramy stanowiące materiał dowodowy w sprawie przekazanej z aktem oskarżenia do Sądu Okręgowego w Warszawie i zarejestrowanej pod sygn. akt VIII K 100/22. 31.Obrońca oskarżonego K. U.

(2)wbrew dyspozycji art. 178 pkt 1) k.p.k. i 226 k.p.k. usilnie, nawet po zamknięciu przewodu sądowego przed sądem apelacyjnym domagała się przeprowadzenia dowodu z nagrań i stenogramów z tych nagrań zarejestrowanych w trakcie kontroli operacyjnej prowadzonej na etapie postępowania przed sądem okręgowym oraz w trakcie postępowania międzyinstancyjnego w niniejszej sprawie, a obejmujących tajemnicę obrończą ( (...)- (...), (...)- (...)). Wniosek w tym zakresie został oddalony przez sąd odwoławczy ( (...)- (...)). Przytoczone przepisy w tym zakresie mają zdecydowany charakter i odstępstwem dla ich zastosowania nie może być również treść art. 168a k.p.k. Jak wynika także z art. 15f pkt 1) ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji w przypadku, gdy materiały, uzyskane w trakcie kontroli operacyjnej zawierają informacje, o których mowa w art. 178 Kodeksu postępowania karnego, Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC albo komendant wojewódzki Policji zarządza ich niezwłoczne, komisyjne i protokolarne zniszczenie. Nie jest celem sądu odwoławczego doszukiwać się przyczyn wykorzystania takich materiałów wbrew treści zakazów dowodowych w innym postępowaniu. Na potrzeby niniejszego postępowania i wywodów obrońcy stwierdzić jedynie należy, że fakt podsłuchiwania oskarżonego i jego obrońcy w czasie prowadzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy przez sąd odwoławczy. Nadużyciem jest bowiem sugerowanie, że sędzia referent w sprawie przed sądem okręgowym miał dostęp do materiałów z kontroli operacyjnej obejmującej rozmowy między oskarżonym i jego obrońcą i mógł je wykorzystać przy dokonywaniu czynności procesowych w sprawie XVIII K 183/20 (8210/39). Zwrócić chociażby należy na fakt, że przesłuchanie sędziego nastąpiło już po czasie tych rozpraw, jakie się nie odbyły, a wyznaczone zostały w pierwotnym zarządzeniu o wyznaczeniu rozprawy głównej. Perspektyw przesłuchania nie mogła mieć wpływu na zakończenie procesu, jeżeli te dodatkowe rozprawy mogły się odbyć przed tym przesłuchaniem. To również świadczy o tym, że sędzia nie miała żadnego dostępu do tych informacji i nie kierował się planami obrońców i oskarżonego, ani tokiem innego postępowania przy zamknięciu przewodu sądowego. Sąd który zarządza kontrolę operacyjną na wniosek właściwych podmiotów nie prowadzi takiej kontroli i nie ma technicznych możliwości dostępu do takich informacji. Przekazanie relacji z takich rozmów sędziemu referentowi odbyłoby się z naruszeniem przepisów dotyczących informacji niejawnych i mogłoby wyczerpywać znamiona czynu zabronionego. Nie ma żadnego powodu uważać, że do takiego zdarzenia doszło, a stąd dywagacje obrońcy w tym zakresie uznać należy za pozbawione dla niniejszej sprawy znaczenia. 1.3.Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.1. Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.3. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.4. Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. K. U.

(2)Czyny z pkt od I do XII a/o Jednoczesne z postępowaniem przed Sądem Okręgowym w Warszawie XVIII K 183/20 prowadzenie śledztwa dotyczącego podżegania przez K. U.

(2)do zabójstwa P. Ł.

(1), J. C. – żony prokuratora Radosława Cieślińskiego i spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu u A. K. – sędziego referenta sprawy XVIII K 183/

1. materiały ze śledztwa PO I Ds. 257/2020, PO I Ds. 190.2020 i PO I Ds. 160.2020 Prokuratury Okręgowej W.-P. w W. (...)- (...), (...)- (...), 7510 - (...), (...)- (...) 2.1.1.
2. K. U.

(2)Czyny z pkt od I do XII a/o Złożenie zeznań przez A. O. 21 i 22.10.2020 r. i przez T. D. 11 i 14.12.2020 r. na okoliczność podżegania ich przez K. U.

(2)do popełniania przestępstwa. Protokoły przesłuchań świadków A. (...) (...)- (...), (...)- (...) 2.1.1.3. K. U.

(2)Czyny z pkt od I do XII a/o Fakt złożenia zeznań 26.02.2021 r. przez sędziego referenta sprawy XVIII K 183/20 prowadzonej przed Sądem Okręgowym w Warszawie w sprawie PO I Ds. 190.2020 Prokuratury Okręgowej W.-P. w W.. Protokół przesłuchania A. K. (...)- (...) 2.1.1.4. K. U.

(2), K. T.

(1), D. A.

(1), R. P.

(1), Z. L.

(1), Ł. G.

(1)Czyny z pkt IV, XIV, XX, XXVII, XXX, XXXIV Brak zarządzonej kontroli operacyjnej w odniesieniu do czynu polegającego na sprowadzeniu zdarzenia zagrażającego mieniu w wielkich rozmiarach w postaci pożaru w budynku przy ul. (...) w W. oraz brak zarządzonej kontroli operacyjnej w stosunku do Ł. G.

(1)jak też brak decyzji procesowej prokuratora podjętej w trybie art. 168b k.p.k. w odniesieniu do tego czynu i tej osoby. Materiały niejawne uzyskane z Sądu Okręgowego w Warszawie 2.1.1.5. K. U.

(2), K. T.

(1), D. A.

(1), R. P.

(1), Z. L.

(1), Ł. G.

