w zw. z art. 278 1 k.p.c. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii ze sprawy toczącej się przed SR dla Łodzi-Widzewa w Ł. pod sygn. I C 465/20, o który powód wnioskował w piśmie procesowym z dnia 15 grudnia 2021 r., podczas gdy był to dowód zgłoszony w terminie i jednoczesny brak wydania postanowienia o pominięciu dowodu, co doprowadziło do przyjęcia za prawidłowe stawek określonych przez biegłego B., podczas gdy jego opinia zawierała szereg błędów metodologicznych i nieścisłości, a opinia wnioskowana przez powoda uwzględniała zarówno warunki najmu występujące u powoda, jak i charakterystykę najmu pojazdów z OC sprawcy; e/ art. 205 12 § 2 k.p.c. w zw. z art.
w zw. z art. 278 1 k.p.c. poprzez pominięcie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego B. pomimo jej braków, wykazanych w piśmie procesowym powoda i sprzeczności z wnioskowanymi dowodami z opinii z innych spraw sądowych, co doprowadziło do przyjęcia za prawidłowe stawek określonych przez biegłego B. i o w sytuacji, gdy sam biegły wskazał, że nie może precyzyjnie ustalić wpływu zniesienia udziału własnego na cenę; f/ art. 354 § 2 k.p.c. poprzez uznanie, że z obowiązku współdziałania wierzyciela i wynikającego z niego obowiązku minimalizacji szkody wykona konieczność wynajmowania samochodu nie drożej niż wedle średnich cen rynkowych, podczas gdy poszkodowany nie jest obowiązany do prowadzenia badań rynku i poszukiwania oferty najtańszej, ani także ustalania poziomu cen na rynku i wyliczania średnich rynkowych. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego ze sprawy I C 465/20 toczącej się przed Sądem Rejonowym dla Łodzi-Widzewa w Łodzi załączonej do pisma powoda z dnia 15 grudnia 2021 r. celem wykazania wielkości stawek rynkowych pojazdów klasy B na rynku (...) w okresie objętym powództwem przy uwzględnieniu warunków najmu zapewnianych przez powoda i charakterystyki najmu pojazdów z OC sprawcy oraz dowodu z uzupełniającej opinii biegłego K. B.
w zw. z art. 278 1 k.p.c. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii ze sprawy toczącej się przed SR dla Łodzi-Widzewa w Ł. pod sygn. I C 465/20, o który powód wnioskował w piśmie procesowym z dnia 15 grudnia 2021 r., ponieważ dowód ten był nieprzydatny do rozstrzygnięcia apelacji. Opinia biegłego M. S. którą apelujący załączył do akt sprawy dotyczyła samochodu z grupy V., podczas gdy uszkodzony samochód to S. (...), który nie jest V.. Nie był też słuszny zarzut naruszenia art. 205 12 § 2 k.p.c. w zw. z art.
w zw. z art. 278 1 k.p.c. poprzez pominięcie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego B., ponieważ okoliczności, których opinia uzupełniająca miała dotyczyć, nie były istotne dla rozstrzygnięcia. Z tych też powodów Sąd Okręgowy postanowieniem z 11 maja 2022 r. pominął wniosek dowodowy zwarty w apelacji. Chybiony jest zarzut apelującego dotyczący naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., który miał polegać na błędnym ustaleniu przez sąd, zgonie z opinią biegłego, że stawka zawarta w umowie powoda na 160 zł brutto jest stawką rynkową. Jak wynika z treści opinii, która jest jednoznaczna, stawki dobowe najmu pojazdu zastępczego w 2019 roku wahały się od 60 do 121 zł brutto, a przy najmie bezgotówkowym stawka za najem pojazdu obejmuje ubezpieczanie pojazdu oraz nie są pobierane żadne kaucje ( opinia k 93). Nie jest też słuszny zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c., który miał dotyczyć błędnego wyliczenia stawki średniej dobowej, ponieważ zostało to dokonane w oparciu o stawki wskazane w opinii biegłego, która wbrew stawianym przez powoda zarzutom była jasna i pełna. Co do zasady należy natomiast podzielić zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. poprzez ustalenie stawki najmu w postaci średniej