II AKa 498/21

Sygnatura akt II AKa 498/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 marca 2022 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący sędzia SA Jerzy Skorupka (spr.) Sędziowie: SA Wiesław Pędziwiatr SA Artur Tomaszewski Protokolant: Wiktoria Dąbrowicz przy udziale prokuratora Prokuratury (...) Zbigniewa Jaworskiego po rozpoznaniu 2 marca 2022 r. sprawy K. S. oskarżonego z art. 148 § 1 kk i art. 275 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z 20 października 2021 r. sygn. akt III K 122/20 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. K. 738 zł, w tym należny podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz dalsze koszty dojazdu w wysokości 160,47 zł; III. zwalnia oskarżonego z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, poniesionymi wydatkami obciążając Skarb Państwa. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Legnicy wyrokiem z 20.10.2021 r., III K 122/20 uznał K. S. za winnego zabójstwa G. C., tj. przestępstwa z art. 148§1 KK, za co wymierzył mu karę 15 lat pozbawienia wolności oraz orzekł środek zabezpieczający w postaci terapii uzależnień. Sąd uznał też K. S. za winnego przywłaszczenia portfela G. C., tj. przestępstwa z art. 275§1 KK, za co wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 15 lat pozbawienia wolności. Wyrok zaskarżyła obrończyni z urzędu oskarżonego adw. R. K. w części dotyczącej przypisania oskarżonemu zbrodni z art. 148§1 KK, zarzucając obrazę art. 5§2 KPK polegającą na niezastosowaniu tego przepisu w sytuacji, gdy istniejące w sprawie wątpliwości nie zostały usunięte, a także obrazę art. 7 KPK polegającą na dowolnej ocenie materiału dowodowego i uznaniu, że K. S. zabił G. C. zadając mu trzy ciosy nożem, w wyniku czego pokrzywdzony doznał płytkiej rany klatki piersiowej oraz rany kłutej klatki piersiowej na wysokości VI i VII żebra skutkującej jego zgonem, gdy z materiału dowodowego nie można z całą pewnością wyprowadzić wniosku, że oskarżony zadał pokrzywdzonemu trzy ciosy nożem. We wniosku odwoławczym skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od czynu przypisanego mu w puncie I. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Apelacja jest niezasadna, gdyż sąd pierwszej instancji nie obraził powołanych przepisów postępowania, prawidłowo oceniając dowody ujawnione na rozprawie głównej i ustalając na ich podstawie fakty odpowiadające rzeczywistości, stosownie do dyrektywy wyrażonej w art. 2§2 KPK. W uzasadnieniu skargi podnosi się, że w sprawie zostały sporządzone dwie opinie z zakresu genetyki. Nie pozwalają one na ustalenie, że oskarżony używał noża, a także którego z zabezpieczonych noży oskarżony używał. W opinii z 6.11.2020 r. stwierdzono, że na głowni składanego noża należącego do K. S. ujawniono profil DNA dwóch osób, w tym, co najmniej jednego mężczyzny, przy czym nie można wykazać obecności materiału genetycznego pochodzącego od pokrzywdzonego. Na rękojeści tego noża ujawniono profil mieszany, tj. pochodzący od wielu osób, w tym, co najmniej od jednego mężczyzny, ale uzyskany wynik nie jest przydatny do przeprowadzenia badań porównawczych. Natomiast z opinii z 17.12.2020 r. wynika, że na nożu o długości 14 cm ze złamanym ostrzem ujawniono brunatne zabrudzenia oraz DNA, który jest nieprzydatny do badań porównawczych. Stąd wyprowadza się wniosek, że nie można w sposób pewny ustalić, że K. S. używał noża, którym miał zadać śmiertelne uderzenie G. C.. Wątpliwości wynikające z obu ww. opinii należy zatem rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. Według apelacji, na podstawie opinii biegłej z zakresu medycyny sądowej nie można też ustalić, jak byli usytuowani w stosunku do siebie oskarżony i pokrzywdzony, a także, że oskarżony zadał pokrzywdzonemu ciosy nożem oraz ilość tych ciosów. Nie da się zatem wykluczyć wersji zdarzenia przedstawionej przez K. S.. Wadliwa ocena dowodu z opinii wymienionej biegłej doprowadziła do błędnego ustalenia, że K. S. ugodził nożem pokrzywdzonego. W konsekwencji, dowolna ocena dowodów oraz nierozstrzygnięcie występujących wątpliwości na korzyść oskarżonego spowodowały niezasadne przypisanie oskarżonemu przestępstwa z art. 148§1 KK. Podnosząc wymienione zarzuty i argumenty na ich poparcie umknęło autorce apelacji, że na portfelu pokrzywdzonego znalezionym w mieszkaniu oskarżonego kilka godzin po zdarzeniu ujawniono ślady krwi, które poddano badaniu genetycznemu. Z uzyskanej opinii wynika, że stwierdzono zgodność profili genetycznych zawartych w materiale dowodowym oraz materiale porównawczym pochodzącym od pokrzywdzonego. Według sądu a quo dowód ten pośrednio wskazuje, że portfel został zabrany przez oskarżonego już po spowodowaniu obrażeń G. C.. Ponadto na obuwiu zabezpieczonym w mieszkaniu oskarżonego stwierdzono obecność krwi ludzkiej, a w analizowanej próbce wykazano DNA o męskim genotypie. Ujawniona mieszanina krwi może pochodzić K. S. i G. C.. Wskazuje to, że oskarżony miał kontakt z pokrzywdzonym, gdy ten krwawił. Mając w polu widzenia dowód z pierwszych wyjaśnień oskarżonego, w których przyznał się do zadania ciosu nożem G. C., sąd meriti ustalił, że pokrzywdzony krwawił na skutek uderzeń nożem zadanych przez oskarżonego. Dokonując wymienionych ustaleń sąd pierwszej instancji uwzględnił, że na przedmiotach (nożach) zabezpieczonych na miejscu zdarzenia oraz u oskarżonego nie stwierdzono śladów genetycznych o profilu zbieżnym z profilem DNA oskarżonego i pokrzywdzonego, gdyż oznaczone profile okazały się szczątkowe bądź nie nadawały się do dalszych badań. W efekcie, opinie z zakresu badań DNA, do których w apelacji przywiązuje się istotną wagę, okazały się nieprzydatne do wyjaśnienia sprawy. Fakty relewantne dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonego zostały zatem ustalone na podstawie innych dowodów. Mianowicie, wyjaśnień oskarżonego, opinii biegłej z zakresu medycyny sądowej, zeznań M. G.