(1)Czyny z pkt IV, XIV, XX, XXVII, XXX, XXXIV (...) S.A. decyzją z 19.12.2019 r. przyznało (...) sp. z o.o. kwotę 232 755,50 zł z tytułu odszkodowania za oczyszczanie mienia (substancji budowlanej) po pożarze (prace restytucyjne) w związku z pracami wykonanymi przez (...) sp. z o.o. W pozostałym zakresie, w jakim (...) sp. z o.o. wykonała prace związane z oczyszczeniem wyposażenia odszkodowanie nie zostało przyznane, ponieważ własność tego wyposażenia nie została potwierdzona. (...) S.A. decyzją z 21.02.2020 r. odmówiło (...) sp. z o.o. wypłaty odszkodowania z tytułu uszkodzonego mienia w związku z nakładami inwestycyjnymi poniesionymi przez najemcę budynku przy ul. (...) w (...) Sp. z o.o., na jego ulepszenie i adaptację dla potrzeb prowadzenia działalności gospodarczej. (...) S.A. szkoda w zakresie nakładów inwestycyjnych powinna być likwidowana z polisy najemcy budynku. W ramach umowy ubezpieczenia zawartej z (...) sp. z o.o. odszkodowanie mogło obejmować wyłącznie szkody w samej substancji budynku, jego elementach konstrukcyjnych. Decyzją z 19.06.2020 r. (...) S.A. przyznało także (...) sp. z o.o. odszkodowanie w zakresie utraconego czynszu w kwocie 127 934,59 zł netto. Wypłacone przez (...) S.A. (...) sp. z o.o. odszkodowanie nie objęło wydatków poniesionych przez ww. podmiot oraz (...) Sp. z o.o. udokumentowanych fakturami złożonymi na etapie postępowania przed sądem pierwszej instancji (2626-2814/14). Kopia elektroniczna akt szkodowych 7123a/35 2.1.1.6. K. U.

(2), K. T.

(1), D. A.

(1), R. P.

(1), Z. L.

(1), Ł. G.

(1)Spowodowany w budynku przy ul. (...) w W. z 15 na 16.09.2019 r. pożar doprowadził do zniszczenia i uszkodzenia ruchomości o nieustalonej wartości oraz w zakresie nieruchomości w wielkich rozmiarach w kwocie 893 819,79 zł netto na szkodę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. będącej właścicielem w/w budynku oraz w kwocie 571 226,74 zł netto na szkodę (...) Sp. z o.o. Opinia pisemna i ustna biegłego z zakresu (...) (...)- (...), (...)- (...) 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. K. U.

(2)Czyny z pkt I i V a/o. Niepopełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu. protokoły przesłuchań P. Ł.

(1)i G. G.

(1)ze sprawy PO I Ds. 23.2016 Prokuratury Okręgowej w Radomiu (...)- (...) 2.1.2.2. K. U.

(2), K. T.

(1), D. A.

(1), W. S.

(1)Czyny I, XII, XVIII, XXIV, XXV a/o. Niepopełnienie przez oskarżonych zarzucanych im czynów wyjaśnienia i zeznania M. B. (...)- (...), 1923- (...), (...)- (...) Informacja Wydziału Konwojowego KSP z 5.10.2021 r., karta historii rozmieszczenia, informacja (...) W-wa I z kopią książki ewidencji osób (...)- (...), (...)- (...) 2.1.2.3. K. U.

(2)Czyny z pkt od I do VI od IX do XI a/o Niepopełnienie przez oskarżonego zarzucanych mu czynów. Dokumentacja lekarska 7390- (...), (...)- (...) 2.1.2.4. Ł. G.

(1)Czyn z pkt XXXIV a/o Zaciągnięcie zobowiązania przez Ł. G.

(1)u W. S.

(3)w 2018 r., zły stan psychiczny oskarżonego w 2018 r. i ukrywanie się przez Ł. G.

(1)przed W. S.

(3), działanie w dniu zatrzymania oskarżonego w błędnym przekonaniu, że osoba uderzająca w drzwi to W. S.

(3), wywieranie wpływu przez W. S.

(3)na treść postawy procesowej Ł. G.

(1)i treść jego wyjaśnień, stosowanie gróźb przez W. S.

(3)w stosunku do Ł. G.

(1), podjęcie próby samobójstwa przez Ł. G.

(1)z obawy przed W. G., wysyłanie paczek przez A. J. do aresztu śledczego dla W. S.

(3). zeznania E. G. i A. J. (...)- (...) 2.1.2.5. K. U.

(2), K. T.

(1), D. A.

(1), R. P.

(1), Z. L.

(1), Ł. G.

(1)Czyny z pkt IV, XIV, XX, XXVII, XXX, XXXIV Wartość szkody poniesionej przez (...) sp. z o.o. i (...) Sp. z o.o. wskutek pożaru w budynku przy ul. (...) w W. obejmująca faktury złożone przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych za pismem z 17.03.2022 r. faktury (...)- (...) 1.

1. Ocena dowodów 1.1.
2. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1 materiały ze śledztwa PO I Ds. 257/2020, PO I Ds. 190.2020 i PO I Ds. 160.2020 Prokuratury Okręgowej W.-P. w W. Dowód z tych dokumentów dopuszczono z urzędu, ale również w szeregu pismach procesowych oskarżonego K. U.

(2)i jego obrońcy odwoływano się do ich treści. Fakt jednoczesnego z postępowaniem przed Sądem Okręgowym w Warszawie XVIII K 183/20 prowadzenia śledztwa dotyczącego podżegania przez K. U.

(2)do zabójstwa P. Ł.

(1), J. C. – żony prokuratora Radosława Cieślińskiego i spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu u A. K. – sędziego referenta sprawy XVIII K 183/20 miał charakter bezsporny w niniejszej sprawie. 2.1.1.2 Protokoły przesłuchań świadków A. (...) Dowód z tych protokołów został dopuszczony wyłącznie po to, by wskazać na dynamikę postępowań, których przedmiotem były czyny, jakie później stanowiły przedmiot postanowienia o przedstawieniu zarzutów oskarżonemu K. U.

(2)z 20.04.2021 r. w sprawie Prokuratury Okręgowej W.-P. w W. PO I Ds. 160.