arytmetycznej stawek, które obowiązują na rynku, ponieważ trzeba zgodzić się ze skarżącym, ze poszkodowany nie ma obowiązku badania runku i poszukiwania oferty najtańszej. Nie oznacza to jednak, że za prawidłową stawkę najmu należy przejąć, stawkę zastosowaną przez powoda, ponieważ nie była ona stawką rynkową, ani też najwyższą stawkę rynkową przez cały czas trwania najmu. Taką stawkę można byłoby przyjąć, gdyby pozywany nie zaproponował zorganizowania najmu pojazdu zastępczego, czy nie poinformował o stawkach za jakie jest w stanie pojazd taki wynająć. Błędne było bowiem ustalenie Sądu Rejonowego, że pozwany nie przedstawił informacji o stawkach obowiązujących przy najmie pojazdu i przez niego akceptowanych. Jak wynika bowiem z dokumentacji mailowej, to powód, a nie poszkodowany, w dniu 3 kwietnia 2019 r. zgłaszał szkodę bezpośrednio do pozwanego i sam prosił o informację dotyczącą najmu pojazdu zastępczego. Informację te uzyskał w dnu 5 kwietnia 2019 r, łącznie ze stawkami obowiązującymi w zależności od klasy uszkodzonego pojazdu. Sam fakt, że nie przedstawiono odpowiedzi na wszystkie interesujące powoda pytania, w tym zakres i warunki konkretnych firm oferujących najem, nie oznacza, że brak było informacji zasadniczej dotyczącej stawek najmu, które zresztą sam powód załączył do pozwu ( d. maile k 16, 17, 20, 21 oraz informacja k 18-19, pismo k 23, uzasadnienie decyzji k 32). Najpóźniej w dniu 5 kwietnia 2019 r. apelujący posiadał informację o stawkach obowiązujących u pozwanego i wtedy powinien podjąć decyzję czy kontynuuje najem na ustalonych przez siebie stawkach, czy też wypowiada najem, a bezpośrednio poszkodowany zwraca się do ubezpieczyciela o zorganizowanie najmu pojazdu zgodnie z ich stawkami. Chybiony był też zarzut apelującego dotyczący naruszenia przez sąd art. 354 § 2 k.c. ( w apelacji błędnie wskazano na k.p.c.) dotyczący błędnie określonego przez sąd obowiązku po stronie wierzyciela minimalizacji szkody. Na wstępie trzeba zauważyć, że poszkodowany ma obwiązek współpracować przy likwidacji szkody oraz zapobiegać jej zwiększeniu się. Nie wszystkie wydatki pozostające w związku przyczynowym ze szkodą w postaci wypadku komunikacyjnego mogą być refundowane, istnieje bowiem obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszenia jej rozmiarów . Dłużnik ma obowiązek zwrócić koszty tylko ekonomicznie uzasadnione. Jeżeli strona pozwana zaoferowała najem pojazdu za kwotę ponad dwukrotnie niższą z uwzględnieniem segmentu uszkodzonego auta, to należy się odszkodowanie za najem pojazdu zastępczego w kwocie przez ubezpieczyciela zaproponowanej (por. uchwala SN z 24 sierpnia 2017 t. III CZP 20/17). Uwzględniając powyższe reguły oraz ustalony stan faktyczny, z którego wynika, że w dniu 5 kwietnia 2019 r. powód posiadał już informację o stawkach najmu aprobowanych przez pozwanego ubezpieczyciela, powód powinien otrzymać za 4 dni stawkę maksymalną rynkową czyli 121 zł brutto od 3 kwietnia do 6 kwietnia 2019 (jeden dzień na podjęcie decyzji co do dalszego najmu), co daje kwotę 484 zł. Natomiast za pozostałe 18 dni należy przyjąć stawkę poznawanego czyli 65 netto, co daje 79,95 zł brutto, łącznie 1439,10 zł. Do tego trzeba doliczyć holowanie i opłatę za podstawienie w kwotach wskazanych na fakturze , czyli 813,36z ł oraz 148,36 zł. Łącznie powód powinien otrzymać 28884,82 zł , a otrzymał 2515,25 zł, do zapłaty pozostaje zatem 369,57 zł. Natomiast Sąd zasądził na jego rzecz 426,47 zł. Dlatego też mimo błędnego ustalenia przez Sąd Rejonowy stawki najmu pojazdu i przy braku apelacji strony pozwanej, apelacja podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 98 1 k.p.c. obciążając nimi powoda, jako stronę przygrywającą. Barbara Bojakowska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.