pkt 2 k.p.c., wobec nieuzasadnionego pominięcia przez Sąd I instancji dowodu z zeznań powoda i niewskazania podstawy prawnej uzasadniającej pominięcie tego dowodu, odnosząc się jedynie do lakonicznego stwierdzenia niewskazania przez pełnomocnika powoda adresu powoda, pomimo, iż sąd dysponował wynikającym z akt sprawy adresem zamieszkania powoda, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym w zasadzie na jednostronnym przyjęciu przez sąd wersji wydarzeń forowanych przez stronę pozwaną, skutkującym oddaleniu powództwa w całości, W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uwzględnienie powództwa w całości oraz zasądzenie od pozwanych ad.l i ad.2 na rzecz powoda kosztów postępowania za obie instancje,a niezależnie od rozstrzygnięcia o zasądzenie na rzecz pełnomocnika powoda kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu przed sądem II instancji, która nie została opłacona ani w całości ani w części. Pozwany Skarb Państwa w odpowiedzi na apelację wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Przystępując do oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. (powiązanego z art. 3 k.p.c.) wskazać należy, że dla skuteczności zarzutu naruszenia tego przepisu konieczne jest wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu, określenie, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając, względnie stwierdzenie, iż sąd pierwszej instancji rażąco naruszył zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego i że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący temu obowiązkowi nie czyni zadość zatem już z tej przyczyny zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. należało uznać za bezzasadny. Odnośnie naruszenia art. 3 k.p.c. to wskazać jedynie należy, że jego adresatami są strony i uczestnicy postępowania, którzy obowiązani są dokonywać czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami, dawać wyjaśnienia zgodnie z prawdą i bez zatajenia czegokolwiek oraz przedstawić dowody. Tym samym Sąd nie może naruszyć tego przepisu w szczególności w sposób jaki wskazuje skarżący w apelacji. Odnośnie zarzutu naruszenia art.
zauważyć należy, że Sąd Okręgowy wskazał podstawę prawną pominięcia dowodu z zeznań stron, a to art.
Oceniając zasadność tego zarzutu należy przede wszystkim podkreślić, na co zwraca również uwagę pozwany w odpowiedzi na apelację, że po wydaniu przez Sąd Okręgowy postanowienia o pominięciu dowodu m.in. z przesłuchania stron pełnomocnik powoda nie zgłosił zastrzeżenia na podstawie art. 162 § 1 k.p.c. w związku z czym utracił prawo do powoływania się na to uchybienie Sądu Okręgowego (art. 162 § 2 k.p.c.). Z wymienionych przyczyn apelacja powoda okazała się nieuzasadniona w związku z czym ulegała oddaleniu (art. 385 k.p.c.), a powód jako przegrywający sprawę w postępowaniu apelacyjnym obowiązany jest zwrócić Skarbowi Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej związane z tym koszty art. 38 § 1 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. oraz art. 32 ustawy o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej § 2 pkt 5 i §10 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t. Dz.U.2018 poz. 265 ze zm.). SSA Mieczysław Brzdąk
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.