1. Sąd odwoławczy nie oceniał wiarygodności depozycji tych świadków i stąd nie było potrzeby ich bezpośrednie przesłuchania na rozprawie. Istotne było jedynie w jakim czasie i na jakie okoliczności zeznania swoje osoby te złożyły. 2.1.1.3 Protokół przesłuchania A. K. Dowód z protokołu przesłuchania świadka został dopuszczony wyłącznie w tym zakresie, w jakim stanowi on dowód tego kiedy i w jakiej sprawie osoba ta w charakterze świadka została przesłuchana. Przedmiotem dowodu nie były zeznania tej osoby. Dowód ten miał wskazać na jakim etapie czynności prowadzonych w sprawie XVIII K 183/20 Sądu Okręgowego w Warszawie został przesłuchany sędzia referent tej sprawy i tylko dla wykazania tej okoliczności dowód ten został przeprowadzony. 2.1.1.4 Materiały niejawne uzyskane z Sądu Okręgowego w Warszawie Materiały niejawne w postaci postanowień o zarządzeniu i przedłużeniu kontroli operacyjnej kryptonim R. wraz z odpowiednimi wnioskami KSP nr 875/19/W 755/19/W 764/19/W 734/19/W 786/19/W 844/19/W 860/19/W 861/19/W 717/19/W 759/19/W dołączone zostały do akt niniejszej sprawy w związku z uwzględnieniem wniosków dowodowych z pkt X. 14 i 15 apelacji obrońców oskarżonego K. U. r.pr. H. M. i r.pr. A. M. (str. 20), obrońcy oskarżonego K. U. adw. B. J. zawarty na str. 5 apelacji tiret 5 oraz z pkt VII. ppkt.
2. apelacji obrońcy D. A. (str. 11), z pkt 1 i 2 pisma procesowego oskarżonego K. U. ( (...), (...)), z pkt b)
3. pisma procesowego oskarżonego K. U. z 23.09.2021 r. ( (...)). Nie będzie ujawnieniem treści informacji niejawnych stwierdzenie, że postanowienia na podstawie, których prowadzona była kontrola operacyjna w trakcie, której zarejestrowano rozmowy, z jakich stenogramy dołączono do akt sprawy, po usunięcie z nich klauzuli tajności, nie dotyczyły czynu polegającego na sprowadzeniu zdarzenia zagrażającego mieniu w wielkich rozmiarach w postaci pożaru w budynku przy ul. (...) w W. oraz nie dotyczyły Ł. G.

(1). Wnioski o zarządzenie kontroli operacyjnej nie wskazywały na to, że ma ona obejmować czyn o kwalifikacji prawnej z art. 163 § 1 pkt 1 kk w zb. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, albo czyn o odmiennej kwalifikacji prawnej, ale tożsamy z takim z tego rodzaju zdarzeniem. Autentyczność tych materiałów nie była kwestionowana. 2.1.1.5 Kopia elektroniczna akt szkodowych Dowód z dokumentów z akt szkodowych dopuszczony został wskutek uwzględnienia wniosek oskarżonego K. U. nadanego 6.09.2021 r. ( (...)). Autentyczność tych dokumentów nie była kwestionowana przez strony. Dla sądu odwoławczego informacje zawarte w aktach szkodowych potwierdzały fakt pożaru w budynku przy ul. (...) w W.. Informacje, jakie dotyczyły wypłaty odszkodowania przez zakład ubezpieczeń nie miały jednak znaczenia dla ustalenia wartości szkody poniesionej przez oskarżycieli posiłkowych, ponieważ odszkodowanie to obejmowało przede wszystkim wydatki poniesione na wynagrodzenie dla spółki z o.o. (...), która zajmowała się oczyszczaniem budynku po pożarze. Wystawione przez tą spółkę faktury nie zostały jednak przedstawione przez oskarżyciela posiłkowego na etapie postępowania przed sądem pierwszej instancji, a dopiero przed sądem odwoławczym ( (...)- (...)). Z uwagi na zakres zaskarżenia wyroku faktury te nie mogły stanowić podstawy ustaleń sądu odwoławczego, gdyż po pierwsze oskarżyciel posiłkowy zaskarżył wyrok sądu okręgowego wyłącznie w zakresie kary, a nadto wniosek o przeprowadzenie dowodu z tych faktur oskarżyciel posiłkowy mógł złożyć na etapie postępowania przed sądem pierwszej instancji czego nie uczynił mimo takiej możliwości. Ponadto wskazać należy, że jak wynikało z akt szkodowych odszkodowanie to z uwagi na zakres polisy ubezpieczeniowej wypłacone zostało w znacznie ograniczonym zakresie nieobejmujących wszystkich wydatków poniesionych przez pokrzywdzonych z tytułu przywrócenia stanu budynku sprzed pożaru. 2.1.1.6 Opinia pisemna i ustna biegłego z zakresu (...) Dowód z opinii biegłego dopuszczony został celem ustalenia jaką szkodę wskutek pożaru w budynku przy ul. (...) w W., jaki miał miejsce z 15 na 16.09.2019 r., w zakresie dotyczącym nieruchomości i ruchomości znajdujących się wewnątrz budynku, stanowiących własność poszkodowanych, poniosły (...) sp. z o.o. i (...) Sp. z o.o., uwzględniając wnioski dowodowe z pkt X.

