67 k.k.w., który przewiduje znacznie węższy zakres celów wykonywania kary pozbawienia wolności niż dyrektywy wymiaru kary wymienione w art. 53 § 1 k.k., a więc celów, którym ma służyć wymiar kary (zob. postanowienie SA w Szczecinie z 10.05.2017., II AKzw 544/17, OSASz 2017/3/19-27). W doktrynie podkreśla się, iż podstawowym celem wykonywania kary pozbawienia wolności - co ma kapitalne znaczenie przy ocenie realizacji przesłanki z art.
pkt 2 k.k.w., w kontekście zasadności wniosku skazanego, zwłaszcza wobec spełnienia przez skazanego wszystkich pozostałych przesłanek z art.
- jest cel zapobiegawczy i wychowawczy, a więc to, co jest nazywane prewencją szczególną. Został on jednoznacznie wyartykułowany w art. 67 k.k.w. jako wzbudzanie w skazanym woli współdziałania w kształtowaniu jego społecznie pożądanych postaw, w szczególności poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego, a zatem powstrzymania się od powrotu do przestępstwa. Jest to cel niejako perspektywiczny, dalekosiężny, mający szansę realizacji w przyszłości, po odbyciu kary (zob. K. Postulski, Kodeks karny wykonawczy, LEX el., komentarz do art.
). Nie uwzględniając zarzutów zażalenia dodatkowo trzeba skarżącemu wskazać, iż dotychczasowa postawa i zachowanie skazanego powinny być oceniane przez sąd penitencjarny według kryteriów zbliżonych do tych, które obowiązują w sprawach o warunkowe przedterminowe zwolnienie. Wyniki tej oceny powinny dać odpowiedź na pytanie odnośnie prognozy przestrzegania przez skazanego porządku prawnego w przypadku uzyskania zezwolenia na odbywanie kary w formie dozoru elektronicznego (zob. postanowienie SA w Szczecinie z 10.05.2017., II AKzw 544/17, OSASz 2017/3/19-27). Formułując zarzuty zażalenia skarżący zapomina ponadto, że z odbywania kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie powinny korzystać osoby, które lekceważą porządek prawny (postanowienie SA w Krakowie z 8.01.2018., II AKzw 1076/17, LEX 2566965). Skoro D. G. był wielokrotnie karany, a przeciwko skazanemu są prowadzone w chwili obecnej kolejne postępowania karne (k. 28-29), to słusznie przyjmuje Sąd Okręgowy, że świadczy to o nieskuteczności stosowanych wobec niego środków probacyjnych i kar wolnościowych. Wskazane okoliczności nie pozwalają uwierzyć w deklarowane przez skazanego przewartościowanie postawy i uznania zasadności stanowiska zażalenia, iż „od momentu opuszczenia Zakładu Karnego w R. skazany przestrzega porządku prawnego, prezentuje krytyczny stosunek do poprzedniego trybu życia i popełnionych przestępstw.” (k. 69). Przypomnieć na zakończenie trzeba, odnosząc się przede wszystkim do opisywanej w zażaleniu sytuacji rodzinnej i zdrowotnej D. G. i uznając niezasadność formułowanych na tym tle zarzutów i wniosków, że Sąd Apelacyjny w Krakowie stale stwierdza w swych orzeczeniach, iż system dozoru elektronicznego nie służy łagodzeniu negatywnych skutków dla zdrowia czy sytuacji rodzinnej skazanego, związanych z jego osadzeniem w zakładzie karnym. Te sytuacje rozwiązuje się odroczeniem wykonania kary, a po jej rozpoczęciu - przerwy w karze, gdyż z odbywania kary pozbawienia wolności w formie dozoru elektronicznego nie powinny korzystać osoby, które swoim zachowaniem wykazują lekceważenie dla podstawowych reguł porządku prawnego (postanowienie SA w Krakowie z 8.01.2018., II AKzw 1097/17, LEX 2566597). Nie negując kłopotów zdrowotnych skazanego, na marginesie warto zauważyć, że D. G. przebywał już w warunkach izolacji zakładu karnego, administracja odpowiedniej jednostki penitencjarnej nie zgłaszała zaś wówczas istotnych uwag dotyczących jego niemożności pobytu w tej jednostce. Wreszcie skoro skazany złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na wykonywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego w dniu 18 lutego 2021 r. (k. 2), a zakłady karne są w stanie zapewnić osadzonym także specjalistyczną opiekę zdrowotną, to poddawanie D. G. kolejnym badaniom, w miarę deklarowania (przez skazanego i obrońcy) coraz to innych (nowych) dolegliwości, prowadziłoby do obezwładnienia wymiaru sprawiedliwości, mogłoby bowiem trwać bez końca. Osoba popełniająca przestępstwa musi liczyć się z tym, że będzie musiała ponieść karę przewidzianą prawem za swoje czyny, zatem dalsze odwlekanie wobec skazanego wykonania kary byłoby sprzeczne z zasadą rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie oraz powinnością bezzwłocznego wykonania wyroku (art. 9 § 1 k.k.w.). Nie jest też powinnością sądu wykazywać specjalnymi badaniami bezpodstawność każdej wątpliwości co do stanu zdrowia skazanego na pozbawienie wolności, jak tylko zostanie zgłoszona, by uniknąć odbywania zasłużonej kary. Gdyby w każdym takim przypadku sięgać po opinie biegłych lekarzy medycyny, postępowanie wykonawcze zostałoby skutecznie obezwładnione sprawdzaniem tych kolejnych, nowych wątpliwości w związku ze zgłaszanymi przez skazanego dolegliwościami. Opinia taka jest potrzebna tylko wtedy, gdy sąd podejmie wątpliwość wymagającą rozstrzygnięcia na podstawie wiedzy specjalnej (por. postanowienie SA w Krakowie z 20.05.1999 r., II AKz 245/99, KZS 1999/5/42). Mając na uwadze powyższe orzeczono, jak na wstępie, z równoczesnym zwolnieniem skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w., z uwagi na jego aktualną sytuację rodzinną i materialną.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.