i 3 k.p.c., odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Powyższe oznacza, że wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego z uchybieniem miesięcznego terminu powoduje, iż ubezpieczony zostaje pozbawiony prawa do merytorycznego rozpoznania zarzutów co do istoty sprawy, podniesionych w odwołaniu. Dlatego też Sąd stosując art.
k.p.c., musi ocenić całokształt okoliczności, które spowodowały przekroczenie terminu do wniesienia odwołania, a przede wszystkim aspekt zawinienia składającego odwołanie (choć nie wskazano przesłanki winy jako wykluczającej odwołanie po terminie) oraz ewentualnych przyczyn od niego niezależnych. Ocena, czy przekroczenie terminu było nadmierne oraz czy nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się, jest pozostawione ocenie sądu. Sąd ma możliwość potraktowania spóźnionego odwołania tak, jakby zostało wniesione w terminie, przy czym niezbędne jest jednoczesne spełnienie się obu warunków: przekroczenie terminu nie może być nadmierne, zaś jego przyczyna musi być niezależna od odwołującego się (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2006 r., III UK 168/05, Lex nr 277825). Przesłanki upoważniające sąd do nieuwzględnienia przekroczenia terminu muszą zachodzić kumulatywnie; mają one charakter ocenny i zależą od całokształtu okoliczności sprawy, w związku z czym nie dadzą się uogólnić. Podkreślenia wymaga też fakt, iż wobec treści art.
postępowanie szczególne regulowane przepisami art. 477 8 k.p.c. i następne, nie zna instytucji przywrócenia terminu w rozumieniu art. 168 i nast. (tak wyr. SA w Rzeszowie z 6.12.1994 r., III AUr 344/94, OSA 1995, Nr 1, poz. 9, post. SA w G. z 6.6.1994 r., III AUz 61/94, PP 1995, Nr 5, s. 46). W świetle okoliczności sprawy uznać należy, że wnioskodawczyni przedstawiała różne wersje powodu nie złożenia odwołania w terminie. Najpierw wskazywała że jej pismo z dnia 22 września 2021r. powinno być potraktowane jako odwołanie mimo, że przeczytała i zrozumiała pouczenie zawarte w decyzji. Następnie wskazywała, że termin do wniesienia odwołania powinien być liczony od daty pisma ZUS z dnia 11 października 2021r. W dalszej konieczności wskazywała jako powód niezłożenia odwołania w terminie fakt, że zażywała silne leki antydepresyjne. Odnosząc się do argumentów odwołującej się, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że odwołanie nie zostało złożone w terminie z przyczyn niezależnych od ubezpieczonej. W ocenie Sądu Okręgowego wysuwane argumenty w tym zakresie, stanowiły jedynie próbę obrony stanowiska procesowego strony. Należy wskazać, że wnioskodawczyni w niniejszej sprawie nie brała żadnego udziału w postępowaniu administracyjnym pomimo powiadomieniu od organu rentowego zarówno o wszczęciu jak i zakończeniu tego postępowania. Pierwsze pismo jako wyjaśnienia złożyła do ZUS-u dopiero po otrzymaniu decyzji. Nie można jednak zdaniem Sądu uznać tego pisma za odwołanie, gdyż nie było ono adresowane do Sądu zgodnie z pouczeniem, ani jego forma nie odpowiadała formie odwołania. Trudno też przyjąć, że pismo organu rentowego z dnia 11 października 2021r. stanowiło decyzję od której ponownie rozpoczął się termin do wniesienia odwołania gdyż w żadnym elemencie tego pisma nie można dopatrzeć się, że jest to nowa decyzja organu rentowego. Brak jest również jakiegokolwiek potwierdzenia, że przyczyny zdrowotne czy przyjmowanie leków antydepresyjnych było powodem opóźnienia w terminie do złożenia odwołania od zaskarżonej decyzji. Zmiany stanowiska i różne podawane powody przez odwołującą w ocenie Sądu stanowią tylko próbę usprawiedliwienia swojej bierności w przebiegu całego postępowania zarówno przed i jak i po wydaniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu ubezpieczona, który nie jest osobą nieporadną procesowo, dbając należycie o własne interesy, mogła złożyć odwołanie w zakreślonym terminie. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie co prawda opóźnienie nie jest nadmierne, ale podnoszone przez wnioskodawczynię okoliczności nie uzasadniają przyjęcia, że złożenie odwołania po terminie nastąpiło z przyczyn niezależnych od ubezpieczonej. Mając wszystko powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art.
odrzucił odwołanie w pkt 1 sentencji. W przedmiocie kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w pkt 2 wyroku. Sąd Okręgowy zasądził od ubezpieczonej składek na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego – stosownie do § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Zarządzenie: odpis postanowienia z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi w-czyni przez P.I.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.