1. apelacji obrońców oskarżonego K. U. r.pr. H. M. i r.pr. A. M. (str. 20), z pkt 21 pisma procesowego oskarżonego K. U. ( (...)) oraz z pkt III.6 pisma procesowego oskarżonego K. U. nadanego 20.12.2021 r. ( (...)). Przyjęta przez sąd odwoławczy wartość szkody spowodowanej przypisanym oskarżonym przestępstwem jest odmienna od ustalonej przez sąd pierwszej instancji. Różnice wynikają z następujących przyczyn. Przede wszystkim szkoda w wyroku sądu odwoławczego została wyrażona w wartościach netto, a nie brutto. W razie wypłaty odszkodowania pokrzywdzony nie ma obowiązku opłacenia podatku VAT, a zatem jeżeli szkoda obejmuje poniesione przez pokrzywdzonych wydatki udokumentowane fakturami VAT to odszkodowanie powinno obejmować wyłącznie te wartości z tych faktur, które nie obejmowały wartości podatku VAT. Pokrzywdzeni dokonując opłat za towary i usługi określone tymi fakturami oczywiście opłacili także podatek VAT tymi fakturami objęty, ale w związku z tym, że stanowił on tzw. podatek naliczony mogli oni odliczyć go od podatku należnego. Drugim powodem jest fakt, że przy ustaleniu wartości szkody nie została uwzględniona szkoda wynikająca z uszkodzenia i zniszczenia ruchomości. Sąd okręgowy nie poczynił żadnych ustaleń dotyczących rozmiarów szkody w tym zakresie, a powodem tego był fakt, że z żadnych dokumentów nie wynikało precyzyjnie jakie ruchomości uległy zniszczeniu albo uszkodzeniu i w jakiej części. Jak wynikało ze stanowiska biegłego nie dysponował on dokumentem w postaci spisu wyposażenia jakie uległo zniszczeniu i dlatego nie była możliwa wycena szkody w tym zakresie ( (...)). Ponadto sąd nie dysponował również żadnymi dokumentami, z których wynikałoby jaki podmiot za jakie kwoty zakupił określone ruchomości, które uległy zniszczeniu, bądź uszkodzeniu w następstwie pożaru. Dla orzeczenia odpowiedniego odszkodowania konieczne było ustalenie, który z podmiotów był właścicielem takich ruchomości, bo tylko ich właściciel mógł zostać uznany za pokrzywdzonego przypisanym oskarżonym przestępstwem. Wskutek zniszczenia określonych ruchomości szkodę ponosił ich właściciel. Takich dokumentów oskarżyciele posiłkowi nie przedstawili. Kolejnym powodem przyjęcia innej wartości szkody niż w zaskarżonym wyroku była weryfikacja faktur złożonych przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych na etapie postępowania sądowego przed sądem okręgowym dokonanych przez biegłego. Jak wynika z pisemnej opinii biegłego niektóre z tych faktur, jakie przyjął sąd pierwszej instancji za podstawę ustalenia wartości poniesionej przez pokrzywdzonych szkody, nie była związana szkodą poniesioną w wyniku pożaru ( (...)- (...)). Faktury te nie zostały uwzględnione przy ustaleniu wartości szkody poniesionej przez pokrzywdzonych. Wartość szkody przyjęta przez sąd odwoławczy różniła się jednak także od tej jaką ustalił biegły. Złożyły się na to dwa powody. Pierwszy związany był omyłką, do jakiej doszło na k. 47 opinii ( (...)), gdzie błędnie wbrew zapisom w tabelach opinii o nr. (...).
2. i 7.
3. ( (...), (...)) przypisano spółkom (...) i F. (...) odwrotnie wartości szkody, a co na rozprawie odwoławczej sprostował biegły ( (...)). Wartość 571 226,74 zł netto powinna zostać przypisana (...) Sp. z o.o., a wartość 2 308 531,62 zł netto powinna być przypisana (...) Sp. z o.o. Wartości, jakie przyjął jednak sąd odwoławczy w wyroku są niższe, albowiem biegły przy ustaleniu wartości wydatków poniesionych przez (...) Sp. z o.o. na przywrócenie stanu sprzed pożaru uwzględnił również faktury wystawione przez (...) Sp. z o.o., które nie były uwzględnione przez sąd okręgowy przy ustaleniu rozmiarów poniesionej przez pokrzywdzonego szkody, bo zresztą tymi fakturami nie dysponował. Dlatego wartość szkody poniesionej przez (...) Sp. z o.o. przypisana przez biegłego w opinii została pomniejszona przez wartość faktur wystawionych przez (...) Sp. z o.o. Kierując się treścią art. 434§1 pkt 1, 2 i 3 k.p.k. sąd odwoławczy nie mógł w szerszym zakresie ustalić rozmiarów szkody, uwzględniając te faktury, niż uczynił to sąd okręgowy, któremu takie faktury wcześniej oskarżyciel posiłkowy nie przedstawił. Sąd odwoławczy opinię biegłego M. M.

(2)pisemną i ustną uznał za jasną i pełną. Opinia ta została wykonana po długim czasie od pożaru w budynku przy ul. (...) w W. i biegły mógł dysponować jedynie informacjami, jakie pozyskane zostały z czynności, które dokonywane były przez inne niż on podmioty, a związane z ustaleniami dotyczącymi zakresu szkody powstałej wskutek pożaru. Wykonane prace w budynku po pożarze oraz późniejsza prowadzona w nim działalność powodują, że na dzień sporządzania opinii nie było możliwe odtworzenie stanu budynku od razu po pożarze. Dlatego też dokumentami, które umożliwiały określenie zakresu uszkodzeń spowodowanych pożarem były w szczególności protokół oględzin miejsca pożaru (40-42/1), operat szacunkowy nieruchomości gruntowej zabudowanej z 23.10.2019 r. (692-765/4) oraz akta szkodowe pozyskane z (...) W. obejmujące również informacje z oględzin budynku przy ul. (...) w W.. Przydatne okazały się również wykorzystane przez biegłego dokumenty dotyczące kosztów remontu budynku i jego wykończenia przed pożarem ( (...)- (...)). Dla oceny opinii sąd przyjął pewne fakty, które w sprawie albo miały charakter bezsporny, albo nie budziły wątpliwości w świetle wskazań doświadczenia życiowego, bo nie zostały ujawnione informacje, które mogłyby sprzeciwić się przyjęciu takich okoliczności za podstawę ustaleń. Po pierwsze za bezsporny należało uznać fakt, że w budynku przy ul. (...) w W. spowodowano pożar, a w związku z tym konieczne było dla przywrócenia stanu sprzed pożaru poniesienie przez pokrzywdzonych określonych nakładów. Po drugie otwarcie klubu (...) w budynku przy ul (...) miało nastąpić 26.09.2019 r., a więc 10 dni po dniu pożaru, co oznacza, że na czas tego zdarzenia musiały zostać w nim wykonane wszystkie prace remontowe, albo musiały zostać wykonane w znacznej części. Niezbędne prace jakie jeszcze mogły pozostać do wykonania dla komercyjnego wykorzystania budynku mogły, więc jedynie polegać na czynnościach zamykających prace remontowe oraz na wniesieniu wyposażenia, mebli i innych ruchomości oraz ich montażu. Jeżeli zatem przedmiotem faktur, które stały się podstawą ustaleń dotyczących rozmiarów szkody, były prace o charakterze remontowym, które zazwyczaj poprzedzają tego rodzaju ostatnie czynności związane z oddaniem lokalu do użytku oraz materiały, jakie są przy nich wykorzystywane, uznać należało, że taka konieczność pojawiła się tylko dlatego, iż uszkodzenia budynku po pożarze wymagały podjęcia takich robót. Nie ma żadnego powodu, by uważać, że pokrzywdzeni, po poniesieniu tak wielkich strat wskutek pożaru, skłonni byli ponieść wydatki, które nie byłyby konieczne do odtworzenia stanu sprzed pożaru celem jak najszybszego rozpoczęcia zaplanowanej działalności gospodarczej w budynku przy ul. (...). Przyjęcie odmiennego twierdzenia nie ma odzwierciedlenia w żadnym dowodzie i sprzeczne byłoby ze wskazaniami doświadczenia życiowego. Pokrzywdzeni nie mieli przecież żadnej gwarancji, że odzyskają poniesione dla przywrócenia stanu budynku sprzed pożaru, wydatki czy to wskutek uzyskanego odszkodowania z zakładu ubezpieczeń czy też od sprawców przestępstwa. Dlatego zakres i rodzaj wydatków jakie pokrzywdzeni w tym zakresie ponieśli należało oceniać również z perspektywy racjonalnego zarządu własnym majątkiem, który opiera się na minimalizacji kosztów takich czynności. Nie ma powodu uważać, że pokrzywdzeni zgodzili się na zapłatę nierzetelnych faktur tylko dlatego, by sprawcy, których tożsamości przecież jeszcze nie znali, ponieśli większą dolegliwość z tytułu orzeczonego w przyszłości środka kompensacyjnego, a której ściągnięcie nie mogą być pewni. Jak wynikało z opinii biegłego nie zostały wytworzone żadne dokumenty, które określiłyby procentowe, bądź metrażowe zestawienie instalacji, które wymagały naprawy celem przywrócenia stanu sprzed pożaru. Spis uszkodzeń, jakim dysponował biegły na podstawie wskazanych wyżej dokumentów nie był też na tyle dokładny, by zastosować do określenia wartości szkody techniki elementów scalonych bądź szczegółowych ( (...)). Nie oznacza to oczywiście, że nie było możliwe ustalenie takich wartości i dlatego sposób jaki biegły wybrał dla ustalenia rozmiarów szkody polegał na analizie dokumentacji księgowej tj. treści faktur z perspektywy rodzaju robót i materiałów jakich dotyczyły oraz również ich zestawienia z umowami zawartymi z wykonawcami, które dokumentowały prace remontowe przed pożarem ( (...), (...)). Jeżeli bowiem wykonawca określonych robót wykonywał je także po pożarze na podstawie zawartej wcześniej umowy można było ustalić co stanowiło przedmiot robót odtworzeniowych ( (...) – opinia biegłego). Dotyczyło to w szczególności spółki (...), która zawarła umowę z (...) Sp. z o.o. z 28.07.2017 r. na prace remontowe i aranżacyjne, a jednocześnie wykonywała również prace odtworzeniowe dotyczące instalacji poz. 16, 17 i 19 tabela 7.3. opinii ( (...), (...)). Podobna sytuacja odnosiła się do firmy (...) Sp. z o.o. ( (...), (...)). Przesłuchanie biegłego na rozprawie odwoławczej nie dało podstaw, do uznania, że przyjęte przez biegłego rozumowanie było błędne. W odniesieniu do poszczególnych faktur, o jakie był pytany biegły wskazywał podstawy dla swoich wniosków odwołując się do stwierdzonych w oględzinach budynku po pożarze informacji na temat zakresu uszkodzeń. Ustna opinia biegłego nie dała sądowi odwoławczemu podstawy do zakwestionowania takich wniosków, bo też strony nie wskazały na żadne informacje z akt sprawy, które mogłyby podważyć rozumowanie biegłego. Nadto nie wskazały na żaden inny sposób ustalenia wartości szkody, który w bardziej rzetelny sposób pozwoliłby na ustalenie wartości szkody. W szczególności powodem dyskwalifikacji opinii nie mogły być okoliczności związane z wiekiem biegłego i jego doświadczeniami zawodowymi, bo zasadność wniosków opinii należy oceniać z perspektywy wskazań wiedzy i zasad prawidłowego rozumowania. Jeżeli w tym zakresie obrońcy nie byli w stanie podważyć wniosków opinii to odwoływanie się do okresu doświadczenia zawodowego przykrywało jedynie brak w tym zakresie merytorycznych argumentów. Przy przyjęciu wyjściowych faktów, o jakich mowa była we wcześniejszej części rozważań, sąd odwoławczy uznał, że zgromadzone dowody oraz opinia biegłego na nich oparta, były wystarczające dla poczynienia ustaleń dotyczących wartości szkody poniesionej przez pokrzywdzonych. Nie było potrzeby uzupełniania w tym zakresie postepowania dowodowego o dodatkowe dokumenty, czy też o dodatkowe czynności biegłego. W toku prowadzonego postępowania dowodowego nie zostały ujawnione żadne okoliczności, z których mogłoby wynikać, że pokrzywdzeni dokonali zapłaty za nierzetelne faktury, wbrew własnemu interesowi, wykraczając poza konieczne dla przywrócenia stanu budynku sprzed pożaru, wydatki. Nie było powodu zakładać, że wystawione faktury na rzecz pokrzywdzonych nie dokumentowały zdarzeń określonych w art. 106b ust. 1, pkt 1) ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług. Dlatego też nie było w konsekwencji powodu, by poszukiwać i gromadzić inne dowody, na potwierdzenie tego czego dowód faktura ma stanowić. 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 2.1.2.1 protokoły przesłuchań P. Ł.

(1)i G. G.

(1)ze sprawy PO I Ds. 23.2016 Prokuratury Okręgowej w Radomiu Dokumenty te dołączone zostały do akt sprawy na skutek uwzględnionego wniosku dowodowego z pkt X. 22 i 23 apelacji obrońców oskarżonego K. U. r.pr. H. M. i r.pr. A. M. (str. 23) oraz z pkt 8 pisma procesowego oskarżonego K. U. ( (...)). Przedmiotem wniosków było wyłącznie dołączenie do akt sprawy tych dokumentów, bez wniosku o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów, albo przesłuchanie świadków celem odczytania im złożonych uprzednio zeznań. W związku z tym, że inicjatywa obrońców i oskarżonego ograniczyła się wyłącznie do tego, by fizycznie dokumenty te zostały nadesłane do niniejszej sprawy, czemu nie towarzyszył wniosek o ich ujawniania na rozprawie głównej, nie mogły one stanowić żadnego dowodu w sprawie, a zatem nie można było z ich treści wywodzić żadnych twierdzeń dotyczących przyczyn, jakie spowodowały ich włączenie do akt sprawy. Z urzędu stwierdzić też należy, że nie było dopuszczalne ujawnienie na rozprawie głównej treści zeznań świadków złożonych w trakcie przesłuchań, z których te protokoły zostały sporządzone, ponieważ P. Ł.

(1)i G. G.

(1)w toku postępowania przed sądem pierwszej instancji odmówili składania zeznań na podstawie art. 182§3 k.p.k. ( (...), (...)). Z uwagi na to, że obu świadkom w toku postępowania przed Sądem Okręgowym w Warszawie VIII K 194/20, która prawomocnie nie zakończyła się do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie, zarzucono czyny polegające na udziale w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez K. U.

(2), a P. Ł.

(1)również czyn popełniony we współdziałaniu z tym oskarżonym, a zarzucany mu w pkt V a/o ( (...)- (...)) odczytanie tych zeznań na rozprawie stanowiłoby naruszenie art. 186§1 k.p.k. Treść tych zeznań dotyczyła bowiem również ich relacji z oskarżonym K. U.

(2). 2.1.2.2 wyjaśnienia i zeznania M. B., Informacja Wydziału Konwojowego KSP z 5.10.2021 r., karta historii rozmieszczenia, informacja (...) W-wa I z kopią książki ewidencji osób Zeznania świadka uznano za niewiarygodne, albowiem w świetle dokumentów dotyczących jego zatrzymania i osadzenia nie został potwierdzony fakt wspólnego pozbawienia wolności z oskarżonym D. A.

(1)18 bądź 19.11.2019 r. Jak wynikało z jego relacji z etapu śledztwa miał on z oskarżonym przebywać w jednym pomieszczeniu w czasie ich zatrzymania i wówczas uzyskać informacje na temat grupy przestępczej, w jakiej oskarżony miał działać pod kierownictwem osoby o ps. (...) (ps. (...) U.). Niezależnie od treści wypowiedzi świadka dotyczących tego czym D. A.

(1)w ramach grupy się zajmował i jakich czynów w ramach grupy się dopuścił, a co znalazło potwierdzenie w innych dowodach (posiadanie broni palnej, udział w zdarzeniach polegających na podpaleniu klubu i usiłowaniu rozboju w miejscowości G.) nie zostały potwierdzone innymi dowodami, a nawet dowody te temu przeczyły, źródła takich informacji. Wiadomości te miały bowiem pochodzić od D. A.

(1), a dokumenty w postaci informacji na temat osób zatrzymanych i osadzonych świadczyły o tym, że świadek z oskarżonym nie był osadzony w policyjnie izbie zatrzymań. Jednoznacznie wynika to z informacji z (...) W-wa I ( (...)- (...)) oraz z informacji z AŚ W-wa Bałołęka dotyczącej osób, z jakimi osadzony był M. B. (7130- (...)) D. A.

(1)zresztą został zatrzymany 13.11.2019 r., a 15.11.2019 r. zastosowano wobec niego tymczasowe aresztowanie ( (...), (...)- (...)), więc w dniach 18 i 19.11.2019 r. nie mógł ze świadkiem przebywać na komendzie Policji, bo był już wówczas tymczasowo aresztowany. Nie mógł zatem od D. A.

(1)tych informacji otrzymać, a zatem złożył w tym zakresie fałszywe zeznania. Nie uwiarygodniła zeznań świadka również jego postawa na rozprawie odwoławczej 23.02.2022 r., ponieważ bezpodstawnie odmówił on złożenia zeznań, a co w konsekwencji wiąże się z uznaniem, że zataił on prawdę, nie ujawniając źródeł informacji jakie uprzednio podał. Odmowa wiary wyjaśnieniom i zeznaniom świadka w opisanym zakresie nie miała jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ spowodowała jedynie wyłączenie z podstawy ustaleń faktycznych sądu jednego z dowodów. Dowód z wyjaśniań i zeznań M. B.

(2)nie był zaś, ani dowodem decydującym, ani rozstrzygającym, a powołany został przy ustaleniach, które oparte zostały na innych dowodach, o pierwszoplanowym charakterze. 2.1.2.3 Dokumentacja lekarska Dowód z tej dokumentacji został dopuszczony przez sąd odwoławczy na skutek uwzględniania wniosków dowodowych z pkt X.

1. apelacji obrońców oskarżonego K. U. r.pr. H. M. i r.pr. A. M. (str. 24) oraz obrońcy oskarżonego K. U. adw. B. J. zawarty na str. 5 apelacji i z pkt 13 pisma procesowego oskarżonego K. U. ( (...)). W sposób bezsporny wynika z nich, że oskarżony K. U. wskutek udziału w kolizji drogowej od 29.
2. do 5.07.2019 r. był hospitalizowany z uwagi na uraz łokcia lewego w postaci zerwania całkowitego przyczepu dalszego mięśnia dwugłowego ramienia lewego. W trakcie pobytu w szpitalu 4.07.2019 r. wykonany został zabieg reinsercji ścięgna, a z zaleceń lekarskich wynikało, że odblokowanie pełnej ruchomości kończyny miało nastąpić po 6 tygodniach od zabiegu, z tym, że w ramach rehabilitacji już dwie doby po zabiegu oskarżony miał uzyskiwać pełen wyprost łokcia ( (...)). Z wpisu z kontroli lekarskiej z 19.08.2019 r. wynikało, że rana wygoiła się prawidłowo ( (...)). Jak wynika natomiast ze zdjęć zabezpieczonych na telefonie należącym do M. U., a przesyłanych w ramach korespondencji między nią a K. U.

(2), a pochodzących z lipca i sierpnia 2019 r. z wizerunkiem oskarżonego, nie używał on już krótko po zabiegu żadnych blokad, ani stabilizatorów łokcia. W szczególności wynika to ze zdjęcia z 19.07.2019 r. - file:///E:/PhoneRescue-Export-2019-11-24/Messages/Krzy%C5%9B%F0%9F%8C%BA%20.html, czy ze zdjęć wspólnych z M. U. z 28.07.2019 r. - file:///E:/PhoneRescue-Export-2019-11-24/W./+48%20538%20282%20298.html (pliki zapisane na nośniku danych stanowiących załącznik do opinii kryminalistycznej z zakresu informatyki (...)). Znaczenie tej dokumentacji lekarskiej było zatem ograniczone, wbrew twierdzeniom oskarżonego i obrońców, ponieważ skutki wypadku mogły negatywnie oddziaływać na posługiwanie się lewą ręką oskarżonego przez krótki czas od zabiegu i oczywiście nie wcześniej. Ze zdjęć wykonanych oskarżonemu już w lipcu 2019 r. wynikało, że wspomniana kontuzja nie wymagała krótko po zabiegi używania blokad i stabilizatorów łokcia, co zresztą było wbrew zaleceniom lekarskim zawartym w dokumentacji lekarskiej. W późniejszym czasie oczywiście oskarżony miał sprawną rękę, o czym chociażby świadczyły zdjęcia wykonywane przez niego z Hiszpanii (1954- (...)), czy też nagrania z monitoringu z klubu przy ul. (...) w W. z 13.09.2019 r. (607-610/4). Powyższa dokumentacja lekarska mogła mieć wyłącznie znaczenie dla oceny okoliczności czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt VIII a/o a polegającego na przygotowaniach do rozboju 17.07.2019 r. w N.. Oskarżony jednak został uniewinniony od popełnienia występku z pkt VIII a/o, albowiem nie wyczerpywał on znamion czynu zabronionego, a to zwalniało sąd od dalszej oceny znaczenia tej dokumentacji lekarskiej. Dokumentacja ta nie była zatem przydatna dla wykazania, że oskarżony nie dopuścił się czynów, jakie mu zarzucono, ponieważ zasadniczo nie dotyczyła okresu, w jakim miał się on ich dopuścić. W przypadku kierowania zorganizowaną grupa przestępczą taka kontuzja, o charakterze przemijającym, nie stanowiła dla niego przeszkody w utrzymywaniu relacji z pozostałymi członkami grupy. W przypadku natomiast czynu z pkt VIII a/o okoliczności, jakie były powodem jego uniewinnienia zwalniały sąd odwoławczy od oceny znaczenia tej dokumentacji tym bardziej, że z wyjaśnień osób, które miały w tym zdarzeniu uczestniczyć nie wynikała dokładana data tego zdarzenia. Korespondencja oskarżonego z M. U. zapisana na jej telefonie wraz z towarzyszącymi wymianie informacji zdjęciami, świadczyła o tym, że w lipcu 2019 r. oskarżony prowadził aktywny tryb życia. Pomimo kontuzji bywał poza miejscem zamieszkania i nie potrzebował pomocy osób trzecich, a co świadczyło o tym, że dyskomfort związany z kontuzją nie unieruchomił oskarżonego i nie czuł się nią ograniczony (foldery z korespondencją kontaktu (...) W. i M. - (...)). Gdy nadto uwzględni się, że czynności jakie opisywali świadkowie P. Ł.

(1)i G. G.

(1)nie wymagały od oskarżonego szczególnego obciążania lewego łokcia stwierdzić należy, że wskazana dokumentacja lekarska nie miała znaczenia dla czynionych w niniejszej sprawie ustaleń. Jak wynika ze wskazanych zdjęć pomimo zaleceń lekarskich zawartych w dokumentacji lekarskiej oskarżony nie nosił żadnych blokad, ani stabilizatorów łokcia. Oznacza to zatem, że nawet w dniu zdarzenia określonym w akcie oskarżenia z pkt VIII był on zdolny do czynność, jakie opisywali świadkowie. Opinia biegłego w tym zakresie była y bez znaczenia, jeżeli oskarżony mógł nie stosować się do zaleceń lekarskich określonych w dokumentacji lekarskiej. 2.1.2.4 zeznania E. G. i A. J. Dowód z przesłuchania E. G. i A. J. dopuszczony został wskutek uwzględnienia wniosku dowodowego z pkt b tiret pierwszy i drugi str. 11-12 apelacji obrońcy oskarżonego Ł. G.

(1). Wiarygodność relacji tych świadków zależna jest od oceny czy wyjaśniania Ł. G.

(1)złożone przed sądem pierwszej instancji były zgodne z prawdą, a które przez ten sąd ocenione zostały jako niewiarygodne. Dla przypomnienia stwierdzić należy, że Ł. G.

(1)wyjaśniania na rozprawie głównej złożył 22.12.2020 r i uzupełniająco 19.01.2021 r. Wówczas dopiero powiedział o udziale W. S.

(3)w podpaleniu klubu przy ul. (...) w W. oraz o wpływie tej osoby na jego zachowanie (4207v- (...), (...)-4478v/23). Tymczasowe aresztowanie uchylone zostało oskarżonemu 9.02.2021 r. Jak wynikało z zeznań ww. świadków uzyskały one informacje na temat wpływu W. S.

(3)na zachowanie Ł. G.

(1)od niego samego po opuszczeniu aresztu śledczego ( (...), 7250, (...), (...), (...)). Faktycznie z relacji świadków nie wynika, by miały one własne spostrzeżenia na temat wpływu W. S.

(3)na Ł. G.

(1)z okresu przed zatrzymaniem oskarżonego. Interpretacja pewnych wydarzeń o jakich z tego czasu mówiły została zasugerowana przez wypowiedzi samego oskarżonego uzyskane po opuszczeniu aresztu śledczego. Jeżeli zatem Ł. G.

(1)miał interes w złożeniu fałszywych wyjaśnień to również miał interes w tym, by obojgu świadkom przekazać fałszywe informacje dotyczące zdarzeń z przeszłości i ich oceny. W związku z tym, że wyjaśniania te zostały uznane za niewiarygodne przez sąd okręgowy, a obrońcy nie udało się podważyć takiej oceny dowodów, to uznać również należało, że w tym zakresie, w jakim świadkowie zeznały o zaciągnięciu zobowiązania przez Ł. G.

(1)u W. S.

(3)w 2018 r., złym stanie psychicznym oskarżonego spowodowanym ukrywaniem się przed W. S.

(3), działaniu w dniu zatrzymania oskarżonego w błędnym przekonaniu, że osobą uderzającą w drzwi był W. S.

(3)oraz o podjęciu próby samobójstwa przez Ł. G.

(1)z obawy przed W. S.

(3)zeznały wyłącznie to co było wynikiem sugestii Ł. G.

(1)i stąd relacje te nie były przydatne dla czynionych w niniejszej sprawie ustaleń. Zeznania te były jedynie pochodną fałszywych wyjaśnień złożonych przez oskarżonego na rozprawie przed sadem okręgowym. Poza powyższymi okolicznościami świadkowie złożyły zeznania na temat również wysyłania paczek dla W. S.

(3)( (...), (...)). Wówczas kiedy paczki takie zostały dostarczone tej osobie, ani E. G., ani A. J. nie dostrzegały w takich czynnościach niczego szczególnego i dopiero wyjaśniania oskarżonego (4209v- (...)) nadały takim zdarzeniom określonego znaczenia. Relacje świadków nie mogły w żaden sposób uwiarygodnić w tym zakresie relacji Ł. G.

(1), bo to odpowiednie w tym zakresie jego relacje przypisały im określony kontekst, a nie zeznania świadków. Oskarżony umieścił fakt wysłania paczek do W. S.

(3)w okolicznościach fałszywej historii dotyczącej jego wpływu swoje zachowanie i realizacją już jego taktyki procesowej było przekazanie takich informacji bliskim mu osobom wiedząc o tym, że mogą one zostać przesłuchane celem uwiarygodnienia jego linii obrony. Przytoczenie jednak kłamliwej opowieści oskarżonego przez dwie inne osoby nie nadaje takiej historii cech prawdy i stąd również i w tym zakresie relacje świadków nie mogły zostać uwzględnione przy dokonywanych w niniejszej sprawie ustaleniach. Ostatnią okolicznością, jaka miała zostać wykazana poprzez przesłuchanie ww. świadków był fakt wywieranie wpływu przez W. S.

(3)na treść postawy procesowej Ł. G.

(1)i treść jego wyjaśnień oraz stosowanie gróźb przez W. S.

(3)w stosunku do Ł. G.

(1). W tym zakresie natomiast z własnych spostrzeżeń jedynie A. J. przytoczyła okoliczności jej kontaktu z W. S.

(3)8.12.2020 r. przed salą rozpraw, kiedy to mężczyzna przekazał jej by Ł. powiedział tak jak ustalali, bo tak będzie lepiej dla niego (7250, (...)). Słowa te świadek postrzegała jako groźbę. Słowa te jednak mogły być postrzegane jako groźba wyłącznie w oparciu o sugestie, jakie mogły zostać wywołane fałszywymi relacjami przekazanymi A. J. przez Ł. G.

(1)na temat jego kontaktów z W. S.

(3). W wypowiedziach tych nie ma bowiem żadnej nawet sugestii, że W. S.

(3)wyrządzi jakąkolwiek krzywdę oskarżonemu, jeżeli ten nie powie tak jak ustalili. Wysyłanie paczek W. S.

(3)przez A. J. niewątpliwie świadczy o tym, że oskarżony i mężczyzna nawiązali między sobą kontakt na terenie aresztu śledczego. W ramach takich relacji rzeczywiście W. S.

(3)mógł nakłaniać Ł. G.

(1)do tego, by ten ujawnił prawdziwe okoliczności zdarzenia, w jakim brał udział. W takiej jednak sytuacji stwierdzenie, że jeżeli to oskarżony zrobi, to będzie to lepiej dla niego, nie stanowiło żadnej groźby, a dobrą radę, z której jednak oskarżony nie potrafił skorzystać, wybierając lojalność z przestępcami, którzy chcieli uchylić się od odpowiedzialności karnej. Ponownie mamy do czynienia z sytuacją kiedy oskarżony wykorzystała okoliczności, jakie rzeczywiście miały miejsce (kontakty z W. S.

(3)) i nadał im cechy, które miały wspierać jego fałszywe wyjaśniania. W konsekwencji rozmowy oskarżonego ze świadkiem i sugestie wynikające z przedstawianej przez niego fałszywej historii na temat jego z W. S.

(3)relacji spowodowały, że A. J. błędnie odczytała słowa W. S.

(3), które obiektywnie nie stanowiły żadnej groźby wobec ani jej, ani Ł. G.

(1). Podsumowując ocenę zeznań E. G. i A. J. stwierdzić należy, że były one nieprzydatne dla wykazania okoliczności wskazanych we wniosku dowodowym obrońcy, albowiem treść wypowiedzi świadków była pod przemożnym wpływem fałszywych relacji Ł. G.

(1)na temat jego kontaktów z W. S.

(3), co spowodowało, że świadkowie pod wpływem takiej sugestii w sposób nieodpowiadający rzeczywistości interpretowali pewne zdarzenia i nadawali im fałszywe znaczenia. faktury Faktury powyższe zostały złożone przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych pismem z 17.03.2022 r. Nie były to dokumenty nowe dla postępowania, ponieważ w kopiach elektronicznych znajdowały się one już w aktach szkodowych. Dokumenty te obejmowały przede wszystkim faktury wystawione przez (...) Sp. z o.o. i z przyczyn podanych wyżej nie stanowiły one podstawy dla ustalenia wartości szkody, ponieważ sąd pierwszej instancji nie dysponował tymi fakturami na etapie prowadzonego przed tym sądem postępowania i stąd nie mógł czynić na ich podstawie żadnych ustaleń. Z uwagi na kierunek złożonych apelacji oraz granice zaskarżenia wyroku nie było też dopuszczalne w świetle treści art. 434§1 pkt 1, 2 i 3 k.p.k. prowadzenie ustaleń na podstawie tych dokumentów, gdyż uwzględnienie faktur pochodzących od (...) Sp. z o.o. doprowadziłoby do ustalenia rozmiarów szkody poniesionej przez pokrzywdzonych w szerszym zakresie niż uczynił to sąd pierwszej instancji. Inaczej natomiast odnieść należy się do faktur wystawionych przez firmę (...) sp. z o.o., ponieważ określają